Menu

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Doflacroco. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Doflacroco. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 19 listopada 2018

I że Cię nie opuszczę...

Hej! Znów długo mnie tu nie było... Cóż, tak to jest, jak się ma mniej czasu na pisanie niż zwykle, a ten, który się jednak na to znajduje, poświęca się na pisanie E-booka. Bo tak, planuję zacząć wystawiać swoje prace na Beezar. Gdy tylko mi się ta sztuka uda, dam znać. Dlatego wybaczcie, że czekacie miesiącami na cokolwiek nowego (a już tym bardziej na Fairyland). Jak się już ogarnę, postaram się to wszystko nadrobić ;)
Opowiadanie znowu z One Piece'a.
Motyw przewodni: Pióra (przeskoczyłam jeden temat, który niebawem również powinien się pojawić).
Paring: Doflamingo x Crocodile


Mocno zacisnął zęby, na chwilę wstrzymując oddech. Pojedyncza kropla potu leniwie przetaczała się po jego skroni, by spłynąć po kwadratowej żuchwie i skapnąć na jasnoróżowy kołnierz golfu. Przygryzł wargę, koncentrując się na jak najdokładniejszym zmierzeniu smukłych, umięśnionych nóg.
- Możesz na chwilę się rozluźnić – oznajmił w końcu, samemu oddychając z ulgą i zapisując w notatniku kolejny wymiar.
Jego klient westchnął ciężko, nie skarżąc się jednak ani słowem. Czuł się nieco niezręcznie, stojąc na drewnianym okrągłym podwyższeniu w samych tylko bokserkach, lecz rozumiał, że to konieczne. Jego nowy, szyty na miarę garnitur miał być perfekcyjny, a dla tego warto się poświęcić.
- Dlaczego to aż tyle trwa? – nie wytrzymał w końcu. Był ciekawy, choć jego chłodny jak zwykle głos mógł sugerować coś zgoła innego.
- Ciało ludzkie skrywa wiele tajemnic. Trzeba nie lada trudu, by odkryć część z nich i zapisać je za pomocą cyfr. To właśnie dlatego moje stroje są tak niesamowite; bo potrafię wsłuchać się w mięśnie i ścięgna, kości i nerwy, skórę, tkankę tłuszczową, żyły, włosy, każdą najmniejszą niedoskonałość. Ktoś, kto tego nie rozumie, tworzyć będzie tylko zadowalające projekty, nigdy nie osiągnąwszy prawdziwego geniuszu.
- To prawda, co o tobie mówią.
- Jest tego tak wiele, że kompletnie nie mam pojęcia, o którą część ci chodzi – zaśmiał się, przeciągając długimi palcami po jego ramionach.
- Uprzedzali mnie, że jesteś bardzo specyficznym człowiekiem. Genialnym, acz szalonym.
- A czymże jest geniusz bez odrobiny obłędu?
Nie odpowiedział, jedynie przyjrzał się uważniej jego wykrzywionym w zadziornym uśmiechu ustom. Było coś w tym mężczyźnie, co wysyłało sprzeczne sygnały. Z jednej strony miał wrażenie, że to po prostu kolejny egocentryk, lecz z drugiej widział go jako łowcę czającego się w gąszczu i czekającego na dogodną okazję do ataku. Niczym wilk w owczej skórze.
- Mogę? – zapytał, łapiąc go za lewą dłoń i sugestywnie skubiąc brzeg skórzanej rękawiczki.
- Wolałbym nie – mruknął niepewnie.
- Nalegam. W przeciwnym wypadku mogę coś źle oszacować i rękaw nie będzie pasował.
Westchnął, i z niezadowolonym grymasem pozbył się rękawiczki.
- Dziękuję – powiedział uprzejmie, ani przez chwilę nie pokazując, że jego proteza dłoni zrobiła na nim jakiekolwiek wrażenie. Wydawać się mogło, że nawet się nią nie zainteresował; cóż za miła odmiana po setkach najróżniejszych reakcji na ten fakt. – Po ostatnim projekcie zostało mi sporo pięknej czarnej skóry. Jeśli zechcesz, mogę ci dorobić do kompletu parę rękawiczek. Ta wydaje się być nieco znoszona.
- Chętnie. Tylko uprzedzam, w tej kwestii trudno mnie zadowolić.
- Zatem postaram się po dwakroć. Spróbuj teraz oddychać jak najpłycej. Powiem ci, kiedy zacząć brać głębokie wdechy.
Skinął głową, ograniczając pobierane powietrze do potrzebnego minimum. Choć metr nieprzyjemnie drażnił jego skórę, nie drgnął ani razu. Przymknął powieki, całkowicie się wyciszając. Był niczym posąg, nieruchomy, stateczny, cichy i cierpliwy.
- Teraz głęboko – oznajmił, pozwalając, by miarka rozszerzała się wraz z powiększającą się klatką piersiową, a następnie żebrami i brzuchem. Powtórzył wszystko kilka razy, po czym odsunął się i spisał liczby w zeszycie. – Jest pan bardzo wdzięcznym modelem, panie Crocodile. To rzadkość.
- Po prostu potrafię panować nad własnym ciałem.
- Jesteś też cierpliwy, słuchasz co się do ciebie mówi i rozumiesz to. Zazdroszczę twojej przyszłej żonie.
- Nie żenię się.
- Więc po co ci ślubny garnitur?
- Na ślub moich synów.
- Och, tym bardziej zazdroszczę. Musicie być z żoną bardzo szczęśliwi.
- Nie bez powodu nie noszę obrączki, wiesz? – mruknął, przyłapując go na jednoznacznym zerknięciu na prawą dłoń.
- Gdybym nie musiał tak bardzo ciągnąć cię za język, te podchody nie byłyby potrzebne. To jak? Jesteś szczęśliwy?
- Przede wszystkim skołowany. Nadal nie mogę uwierzyć, że szykuje mi się potrójne gejowskie wesele.
Słysząc to, mężczyzna wybuchnął gromkim perlistym śmiechem. Wygiął się dziwacznie, głowę mocno odchylając w tył i wykonując bliżej nieokreślone ruchy rękami.
- Teraz to mnie naprawdę zaskoczyłeś – wykrztusił, zdejmując z nosa okulary i ocierając łzy. Crocodile po raz pierwszy ujrzał jego oczy, o pięknym, regularnym, nieco ostrym kształcie. Gdy rozchylił powieki, spojrzały na niego mętne, stalowo błękitne tęczówki otoczone delikatnymi, jasnymi rzęsami. Oczy potwora, które pożarłyby go, gdyby tylko zapragnęły. – Jak do tego doszło?
- Sam chciałbym wiedzieć. Te urwisy to chodzące zagadki, i to już od najmłodszych lat.
- Cóż… Ponoć niedaleko padają jabłka od jabłoni.
- W takim razie nie chciałbym poznać żadnej jabłoni, z której spadły takie cudaki – powiedział, po raz pierwszy uśmiechając się w jego towarzystwie. Mężczyzna to zauważył, i musiał przyznać, że do twarzy mu z radością.
- Więc nie są twoi?
- Nie. Adoptowałem ich. Sabo, najstarszy, miał wtedy dwanaście lat, Ace jedenaście, a Luffy dziewięć. I choć nie są spokrewnieni, byli nierozłączni i musiałem wziąć całą trójkę.
- Skąd decyzja, by w ogóle adoptować jakiekolwiek dziecko? – zagadnął, mierząc jego ręce.
- Dość szybko dowiedziałem się, że jestem bezpłodny. Poza tym, zawsze brakowało mi rodziny, czułem się samotny w swoim ogromnym, pustym i cichym domu. Na początku chciałem tylko sprawdzić, jak to jest mieć przy sobie dziecko, dlatego pojechałem z wizytą do sierocińca. A tam… Cóż, moje serce skradł Luffy.
- Jak mu się udała ta sztuka?
- Najpierw uważnie mi się przyglądał, a potem… Przygładził swoje sterczące włosy, narysował sobie bliznę na twarzy jak moja i zaczął paradować za mną, dumny i poważny jak cholera. Trochę się przeraził, gdy przed nim kucnąłem i zarzuciłem mu swój płaszcz na grzbiet, ale zaraz potem obszedł cały budynek razem ze mną. Wtedy wiedziałem, że to właśnie jego chcę.
- Z chęcią bym go poznał. Zresztą, w ogóle nie wyobrażam sobie ciebie jako ojca. Jesteś zbyt poważny i sztywny.
- Nie zmienia to faktu, że jeśli tylko się postaram, potrafię całkiem nieźle się rozluźnić – odparł, patrząc na niego i rzucając mu nieme wyzwanie. - Wystarczy mnie lepiej poznać, panie Donquixote, by się o tym przekonać.
Mężczyzna, nawet jeśli zaskoczony jego nagłą śmiałością, w żaden sposób nie dał tego po sobie poznać. Kontynuował swoją pracę, choć w kąciku jego ust zbłąkał się uśmiech, od razu zamaskowany wysuniętym językiem i wzmożonym skupieniem.
- Z przyjemnością wyskoczyłbym kiedyś z tobą na drinka – oznajmił w końcu, ze stoickim spokojem kreśląc kolejne wymiary w notatniku.
Crocodile chciał odpowiedzieć, lecz rozproszył go dźwięk dzwoneczka zwieszonego nad drzwiami, zwiastującego nadejście klienta.
- Dziwne… Przecież z nikim się nie umawiałem na tę godzinę - zastanowił się na głos Donquixote, drapiąc się po tyle głowy i nasłuchującego lekkich kroków na drewnianej posadzce. – Mieli mi nie przeszkadzać.
- Długo jeszcze? – zapytał niski, drobny chłopak o roztrzepanych czarnych włosach i roziskrzonych oczach. Zajrzał do pomieszczenia, a jego twarz ozdobiło najpierw zdziwienie, a następnie rozbawienie. – Hej, tato, nie pomyliło ci się coś? Miałeś mieć przymiarki do garnituru, a nie paradowanie w samych gatkach.
- A ty miałeś być z braćmi i pomagać im przy wyborze kwiatów – przypomniał mu z wyrzutem, schodząc z podestu i ciągnąc go lekko za ucho. – Znowu im się urwałeś, nie mówiąc dokąd idziesz?
- Żaden problem, domyślą się.
- Niech zgadnę. Czyżby zaszczycił nas sam czcigodny Luffy? – zapytał Donquixote, lustrując go znad notatnika zaciekawionym wzrokiem.
- Więc tatko już o nas opowiadał? – odparł, szczerząc się i emanując niemal oślepiającym blaskiem; był niczym słońce, które, gdziekolwiek się pojawi, roztacza wokół siebie niepowtarzalny urok.
- Owszem. Byłem bardzo ciekaw osoby, która roztopiła jego lodowate serce jako pierwsza. Widać niektóre marzenia się spełniają.
- Shishishi, tylko nie daj się zaprosić na drinka, bo spędzisz cały wieczór, słuchając historii o naszej trójce.
Mężczyzna uśmiechnął się tajemniczo, ukradkiem spoglądając na Crocodile’a, by następnie zaprowadzić go z powrotem na podwyższenie i chwycić w dłonie metr.
- Luffy, idź do Ace’a i Sabo. Zadzwonię do was jak skończę.
- A nie mogę zostać? I tak drą się na mnie, że tylko im przeszkadzam.
- Doprawdy, same z wami zmartwienia…
- Usiądź tutaj, młody człowieku – powiedział Donquixote, podsuwając mu atłasowy stołek i klepiąc jego miękkie obicie. – To nie powinno długo zająć. Prawie skończyliśmy.
Luffy bezceremonialnie zignorował jego zachętę do spokojnego spędzenia czasu i zaczął przechadzać się po pracowni. Co chwilę to znikał im z oczu, to znów pojawiał się na horyzoncie, oglądając coraz to nowe rzeczy. O dziwo żadnemu z nich nie przeszkadzała jego obecność; stała się ona naturalną częścią otoczenia, tak samo jak pyknięcia klapków stykających się z piętami czy ciche westchnięcia i chichoty. Taki był właśnie Luffy. Wszędzie pasował, albo to wszystko pasowało do niego.
W pewnym momencie na czarnych włosach Crocodile’a wylądowało małe, różowe piórko, by następnie opaść po jego twarzy na ziemię. Mężczyzna, czując łaskotanie w nos, nabrał głęboko powietrza i kichnął, gwałtownie wyrywając rękę w delikatnego uścisku krawca i przytykając ją do ust. Obaj spojrzeli w tył, gdzie jak gdyby nigdy nic tańcował Luffy, rozdmuchując wokół siebie barwne pierze i nucąc coś pod nosem.
- Hej, Luffy! – upomniał go, lecz zaraz potem znowu kichnął. Wszędzie, gdzie nie spojrzał, sypały się pióra, osuwając się po jego ciele i drażniąc skórę swym dotykiem. Zadrżał, czując uporczywe łaskotanie na piersiach; Donquixote jak gdyby nigdy nic droczył się z nim, z rozbawieniem pieszcząc jego mostek złapanym w locie puchem.
- Musimy sobie załatwić kilka kartonów piórek! – wykrzyknął chłopak, zachwycony tym, co wyczynia. – Jak będziemy tańczyć pierwszy taniec, spuści się je z sufitu i…
- Ani słowa więcej! – huknął Crocodile, otrzepując się z różowego cholerstwa i odtrącając od siebie namolne ręce. – Dziecko, czy ty nie potrafisz usiedzieć nawet kilku minut bez rozpętania armagedonu? Przecież ciebie trzeba będzie spętać, żeby wasz ślub doszedł do skutku.
- Bez przesady, nie będzie tak źle – odparł, szczerząc się beztrosko. Nogami w dalszym ciągu wprawiał w ruch opadłe na podłogę pierze, toteż Crocodile złapał go pod pachami i usadził na stołku.
- Siedź tu i ani drgnij. A jak skończymy mierzenie, posprzątasz tu.
- Wiesz, chyba wolałbym sam się tym zająć – wtrącił Donquixote, patrząc na zdruzgotanego chłopaka. Obawiał się, że podczas porządków zrobi się tu jeszcze większy bałagan i chaos, i wolał w porę tego uniknąć. – To żaden problem.
- Przepraszam, panie Mingo. Już będę grzeczny – wydukał Luffy, czując na sobie karcące spojrzenie ojca.
- Mingo? – powtórzył, zdziwiony. Zaśmiał się gardłowo, kręcąc głową z niedowierzaniem. – Tak mnie jeszcze nie wołali.
- Proszę cię, kończ wreszcie – westchnął cierpiętniczo Crocodile, pocierając czoło i starając się opanować. Żałował, że zamiast Luffy’ego nie przyszedł do nich Sabo. On jako jedyny z całej trójki potrafił należycie się zachować, no i nie przyprawiał go o ból głowy w przeciągu kilku sekund.
- Zobaczmy… Zanim nam przerwano, to było jakieś… - mruczał do siebie, wymachując metrem i mierząc kolejne fragmenty lewej ręki Crocodile’a. Był przy tym ostrożny, lecz w ten profesjonalny, nieinwazyjny sposób. Zupełnie jakby nie zauważał protezy, mając ją za najzwyklejszą w świecie dłoń. – Jeśli chodzi o garnitur, na razie to wszystko. Dam ci znać, kiedy przyjechać na kolejne przymiarki. Rozmiar dłoni dopasuję następnym razem.
- Nareszcie! – stęknął Luffy, zrywając się z siedzenia i rozprostowując plecy. – Chodźmy coś wszamać! Zgłodniałem przez to wszystko.
- Och, bez wątpienia zasłużyłeś na solidny posiłek – zaśmiał się Donquixote – prawda, panie Crocodile?
- Zadzwoń do Sabo i zapytaj, czy już skończyli. I powiedz im, że będziemy na nich czekać w Krewetkowym Domu.
- Juhu! Krewetki! – wydarł się chłopak, podskakując w miejscu i wygrzebując komórkę z kieszeni szortów.
Crocodile, widząc, że zajął czymś syna, z czystym sumieniem zniknął za kotarą i zaczął się ubierać. Z ulgą przysiadł na pufie, wiążąc sznurówki skórzanych pantofli i poprawiając nogawki. Zapinając koszulę, musiał wstać, gdyż materiał nie chciał współpracować, wyginając się i układając w dziwaczne fale.
- Pomogę ci – zaproponował Donquixote, wślizgując się do przebieralni i odciągając jego dłonie od guzików.
- Dobrze wiesz, że umiem to zrobić.
- Wiem. Mimo tego, nadal chcę je zapiąć. Zboczenie zawodowe.
Wywrócił oczami, prostując się i uważnie przypatrując się mężczyźnie. Widząc, że znowu założył na oczy swoje okropne okulary przeciwsłoneczne o czerwonawych szkłach, zdjął mu je z nosa.
- Po co je nosisz? Są głupie.
- Dzięki nim nikt mi nie wypomina, że nie patrzę mu w oczy podczas rozmowy.
- Wymówka jeszcze głupsza, niż te szkła – stwierdził, odrzucając je na siedzisko. – Ktoś, kto ma tak piękne oczy, nie powinien ich chować, bez względu na powody, które sobie mnoży.
- Cała wasza rodzinka ma w zwyczaju mówić rzeczy, które nikomu innemu nie przeszłyby przez gardło? – zapytał, rzeczywiście nie potrafiąc odwzajemnić spojrzenia drugiego mężczyzny i błądząc wzrokiem po koszuli, którą z uporem maniaka poprawiał.
- Ty też mówisz to, co myślisz. Miałem cię za osobę, która ma w nosie zdanie innych, zawsze znajdującą swoją własną alternatywę. Czyżbym się mylił?
Krawiec wzruszył ramionami, uśmiechając się półgębkiem. W końcu zdobył się na odwagę i zajrzał głęboko w ciemne, niemal czarne oczy Crocodile’a, pod którym nogi prawie się ugięły. Zachłysnął się powietrzem, zachwycony intensywnością i dzikością płynącymi ze świdrujących go ślepi, pożerających jego duszę i gnieżdżących się w jego umyśle już na zawsze. Chrząknął, próbując przywrócić się do porządku, lecz niewiele to dało.
- Lepiej się pospiesz. Jeszcze chwila i Luffy zacznie się niecierpliwić.
- Tak… Masz rację – przyznał, zaczesując włosy i rozsuwając zasłonę. – Będę czekał na twój telefon.
- W takim razie już nie mogę się doczekać, aż go odbierzesz.
Crocodile pewnym krokiem wyszedł z pracowni, nie oglądając się za siebie i z uwagą słuchając trajkoczącego syna. Ani przez chwilę nie dał po sobie poznać, jak dzisiejsza wizyta na niego wpłynęła. Był dosłownie zauroczony mężczyzną, który obiecał uszyć dla niego najwspanialszy garnitur, jaki kiedykolwiek istniał. Nie tylko jego charyzma i sposób bycia, ale i tajemniczość powodowały, że pragnął poznać go lepiej. Dowiedzieć się, jaką jeszcze osobą potrafi być Doflamingo Donquixote.
- Spodobał ci się – nie wytrzymał w końcu Luffy.
- Kto taki?
- Jak to kto? Mingo – odparł, szczerząc się i po raz kolejny zadziwiając go swoją przenikliwością.
- Jest… interesującym człowiekiem.
- Jak chcesz, da się załatwić czwartą przysięgę. Będzie do kompletu.
Mężczyzna szturchnął go, kręcąc głową z rozbawieniem, po czym, jakby dla pewności, zaczął tarmosić jego czuprynę.
- Tylko nic nie mów chłopakom, przynajmniej nie przy mnie. Nie mam ochoty brać udziału w waszych plotach na mój temat.
- Spokojnie, tato. Powiem im, jak już wrócimy do domu.
* * *
- Masz jakieś uwagi? Sugestie? – zapytał Donquixote, obserwując swojego klienta ubranego we wstępny format garnituru. Jak na razie nie zauważał żadnych poważniejszych odchyleń od sylwetki, musiał dokonać jedynie kilka drobnych poprawek. Wszystko to skrupulatnie notował i delikatnie zaznaczał na materiale. Był dumny, że po raz kolejny niemal od razu idealnie trafił z krojem.
- O dziwo nie. Spisałeś się.
- Twoja pochwała jest najwspanialszą nagrodą za moją ciężką pracę.
- Nie założyłeś dziś okularów – zauważył, delikatnie rozpinając guziki marynarki.
- Nie widzę już powodu, by je przy tobie nosić.
- Cieszy mnie to.
- Za to ty nadal kryjesz swoją dłoń w rękawiczce – mruknął, chwytając jego palce i przeciągając opuszkami po gładkiej, miejscami delikatnie przetartej czarnej skórze. Wiedział, co jest pod nią. Już raz czuł chłód sztucznego tworzywa, tak bardzo niepodobnego swą strukturą do ciepłego ludzkiego ciała. – Jak ją straciłeś?
- Miałem wypadek, gdy chodziłem jeszcze do szkoły średniej. Jakiś idiota wjechał na przejście dla pieszych, mając czerwone. Padło na mnie.
- Pewnie było ciężko się z tym pogodzić.
- Nauczyłem się z tym żyć. Jedyne, co mnie irytuje, to przesadzone reakcje na sam widok.
- Nie myślałeś kiedyś, żeby przymocować sobie złoty hak i udawać pirata? – zapytał, uśmiechając się i spoglądając na niego nieśmiało.
- Właściwie… mam jeden w domu. Luffy zawsze się upierał, że mam być złym piratem, z którym cała trójka musi walczyć.
- Naprawdę? Wychodzi na to, że spełniałeś każdą zachciankę swoich synów. Tego się po tobie nie spodziewałem.
- Dla dzieci robi się wiele szalonych rzeczy, szczególnie dla tych, które nie spodziewały się, że ktokolwiek je jeszcze pokocha prócz siebie nawzajem.
Doflamingo skinął głową. Nagle zamarzyło mu się poczuć choć przez chwilę to ciepło, którym Crocodile każdego dnia obdarowywał swoją rodzinę. On sam szybko się usamodzielnił i zerwał kontakty z rodzicami, spotykając się od czasu do czasu jedynie z bratem. Nigdy nie myślał o szukaniu żony i płodzeniu dzieci. W pełni oddał się swojej pracy, poświęcając jej całe swoje życie. Teraz czuł ukłucie żalu, że nie spróbował postawić stopy na innej drodze.
Crocodile, zdjąwszy garnitur, zaczął zakładać własne ubrania. Tym razem były to ciemne jeansy, biała koszulka w serek i mokasyny. Tak bardzo różniło się to od jego standardowego ubioru, składającego się z koszul i eleganckich materiałowych spodni.
- Połóż tu dłoń – zakomunikował krawiec, gdy mężczyzna do niego dołączył. Wskazał na arkusz białego papieru, a gdy Crocodile wypełnił jego polecenie, zaczął pieczołowicie odrysowywać kształt jego kończyny. Tak samo obszedł się z protezą, bez krępacji rozkładając ją na kartce i nadając jej pożądane ułożenie. Na koniec zanotował kilka uwag starannym, pochyłym i ostrym niczym brzytwa pismem, mamrocząc coś do siebie.
- Kiedy mogę liczyć na kolejną wizytę?
- Zadzwonię do ciebie. Trudno przewidzieć, ile może to potrwać.
- Gdybyś chciał się kiedyś spotkać poza pracą, pisz śmiało. Przyda mi się chwila wytchnienia w tym całym weselnym rozgardiaszu.
- Zaprasza mnie pan na randkę, panie Crocodile?
- Ty to zrobisz – odparł, uśmiechając się zadziornie.
- A ja się zastanawiałem, dlaczego to tak długo trwa. – Z przyjemnego odrętwienia wyrwał ich nieco skrzekliwy głos. Odwrócili się równocześnie, niemal jak na komendę, patrząc w zdziwieniu na piegowatego, wysokiego chłopaka, którego twarz skryta była w cieniu kapelusza.
- Ace! Mówiłem, żebyś poczekał w samochodzie, jeśli skończysz szybciej – przypomniał mu Crocodile, sprawdzając godzinę na wyświetlaczu telefonu. Rzeczywiście, trochę się zasiedział.
- Jeszcze chwila i ludzie wybijaliby szyby, żeby mnie uratować – zarechotał, mierząc zaciekawionym wzrokiem Doflamingo. – Ace jestem. Luffy o tobie opowiadał – powiedział, pewnie wyciągając dłoń w stronę krawca. Wymienili się mocnym uściskiem, jakby wzajemnie poddając się pierwszej nieoficjalnej próbie.
- Ja również wiele o tobie słyszałem.
- Mam tylko nadzieję, że same dobre rzeczy. Staruszek lubi czasem ponarzekać na naszą młodzieńczą energię.
Donquixote uśmiechnął się szeroko, udając, że tak w istocie było i jego klient opiewał swych synów w samych superlatywach. Wolał nie gadać zbędnych szczegółów. Nie, gdy każdy jego ruch śledziły uważne, skrywające ogień szare oczy.
- Wiesz już, o której przylatuje Marco? – zapytał Crocodile, ubierając rękawiczkę i dołączając do Ace’a.
- Za kilka godzin, mamy czas.
- Dobrze. Na razie, Mingo. Będę czekał na telefon.
Mężczyzna ukłonił się nisko, po czym zaczął krzątać się po pracowni, powracając do swoich zajęć.
- Całkiem przystojny – mruknął Ace, wsiadając z ojcem do auta. – Jednak tak bardzo się od siebie nie różnimy.
- I to mnie właśnie martwi…
- Hej, wiesz co sobie właśnie uświadomiłem? – zagadnął, włączając radio i wkładając do niego swoją ulubioną płytę. – W naszej rodzinie będzie czterech blondynów i czterech brunetów. A gdyby tak przefarbować Torao i Sabo, byłoby idealnie symetrycznie. Muszę o tym z nimi pogadać.
Crocodile tylko westchnął, włączając się do ruchu i próbując zrozumieć, jak w ogóle do tego wszystkiego doszło i dlaczego jego własne dzieci knują za jego plecami, za wszelką cenę próbując postawić na swoim.
* * *
- Naprawdę nie masz żadnych zastrzeżeń?
- Naprawdę. Jest perfekcyjny w każdym calu.
Crocodile przyglądał się swojemu odbiciu, podziwiając idealnie skrojony i dopasowany garnitur okalający jego sylwetkę. Kolor ciemnego, subtelnego indygo pięknie współgrał z bielą koszuli i brązem muszki, którą przyniósł specjalnie na tę okazję. Skórzane rękawiczki, zaborczo przylegające do dłoni, wybornie wkomponowały się w tę stylizację, aż krzycząc, iż je również stworzyła ręka mistrza.
- Wiesz, zawsze może być lepiej. Czasem wystarczy poprawić jakiś drobny szczegół…
- Nie trzeba – przerwał mu stanowczo, acz z dawnym zadowoleniem w głosie. – Tak jest dobrze.
Donquixote skinął w końcu głową, przyjmując do wiadomości, że na tym jego praca się skończy. I choć jego dusza perfekcjonisty podpowiadała mu, że znajdzie jakąś niedoskonałość, jeśli tylko się postara, odpuścił. Najważniejsza była satysfakcja klienta, a tę wyraźnie można było poczuć. Poza tym, wystarczyło jedno spojrzenie na mężczyznę, by zobaczyć radość na jego twarzy. Takiego efektu właśnie oczekiwał, i nie zawiódł się.
- Wygląda na to, że to koniec naszej przygody.
- Naprawdę? – zaśmiał się Crocodile, zdejmując muszkę i niespiesznie odpinając guziki koszuli. – Myślałem, że weszły ci w nawyk wspólne spotkania.
- Nawyki i rutyna to domeny małżeństw – odparł, zsuwając mu z ramion marynarkę. – Ja wolałbym, żeby między nami zrobiło się bardziej… płomiennie.
- Na ogień trzeba uważać, bo można się sparzyć, boleśnie i dotkliwie.
- Ale to dzięki niemu człowiek czuje, że naprawdę żyje, a nie jedynie udaje, wegetując i trwając od wschodu do zachodu.
- A gdybyśmy obaj się już wypalili, co byś powiedział na wspólną, spokojną żeglugę? Odliczanie wschodów i zachodów ramię w ramię, skroń przy skroni, usta obok ust?
- Myślę, że byłbym wtedy szczęśliwszy niż kiedykolwiek w całym moim życiu.
- Więc… to oświadczyny?
Doflamingo spojrzał za siebie, zdezorientowany; nie spodziewał się osoby trzeciej, choć pewnie powinien. Ostatnimi czasy często się to zdarzało. Zlustrował zaciekawionym wzrokiem wysokiego, szczupłego blondyna, choć jego uwagę od razu przykuła blizna zdobiąca okolicę lewego oka, intensywnie różowa i definitywnie stanowiąca ślad po oparzeniu.
- Zanim coś powiesz, mam dobre wytłumaczenie swojej obecności tutaj – wtrącił od razu, widząc, że Crocodile otwiera usta. – Luffy i Ace powiedzieli mi, że zupełnie tracisz poczucie czasu odwiedzając swojego krawca, i przestrzegli mnie, bym zawczasu po ciebie przyszedł. Gdybym wiedział…
- Ależ oczywiście, że wiedziałeś – westchnął mężczyzna, odsuwając się od Donquixote na stosowną odległość. – Domyśliłem się, co chodzi ci po głowie w chwili, w której władowałeś się do samochodu i oznajmiłeś, że jedziesz ze mną.
Chłopak zaczerwienił się odrobinę, skubiąc rękaw koszuli i zwieszając głowę. Widać było, że tym razem jego ciekawość zwyciężyła dobre maniery i wychowanie wpojone przez ojca, z czego niekoniecznie był dumny, gdy już go na tym przyłapano. Doflamingo nie mógł powtrzymać uśmiechu na ten widok.
- Pan Sabo, czyż nie? – zagadnął pogodnie, od razu zyskując jego uwagę. – Miło w końcu cię poznać.
- Mnie również, panie Mingo.
- Widzę, że genialna ksywa nadana mi przez twojego żywiołowego brata już do mnie przylgnęła.
- Luffy mówił, że tak się do pana zwraca – wydukał, jeszcze bardziej czerwony niż chwilę temu.
- Właściwie… nie przeszkadza mi to, o ile nie wyjdzie to poza waszą czwórkę – zaśmiał się, zauroczony chłopakiem. Był równie wyjątkowy, co pozostała dwójka rodzeństwa, i tak samo unikatowy. Jako jedyny również mógłby być uznany za rodzonego syna Crocodile’a, choć Doflamingo wnioskował z zasłyszanych opowieści, że stwierdzenie to nie sprawdzi się do żadnego z nich.
- Spóźniłeś się. Co najmniej siedem osób tak na ciebie woła, choć jestem święcie przekonany, że jest ich dwa, pewnie nawet i trzy razy tyle – oznajmił Crocodile, obdarzając go skrzącym się z rozbawienia wzrokiem.
- Doprawdy, cóż za niesforna rodzinka – westchnął, wywracając oczami.
Zniwelował dystans między nim a swoim klientem i delikatnie zdjął z niego koszulę, którą następnie ostrożnie rozprostował i zarzucił na manekin. Gdy sięgnął do guzika spodni, Crocodile warknął i odtrącił jego dłonie.
- Sam to zrobię – powiedział, szybkim krokiem idąc do przebieralni i z impetem zasuwając za sobą kotarę. Opadł ciężko na pufę, zaciskając palce na udach i wsłuchując się w głuche, przyspieszone bicie swojego serca. Jeszcze chwila, a zapomniałby o całym bożym świecie i dał się ponieść.
- Wszystko w porządku? – zagadnął Doflamingo, zaglądając do wnętrza ciasnego pomieszczenia. Widząc, w jakim stanie znajduje się mężczyzna, trudno mu było ukryć zdziwienie.
- Gdzie jest Sabo?
- Dałem mu sto dolarów i kazałem kupić trzy kawy na wynos. A co?
Zamiast odpowiedzieć, Crocodile wciągnął go do środka i mocno do niego przywarł, łącząc ich wargi i zarzucając ręce na jego mocny, rozpalony kark. Zachłannie zagarniał całą jego uwagę dla siebie, pożerając go i rozkazując, by dawał mu więcej i więcej. Głucho uderzył plecami o ścianę, opierając o nią całe swoje ciało i obejmując nogą umięśnione udo mężczyzny. Kusił go, testował, doprowadzał na skraj i topił w obietnicy przyszłych wydarzeń.
- Spotkajmy się dzisiaj u mnie – wydyszał Doflamingo, wplatając palce między czarne, zmierzwione włosy i delikatnie je zaczesując. W jego oczach, dotąd zimnych, tajemniczych i nieodgadnionych, płonął ogień dorównujący nawet temu piekielnemu. Gdyby temperatura w pomieszczeniu spadła o kilka stopni, jego oddech byłby zapewne dobrze widoczny, tworząc między nimi kłęby pary.
Crocodile skinął głową, niechętnie wyplątując się z miłosnego uścisku i całując jego usta po raz ostatni.
* * *
- W naszym domu już dawno nie było tak głośno – westchnął Crocodile, uśmiechając się i powoli sącząc lemoniadę z wysokiej, zroszonej kroplami wody szklanki. Gdy ją odstawił, z ulgą ułożył głowę na ogromną poduszkę i przymknął oczy, kąpiąc twarz w przerzedzonych przez cienki parasol promieniach słonecznych. Zewsząd do jego uszu dochodził śpiew ptaków, szum wiatru przeciskającego się między palmowymi koronami i miarowy odgłos spryskiwaczy zraszających ogród.
- Korzystaj póki możesz. Po ślubie rzadko będziesz miał okazję, by tego doświadczać.
- Chyba zaczynam odczuwać syndrom opuszczonego gniazda.
- Jaki syndrom? – zapytał Luffy, pojawiając się znikąd i siadając na skraju leżaka. Był cały przemoczony, woda dosłownie spływała z niego strumieniami, toteż koszula Crocodile’a, cienka i bawełniana, przemokła w mgnieniu oka. Mężczyźnie to jednak nie przeszkadzało, jedynie przyniosło przyjemną ochłodę. Zresztą, w czterdziestostopniowym upale wyschnięcie i tak było kwestią czasu.
- Law ci wytłumaczy. W końcu jest lekarzem, powinien się na tym znać.
- Chirurgiem, a to jest różnica. Przynajmniej on tak mówi. Mi tam wszystko jedno – zaśmiał się, kładąc się na nim i prężąc niczym napięta struna.
- Luffy, złaź. Wbijasz mi swój kręgosłup w żebra.
- Kiedy ja też mam ten syndrom co ty, tato. Potrzebuję bliskości! - wyjęczał, próbując przybrać zbolałą minę. – Odkąd masz Mingo, coraz rzadziej mnie przytulasz. Nawet teraz leżysz tylko z nim.
- I mówi to młodzieniec, który lada chwila opuści rodzinne gniazdko i zamieszka ze swoim mężem – wtrącił Donquixote, poprawiając okulary przeciwsłoneczne na nosie i nawet nie patrząc w stronę chłopaka. – Miałeś swojego ojca przez tyle lat, teraz daj innym się nim nacieszyć.
- Żartuję. Cieszę się, że tatko znalazł sobie takiego fajnego gościa - powiedział, teraz już nie powstrzymując szerokiego uśmiechu. Zadowolony z siebie, klepnął Doflamingo kilka razy po umięśnionym brzuchu, jakby tym wyrażając swoją aprobatę dla ich związku. Następnie wypił resztę lemoniady z ich szklanek i odetchnął z ulgą, ocierając usta wierzchem dłoni.
- Oi, Luffy! Tu jesteś! – wrzasnął Ace, kipiąc ze złości. Jego szorty lepiły się do ciała, tak samo zresztą ja włosy, mokre do granic możliwości. – Jeszcze raz wrzuć mnie do basenu, to ci nogi z dupy powyrywam, wredna skarlała małpo!
- Ace, wyrażaj się – upomniał go Crocodile, choć wiedział, że i tak nie przyniesie to oczekiwanego skutku. Zawsze tak było.
- Gdzie Marco? Tylko jego jeszcze nie wykąpałem, a to psuje moje statystyki – zapytał jak gdyby nigdy nic, prawą ręką wędrując na kark ojca i mierzwiąc mokrą dłonią jego fryzurę.
- Tam, gdzie i Torao – mruknął, sprzedając mu pstryczka w czoło, czym zostawił na nim okrągły czerwony ślad. – Idź pomęczyć Sabo, tak dla odmiany. Ja mam cię już dosyć.
- Ale Sabo sam wskakuje do basenu na mój widok! Co to za przyjemność? Ty chociaż uciekasz…
- A gdyby tak… – zaczął Ace, a w jego oczach błysnęły niebezpieczne ogniki. – Luffy! Zarządzam chwilowe zawieszenie broni. Chodź no na chwilę, mam pomysł.
- Tylko niczego nie zepsujcie! – zawołał za nimi Crocodile, choć tak naprawdę było mu już wszystko jedno. Popołudniowe lenistwo wzięło górę, a wraz z nim przyszła i senność. Zamknął oczy, pławiąc się w odrętwieniu i wisząc między snem a jawą.
Nie wiedział, ile tak leżał, lecz gdy do jego uszu doszły dziwne odgłosy, poderwał się do siadu. Zakręciło mu się w głowie od tak nagłej zmiany pozycji, lecz już wtedy zauważył, że Doflamingo, do tej pory leżący na leżaku obok, zniknął. Zaczął się rozglądać, próbując zrozumieć obecną sytuację.
- Croco, zabierz ode mnie tę trójkę diabłów! – wydarł się Donquixote, niesiony gdzieś przez braci. Na czele orszaku szedł Luffy, którego zadaniem było trzymać głowę, za nim podążał Ace, który, jako najsilniejszy z grupy, dostał w przydziale tors i ręce, zaś na końcu, z długimi nogami zarzuconymi na ramię, podążał Sabo, gwiżdżąc pod nosem radosną melodię, która zaraz potem przerodziła się w pieśń śpiewaną po kolei przez młodzieńców.
- Basen! Basen! Czas wykąpać się! Kto do niego wpadnie, tego nasz bóg zje!
- Woda! Woda! Wrząca i gorąca! Bo tam zamieszkały dwa kawałki słońca!
- Boże! Boże naszego wulkanu! Przyjmij tę ofiarę, najwspanialszy z darów!
Crocodile nie miał pojęcia, jak zareagować na tak spektakularne widowisko. Wstał, oniemiały, i zaczął iść za korowodem, próbując nie parsknąć śmiechem na widok przerażonego Donquixote’a.
- Hej! Dzicy ludożercy! Dokąd zmierzacie? – zapytał, starając się brzmieć niczym stary, brodaty poszukiwacz przygód. Miał w tym niezłą wprawę; za młodu często musiał odgrywać przeróżne postacie.
- Pan wulkanu pragnąć ofiara! – wykrzyknął Ace, pusząc się niczym paw. – Biały człowiek najlepsza dla Pan!
- Mię-so! Mię-so! – zaskandował Luffy, wczuwając się w rolę najmniej rozgarniętego z członków plemienia, co wychodziło mu perfekcyjnie.
- Ty pójść z nami! Ty godny zobaczyć Pan wulkanu! – oznajmił Sabo doniosłym głosem. – Ja być kapłan, wyczuwać w tobie wielka siła!
Crocodile zaśmiał się, po czym przygryzł wnętrza policzków i podążył za braćmi, puszczając oko do oniemiałego Doflamingo.
Gdy doszli nad basen, czekał już tam na nich Marco, ubrany jedynie w swoje wzorzyste spodnie baggo. Siedział na krześle, szeroko rozstawiając nogi i niedbale popalając papierosa. Z jego prawej strony stał Sanji, wachlując go ogromnym palmowym liściem, zaś po lewej, nieco z tyłu, stał Law, łypiąc na przybyszów nieufnym, groźnym wzrokiem.
- Panie! Oto ofiara! – oznajmił Sabo, próbując się ukłonić. – My złapać naprawdę duży biały człowiek!
- Małpo! Płomieniu! Smoku! Spisaliście się wybornie – pochwalił ich Marco, podnosząc się i stając na krawędzi basenu. – Takim człowiekiem nakarmicie mnie do syta. Wrzućcie go do wulkanu, niech ofiara się dopełni!
- Mię-so! Mię-so! – Luffy znowu zaczął się drzeć, razem z braćmi przymierzając się do wrzucenia mężczyzny do wody.
- Hej, Croco! No zróbże coś – jęknął Donquixote, wiedząc, co zaraz nastąpi, widząc jednak, że mężczyzna nagrywa całe zajście, stracił wszelką nadzieję. Zamknął oczy, unosząc się lekko w powietrzu, po czym z głośnym chlupnięciem wpadł do basenu, niczym kamień zanurzając się aż po samo dno. Odbił się od niego i wypłynął na powierzchnię, kaszląc i wycierając krople wpadające do oczu z mokrych włosów. Odzyskawszy wzrok, zauważył, że z rozbawieniem  obserwuje go siedem par oczu.
- Witamy w naszej rodzinie! – wykrzyknęli bracia, tym akcentem ostatecznie wyrażając swoją aprobatę co do nowego partnera ich ojca.
Doflamingo, nie widząc innego wyjścia, również zaczął się śmiać, ciesząc się w duchu, że stał się częścią tak wspaniałej rodziny. Spojrzał na Crocodile’a, a napotykając jego czułe, roziskrzone spojrzenie, poczuł, że naprawdę należy do tego świata.
Oczami wyobraźni widział, jak gruba kurtyna opada, rozwarstwiając się na miliony piór. Pióra te wirowały, tańcząc w przestrzeni i łącząc się w szkielet, następnie obdarzając go nerwami, mięśniami, ścięgnami, tkankami, skórą, wypełniając wnętrznościami, ozdabiając ciemnymi przenikliwymi oczami i równo zaczesanymi kruczymi włosami. Tak stworzona postać wyciągnęła dłoń w jego stronę, zachęcając, by podążył razem z nią; by razem zatańczyli w deszczu opadającego pierza. Pewnie złączył ich palce, pozwalając wyciągnąć się ze swojego mrocznego świata. Znalazł kogoś, na kogo czekał przez połowę swojego życia. Kogoś, kto przywrócił jego wiarę w świat i ludzkość. Kogoś, kto już do końca miał stać u jego boku, zachęcając go do przeżycia kolejnego dnia.





Mam nadzieję, że ten one shot przypadł Wam do gustu :3
I że, tak samo jak ja, cieszycie się z kolejnej wizyty tutaj.
Pozdrawiam i życzę cierpliwości.
Do następnej notki, Towarzysze!

poniedziałek, 5 czerwca 2017

Pink Rose, część 7

- Myślę, że powinieneś iść – powiedział Doflamingo, gdy już wysłuchał całej tyrady na temat Crocodile’a i tego, gdzie może sobie wsadzić swoje zaproszenie.
Od ostatniego spotkania z Tausayiem minęły dwa dni, i choć przez ten czas się do siebie nie odezwali, miał zamiar należycie wywiązać się ze swojego obowiązku. Wiedział, że nie będzie to łatwe, lecz miał już plan i był prawie pewny, że wszystko pójdzie po jego myśli.
- Niby czemu? – warknął Smoker, niemal plując trzymanym w płucach dymem. – Wiadomo, że coś kombinuje i na dobre mi to nie wyjdzie.
- Z drugiej strony, jeśli zaczniesz go olewać, może jeszcze bardziej się zdenerwować i zaatakować otwarcie i z całą mocą, a tego raczej nie przetrzymasz.
- Więc lepiej, żebym podał mu się na talerzu? Nie po to zacząłem tę wojnę, żeby teraz tak po prostu oddać walkę walkowerem.
- Źle na to wszystko patrzysz, staruszku – mruknął, odchylając się w fotelu.
- Co masz na myśli?
- Pomyśl trochę. Czy Crocodile faktycznie zapraszałby cię do siebie, żeby cię sprzątnąć? Bo myślę, że raczej nie jest na tyle głupi…
- Niemniej to jego teren i może na nim robić co mu się żywnie podoba.
- Wiesz, czego się dowiedziałem, obserwując go? Że ma łeb na karku, a jego decyzje są zawsze dobrze przemyślane. Jest na to za cwany, żeby tak po prostu zastrzelić cię w swoim kasynie. Prędzej wsadziłby cię w samolot i pozwolił, byś zginął w katastrofie lotniczej.
- Do czego zmierzasz?
- A do tego, że u niego nic ci nie grozi. Powinieneś raczej bać się tego, co może stać się później. Crocodile to wytrawny gracz i najpierw dokładnie cię prześwietli, wybada sytuację, a dopiero później zainterweniuje, gdy już zdobędzie pewność, że wszystko potoczy się tak, jak zaplanuje.
- Więc jeśli tam pójdę…
- Będzie myślał, że zdobył przewagę, a ty to wykorzystasz i sprawisz, że zatańczy, jak mu zagrasz – dokończył za niego, uśmiechając się przebiegle.
Smoker chwilę się zastanawiał, po czym w zadumie skinął głową i spojrzał uważnie na Donquixote’a.
- Zdajesz sobie sprawę, że i tak wiele zaryzykuję, idąc tam?
- Kto nie ryzykuje, ten nie ma. Musisz porzucić tę ostrożność, bo między innymi to ona doprowadziła cię do zguby. Twoja stara szkoła na niewiele się zda w dzisiejszych czasach. Musisz iść do przodu, jeśli nadal chcesz utrzymać się w tym interesie.
- Mam nadzieję, że to całe zachęcanie mnie jest spowodowane twoją lojalnością i chęcią pomocy – powiedział twardo i mocno zaciągnął się cygarem.
- Tak się składa, że chcę odziedziczyć kasyno, a nie ruinę, która po nim zostanie – odparł, wzruszając ramionami. – Jeśli chcesz, pójdę tam z tobą jako twoje wsparcie.
- Wtedy dowiedzą się, że dla mnie pracujesz.
- Już to zrobili. A szkoda, bo to nieźle by zaskoczyło Crocodile’a, gdybym pojawił się tam z tobą i oznajmił, że jesteś moim szefem. Może nawet facet straciłby trochę pewności siebie.
- W takim razie zgadzam się. Będziesz robił jednocześnie za mojego ochroniarza i doradcę.
- Nie no, teraz to na pewno należy mi się jakaś premia – powiedział, śmiejąc się, lecz tylko dlatego, by ukryć pełen satysfakcji uśmiech.
Smoker tylko machnął na niego ręką i jednym haustem wypił znajdującą się w szklance szkocką, po czym chwycił telefon i pokazał Doflamingowi, by wyszedł. Mężczyzna uczynił to z przyjemnością, gwiżdżąc tylko sobie znaną piosenkę. Już nie mógł się doczekać czekającego ich przedstawienia. Wyciągnął własną komórkę i napisał do Tausayia krótką wiadomość.
>>Ryba połknęła haczyk.<<
* * *
- Witam. Cieszę się, że przyjąłeś moje zaproszenie, Smoker – przywitał go Crocodile, pewnie wymieniając z nim uścisk dłoni. Przelotnie spojrzał na szeroko uśmiechniętego Doflaminga i skrzywił się nieznacznie, zaskoczony jego obecnością. Mężczyzna wcześniej słowem nawet nie wspomniał, że pojawi się na tym spotkaniu.
- To Doflamingo Donquixote, pracuje dla mnie. Ale wy już się chyba znacie, prawda? – zapytał, nawet nie próbując ukryć czającej się w głosie złośliwości.
- Niestety – warknął, mierząc ich obu chłodnym wzrokiem. Ruchem ręki zaprosił ich do windy, którą udali się na poziom drugi. – Kazałem przygotować lożę, żeby przyjemniej nam się rozmawiało – oznajmił, kładąc szczególny nacisk na drugą część zdania. – Uznałem, że gabinet będzie zbyt oficjalnym miejscem.
- Wolałbym jednak, żebyś się streszczał i pominął wszelkie grzeczności - powiedział Smoker, nawet nie spoglądając w stronę rywala. Zakaszlał ciężko, po czym wytarł usta jedwabną chusteczką. Wysiedli z windy i wkroczyli do klubu, gdzie siedział już Kuro w towarzystwie Mihawka i Zora, uważnie obserwujących każdy najmniejszy ruch i gotowych do działania.
- Dla mnie to też nie jest przyjemność – odparł, również przestając kryć swoją niechęć do Smokera. Usiedli naprzeciw siebie w wyznaczonej loży i przez chwilę w ciszy mierzyli się wzrokiem. – Powiem wprost. Rozumiem twój żal, jednak sądzę, że posunąłeś się za daleko. Do tej pory byłem dla ciebie łaskawy, lecz wiedz, że nie potrwa to ani sekundy dłużej.
- Ty? Łaskawy dla mnie? – zaśmiał się i odpalił wyciągnięte z kieszeni cygaro. – Było raczej odwrotnie. Ale jeśli tak stawiasz sprawę, ja też skończę żartować, i, zapewniam cię, nie skończy się to dla ciebie dobrze.
- Zrozum wreszcie, że nie masz ze mną szans. Nawet cię nie stać na wojnę ze mną. Po co więc to wszystko? Lepiej od razu się poddaj, póki jestem skłonny puścić w niepamięć całą tę naszą sprzeczkę.
- I tu się mylisz. To, że moje kasyno zaczęło podupadać, nie znaczy wcale, że…
- Przestań mydlić mi oczy, dokładnie cię sprawdziłem. Powoli stajesz się bankrutem, a te „inne źródła dochodu”, o których chciałeś teraz wspomnieć, to jeszcze większa ruina, niż twoje pożal się Boże kasyno. Zacznij w końcu logicznie myśleć, bo to, co teraz wyprawiasz, jest godne pożałowania!
- Może i tak – powiedział w końcu – ale jestem gotów poświęcić wszystko, żeby tylko cię pogrążyć i zakończyć twoją dobrą passę. Twoje dni są policzone! - wykrzyknął, po czym znowu zaczął kaszleć. Crocodile spojrzał na Kuro, jakby to miało pomóc mu w odzyskaniu emocjonalnej równowagi.
- Smoker, co ci jest? – zapytał Doflamingo, spoglądając na niego z niepokojem. Dodatkowo jego obawy nasilił widok chustki splamionej krwią pochodzącą z ust mężczyzny. Do tej pory myślał, że te napady kaszlu spowodowane są raczej wieloletnim paleniem papierosów, lecz teraz zaczął mieć co do tego poważne wątpliwości.
- Nic – wycharczał, opierając dłonie o stolik.
- Widzę, że twój stan zdrowia jest równie żałosny, co cała reszta - skomentował Tausayi, z obrzydzeniem obserwując krztuszącego się Smokera.
- Niech cię diabli wezmą, ty przebrzydły… - Nie dane mu było jednak skończyć, gdyż ponownie wstrząsnęły nim spazmy, tym razem o wiele silniejsze. Pochylił się do przodu i mimowolnie zwymiotował krwią, po czy, upadł na podłogę, nadal kaszląc i plując.
- Wezwij karetkę – zwrócił się do Kuro Crocodile, gwałtownie wstając. – To chyba nie jest twoja sprawka?! – krzyknął do Doflaminga, nie przejmując się, że jego szef mimo wszystko nadal ich słyszy.
- Nie. Pierwszy raz widzę, żeby tak się zachowywał – odparł, pochylając się nad niemal nieprzytomnym Smokerem.
- Na coś chorował? Cholera, przecież coś takiego nie dzieje się bez powodu – mruknął, przeczesując włosy. – Że też nie mógł zdychać u siebie.
- Smoker, co ci jest? Hej, słyszysz mnie? – zapytał Donquixote, szturchając swojego szefa w ramię. Jedyne, co usłyszał w odpowiedzi, to niewyraźny jęk i słabnące już pokasływanie.
- Zostaw go, ma krwotok wewnętrzny. Nie pomożesz mu – powiedział Kuro, spoglądając na zegarek. – Karetka zaraz tu będzie, ale wątpię, że zdążą. Facet jest już jedną nogą w grobie.
- Jakby mnie to martwiło – prychnął Doflamingo, prostując się i uważnie oglądając swój garnitur. – Ma szczęście, że mnie nie zarzygał. Jeszcze tego by mi tylko brakowało.
- Chyba już przyjechali. Zoro, przyprowadź ich tutaj – nakazał Kuro, po czym spojrzał na Tausayia. – Lepiej, żeby się nie okazało, że ta kreatura otruła Smokera. Nie chcę, żeby pociągnął cię na dno razem ze sobą.
- Gdy potwierdzi się, że nie mam z tym nic wspólnego, będziesz mnie przepraszał na kolanach – warknął Mingo, po czym zamilknął, gdyż do pomieszczenia weszli ratownicy medyczni.
Crocodile tylko westchnął. Gdyby wiedział, że tak to się skończy, zrezygnowałby z tego spotkania szybciej, niż w ogóle pomyślał o zorganizowaniu go.
* * *
- I co ze Smokerem? – zapytał Tausayi, gdy spotkał się kilka godzin później z Doflamingiem. Siedzieli właśnie w apartamencie tego pierwszego, pijąc mocną kawę i analizując, co tak właściwie zaszło tego dnia.
- Lekarz nie chciał zbytnio ze mną gadać, bo nie jestem z rodziny. Wiem tylko, że umarł na stole operacyjnym i że cierpiał na marskość wątroby, której zresztą nie chciał leczyć.
- Serio? W życiu bym nie pomyślał, że to go właśnie zabije.
- Będą robić jeszcze sekcję zwłok, żeby się upewnić, że to na pewno nie było morderstwo, ale wynik jest raczej oczywisty.
- I co teraz zrobisz? – zapytał, uważnie mu się przyglądając znad trzymanego kubka.
- Jak to co? Przejmę Misty Dragon, zapewnię Smokerowi wypasiony pochówek, choć skurwiel nie zasłużył, i życie będzie toczyć się dalej. Całe szczęście, że nie miał żadnej rodziny, bo chyba bym nie zniósł użerania się z bandą sępów.
- Sam nie jesteś od nich lepszy – skwitował, uśmiechając się lekko i odpinając mankiety koszuli, by podwinąć rękawy. – Poza tym wiesz, że będziesz musiał oddać mi za sprzątanie klubu?
- Ja? Niby dlaczego?
- Bo to twój szef zarzygał mi krwią podłogę i stolik.
- Mój były szef – poprawił go, po czym przesiadł się, by usiąść blisko niego. – Wiesz, co to wszystko oznacza? W końcu nie musimy się kryć.
- Równie dobrze możemy tu i teraz zakończyć naszą współpracę.
- Niezbyt satysfakcjonujące – mruknął, wodząc palcem po jego ramieniu. – Wolałbym ją raczej pogłębić.
- Pytanie tylko, czy będzie mi się to opłacało. Nie lubię robić czegoś, co nie przynosi mi żadnych korzyści.
- Dla mnie mógłbyś zrobić wyjątek – powiedział, wyciągając mu kubek z dłoni i odstawiając go na stolik. – Tausayi, mówię poważnie. Nie chcę kończyć naszej znajomości – zapewnił go, kładąc szczególny nacisk na ostatnie słowo.
- I co mam ci odpowiedzieć?
- Najlepiej coś z głębi twojego zimnego, kamiennego serca.
- Ja… - zaczął, po czym od razu zamknął usta. Bo co miał mu powiedzieć? Że przez ten absurdalnie krótki czas zdążył się do niego przywiązać? Że mimo wszystko chce, żeby nadal byli ze sobą blisko, a może i jeszcze bliżej? Przecież to niedorzeczne. Prędzej sam wyrwie sobie język, niż wypowie tego typu wyznanie.
- Uznam, że te rumieńce na twoich policzkach oznaczają „tak, ja też chcę z tobą zostać” – zaśmiał się, łapiąc go pod brodę i odwracając twarzą do siebie.
- Nie kpij sobie ze mnie, bo źle się to dla ciebie skończy – ostrzegł go, niby przypadkiem wbijając łokieć między jego żebra. – I przestań się szczerzyć jak idiota.
- Tobie też przydałby się uśmiech – powiedział, unosząc palcami kąciki jego ust, za co został kopnięty piętą prosto w piszczel. – Cholera, za co to? – jęknął, rozmasowując obolałą nogę i patrząc na niego z wyrzutem.
- Ostrzegałem – mruknął tylko i wstał, by odnieść puste już kubki do kuchni, choć była to tylko wymówka. Tak naprawdę chciał na chwilę oddalić się od mężczyzny, by móc w spokoju przemyśleć kilka spraw. Oparł się o blat i spuścił głowę, pozwalając, by kurtyna ciemnych włosów całkowicie odcięła go od świata zewnętrznego.
- O czym myślisz? – usłyszał nagle, podejrzanie blisko swojego ucha. Odwrócił się w stronę Doflaminga, który stał obok niego w identycznej pozycji, co on, uważnie go obserwując.
- Nieważne.
- Czyżby? – nie dawał za wygraną. Wyprostował się i stanął za nim, po czym delikatnie odwrócił go i unieruchomił, przyciskając własnym ciałem do szafki. - Według mnie to nawet bardzo ważne.
- Po prostu zastanawiam się, czy to aby na pewno dobry pomysł – wyznał w końcu, mocno odchylając głowę i wpatrując się w sufit. Doflamingo delikatnie musnął wargami jego grdykę, po czym przeniósł je nieco wyżej, w stronę ostro zarysowanej żuchwy.
- Nie przekonamy się, póki nie spróbujemy. – Jego niski, zmysłowy głos sprawił, że włoski na karku Tausayia stanęły dęba. Westchnął cicho i pozwolił, by Donquixote nadal pieścił jego szyję, jednocześnie zachłannie głaszcząc go po udach, brzuchu aż do klatki piersiowej i z powrotem.
- Jeśli kiedykolwiek sprawisz, że pożałuję swojej decyzji, nie będzie miejsca we wszechświecie, w którym się przede mną schowasz – wyszeptał w końcu. Uchylił powieki i uważnie mu się przyjrzał, oczekując odpowiedzi, lecz zamiast słów dostał pocałunek, który na chwilę obecną idealnie mu ją zastąpił.
Później liczyły się już tylko przyjemność i pożądanie.
* * *
- Czuję, że się na mnie gapisz – wymamrotał Tausayi, przewracając się na bok i nieumyślnie wtulając się w Doflaminga. – Która godzina?
- Dochodzi dziewiąta.
- Więc albo się jeszcze prześpij, albo wynocha. Głowa mnie boli przez ciebie.
- I jak się to niby łączy? – zaśmiał się, odgarniając mu z twarzy kilka kosmyków. – Jeszcze nie słyszałem, żeby ktokolwiek potrafił wywołać ból swoim wzrokiem.
- To teraz słyszysz – burknął, spoglądając na niego i krzywiąc się nieznacznie.
- Straszna z ciebie maruda zaraz po przebudzeniu.
- Ty za to jesteś tak samo upierdliwy, bez względu na porę dnia czy godzinę.
- Och, czyżby? Gdy się kochamy, mówisz zupełnie co innego.
- A nie przyszło ci do głowy, że kłamię, by nie urazić twojego ego?
- Prawda jest taka, że masz głęboko w poważaniu moje ego. Poza tym reakcje twojego ciała są dostatecznym dowodem na to, kto tu jest kłamcą.
- Nie musisz już przypadkiem iść? W końcu przejęcie kasyna nie będzie takie proste – odparł, z powrotem przewracając się na plecy. – Pewnie jesteś teraz baardzo zajęty.
- Na razie mam spokój. Ale gdy tylko przyjdą wyniki sekcji zwłok, ostro zabiorę się do roboty. Także radzę, żebyś dobrze się mną teraz nacieszył, bo nie wiem, czy będziemy mogli się spotkać w najbliższym czasie.
- Jakby mi to przeszkadzało – powiedział, wzruszając ramionami i podnosząc się do siadu. Oparł się o wezgłowie łóżka i spojrzał z góry na Doflaminga, który zaczął wodzić palcami po jego przykrytych kołdrą nogach.
- Mógłbyś od czasu do czasu zrzucić tę maskę bezuczuciowego twardziela, wiesz? – stwierdził, ciągnąc za jedwabny materiał i powoli odsłaniając coraz więcej nagiego ciała Tausayia. Po chwili ułożył się wygodnie na brzuchu i z pewną dozą rozbawienia spojrzał na erekcję swojego kochanka. – No chyba że tylko w taki sposób potrafisz przekazać, jak bardzo za mną szalejesz.
- Och nie. Oprócz tego piszę wiersze i piosenki, które wygłaszam później pod balkonem ukochanego. Ale to tylko, gdy jest pełnia. Bo inaczej cały romantyzm szlag trafia – zakpił, unosząc wysoko brwi.
- Brzmi kusząco – wymruczał, jednocześnie zaciskając palce na twardym penisie Tausayia. Powoli przybliżył do niego swoje usta, po czym złożył delikatny pocałunek na jego główce. – Choć wolałbym, żebyś szeptał mi takie rzeczy wprost do ucha.
- Może kiedyś. Ale będziesz musiał mnie o to ładnie poprosić – odparł, wplatając palce między jego jasne włosy i delikatnie je przeczesując.
- Tak wystarczy? – zapytał, po czym zaczął powoli wypełniać usta jego penisem.
Crocodile westchnął tylko i odchylił głowę, całkowicie poddając się przyjemności.
Po raz kolejny musiał przyznać sam przed sobą, że Doflamingo Donquixote może jednak wcale nie jest taki zły, jak się wydaje, i zostanie z nim na zawsze nie jest najgorszym pomysłem. A w to przynajmniej chciał wierzyć. Wszystko, byleby pozostać w tej utopii odrobinę dłużej.

Koniec.