Mężczyzna odziany w czerń usiadł na
ławce. Wyciągnął z kieszeni jedwabną chusteczkę i starł nią resztki krwi z
policzka. Dla mijających go ludzi był tylko cieniem, migoczącą plamą w
najdalszym zakątku oka. Jedynie mały sześcioletni chłopiec stanął naprzeciw niego.
Z szeroko otwartymi oczyma i rozchylonymi wargami przyglądał mu się, próbując
ogarnąć go swym małym rozumkiem. Mężczyzna wstał i podszedł do niego powolnym
krokiem, a gdy zrównał się z nim, złapał go za rączkę.
- Czy chcesz pójść ze mną? – zapytał, a
jego źrenice zwężyły się jak u kota.
Chłopiec skinął głową i mocno zacisnął
palce na dużej i zimnej dłoni.
- A gdzie twoja mamusia i tatuś?
Zostawili cię samego? – Zaciekawienie w jego głosie było jak najbardziej
udawane, gdyż od kilkunastu sekund miał swobodny dostęp do jego umysłu, dzięki
czemu wiedział o chłopcu wszystko.
- Mama posła kupić chleb dla kaczuszek –
wyjaśnił i zaśmiał się, jakby samo wyobrażenie tej czynności sprawiało mu
radość.
- Ach tak. A tatuś został w domu z twoją
młodszą siostrzyczką, czyż nie? – zagadnął, pociągając go lekko i dając do
zrozumienia, by zaczął iść. Chłopiec przytaknął ochoczo i zaczął podskakiwać,
jakby zwyczajne stawianie kroków było dla niego zbyt proste i nudne. –
I co? Nie będzie im smutno bez ciebie?
- E tam. Jestem jus duzy, mogę pobawić
się sam. – Jego śmiech znowu rozbrzmiał na ulicy, będąc niczym kaskada pereł
sypiących się na złote płytki ksylofonu.
- A ja myślę, że całkiem mały z ciebie
brzdąc. Ledwo od ziemi odrastasz – mruknął i zmierzwił mu włosy, co
jeszcze bardziej rozbawiło malca. Przez chwilę szli w ciszy, lecz w końcu
chłopczyk nie wytrzymał i zadał nurtujące go pytanie.
- Dlaczego jesteś smutny?
- A dlaczego miałbym być smutny w tak
miłym towarzystwie? – odparł pytaniem na pytanie i spojrzał na niego. – Nie
martw się mną, nie ma takiej potrzeby.
- Mamusia mówiła, ze jak ktoś jest
szczęśliwy, to się uśmiecha – nie dawał za wygraną. Mężczyzna stanął i kucnął
przed chłopcem, dzięki czemu ich twarze były na tym samym poziomie.
- Musisz wiedzieć, że nie zawsze uśmiech
oznacza szczęście, tak samo jak jego brak nie świadczy jednoznacznie o smutku –
powiedział, kładąc mu dłoń na ramieniu. – Poza tym ja nie potrafię się
uśmiechnąć, wiesz? Tak już mam.
- A teraz potrafisz? – zapytał, unosząc
kąciki jego ust palcami, po czym zachichotał, gdyż powstały grymas prezentował
się komicznie. – Mój pies też tak wyglądał, jak mu to robiłem! – wykrzyknął,
zachwycony, i klasnął w dłonie. – Czy Biszkopt może pójsć z nami?
- Przepraszam, ale na razie nie mam
Biszkopta na mojej liście. Pewnie wrócę po niego za jakiś czas, nie martw się.
- Ale zobaczę go jescze?
- Każde rozstanie ostatecznie kończy się
ponownym spotkaniem – stwierdził nostalgicznie. – Powiedz mi, teleportowałeś
się już kiedyś?
- Telportowałem?
- No wiesz, jesteś tu, a za chwilę
znajdujesz się w zupełnie innym miejscu.
- Tak! Telportowałem się samochodem, raz
nawet pociągiem! – pisnął, zachwycony, że może się tym pochwalić.
- E tam samochód. Pokażę ci coś
lepszego. Chcesz?
- Tak, tak! Pokaż mi! Pokaż!
- Zatem złap mnie mocno za rękę i w
żadnym wypadku nie puszczaj – nakazał, podając mu dłoń i czekając, aż mocno ją
uściśnie. – Policz do trzech.
- Laz, dwa, tsy! – krzyknął, i zacisnął
oczy, czekając, co się wydarzy.
- Możesz otworzyć – szepnął mężczyzna. Chłopiec
powoli uchylił powieki, po czym wydał z siebie ciche westchnienie.
- Gdzie jesteśmy?
- To Administracja. Pracuje tu mój
przyjaciel, który musi spisać każdego, kto tu przybywa. Jak już to zrobi,
pokażę ci jeszcze fajniejsze miejsce – wyjaśnił i zaprowadził brzdąca do
biurka.
- Jaki fajny! – Mówiąc to niemal
zachłysnął się powietrzem, przez co zakaszlał cicho, a jego oczy zaszkliły się.
- Cześć, młody. Nazywam się Mroczny, a
ty?
- Bruno – odpowiedział, starając się, by
jak najlepiej wymówić r w swoim imieniu, co nadal przychodziło mu z lekkim
trudem.
- Cześć, Bruno. Masz ty jakieś nazwisko?
Pewnie masz, skoro taki fajny z ciebie chłopak.
- Schulz – powiedział po chwili
zastanowienia. – A czemu możesz mówić, jak masz buzię zsytą? – zrewanżował się
pytaniem, po którym Mroczny wybuchnął gromkim śmiechem.
- To taka moja magia, wiesz? – mruknął
tajemniczo i wykonał swój sławny uśmiech.
- A naucysz tego pana jak się uśmiechać?
– poprosił, wskazując rączką na Śmierć, który stał za nim, nadal trzymając jego dłoń.
- Od tysięcy lat próbuję, ale twardy z
niego zawodnik.
- To chyba długo – stwierdził z powagą i
pokiwał głową z uznaniem. – Musisz się bardziej starać – zbeształ mężczyznę i
uśmiechnął się do niego, jakby miał nadzieję, że złamie tym krążącą nad nim antyuśmiechową
klątwę.
Śmierć pokiwał tylko głową i wziął Bruna
na ręce, sadzając go sobie na przedramieniu.
- Wpisz mu w dacie urodzenia siódmy
marca dwa tysiące dziesiątego – powiedział do Mrocznego, który od razu spełnił
jego polecenie.
- Następną datę znam… A zamiast zawodu
napiszę dziecko – szepnął bardziej do siebie niż do znajdujących się w
pomieszczeniu osób. – No, skończyłem. Pewnie jesteś ciekawy, co cię teraz…
czeka? – zawahał się, widząc chłopca przytulonego do piersi Śmierci i śpiącego
w najlepsze w jego ramionach.
- Czasem się to zdarza, gdy dusza nie
wie, że umarła. No wiesz, zachowują swoje ludzkie odruchy.
- Tak, wiem. Po prostu… słodko razem
wyglądacie – jęknął rozczulonym głosem. – Aż trudno uwierzyć, że gdzieś tam na
Ziemi rodzice opłakują tego dzieciaka.
- Przecież w końcu do niego dołączą, nie
ma co rozpaczać.
- Łatwo ci mówić, skoro wiesz, co tak
naprawdę dzieje się po śmierci.
- Może i coś w tym jest – mruknął i
spojrzał na śpiącego w najlepsze Bruna. – Zaraz wrócę – powiedział i wszedł do
garderoby, gdzie pstryknięciem palców zmienił ubranie chłopca na białą tunikę,
która obowiązywała podczas Sądu, po czym poszedł dalej, aż pod drzwi prowadzące
do siedziby Boga. Zapukał w nie delikatnie, a gdy się otworzyły, wszedł do
środka. – Szefie, przyprowadziłem Brunona Schulza – oświadczył, stając na
środku pomieszczenia.
- Posadź go w fotelu i wyjdź.
- Jak chcesz – odparł obojętnie i ułożył
chłopca na miękkim siedzisku. Odgarnął mu z twarzy jasne kosmyki i
pogłaskał go przelotnie po policzku, po czym wyszedł.
Gdy z powrotem wrócił do Mrocznego,
wyciągnął z kieszeni swój notes i skreślił w nim jedno z nazwisk.
- Nadal nie mogę uwierzyć, że uwielbiasz
to robić – zagadnął go Grabarz, kładąc nogi na biurku i obserwując go zza
opadających na oczy włosów.
- Robić co?
- Zabierać dzieci.
- One, w przeciwieństwie do dorosłych,
są szczere i nikogo nie udają. No i nie widzą we mnie jedynie potwora.
- Ja też go w tobie nie widzę, a jestem
dorosły – stwierdził i zaśmiał się ledwo słyszalnie.
- Ty to co innego. Jesteś moim
przyjacielem, a przyjaciele akceptują siebie takimi, jakimi są.
- Miło, że tak uważasz – powiedział i
przywołał go do siebie ruchem dłoni. Gdy zobaczył na jego twarzy zawahanie,
przewrócił oczami i ponaglił go ruchem głowy. – No już, chodź tu. To zajmie
tylko chwilę.
- Co zajmie tylko chwilę? – zapytał,
lecz, zamiast odpowiedzieć, Mroczny przyciągnął go do siebie i złożył delikatny
pocałunek na jego policzku. – To było…
- Wspaniałe? Przyjemne? Doskonałe?
Bezbłędne? Rewelacyjne? Pierwszorzędne?
- Po prostu… miłe – przerwał mu
wyliczanie i odsunął się od niego na stosowną odległość. – Muszę już iść, praca
czeka – powiedział i, zanim Mroczny zdążył odpowiedzieć, teleportował się w
kolejne miejsce.
Koniec.
Żeby nie było tak smutno, że dzieciorka uśmierciłam, wstawiam gupi obrazek na rozluźnienie XD
A tak serio to wreszcie spełniłam swoje marzenie i ziściłam wizję dotyczącą tworu, który powstał dawno temu. Także ten, przedstawiam państwu kolejną serię, a tak to przynajmniej nazwijmy. Bo, przyznaję szczerze, nie rozwinie się z tych opowiadań nić większego. Ot, taki zbiór opek, w których opisywać będę jakieś tam sytuacje. Także nie spodziewajcie się po tym wyszukanej fabuły i wgl, bo nie będzie tu tego. No, takie wyjaśnienie chyba wystarczy.
A tak w ogóle to zawsze narzekam na WOS, a dzięki niemu zaczęłam pisać tego one shota, co z kolei doprowadziło do oficjalnego powstania tej serii.
I sorka wszystkim, którzy uparcie wypatrują "Życia Online", a się doczekać nie mogą i wiecznie dostają takie cosie zamiast wymarzonego opka :D Ale to zajęło mi jakieś 40 minut, a nad "Życiem..." to ja muszę jednak dłużej posiedzieć, żeby coś sensownego wycisnąć.


