Menu

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Polska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Polska. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 5 maja 2016

Więzień we własnej stolicy, część 8

Obudziłem się wcześnie rano. Na dworze panowała nieprzyjemna szarość, w oddali słońce dopiero nieśmiało wyglądało zza horyzontu. Obok mnie Feliks spał w najlepsze, mocno ściskając moją rękę i przytulając do niej głowę. Ten widok rozczulił mnie, co nie zdarzało mi się prawie nigdy. Z szerokim uśmiechem pogłaskałem jego włosy, przeczesując je palcami, i cmoknąłem go w czoło. Tak, właśnie w ten sposób mógłbym budzić się już zawsze.
Po pięciu minutach znudziło mi się leżenie, spróbowałem więc wstać. Okazało się to jednak bardzo trudne, gdyż przy każdym moim ruchu Feliks jeszcze mocniej ściskał moją rękę, mrucząc przy tym gniewnie. Postanowiłem więc go obudzić.
- Feliks, czas wstać – szepnąłem mu do ucha, a gdy nie zareagował, lekko go w nie ugryzłem, co przyniosło taki sam efekt. – No dalej, śpiochu – mruknąłem, na co chłopak cicho sapnął i odwrócił się do mnie plecami, w dalszym ciągu jednak nie puszczając mojej ręki. Westchnąłem ciężko i sięgnąłem po drastyczniejsze środki. Zacząłem składać pieszczotliwe pocałunki na jego szyi, jednocześnie wolną ręką łaskocząc go w brzuch. Gdy przekręcił się na plecy, na chwilę zetknąłem nasze wargi, po czym spojrzałem w jego zdziwione, zaspane oczy. – W końcu się budziłeś – stwierdziłem i pocałowałem go w czubek nosa. – Możesz puścić już moją rękę?
- Wcale jej nie trzymam – mruknął, odsuwając się ode mnie. – Kiedy wróciłeś?
- Na tyle późno, żebyś zdążył zasnąć. W ogóle niepotrzebnie na mnie czekałeś.
- Chciałem wiedzieć, jak wam poszło. Czy to źle?
- Nie. Po prostu powinieneś grzecznie pójść spać i zapytać o to dzisiaj.
- Może i tak… - stwierdził zrezygnowanym głosem. – Kiedy wyjeżdża Ludwig?
- Już go tu nie ma. Wyjechał od razu, gdy wróciliśmy.
- Kolejny wariat. Kto normalny jeździ w taką pogodę w nocy?
- Spieszyło mu się, to pojechał. Jest dorosły, nie musimy go pilnować. A teraz, skoro już wstałeś, chodźmy coś zjeść. Umieram z głodu.
- Dobrze. Ale najpierw odpowiedz mi na jedno pytanie. Dlaczego mam na sobie tylko majtki?!
- A w czym chciałeś spać? Poza tym ciesz się, że i tego z ciebie nie zdjąłem. A miałem taki zamiar, nie powiem, że nie.
- Jesteś chorym zboczeńcem – warknął, wygrzebując się z pościeli. Gdy wychodził z sypialni, mógłbym przysiąc, że na jego twarzy wykwitł uśmiech.
Odczekałem chwilę, dając mu czas, by ochłonął, po czym sam wyszedłem na korytarz i udałem się do kuchni. Tak, jak się spodziewałem, Feliks już zabrał się za przygotowanie posiłku. Z tego, co zauważyłem, już dawno temu przyzwyczaił się do tego, że jest odpowiedzialny za wszystkie obowiązki domowe, i wykonywał je jak dobra, posłuszna pani domu. Co prawda byłbym gotowy w niektórych sytuacjach go wyręczać, ale nie robiłem tego z własnej samolubności. Na przykład kiedy szorował podłogę, zamiast mu pomóc, po prostu siadałem na najbliższym krześle i obserwowałem jego zgrabne wypięte pośladki poruszające się przy każdym pociągnięciu szmatą po panelach. Albo gdy ścierał kurze i wił się, by dosięgnąć do co wyżej położonych miejsc. W tych i podobnych sytuacjach moja wyobraźnia szalała i tylko zdrowy rozsądek powstrzymywał mnie przed tym, by się na niego rzucić.
- Znowu myślisz o jakichś zboczonych rzeczach? – zapytał Feliks złośliwym głosem, wyrywając mnie tym z zamyślenia.
- Skąd ten pomysł?
- Normalni ludzie nie mają takiego wyrazu twarzy i nie ślinią się, gdy nad czymś rozmyślają.
- Wcale się nie ślinię – bąknąłem, rozsiadając się na krześle i udając urażonego.
- To jak? Powiesz mi, co wczoraj zrobiliście z Natalią? – zapytał po chwili milczenia. Cały aż się skręcał z ciekawości, lecz wiedział też, że odpowiedź może być gorsza, niż zakładał.
- Powiem. W końcu ci to obiecałem – zapewniłem go, jednocześnie zastanawiając się, czy nie pominąć kilku szczegółów dla jego dobra.
- To dobrze. Tylko… zróbmy to po śniadaniu, dobrze?
- Dobrze – odparłem, rozważając w głowie przeróżne scenariusze. Bałem się, że jak zwykle sprawdzi się ten najgorszy.
* * *
Gdy już zjedliśmy, przenieśliśmy się do salonu. Feliks usiadł w fotelu, ja natomiast rozłożyłem się na kanapie, kładąc nogi na stoliku i starając się nie wysypać na siebie zawartości trzymanej przeze mnie popielniczki. Żaden z nas się nie odzywał, jakby bojąc się tego, co miało za chwilę nastąpić.
- No więc? Jak to wyglądało? – zapytał w końcu, tym samym wprawiając machinę w ruch.
- Umówiłem się z Natalią w parku. Ludwig jechał na tylnym siedzeniu, a w razie, gdybyśmy byli pierwsi, miał się tam schować i  czekać. Na szczęście ona już tam była. Podszedłem do niej, zaczęliśmy rozmawiać…
- Podrywała cię…?
- Jak zawsze. Ale nie dałem jej na to zbyt wiele czasu. Cały czas kleiła się do mnie, więc bez trudu ją złapałem i uśpiłem chloroformem.
- Skąd, do cholery, mieliście chloroform?
- Cóż, to akurat zasługa Beilschmidta. Sam to zaproponował, a ja chętnie się zgodziłem, bo to była o wiele lepsza opcja niż użycie siły, co równałoby się zapewne masie krwi. W każdym razie nie pytałem go, skąd ma to przy sobie, bo po nim można się spodziewać wszystkiego.
- Rozumiem… Co było dalej? – zapytał, marszcząc brwi.
- Wpakowaliśmy ją do samochodu, Ludwiś na wszelki wypadek ją związał, i pojechaliśmy nad jezioro. Gruby lód był z jednej strony ogromną zaletą, gdyż spokojnie mogliśmy wyjść na sam środek zbiornika, lecz wycinanie w nim przerębla było okropną męczarnią. Wiesz, jak trudno było w ogóle się przez niego przebić?
- A skąd mam wiedzieć?
- No w sumie racja… - mruknąłem. Zapaliłem papierosa, by choć trochę odwlec w czasie powiedzenie najgorszego. Feliks jednak nie dał się na to nabrać.
- Dalej. Nie próbuj grać na czas. Masz powiedzieć mi wszystko, nawet jeśli to będzie najgorsza prawda.
- Ale się uparłeś… Jak już wycięliśmy ten przerębel, było właściwie po robocie. Przywiązaliśmy do Natalii kamień i wrzuciliśmy ją do wody, po czym zatarliśmy ślady i wróciliśmy do domu. Ludwig od razu pojechał do siebie, a ja poszedłem do sypialni, gdzie zastałem ciebie, rozebrałem cię więc i położyłem się razem z tobą spać. Resztę znasz.
- Czy ona… żyła?
- Tak. Co prawda była nieprzytomna, ale żyła. Być może w wodzie się ocknęła. Szczerze powiedziawszy, to na to liczyłem.
- Już samo zamordowanie jej było złe, a co dopiero czerpanie satysfakcji z jej cierpienia… - powiedział cicho Feliks, zaciskając pięści i spuszczając głowę.
- Uwierz mi, takie suki jak ona nie zasługują na nic innego.
- To samo mógłbym powiedzieć o tobie, gdy cię pierwszy raz zobaczyłem i gdy zacząłeś się nade mną znęcać i mnie wykorzystywać. A mimo to wierzyłem, że nie jesteś złym człowiekiem, a przynajmniej nie tak bardzo złym, na jakiego wyglądałeś.
- A gdyby Natalia przyszła cię zabić to co? Też by ci jej było szkoda? Też miałbyś wyrzuty sumienia?
- Tak. Bo, mimo wszystko, wierzyłbym, że mogła się jeszcze zmienić.
- Zmienić się. Ty chyba sam nie wiesz co mówisz… - warknąłem. Byłem wściekły. Spodziewałem się wszystkiego, płaczu, wyzwisk, przekleństw, nienawiści, ale w żadnym wypadku umoralniania mnie i wiary w ludzkie dobro i inne takie pierdoły! Czy on naprawdę był aż tak głupi? – Osoby takie jak ona nigdy się nie zmieniają. Była chora psychicznie, nic nie było w stanie jej pomóc. Nawet jakbyś zaczął ją bombardować takimi gadkami, to i tak nic byś nie wskórał. Wręcz przeciwnie, zabiłaby cię z jeszcze większą satysfakcją, śmiejąc się na widok ciebie ślizgającego się we własnych flakach.
- Pewnie masz rację, w końcu znasz ją najlepiej… Ale czy naprawdę nie było innego wyjścia?
- A co? Miałem ją zapakować w skrzynię i wysłać do Afryki? Zrozum wreszcie, że czasami nie ma innego wyjścia. Rozumiesz? Nie ma!
- Naprawdę nie jest ci ani trochę żal?
- Zabiłem już tylu ludzi, że nie robi to na mnie wrażenia.
- Rozumiem – szepnął. Gdy wstał, jego ciało było sztywne, a mięśnie napięte do granic możliwości. Na jednej z jego dłoni zobaczyłem stróżkę krwi, która wyciekała spod paznokci wbitych w skórę. Przeraził mnie ten widok.
- Feliks, uspokój się. Zrobisz sobie krzywdę – powiedziałem, również wstając i podchodząc do niego. – Przecież wiesz, że zrobiłem to dla ciebie. Żeby cię chronić.
- W takim razie nie chcę takiej ochrony! – krzyknął i spojrzał na mnie oczami pełnymi łez. Chciał uciec, lecz zdążyłem złapać go za rękę i przyciągnąć do siebie. Objąłem go, nie pozwalając, by zrobił chociażby krok.
- Posłuchaj mnie. Już ci mówiłem, że cię kocham, i że nie pozwolę na to, bym drugi raz stracił ważną dla mnie osobę. Jesteś tylko mój, nie mam zamiaru oddać cię nikomu innemu, nawet jeśli to ma być niebo, piekło, czy gdzie się tam idzie po śmierci. Dlatego zapomnij o Natalii raz na zawsze i ciesz się, że możesz spać spokojnie i że nikt już nie czyha na twoje życie.
- Ale…
- Nie ma żadnego ale – przerwałem mu. – I nie płacz już – poprosiłem, ścierając z jego policzków mokre ślady. Gdy zacisnął powieki, próbując się uspokoić, pocałowałem go w czoło i zacząłem głaskać po włosach. – Grzeczny chłopiec – szepnąłem mu blisko ucha, gdy jego oddech zaczął się regulować, a ciało przestało się trząść. – A teraz pozwól, że wynagrodzę ci całe to cierpienie, jakie ci zadałem.
Gdy wziąłem go na ręce i zacząłem nieść do sypialni, nie usłyszałem żadnego słowa protestu. Feliks po prostu wtulił się w moją pierś i objął rękami moją szyję, dając mi w ten sposób znak, że jest tylko mój i że należy tylko do mnie.
I w tej właśnie chwili świat przestał dla mnie istnieć. Liczyła się tylko miłość mojego życia.
~*~ *~ *~
Maj. Dzień tak piękny, że aż szkoda go było spędzać w domu. Drzewa pokryte świeżymi, zielonymi listkami szumiały przy najmniejszym powiewie wiatru, który niósł ze sobą nie tylko chłód, ale i setki płatków porwanych z drzew owocowych kwitnących o tej porze roku. Do tego pierwsze owady budziły się do życia, napełniając powietrze cichym chrzęstem skrzydełek. Całość dopełniał zapach dziesiątek kwiatów, które zakwitły wkoło naszego domu, słodki i mocny, a także śpiew ptaków oblegających każdą możliwą gałąź.
- Nie wiedziałem, że tu jest tak pięknie – powiedział Feliks, przygotowując miejsce do zasiania kilku ziarenek trzymanych w woreczku, a które podarował mu Lebiediew.
- Będzie jeszcze piękniej. Co ty tam masz?
- To słoneczniki. Pan Lebiediew powiedział, że bardzo je lubisz – odparł z szerokim uśmiechem i poprawił szelki ogrodniczek, które miał na sobie.
- Nie spiskujcie tak za moimi plecami, bo zacznę być zazdrosny – wymruczałem, siadając koło niego i przyglądając się jego poczynaniom.
Po raz kolejny podziękowałem w duchu za to, że mogłem spotkać na swojej drodze tak dobrą osobę, jak Feliks. Miłość, którą mnie obdarował, była najwspanialszą rzeczą, jaka mogła mi się w życiu trafić. Mimo wszelkich przeciwności losu udało nam się zyskać spokój, którego tak bardzo nam brakowało, a dzięki któremu mogliśmy w końcu odnaleźć szczęście, którego obaj tak uparcie poszukiwaliśmy. Szczęście, jakiego żadne z nas jeszcze nigdy nie czuło. Szczęście, dla którego warto żyć.
- Kocham cię, Feliks. Tak bardzo cię kocham...
- Ja ciebie też, głuptasie - odparł, składając na moich ustach pocałunek, który był przypieczętowaniem tych dwóch najpiękniejszych na świecie słów.


Koniec.







No cóż, moi drodzy, tym akcentem kończymy naszą przygodę z Feliksem i Iwanem. Mnie i moim żelkom jest <prawdopodobnie> tak samo smutno z tego powodu, co i wam. Bo, przyznam się bez bicia, to właśnie dzięki temu opowiadaniu polubiłam zarówno ten paring, jak i samego Rosję. Wcześniej jakoś nie szalałam na jego punkcie, a tu proszę, ile może zmienić jedna lekcja historii, jeden pomysł i setki godzin męczenia się z pisaniem. 
Teraz pozostaje mi tylko skończyć to, co niedokończone <czyt. "Anioł Śmierci">, a potem myśleć nad czymś nowym, co przebije nawet obie serie "Więźnia...". Mam nadzieję, że to będzie możliwe. I że w końcu wpadnę na jakiś pomysł.
 W każdym razie nie traćcie nadziei i nie smućcie się, że to już koniec <bo mi, szczerze powiedziawszy, chce się właśnie płakać>.
Co prawda teraz, jak tak patrzę na całokształt, to nie zawarłam kilku rzeczy, o których na początku myślałam, ale i tak myślę, że dość dobrze zakończyłam tę serię. I o mały włos nie zapomniałam o najważniejszym, a mianowicie o tych dwóch ostatnich myślnikach! Ech, chyba powinnam zacząć szczegółowo zapisywać sobie wszystkie pomysły...
I tak, wiem, że krótko, no ale nie było już sensu męczyć tego na siłę. Także ten... Sumimasen!
Pozdrawiam wszystkich, którzy razem ze mną wytrwali do tej chwili!
Do następnej notki, Towarzysze!


Ps. Czuję się, jakby coś mega ważnego w moim życiu właśnie się skończyło... T^T
Loki, miszczu, pociesz T^T



środa, 20 kwietnia 2016

Więzień we własnej stolicy, część 7

Ze specjalną dedykacją dla Toshiko Hiroyuki. Sto lat!


- Muszę przyznać, że podoba mi się twój tok myślenia – powiedziałem, gdy następnego dnia omawialiśmy z Ludwigiem plan działania. W niemal godzinę udało nam się dojść do porozumienia, z czego byłem bardzo zadowolony. – Myślę, że im szybciej to załatwimy, tym lepiej. Właściwie jak dla mnie możemy zacząć tu już dzisiaj.
- Aż taki pośpiech nie jest wskazany. Rozumiem, że chcesz się jej już pozbyć, ale nie możemy przez to wszystkiego zepsuć. Powinieneś o tym wiedzieć…
- Wiem – przerwałem mu. – Po prostu muszę ją uprzedzić. Nie wiadomo, kiedy ona zaatakuje. A, wierz mi, w końcu to zrobi.
- Jesteś pewny, że Feliks to odpowiedni kochanek dla ciebie? – zapytał, zmieniając temat. Zaskoczył mnie tym. Nie spodziewałem się, że z jego ust padnie tak osobiste pytanie. Zwykle nie zależało mu, by zagłębiać się w życie prywatne innych osób, nawet jeśli byli to przyjaciele.
- Co cię to tak nagle zainteresowało, hmm?
- No wiesz, nie widzę po prostu niczego, co by was łączyło.
- Jest tego więcej, niż mógłbyś się spodziewać.
- Doprawdy? A może tylko ty tak myślisz?
- Nie zapędzaj się, Beilschmidt. Zaczynasz za dużo sobie pozwalać.
- Daj spokój. Widzę, że też masz wątpliwości. Mojemu bratu mógłbyś zamydlić oczy, ale nie mnie.
- Bezczelny z ciebie gówniarz, wiesz? – mruknąłem, mierząc go wzrokiem. Na jego twarzy malowała się ta sama powaga, co zwykle. Nawet nie mogłem ocenić, czy chce mi pomóc, czy najzwyczajniej w świecie ze mnie drwi.
- Wiem. Nie pierwszy raz słyszę te słowa. To jak? Opowiesz mi o swoim… problemie? – zapytał, niedbale przeczesując włosy i nie spuszczając ze mnie tego dziwnego spojrzenia.
- Zastanawia mnie, jaki masz w tym interes.
- Powiedzmy, że chcę wybadać, czy nadal mam w tobie wroga.
- Wroga? O czym ty mówisz?
- Na pewno zauważyłeś, że Gilbert kręci się wokół ciebie. Chcę tylko wiedzieć, czy i ty jesteś nim zainteresowany, czy będziesz wierny swojemu blondwłosemu towarzyszowi. To wszystko.
- A więc o to ci chodzi… - Odetchnąłem z ulgą. – Nie masz się czym przejmować. Nawet jeśli rozstałbym się z Feliksem, nie byłbym na tyle zdesperowany, by ulec komuś, kto uprawiał seks z bratem.
- Czyli wiesz o nas. To ułatwia sprawę. Powiem więc wprost. Spróbuj się do niego zbliżyć w nieodpowiedni sposób, a wykastruję cię nożem pokrytym solą.
- Nieźle się na niego nakręciłeś. Ale zapewniam cię, że za nic w świecie nie tknę twojej zabaweczki. Możesz spać spokojnie.
- I oby tak zostało – powiedział. Żar w jego oczach wypalił się, ustępując miejsca obojętności.
W pewnym sensie rozumiałem Ludwiga. Wcale nie miałem mu za złe, że jest zazdrosny o kogoś, kogo kocha, nawet jeśli był to jego brat. Kiedyś wyśmiałbym go, dziś jednak wiem, że na jego miejscu zachowałbym się tak samo. Poza tym to właśnie przez zazdrość nie pozwalałem Feliksowi opuszczać domu czy z kimkolwiek się spotykać. Świadomość, że ktoś mógłby mi go odebrać, była nie do zniesienia.
- Zadzwoń dzisiaj do Natalii. Umów się z nią na spotkanie jutro po południu. I pamiętaj, że nie może zacząć niczego podejrzewać. Zachowuj się tak, jak zwykle w stosunku do niej. Musi być zła. To nieco przyćmi jej zmysły i sprawi, że nie będzie się dobrze pilnować.
- Nie traktuj mnie jak idioty. Rozumiem, co mam robić. A teraz wyjdź. Chcę załatwić to na osobności.
- Jak chcesz. Tylko jak coś spieprzysz, to wiedz, że nie będę po tobie sprzątał. Sam będziesz musiał się z tym uporać.
- Wszystko pójdzie zgodnie z planem – powiedziałem tonem nieznoszącym sprzeciwu. W odpowiedzi Ludwig skinął głową i wyszedł.
- Dupek – mruknąłem pod nosem i podniosłem słuchawkę telefonu. Wykręciłem numer, którego z jakiegoś powodu nie mogłem wyrzucić z pamięci, i czekałem, aż po drugiej stronie odezwie się znany, znienawidzony przeze mnie głos.
* * *
Następnego dnia byłem niezwykle nerwowy. Wczorajsza gotowość do działania śmieszyła mnie. Przecież mogło się tyle wydarzyć, a ja ekscytowałem się jak gówniarz, nie dopuszczając do siebie myśli, że coś może się nie udać. Owszem, plan był dobry, ale czy wystarczająco? Cóż, miałem się o tym przekonać dopiero za kilka godzin.
- Usiądź w końcu – upomniał mnie Ludwig, gdy zaczynałem kolejną rundę wokół salonu. – Nawet przed najważniejszymi misjami się tak nie denerwowałeś, jak teraz.
- Właściwie to co zaplanowaliście? – zapytał Feliks, stawiając na stoliku trzy kubki wypełnione aromatycznym naparem. Do moich nozdrzy doleciał silny zapach melisy, która najpewniej była przeznaczona dla mnie. Zawsze, gdy wyglądałem na zdenerwowanego, chłopak mi ją parzył. Jeszcze nigdy nie pomogła.
- Dowiesz się, gdy będzie już po wszystkim – powiedziałem. Uznałem, że lepiej wysłuchać jego żali po fakcie. – Nie martw się, wszystko pójdzie jak po maśle.
- Tylko nie zróbcie czegoś głupiego.
- Nie martw się, młody. Los Natalii jest w dobrych rękach – zapewnił go Ludwig, biorąc jeden z kubków i grzejąc nim sobie swoje długie palce.
- I to miało mnie niby pocieszyć… - westchnął ciężko. Usiadł na parapecie, wlepiając wzrok w widok za oknem. Zawsze zastanawiałem się, o czym myśli, gdy robi taką minę. Widać było, że jego umysł przeniósł się w zupełnie inne rejony, jest setki kilometrów od Moskwy. Podszedłem do niego, niby od niechcenia, i położyłem dłoń na jego ramieniu.
- Obiecuję, że jak to wszystko się skończy, wynagrodzę ci twoje zmartwienia – wyszeptałem mu do ucha, tak, by Ludwig nie był w stanie nas usłyszeć. W odpowiedzi chłopak skinął głową i uśmiechnął się do mnie delikatnie. Pogłaskałem jego policzek, modląc się w duchu, by nasze problemy w końcu się skończyły.
* * *
Gdy wybiła godzina osiemnasta, wsiedliśmy z Ludwigiem do samochodu. Ja usiadłem za kierownicą, mój przyjaciel zaś zajął miejsce na tylnym siedzeniu, gdzie mógł się w razie czego ukryć. Obaj doszliśmy do wniosku, że to najbezpieczniejsza opcja.
Umówiłem się z Natalią w parku, tam, gdzie zabierała mnie jako dziecko. Obaj liczyliśmy na to, że dotrze tam pierwsza, co znacznie ułatwiłoby nam zadanie. W ogóle w naszym planie zacząłem dostrzegać coraz więcej niewiadomych. Zbyt wiele zależało od Arlovskayi. Czułem się tak, jakbym z każdą chwilą tracił nad tym wszystkim kontrolę.
Pół godziny później byliśmy na miejscu. Na ławce w głębi parku dostrzegłem małą, skuloną postać, na którą padało mdłe światło ulicznej latarni. Jej ciemny płaszcz sprawiał, że wyróżniała się na tle wszechobecnego śniegu zalegającego wokół niej.
- Dobra, Natalia już tu jest. Czekaj tu na mnie. Za chwilę powinienem być z powrotem – powiedziałem do Ludwiga, po czym wysiadłem i pospiesznie udałem się na umówione spotkanie.
- Spóźniłeś się – zauważyła Natalia, gdy do niej podszedłem.
- Jakoś niespecjalnie mi przykro – mruknąłem, patrząc na nią z góry.
- Chciałeś mi coś wyjaśnić, prawda? Zatem słucham.
- Może porozmawiamy w moim samochodzie? Trochę tu zimno o tej porze.
- Jeśli chcesz prywatności, możemy pójść do mojego mieszkania. Obiecuję, że nie pożałujesz – zaproponowała uwodzicielskim głosem, wstając i poprawiając kołnierz mojego płaszcza. Zalotnie zatrzepotała rzęsami, ocierając się o mnie swoim ciałem.
- Prosiłem cię już tyle razy, żebyś dała mi spokój. Dlaczego nadal jesteś taka uparta?
- Bo wiem, że mnie kochasz. Tyle dla ciebie zrobiłam, tak bardzo się starałam… Nawet zabiłam tę sukę, która chciała nas rozdzielić. Jak ona się nazywała? Olena…
- Nie waż się tak o niej mówić – warknąłem, patrząc na nią z nienawiścią i chęcią mordu.
- Ale taka jest prawda, kochanie. Twoja biuściasta przyjaciółka tylko przeszkadzała, była jak kamień w bucie. Usunięcie jej było wskazane.
- Kochałem ją. Wiązałem z nią przyszłość. Olena była dla mnie całym moim światem. Tak naprawdę to ty byłaś przeszkodą, nie ona. Szkoda tylko, że wcześniej się na to nie zdecydowałem.
- Na co? – zapytała, kładąc dłoń na moim policzku.
- Zaraz sama się przekonasz – powiedziałem. Szybkim ruchem odwróciłem ją do siebie plecami i przyłożyłem jej do twarzy chustkę nasączoną chloroformem. Zaczęła się wić, musiałem więc trochę się z nią siłować, lecz po kilku sekundach zaczęła opadać z sił, by ostatecznie stracić przytomność. Mając pewność, że nie udaje, wziąłem ją na ręce i zaniosłem do samochodu. – Pomóż mi – powiedziałem do Ludwiga, który złapał ją za nogi i razem ze mną ułożył Natalię na tylnym siedzeniu. Następnie związał jej ręce na plecach, starając się, by węzły były jak najciaśniejsze. – Nogi też. Nie wiadomo, co jej może strzelić do głowy, gdy, nie daj Boże, się ocknie.
- W sumie racja – stwierdził, chwytając drugi sznur i oplatając nim kostki kobiety. Po chwili namysłu połączył więzy na rękach i nogach jeszcze jednym kawałkiem liny, pozostawiając tym samym Natalię w bardzo niewygodnej pozycji.
- Gdzie się tego nauczyłeś? Czyżbyś testował to na Gilbercie? – zapytałem złośliwie, dostrzegając jego doskonałą technikę, którą posiadać mógł tylko zapalony sadysta.
- Żeby tylko to… - mruknął tajemniczo, siadając na przednim siedzeniu i spoglądając na mnie wyczekująco.
- Swoją drogą, nie wiedziałem, że z twojego brata taki masochista – zagadnąłem, odpalając silnik i wyjeżdżając na główną drogę. Po chwili skręciłem w jedną z polnych dróg prowadzącą nad jezioro.
- Może dlatego, że nie widziałeś go w łóżku – odparł w końcu, grzebiąc w kieszeni i uparcie czegoś szukając.
- Papierosy są w schowku, jeśli nie masz swoich.
- Będę wdzięczny – powiedział, sięgając we wskazane miejsce. Wyciągnął jednego, po czym podpalił go od zapałki trawionej przez jasny płomień.
- Dlaczego akurat Gilbert? – zapytałem, nie mogąc dłużej znieść ciekawości.
- Szczerze? Nie mam pojęcia. Trudno o większego i bardziej irytującego idiotę.
- Tak, to mu trzeba przyznać. Jest totalnym kretynem. W dodatku sprawia same problemy i żadnego z niego pożytku.
- Kiedyś był inny. Zmienił się, gdy dostrzegł, że nie musi mnie już wychowywać i troszczyć się o mnie. Myślę, że nadrabia zabrane mu dzieciństwo.
- Kto by pomyślał… - szepnąłem, zatrzymując się nieopodal brzegu, którego pewnie bym nie zauważył, gdyby nie dość znaczna różnica wysokości. – Weź torbę z narzędziami, jak poniosę Natalię.
- Naprawdę chcesz powiedzieć Feliksowi o tym, co za chwilę zrobimy? Mam wrażenie, że dzieciak się załamie, gdy to usłyszy.
- Kazałem mu patrzeć, jak żołnierze rozstrzeliwują jego sąsiadkę, z którą rozmawiał dzień wcześniej, a także jak giną jego znajomi, którzy kiedyś się nim zajmowali. Myślę, że uodporniłem go na tyle, by nie przejął się tym jakoś szczególnie.
- Jak chcesz. Pamiętaj tylko, że cię ostrzegałem – odparł, chwytając torbę i schodząc ostrożnie na dół. Podążyłem tuż za nim, nie zwracając uwagi na to, że głowa Natalii co jakiś czas zahaczała o ziemię, pokrywając się przez to śniegiem.
Wraz z Ludwigiem wyszliśmy niemal na środek jeziora, co chwilę ślizgając się i starając się, by nie upaść. W końcu stanęliśmy i zabraliśmy się za wycięcie przerębla, co zajęło nam jakieś dziesięć minut, gdyż lód o tej porze roku był niezwykle gruby i twardy. Gdy skończyliśmy, wyciągnąłem z torby spory kamień i przywiązałem go do liny krępującej Natalię.
- Zakończmy to – powiedziałem, wrzucając kamień do jeziora i obserwując, jak ciągnie za sobą bezwładne ciało Arlovskayi, które po chwili zniknęło w mrocznej toni. Jedyne, co po niej zostało, to spieniona woda i cichy bulgot bąbelków. Na koniec zakryliśmy przeręblę wyciętym lodem i przysypaliśmy wszelkie ślady śniegiem, lecz okazało się to zbędne, gdyż po chwili z nieba zaczął sypać się biały puch, jakby chcąc stać się naszym wspólnikiem.
- Łatwo poszło – stwierdził Ludwig, gdy wróciliśmy do samochodu i zajęliśmy w nim swoje miejsca. Nic nie odpowiedziałem, uśmiechnąłem się tylko, i odpaliłem silnik. Chciałem jak najszybciej wrócić do domu, by odpocząć i zacząć cieszyć się z nowego życia.
* * *
- Już wyjeżdżasz? Jest po dwudziestej, niebezpiecznie jechać o tej porze, w dodatku w taką pogodę – powiedziałem, gdy Ludwig, zamiast zdjąć płaszcz, poszedł do pokoju gościnnego i zaczął się pakować.
- I tak za długo tu zabawiłem. Muszę już wracać.
- A jak zabijesz się gdzieś po drodze?
- Nie martw się, jestem dobrym kierowcą. Poradzę sobie.
- Jak chcesz. W razie czego wiedz, że możesz liczyć na wiązankę ode mnie.
- Nie zapomnij o zapaleniu znicza – zadrwił, chwytając torbę i stając naprzeciw mnie. Uścisnęliśmy sobie dłonie, po czym mężczyzna pospiesznie poszedł do wyjścia. Chwilę później usłyszałem warkot silnika, w oknie mignęły światła reflektorów, i już go nie było. Przeciągnąłem się, ziewając, i udałem się do łazienki. Nie miałem ochoty na kąpiel, opłukałem więc twarz, rozebrałem się do majtek i poszedłem do sypialni. Dopiero teraz zdałem sobie sprawę z tego, jak bardzo jestem zmęczony. Już miałem opaść na łóżko, gdy zorientowałem się, że przy biurku siedzi Feliks. Jego głowa oparta była o ścianę, miał otwarte usta, a jego ręce zwisały bezwładnie po bokach krzesła. Cmoknąłem cicho i wziąłem go na ręce, uważając, by się nie obudził. Zdjąłem z niego sweter i spodnie, ułożyłem go na łóżku, po czym zająłem miejsce obok niego. Przytuliłem się do jego chłodnego, drobnego ciała, położyłem sobie jego głowę na ramieniu, szczelnie przykryłem go kołdrą i zamknąłem oczy.
Zasnąłem, otumaniony zapachem Feliksa i dźwiękiem jego bijącego serca.






No i stało się. Napisałam. Jestem miszczem nad miszczami :D
A teraz byle do kolejnej części!
Ps. Przydałby się taki Ivan do grzania w nocy :3




niedziela, 3 kwietnia 2016

Więzień we własnej stolicy, część 6

Powrót do domu okazał się trudniejszy, niż myślałem. I nie miałem na myśli dojazdu do niego, a udawanie przed Feliksem, że nic się nie stało. Oczywiście już w progu chłopak wyczuł, że coś wytrąciło mnie z równowagi, lecz moje zapewnienia uspokoiły go, a przynajmniej tak mi się wydawało. Ostatecznie stanęło na tym, że u Lebiediewa był jeszcze inny klient i musiałem poczekać, aż zostanie obsłużony, co niezbyt mi się spodobało.
- Jak będziesz się tak denerwował za każdym razem, gdy coś będzie ci nie na rękę, to długo nie pociągniesz – stwierdził Feliks, wracając z powrotem do salonu i sięgając po odłożoną książkę. Dołączyłem do niego chwilę potem, by zaraz udać się do swojego pokoju. Gdy zatrzasnąłem za sobą drzwi, usiadłem za biurkiem i westchnąłem ciężko. Musiałem zacząć działać!
Z jednej z szuflad wyciągnąłem dość duży notes, w którym miałem zapisanych kilka numerów telefonu. Odnalazłem ten właściwy, po czym wykręciłem go.
- Kto mówi? – odezwał się po czwartym sygnale głos w słuchawce.
- To ja, Iwan. Mam do ciebie sprawę. A właściwie chcę prosić o radę.
- Ty? Nie spodziewałbym się tego po tobie.
- Sprawa jest poważna, Ludwigu. Muszę działać szybko, inaczej może być nieciekawie.
- Więc słucham.
- To nie jest rozmowa na telefon. Przyjedź do mnie jak najszybciej.
- To ty masz do mnie jakąś sprawę, nie ja. Jak chcesz, to sam przyjedź. Wiesz, gdzie mnie szukać.
- Gdybym mógł, zrobiłbym to, uwierz mi. Ale tu chodzi o Feliksa i o jego bezpieczeństwo. Nie mogę go ani na chwilę spuścić z oczu.
- W takim razie przyjadę – odpowiedział, po czym odłożył słuchawkę.
Po tej rozmowie odetchnąłem z ulgą. Wiedziałem, że nikt inny nie będzie mi w stanie lepiej pomóc. Kto jak kto, ale Ludwig znał się na planowaniu i knuciu spisków. Teraz pozostało mi już tylko czekać na jego przyjazd i modlić się, by do tego czasu nic nam się nie przytrafiło.
- Iwan, mogę wejść? – zawołał Feliks zza drzwi, pukając w nie lekko.
- Możesz – powiedziałem, przybierając niewinną minę i chowając notes. Jak gdyby nigdy nic położyłem nogi na biurku i zapaliłem papierosa.
- Coś jest nie tak… Chodzi o Natalię, prawda?
- Skąd ci to przyszło do głowy? Nie widziałem jej po tym, jak rozstaliśmy się w parku.
- Kłamiesz – odparł pewnie, podchodząc do mnie i patrząc mi głęboko w oczy. Biło od niego takie zdecydowanie, że po chwili nie wytrzymałem i odwróciłem wzrok.
- Niby czemu miałbym to robić?
- Właśnie nad tym się zastanawiam. Przecież razem na pewno coś wymyślimy! Musisz mi tylko zaufać, dać szansę.
- Nic nie muszę. Poza tym wezwałem już kogoś do pomocy, poradzimy sobie. Liczy się tylko twoje bezpieczeństwo.
- To właśnie niewiedza prowadzi do największych nieszczęść! – krzyknął, uderzając pięścią w blat. Zacisnął zęby i odetchnął głęboko, próbując się uspokoić. – Chodzi mi po prostu o to, że powinienem wiedzieć, co się dzieje. W przeciwnym razie mogę nie docenić zagrożenia i będzie naprawdę źle.
- W sumie masz trochę racji – mruknąłem po chwili namysłu. Zgniotłem w popielniczce tlącego się peta i potarłem czoło, próbując zebrać myśli. – Dobrze, powiem ci. Musisz mi tylko obiecać, że nie będziesz się do tego mieszał i pozwolisz nam działać.
- Wiesz, że nie mogę…
- Możesz – przerwałem mu – i zrobisz to. W przeciwnym razie zamknę cię w szafie i wypuszczę dopiero wtedy, gdy będzie po wszystkim.
- Dobra, obiecuję.
- Pokaż ręce.
- Ręce?
- Nie udawaj głupka. Widzę, jak krzyżujesz palce za plecami.
- Cholera – jęknął, prostując ręce. Złapałem je w nadgarstkach i wyciągnąłem nieco do góry. – Uroczyście przysięgam, że nie będę się mieszał do waszych spraw.
- Pamiętaj, że dałeś słowo. Jeśli je złamiesz, osobiście cię ukażę, jak za starych dobrych czasów - ostrzegłem go, na co nerwowo przełknął ślinę i skinął głową. – Musisz wiedzieć coś jeszcze o Natalii. To naprawdę niebezpieczna kobieta. Zanim na dobre wstąpiłem do armii i stałem się żołnierzem, miałem dziewczynę, którą kochałem. Byliśmy szczęśliwi, przy niej mogłem zapomnieć o mojej ciotce z piekła rodem. Niestety, Arlovskaya musiała to wszystko zniszczyć, jak zawsze. Pewnego wieczoru dostałem informację, że mam się z nią spotkać w jej domu. Gdy tam poszedłem, zobaczyłem, że Natalia nie jest sama. Była z nią Olena, moja dziewczyna, z nożem przytkniętym do gardła. Prosiłem Natalię, by ją wypuściła, ale ona nie chciała słuchać. Krzyczała, że Olena stoi nam na drodze do szczęścia, i na moich oczach wbiła jej nóż w serce. Po tym załamałem się, a gdy doszedłem do siebie dowiedziałem się, że śledztwo wykazało, iż zazdrosna Olena rzuciła się na Natalię, a ta w obronie własnej zabiła ją. Po tym zdarzeniu w pełni oddałem się wojsku i obiecałem sobie, że już nigdy więcej nikogo nie pokocham. Jak widzisz, nie udało mi się dotrzymać tej obietnicy. Co więcej, znowu kogoś naraziłem. Dlatego muszę to skończyć. Nie spocznę, dopóki nie poślę Natalii do piekła, gdzie jej miejsce.
- Dlaczego wcześniej mi o tym nie powiedziałeś? – zapytał, siadając na biurku. Położył dłoń na moim ramieniu, myśląc, że potrzebuję teraz pocieszenia i wsparcia.
- Jakoś nie było okazji. Poza tym to nie jest teraz najważniejsze. Liczy się to, co Natalia jest gotowa zrobić, byleby mnie dostać w swoje ręce.
- Myślisz, że ona… - zaczął, lecz z jakiegoś powodu nie był w stanie dokończyć.
- Jest w stanie zabić cię bez mrugnięcia okiem? Tak. Co więcej, będzie czerpała z tego przeogromną satysfakcję.
- Cholera, Iwan, z kim ty się zadajesz?
- Jak to mówią, rodziny się nie wybiera – mruknąłem, uśmiechając się drwiąco.
- No dobrze, wiem już, do czego twoja ciotka jest zdolna i co mi grozi. Co masz więc zamiar zrobić? I kogo wezwałeś do pomocy?
- Zadzwoniłem do Ludwiga. Myślę, że możemy się go spodziewać jutro, najpóźniej pojutrze. O nic więcej nie musisz się martwić. Towarzysz Beilschmidt zna się na rzeczy jak mało kto.
- No to mnie pocieszyłeś… - mruknął posępnie, zrywając się z biurka i podchodząc do okna. – I co? Zabijecie Natalię przy najbliższej okazji? Przecież tak nie można!
- Nie możemy się wahać. Myślisz, że okazanie jej litości i zrozumienia w czymś pomoże? Że się nawróci, przeprosi i da ci spokój? To jak wojna. Jeśli ty okażesz słabość, wróg to wykorzysta i zniszczy cię. Musisz być po prostu pierwszy. Czas porzucić romantyczne wyobrażenie o świecie.
- Ja… chyba tak nie potrafię. Nie wychowano mnie na mordercę.
- Ale mnie tak. Ty nie musisz nic robić. Wystarczy mi, że będziesz bezpieczny.
Gdy ze smutną miną skinął głową, podszedłem do niego i przytuliłem go. Czułem, jak jego ciało drży.
- Hej, co jest?
- Naprawdę jesteś w stanie zabić drugiego człowieka z tak błahego powodu? – zapytał, uparcie wpatrując się w podłogę. Uśmiechnąłem się i pogłaskałem go po policzku.
- Dla mnie to nie jest błahy powód. Poza tym nie raz zabiłem człowieka, nie robi to na mnie wrażenia. Tylko raz w całym moim życiu zabolała mnie strata drugiej osoby, i nie chcę, aby się to kiedykolwiek powtórzyło. Już ci mówiłem, że nie mam zamiaru nikomu cię oddawać, nawet śmierci.
- Iwan, czy to… - zaczął, lecz przerwałem mu pocałunkiem. Starałem się być delikatny, ale pod wpływem niedawno rozdrapanych ran przestałem się kontrolować. Przycisnąłem go do zimnej szyby, z zachwytem penetrując językiem wnętrze jego ust. Co jakiś czas odrywałem się od niego, by złapać oddech, po czym znowu do niego przywierałem, nie pozwalając, by wykonał jakikolwiek ruch. W tamtej chwili liczyły się tylko jego wargi oraz rozgrzane ciało łaknące mojego dotyku.
* * *
Następnego dnia późnym popołudniem przed dom podjechał samochód, z którego wysiadł Ludwig. Był ubrany w brązowe bojówki, wysokie buty w wojskowym stylu, oraz długi czarny płaszcz. Jego włosy jak zawsze były perfekcyjnie zaczesane do tyłu i nie ulegały nawet mroźnemu wiatrowi. W dłoni trzymał małą, skórzaną torbę, która świadczyła o tym, iż zostanie tu na kilka dni.
- Witaj – przywitałem go w progu, zapraszając go do środka. Gdy zdjął płaszcz ze zdziwieniem zauważyłem, że ma pod nim jedynie czarną bluzkę na ramiączkach. – Nie za ciepło ci?
- Całą podróż spędziłem w samochodzie, nie było potrzeby cieplej się ubierać. Ale dziękuję za troskę – odpowiedział poważnym tonem. Podniósł torbę, którą chwilę temu położył na podłodze, i poszedł do salonu, gdzie rozsiadł się na kanapie i ciężko westchnął. – Czy teraz powiesz mi o co chodzi?
- Musisz mi pomóc kogoś usunąć.
- Chodzi o tę twoją namolną ciotunię? – zapytał drwiącym głosem.
- Żebyś wiedział. Ta kurwa znowu mi grozi. Obawiam się, że w końcu może coś zrobić Feliksowi. Ja będę działał zbyt emocjonalnie, dlatego poprosiłem cię o pomoc. Liczę, że podejdziesz poważnie do sprawy.
- Jak zawsze. Skoro zdecydowałeś się na ten krok, domyślam się, że nie masz zamiaru się hamować…? Żadnych ograniczeń, cel uświęca środki, po trupach do celu i tak dalej?
- A jak myślisz? Natalia zaczęła działać mi na nerwy już dawno temu, ale teraz nie chodzi wyłącznie o mnie. Chcę pozbyć się jej raz na zawsze.
- I to mi się podoba – mruknął, sięgając do jednej z kiszeni i wyciągając z  niej metalowy pojemnik, w którym trzymał papierosy. Chwilę się mu przyglądał, po czym schował go z powrotem i gwałtownym ruchem przeczesał włosy.
- Czyżbyś rzucał palenie?
- Raczej ograniczam.
- Twoja strata – zaśmiałem się. Usiadłem koło niego, zachowując między nami odpowiednią odległość. Przy tym facecie trzeba było się pilnować dwadzieścia cztery godziny na dobę, i dobrze o tym wiedziałem. – Kiedy będę mógł liczyć na twoje propozycje?
- Jutro nad tym pomyślę. Dzisiaj nie mam już do tego głowy.
- A do czego masz?
- Nie twój interes.
- No tak… Cały ty – powiedziałem, osuwając się na kanapie i kładąc się na niej. Między mną a Ludwigiem zapanowała niezręczna cisza, którą na całe szczęście przerwał Feliks.
- Dzień dobry – przywitał się, nieśmiało zaglądając do salonu. W odpowiedzi Niemiec machnął tylko ręką i trzęsącymi się dłońmi zapalił papierosa, którego podsunąłem mu pod nos. – Jest pan może głodny?
- Nie, dziękuję. I nie mów do mnie pan. Ludwig wystarczy.
- Dobrze – odpowiedział. Denerwowało mnie, że Feliks tak się stresuje w jego obecności. Przy mnie nigdy się tak nie zachowywał, zwłaszcza na początku naszej znajomości. A gdy tylko na horyzoncie pojawiał się młodszy Beilschmidt, Feliks niemal skręcał się z zakłopotania i stawał się potulny jak baranek.
- Może usiądziesz z nami? – zaproponowałem.
- Czy ja wiem…
- Ależ nie wstydź się. W końcu mamy okazję, by porozmawiać. Nie zaprzepaszczaj jej tak łatwo – wtrącił Ludwig, o wiele spokojniejszy po dostarczeniu organizmowi nikotyny, której tak łaknął.
- No dobrze – mruknął grzecznie, rumieniąc się lekko, i zajmując miejsce na fotelu.
- A więc jesteś Polakiem z krwi i kości, ja? – zagadnął Niemiec, uważnie przyglądając się swojemu rozmówcy.
- Tak.
- I co? Tęsknisz za swoim domem? Rodziną?
- Moja rodzina umarła podczas wojny. Poza tym przyzwyczaiłem się do tego, że mieszkam teraz w Rosji. Nauczyłem się nie tęsknić.
- Iwanowi musiało na tobie bardzo zależeć, skoro cię tu ściągnął – stwierdził Ludwig, przenosząc wzrok na mnie. Przez ułamek sekundy dostrzegłem w jego oczach ciekawość. Niedobrze. – No więc? Jak to było?
- Można powiedzieć, że zaprzyjaźniliśmy się. A że w mojej wiosce zapewne nie przeżyłbym sam nawet dnia, to Iwan zaoferował mi schronienie – odparł, ostrożnie dobierając słowa.
- Jesteś bardziej niesamowity, niż na początku zakładałem. Nie dość, że nie dałeś się zabić bandzie Rusków, to jeszcze zdobyłeś przyjaźń i zainteresowanie Towarzysza Braginskiego.
- Właściwie to on zdobył moją – powiedział, odwracając wzrok i znowu się rumieniąc, a głośny śmiech Ludwiga tylko nasilił jego reakcję.
- Strasznie się rozgadałeś. W rozmowach ze mną nie jesteś taki rozmowny, Lu – stwierdziłem, wbijając mu palec w żebra.
- Dla ciebie Ludwig – warknął, odpychając od siebie moją dłoń i zgniatając w popielniczce wypalonego do granic możliwości peta.
- Och, no tak. Zapomniałem, że tylko twój brat może sobie pozwolić na takie luksusy, jak chociażby zdrabnianie twojego imienia – odparłem złośliwie, czekając na jego reakcję.
- Powiedz mi, jak udaje ci się tyle z nim wytrzymać i nie zwariować? – zapytał, odsuwając się ode mnie i kładąc między nami jedną z poduszek, która miała symbolizować granicę jego przestrzeni osobistej.
- Wbrew pozorom nie jest tak źle. Poza tym z nas dwóch to ty masz gorzej. W końcu musisz użerać się z Gilbertem, a to do łatwych zadań raczej nie należy.
- Niekoniecznie. Wystarczą odpowiednie argumenty, a staje się grzeczny jak aniołek. Trzeba tylko wiedzieć, za jaki sznurek pociągnąć.
- Albo jaki zamek rozpiąć – szepnąłem pod nosem, co nie uszło jednak jego uwadze.
- Mówiłeś coś? – warknął, nachylając się nade mną i świdrując mnie morderczym wzrokiem, aż ciarki szły po plecach.
- Przecież słyszałeś.
Zamiast odpowiedzieć, Ludwig wstał, chwycił swoją torbę i stanął do mnie plecami.
- Mógłbyś mi pokazać gdzie będę spać? – zwrócił się do Feliksa.
- Pokój gościnny jest na końcu korytarza. Trafisz bez problemu, pomoc nie będzie ci potrzebna – powiedziałem, nie pozwalając, by chłopak cokolwiek powiedział.
- Danke. – Niemal wypluł to słowo, po czym udał się we wskazanym kierunku.
- Niepotrzebnie go tak denerwujesz – obruszył się Feliks, gdy zostaliśmy sami.
- A co ty go tak bronisz?
- Nie bronię. Twierdzę tylko, że mógłbyś być milszy dla swoich przyjaciół.
- Będę miły jak będę chciał. Poza tym to były tylko małe potyczki słowne, no wiesz, żeby nie wypaść z wprawy.
- Nie wypadniesz. Masz we krwi tę całą złośliwość i nienawiść.
- Zachowujesz się jakoś inaczej przy Ludwigu. O co z tym chodzi? – zmieniłem temat.
- Inaczej, to znaczy…?
- Przy mnie nigdy nie byłeś tak zestresowany i nie czułeś takiego respektu. Trochę mnie to drażni…
- Żebyś wiedział, co czułem podczas naszego pierwszego spotkania… - mruknął pod nosem, lecz i tak to usłyszałem. Od razu nachyliłem się w jego stronę i spojrzałem na niego wyczekująco.
- Co miałeś na myśli? – zapytałem.
- Nieważne. Po prostu zapomnij…
- Mów – przerwałem mu stanowczo. Gdy pokręcił głową, podniosłem się z kanapy, przerzuciłem sobie zdezorientowanego Feliksa przez ramię i poszedłem z nim do mojej sypialni.
- Musisz ciągle to robić?! – wrzasnął, gdy już otrząsnął się z pierwotnego szoku.
- Muszę. Skoro nie chcesz po dobroci, to użyję siły.
- Nie ma mowy! – zaprotestował. Niewiele jednak sobie z tego robiłem. Z zadowoleniem wypisanym na twarzy usiadłem na łóżku i posadziłem Feliksa między nogami, tak, że opierał się plecami o mój tors. Gdy oplotłem go rękami w talii wiedziałem, że łatwo mi nie ucieknie.
- Więc o co ci chodziło?
- O nic. Puść mnie i nie drąż tego tematu.
- Sam go zacząłeś.
- Nawet nie wiesz, jak bardzo tego żałuję – jęknął, opierając głowę na moim ramieniu. – Wtedy, gdy przegoniłeś swoich ludzi i pomogłeś mi wstać, miałem wrażenie, że jesteś najbardziej niesamowitym facetem jakiego widziałem. Byłeś bardzo władczy i stanowczy, trochę się ciebie bałem. A gdy przycisnąłeś mnie do ściany i oświadczyłeś, że będzie tak, jak ty chcesz, myślałem, że serce wyskoczy mi z piersi i zejdę na zawał.
- Nie wiedziałem, że tak na to wszystko patrzyłeś – przyznałem. – Zawsze myślałem, że mnie szczerze nienawidziłeś. W sumie nie dziwiłbym ci się.
- Mimo tego, jak się nade mną znęcałeś i w ogóle, nigdy nie czułem do ciebie nienawiści. Mama zawsze mi powtarzała, że nawet najgorszy złoczyńca nie zasługuje na tak złe uczucie.
- Dziwnych rzeczy cię ta twoja mama uczyła – odparłem i rozluźniłem uścisk. Z zadowoleniem stwierdziłem jednak, że Feliks nie ma zamiaru nigdzie się ruszać, przynajmniej na razie. Postanowiłem więc zaryzykować i powoli się nad nim nachyliłem. Delikatnie musnąłem czubkiem nosa jego żuchwę, kierując się w stronę ucha. – Nie masz zamiaru uciec? – wyszeptałem, rozkoszując się drżeniem jego ciała.
- Nawet jeśli, to co z tym zrobisz?
- Zignoruję – odparłem i złożyłem pieszczotliwy pocałunek na jego skroni. Moje ręce instynktownie wślizgnęły się pod jego sweter, łaskocząc go w brzuch. Gdy zaś moje palce zacisnęły się na jego sutkach, z gardła Feliksa wyrwał się cichy, niekontrolowany jęk.
- My chyba… nie powinniśmy…
- Dlaczego? Nadal chcesz się upierać, że to złe i nie masz do tego prawa?
- Bo… Ludwig. On…
- Nie przejmuj się nim – powiedziałem. – Nie przeszkodzi nam. Ale jeśli chcesz, to zamknę drzwi na klucz.
Feliks skinął głową, wstałem więc i przekręciłem klucz w zamku, odcinając nas od reszty świata. Następnie wróciłem i nachyliłem się nad nim, rozkoszując się widokiem jego zarumienionej twarzy.
- Ja nie wiem, co robić… - szepnął, odwracając głowę i zakrywając ją rękami.
- Nie martw się, nauczę cię. Musisz tylko przestać tak bardzo się wstydzić.
- Ale to jest…
- Cii. To normalne, że ludzie potrzebują czasem cielesnych przyjemności. Nie ma w tym niczego złego. Po prostu ciesz się chwilą i daj ponieść się namiętności.
- Dobrze – odparł z wahaniem, po czym zarzucił mi ręce na szyję i przyciągnął do siebie. Niezdarnie zetknął nasze usta, by po chwili rozchylić wargi i niepewnie połączyć swój język z moim. Ja zaś sięgnąłem do jego spodni i zdjąłem je, by móc dłonią pieścić jego członka. Przy każdym moim ruchu Feliks wyginał się i cicho posapywał do wnętrza moich ust, z każdą chwilą podniecając się coraz bardziej.
- Mam coś specjalnie na taką okazję – powiedziałem, odsuwając się od niego i sięgając po małą tubkę leżącą w jednej z szuflad szafki stojącej obok łóżka. Pozbyłem się majtek, które Feliks miał na sobie, i nabrałem odrobiny lubrykantu. Ostrożnie wsunąłem nawilżony palec w jego odbyt, przygotowując go. – Boli?
- Niezupełnie… - jęknął, zaciskając oczy.
- Rozluźnij się.
- Jak mam to niby zrobić?
- Normalnie. Przecież nie robisz tego pierwszy raz.
- Z własnej woli i owszem – burknął, zmniejszając jednak napięcie mięśni.
Gdy bez trudu mogłem już włożyć w niego trzy palce, zdjąłem swoje spodnie i bieliznę. Rozsmarowałem odrobinę żelu na swoim penisie, po czym naprowadziłem go na wejście Feliksa. Wszedłem w niego szybkim ruchem, nie napotykając jednak żadnego oporu z jego strony. Jedynie jego palce mocno zacisnęły się na pościeli.
- Obejmij mnie, tak będzie ci łatwiej – powiedziałem, uważnie obserwując każdą jego reakcję. Niespodziewanie zimne dłonie Feliksa wpełzły pod moją bluzkę, by przejechać po moich plecach i wbić się w łopatki. Było to jednak na tyle przyjemne, że dość mocno mruknąłem i odchyliłem do tyłu głowę. Od razu zacząłem też się w nim poruszać, za każdym razem wchodząc w niego najgłębiej jak potrafiłem. Głośne jęki chłopaka dodatkowo mnie pobudzały, a jego przyjemność sprawiała mi dodatkową satysfakcję.
W tamtym momencie nie liczyło się dla mnie nic więcej niż to, iż Feliks w końcu oddał mi się z własnej woli, pokazując w ten sposób, że i jemu na mnie zależy. Moje marzenia w końcu zaczęły się ziszczać.








To by było na razie na tyle. Już niedługo punkt kulminacyjny w sprawie z Natalią (a przynajmniej mam taką nadzieję). Zakładam, że trochę na następny rozdział poczekacie, bo czeka mnie ogrom sprawdzianów, mimo to mam nadzieję, że czas i tak się znajdzie.