Menu

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Divine Administration. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Divine Administration. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 24 października 2016

Im człowiek starszy, tym Śmierć straszniejszy...



Mężczyzna odziany w czerń usiadł na ławce. Wyciągnął z kieszeni jedwabną chusteczkę i starł nią resztki krwi z policzka. Dla mijających go ludzi był tylko cieniem, migoczącą plamą w najdalszym zakątku oka. Jedynie mały sześcioletni chłopiec stanął naprzeciw niego. Z szeroko otwartymi oczyma i rozchylonymi wargami przyglądał mu się, próbując ogarnąć go swym małym rozumkiem. Mężczyzna wstał i podszedł do niego powolnym krokiem, a gdy zrównał się z nim, złapał go za rączkę.
- Czy chcesz pójść ze mną? – zapytał, a jego źrenice zwężyły się jak u kota.
Chłopiec skinął głową i mocno zacisnął palce na dużej i zimnej dłoni.
- A gdzie twoja mamusia i tatuś? Zostawili cię samego? – Zaciekawienie w jego głosie było jak najbardziej udawane, gdyż od kilkunastu sekund miał swobodny dostęp do jego umysłu, dzięki czemu wiedział o chłopcu wszystko.
- Mama posła kupić chleb dla kaczuszek – wyjaśnił i zaśmiał się, jakby samo wyobrażenie tej czynności sprawiało mu radość.
- Ach tak. A tatuś został w domu z twoją młodszą siostrzyczką, czyż nie? – zagadnął, pociągając go lekko i dając do zrozumienia, by zaczął iść. Chłopiec przytaknął ochoczo i zaczął podskakiwać, jakby zwyczajne stawianie kroków było dla niego zbyt proste i nudne. – I co? Nie będzie im smutno bez ciebie?
- E tam. Jestem jus duzy, mogę pobawić się sam. – Jego śmiech znowu rozbrzmiał na ulicy, będąc niczym kaskada pereł sypiących się na złote płytki ksylofonu.
- A ja myślę, że całkiem mały z ciebie brzdąc. Ledwo od ziemi odrastasz – mruknął i zmierzwił mu włosy, co jeszcze bardziej rozbawiło malca. Przez chwilę szli w ciszy, lecz w końcu chłopczyk nie wytrzymał i zadał nurtujące go pytanie.
- Dlaczego jesteś smutny?
- A dlaczego miałbym być smutny w tak miłym towarzystwie? – odparł pytaniem na pytanie i spojrzał na niego. – Nie martw się mną, nie ma takiej potrzeby.
- Mamusia mówiła, ze jak ktoś jest szczęśliwy, to się uśmiecha – nie dawał za wygraną. Mężczyzna stanął i kucnął przed chłopcem, dzięki czemu ich twarze były na tym samym poziomie.
- Musisz wiedzieć, że nie zawsze uśmiech oznacza szczęście, tak samo jak jego brak nie świadczy jednoznacznie o smutku – powiedział, kładąc mu dłoń na ramieniu. – Poza tym ja nie potrafię się uśmiechnąć, wiesz? Tak już mam.
- A teraz potrafisz? – zapytał, unosząc kąciki jego ust palcami, po czym zachichotał, gdyż powstały grymas prezentował się komicznie. – Mój pies też tak wyglądał, jak mu to robiłem! – wykrzyknął, zachwycony, i klasnął w dłonie. – Czy Biszkopt może pójsć z nami?
- Przepraszam, ale na razie nie mam Biszkopta na mojej liście. Pewnie wrócę po niego za jakiś czas, nie martw się.
- Ale zobaczę go jescze?
- Każde rozstanie ostatecznie kończy się ponownym spotkaniem – stwierdził nostalgicznie. – Powiedz mi, teleportowałeś się już kiedyś?
- Telportowałem?
- No wiesz, jesteś tu, a za chwilę znajdujesz się w zupełnie innym miejscu.
- Tak! Telportowałem się samochodem, raz nawet pociągiem! – pisnął, zachwycony, że może się tym pochwalić.
- E tam samochód. Pokażę ci coś lepszego. Chcesz?
- Tak, tak! Pokaż mi! Pokaż!
- Zatem złap mnie mocno za rękę i w żadnym wypadku nie puszczaj – nakazał, podając mu dłoń i czekając, aż mocno ją uściśnie. – Policz do trzech.
- Laz, dwa, tsy! – krzyknął, i zacisnął oczy, czekając, co się wydarzy.
- Możesz otworzyć – szepnął mężczyzna. Chłopiec powoli uchylił powieki, po czym wydał z siebie ciche westchnienie.
- Gdzie jesteśmy?
- To Administracja. Pracuje tu mój przyjaciel, który musi spisać każdego, kto tu przybywa. Jak już to zrobi, pokażę ci jeszcze fajniejsze miejsce – wyjaśnił i zaprowadził brzdąca do biurka.
- Jaki fajny! – Mówiąc to niemal zachłysnął się powietrzem, przez co zakaszlał cicho, a jego oczy zaszkliły się.
- Cześć, młody. Nazywam się Mroczny, a ty?
- Bruno – odpowiedział, starając się, by jak najlepiej wymówić r w swoim imieniu, co nadal przychodziło mu z lekkim trudem.
- Cześć, Bruno. Masz ty jakieś nazwisko? Pewnie masz, skoro taki fajny z ciebie chłopak.
- Schulz – powiedział po chwili zastanowienia. – A czemu możesz mówić, jak masz buzię zsytą? – zrewanżował się pytaniem, po którym Mroczny wybuchnął gromkim śmiechem.
- To taka moja magia, wiesz? – mruknął tajemniczo i wykonał swój sławny uśmiech.
- A naucysz tego pana jak się uśmiechać? – poprosił, wskazując rączką na Śmierć, który stał za nim, nadal trzymając jego dłoń.
- Od tysięcy lat próbuję, ale twardy z niego zawodnik.
- To chyba długo – stwierdził z powagą i pokiwał głową z uznaniem. – Musisz się bardziej starać – zbeształ mężczyznę i uśmiechnął się do niego, jakby miał nadzieję, że złamie tym krążącą nad nim antyuśmiechową klątwę.
Śmierć pokiwał tylko głową i wziął Bruna na ręce, sadzając go sobie na przedramieniu.
- Wpisz mu w dacie urodzenia siódmy marca dwa tysiące dziesiątego – powiedział do Mrocznego, który od razu spełnił jego polecenie.
- Następną datę znam… A zamiast zawodu napiszę dziecko – szepnął bardziej do siebie niż do znajdujących się w pomieszczeniu osób. – No, skończyłem. Pewnie jesteś ciekawy, co cię teraz… czeka? – zawahał się, widząc chłopca przytulonego do piersi Śmierci i śpiącego w najlepsze w jego ramionach.
- Czasem się to zdarza, gdy dusza nie wie, że umarła. No wiesz, zachowują swoje ludzkie odruchy.
- Tak, wiem. Po prostu… słodko razem wyglądacie – jęknął rozczulonym głosem. – Aż trudno uwierzyć, że gdzieś tam na Ziemi rodzice opłakują tego dzieciaka.
- Przecież w końcu do niego dołączą, nie ma co rozpaczać.
- Łatwo ci mówić, skoro wiesz, co tak naprawdę dzieje się po śmierci.
- Może i coś w tym jest – mruknął i spojrzał na śpiącego w najlepsze Bruna. – Zaraz wrócę – powiedział i wszedł do garderoby, gdzie pstryknięciem palców zmienił ubranie chłopca na białą tunikę, która obowiązywała podczas Sądu, po czym poszedł dalej, aż pod drzwi prowadzące do siedziby Boga. Zapukał w nie delikatnie, a gdy się otworzyły, wszedł do środka. – Szefie, przyprowadziłem Brunona Schulza – oświadczył, stając na środku pomieszczenia.
- Posadź go w fotelu i wyjdź.
- Jak chcesz – odparł obojętnie i ułożył chłopca na miękkim siedzisku. Odgarnął mu z twarzy jasne kosmyki i pogłaskał go przelotnie po policzku, po czym wyszedł.
Gdy z powrotem wrócił do Mrocznego, wyciągnął z kieszeni swój notes i skreślił w nim jedno z nazwisk.
- Nadal nie mogę uwierzyć, że uwielbiasz to robić – zagadnął go Grabarz, kładąc nogi na biurku i obserwując go zza opadających na oczy włosów.
- Robić co?
- Zabierać dzieci.
- One, w przeciwieństwie do dorosłych, są szczere i nikogo nie udają. No i nie widzą we mnie jedynie potwora.
- Ja też go w tobie nie widzę, a jestem dorosły – stwierdził i zaśmiał się ledwo słyszalnie.
- Ty to co innego. Jesteś moim przyjacielem, a przyjaciele akceptują siebie takimi, jakimi są.
- Miło, że tak uważasz – powiedział i przywołał go do siebie ruchem dłoni. Gdy zobaczył na jego twarzy zawahanie, przewrócił oczami i ponaglił go ruchem głowy. – No już, chodź tu. To zajmie tylko chwilę.
- Co zajmie tylko chwilę? – zapytał, lecz, zamiast odpowiedzieć, Mroczny przyciągnął go do siebie i złożył delikatny pocałunek na jego policzku. – To było…
- Wspaniałe? Przyjemne? Doskonałe? Bezbłędne? Rewelacyjne? Pierwszorzędne?
- Po prostu… miłe – przerwał mu wyliczanie i odsunął się od niego na stosowną odległość. – Muszę już iść, praca czeka – powiedział i, zanim Mroczny zdążył odpowiedzieć, teleportował się w kolejne miejsce.


Koniec.

Żeby nie było tak smutno, że dzieciorka uśmierciłam, wstawiam gupi obrazek na rozluźnienie XD

A tak serio to wreszcie spełniłam swoje marzenie i ziściłam wizję dotyczącą tworu, który powstał dawno temu. Także ten, przedstawiam państwu kolejną serię, a tak to przynajmniej nazwijmy. Bo, przyznaję szczerze, nie rozwinie się z tych opowiadań nić większego. Ot, taki zbiór opek, w których opisywać będę jakieś tam sytuacje. Także nie spodziewajcie się po tym wyszukanej fabuły i wgl, bo nie będzie tu tego. No, takie wyjaśnienie chyba wystarczy.
A tak w ogóle to zawsze narzekam na WOS, a dzięki niemu zaczęłam pisać tego one shota, co z kolei doprowadziło do oficjalnego powstania tej serii.
I sorka wszystkim, którzy uparcie wypatrują "Życia Online", a się doczekać nie mogą i wiecznie dostają takie cosie zamiast wymarzonego opka :D Ale to zajęło mi jakieś 40 minut, a nad "Życiem..." to ja muszę jednak dłużej posiedzieć, żeby coś sensownego wycisnąć.

niedziela, 14 lutego 2016

14 lutego? Święto? Nie, nie znam... :3

Dziś walentynki. I chociaż nie przepadam za tym świętem (i to nie dlatego, że nie mam drugiej połówki), to postanowiłam jakoś je jednak uczcić. 


- Hej, Śmierć, co tu robisz? Przecież dzisiaj mamy wolne – zapytał Mroczny Grabarz. Nawet jemu pozwolono dzisiaj odpocząć od wpisywania do swoich ksiąg nazwisk ludzi, których żywot właśnie się kończył.
- Nudzi mi się. Co to za dzień bez zabijania?
- Jaki to dzień? Wolny! Nie musimy nic robić, wreszcie mogłem się wyspać!
- Przecież Ty nie musisz spać… Nikt z nas nie musi – mruknął, siadając na jego biurku i zdejmując kaptur z głowy. Westchnął ciężko i pogładził swój pistolet, za pomocą którego wykonywał wyroki. – I co ja mam dzisiaj robić?
- Świętować. No dalej, nie udawaj takiego pracoholika. Uśmiechnij się.
- Mroczny, ja się nie uśmiecham. Jestem Śmierć. Ja zabijam. Nudzę się. Cholera, nawet w Boże Narodzenie Szef nie robi takich akcji! A to w końcu urodziny jego syna!
- Wiem, że nie lubisz walentynek. Nie masz dziewczyny, więc się nie dziwię…
- Ty też nie masz – przerwał mu. – Nikt z nas nie ma. Ale musimy to znosić. Jakby nie można było zabrać chociaż kilku dusz…
- Pamiętasz, jak kilka lat temu Amor zrobił Szefowi awanturę? Zagroził, że jak nie przestaniemy urządzać takich krwawych jatek w jego święto, to sprawi, że po Ziemi będą chodzić sami homoseksualiści i rozmnażanie szlag trafi. No to co mieliśmy zrobić? Przecież ten skrzydlaty nie jest do końca normalny, sam o tym wiesz.
- Jak miał problem, to mógł przyjść z tym do mnie. Wypchałbym mu ten jego wiecznie goły…
- Nie kończ! – krzyknął przerażony Grabarz, wiedząc, do czego zdolny jest zdenerwowany Śmierć. Poklepał go po ramieniu i uśmiechnął się do niego szeroko, jak to tylko on jeden potrafił. – Słuchaj, idę dzisiaj do Sławka na imprezkę. No wiesz, alkohol, te sprawy. Jak chcesz, to też chodź.
- Sławek ciebie pierwszego zaprosił? – zapytał urażonym tonem.
- Jakbyś kupił sobie w końcu telefon, to też byś wiedział. Trochę technologii jeszcze nikogo nie zabiło.
- Nawet nie wiesz, ilu idiotów zginęło podczas prób naprawiania jakichś sprzętów czy suszenia włosów suszarką w kąpieli. Nie wspomnę o graniu na konsoli przy basenie. Albo własnoręcznego budowania zbroi Iron Mana. Było też…
- Dobra, załapałem. To idziesz czy nie?
- A mam inne wyjście?
- Wiesz, że nie – odparł i złapał go za rękę, ciągnąc go do swojej garderoby.
- Nie chcę nic mówić, ale do Piekła to raczej w drugą stronę…
- Chyba nie myślisz, że pokażesz się tam w takim stroju!
- Czego ty chcesz? Zawsze tak chodzę do Sławka…
- Śmierć, pomyśl trochę. Wiesz, ile tam będzie gorących lasek? Wiesz?
- Mroczny, ja jestem aseksualny. A ty jesteś kompletnym debilem. Chyba sobie jednak odpuszczę tę imprezę…
- Ani mi się waż! Przecież schlać się możesz, nie raz to robiliśmy. Poza tym nie zostawisz swojego kumpla w potrzebie, no nie? – zapytał, patrząc na niego oczami słodkiego szczeniaczka. Oczywiście to nie mogło zadziałać na Śmierć, ale Grabarz już tak miał. Ot, kolejny głupi nawyk.
- Tylko nie przesadzaj ze strojeniem mnie, ok?
- Jak zawsze… Jaki lubisz kolor? Tylko mi nie mów, że czarny. Zawsze to mówisz.
- Ale ja lubię czarny – mruknął urażony. – Twoje pytanie jest bez sensu.
- A co powiesz na to? Do twarzy ci będzie.
- Nie chcę wiedzieć, skąd masz tę wściekle różową sukienkę.
- No co? Nawet Lolity do mnie przychodzą, sam rozumiesz. A do nieba nie wpuszczają w takim stroju. No weź ją przymierz…
- Nie ma mowy. Chyba zwariowałeś. Jak chcesz, to sam ją ubierz.
- Przecież wiesz, że mam słabość do koronek i kokardek tylko na kimś. A ty będziesz taki słodki!
- Gdzie to ja mam swój pistolet… - mruknął Śmierć, udając, że szuka go w połach obszernego płaszcza. Grabarz westchnął ciężko i z powrotem zagłębił się między wieszakami.
- Grozisz mi? Przecież wiesz, że mnie nie zabijesz.
- Wiem. Ale jak strzelę ci między oczy, to chwilę zajmie, zanim dojdziesz do siebie.
- Jesteś taki niemiły. Mamy dziś walentynki, chamie!
- I dlatego nie mogę pracować! Przez to głupie święto! Kto to w ogóle wymyślił?!
- Ja, ignorancie – warknął Amor, pojawiając się za jego plecami. Dźgnął go oskarżycielsko w ramię i podszedł do Grabarza. – Potrzebuję czegoś naprawdę ekstra. Najlepiej różowego. I dużo kokardek. I koronek w sumie też. Ogólnie sama słodycz.
- Już się robi, młody. Tak się składa, że mam coś odpowiedniego.
- I pomyśleć, że przez coś takiego nikogo dzisiaj nie zabiorę…
- Co masz na myśli mówiąc „coś takiego”? No, odpowiedz! A może się boisz?
- Kogo mam się bać? Nagiego faceta strojącego się w sukienki i zajmującego się czymś tak nietrwałym i idiotycznym jak miłość? Tylko śmierć jest prawdziwą potęgą!
- No w sumie mógłbyś zacząć nosić bieliznę czy coś – zaśmiał się Mroczny i rzucił mu sukienkę, którą chwilę temu próbował opchnąć Śmierci. – Masz i spadaj. W końcu jako jedyny dzisiaj pracujesz.
- Jeszcze docenicie moją moc i władzę! – wykrzyknął, cały czerwony na twarzy, i wyszedł.
- Kumplujesz się z nim?
- Nie bądź zazdrosny, kostucho. Przecież wiesz, że moje serce należy tylko do ciebie.
- To ty masz serce?
- No pewnie! – powiedział i zatopił dłoń w swojej klatce piersiowej. – Kiedyś tu gdzieś było… Płuco, mostek, tchawica, drugie płuco, żebra… Szlag, nie ma go!
- Spokojnie, mam je tutaj – uspokoił go Śmierć i wyciągnął ze swojej magicznej kieszeni słoik napełniony formaliną, w którym unosiło się czarne, bijące serce.
- Skąd ty to masz?!
- Zabrałem jak spałeś.
- Jesteś niemożliwy! Oddawaj!
- Oddam jak obiecasz, że nie pójdziemy dzisiaj do Sławka.
- Nie pójdziemy! Zrobimy coś innego! A teraz dawaj! Zaraz umrę, do cholery!
- Nie umrzesz, idioto – powiedział, rzucając mu słój. – Mroczny Grabarz jest nieśmiertelny, jak my wszyscy.
- A skąd wiesz?
- No, tak napisali w książeczkach dla dzieci. No wiesz, tych, co to tu dorastają.
- Czytasz je? – zapytał Grabarz ze zdziwioną miną, wkładając z powrotem do swojego ciała serce.
- Raz znalazłem taką, to przeczytałem. Wiesz przecież, że lubię czytać.
- Śmierć, to jest cholerna książeczka dla dzieci. Właściwie to dla dusz dzieci. Zaraz, to ty dzieci też zabierasz?
- Tak. A co?
- Jesteś mordercą! Jak możesz?! To biedne dzieci!
- Szef mi każe, to zabijam. Taką mam pracę.
- A, no chyba że Szef – mruknął, wyraźnie uspokojony. – To co chcesz robić?
- Zjadłbym watę cukrową.
- Watę cukrową… Ty… Wolne naprawdę ci nie służy – jęknął zrezygnowanym głosem Grabarz i chwycił przyjaciela pod ramię. – Zatem prowadź.
- Wiesz, że na Ziemi sprzedają najlepszą? – zapytał i zanim Mroczny zdołał się zorientować, gdzie spędzi swój wolny czas, byli już poza Administracją.
Zapowiadał się długi i męczący dzień.


Koniec


Opowiadanie krótkie, a do stworzenia go natchnął mnie ten oto komiks:


Ps. Szczęśliwego dnia zakochanych!