Menu

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Hetalia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Hetalia. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 27 marca 2017

Z pamiętnika Iwana. Wpis siódmy

25 marca 1932r.
Дорогой дневник!
Dziś dowiedziałem się, że wyjeżdżam na rok poza Moskwę do jakiegoś ośrodka szkoleniowego czy czegoś takiego. Ojciec powiedział tylko, że to pomoże zrobić ze mnie prawdziwego mężczyznę. Będę musiał zostawić swój pamiętnik tutaj, wolę nie ryzykować, że go znajdą. A zrobiliby to na pewno, bo z tego, co wiem, w takich miejscach jak to, do którego jadę, prywatność nie istnieje, a ludzie są gorsi od robaków. Poza tym pewnie i tak nie miałbym kiedy pisać. Zastanawia mnie tylko, jak bardzo złe jest to miejsce. To jakiś prywatny ośrodek, w którym banda przemądrzałych, sadystycznych dupków udaje, że robi coś dobrego. Jednym z nich jest przyjaciel mojego ojca. Obaj są tak samo popieprzeni, nie wiem, który bardziej. Będę miał okazję się o tym przekonać.
Moja matka oczywiście udawała, że nie obchodzi jej to. Choć może faktycznie tak jest. Pomagała mi się pakować, robiła to jednak w ciszy. Nawet na mnie nie patrzyła. Zapytałem, czy będzie za mną tęsknić. Odpowiedziała tylko, że rok bez patrzenia na moje cierpienie będzie dobrym rokiem. Jej słowa ucieszyły mnie, na tyle, że przytuliłem ją. Stała sztywno, nie odepchnęła mnie jednak, a ja wiedziałem, że właśnie dzięki temu wspomnieniu uda mi się przetrwać.
Nawet wizyta cioci Natalii nie ucieszyła mnie tak bardzo. 



Cześć! Wiem, ten post jest wręcz żałośnie krótki, no ale chciałam tu coś w końcu wstawić :/
Ogólnie zastanawiam się, czy nie zacząć wstawiać tu tego opowiadania z One piece, o którym kiedyś wspominałam. Bo całkiem sporo się tego nazbierało już, a raczej powinnam znaleźć trochę czasu, żeby tu wrzucić z dwa rozdziały w miesiącu. Bo smutno mi, gdy na moim blogu jest tak pusto.
A tak poza tym to już nie mogę doczekać się końca tego roku szkolnego. I matur, choć do tego mam akurat mieszane uczucia. 
Pozdrawiam Was wszystkich i do następnej notki, Towarzysze!
PS Wybaczcie, jeśli zawiodłam Was tym wpisem >.<'

niedziela, 1 stycznia 2017

Z pamiętnika Iwana. Wpis szósty

24 marca 1932r.
Дорогой дневник!
Dziś przyszła do mnie ciocia Natalia. Najpierw rozmawiała z moim ojcem, a później zabrała mnie na spacer. W kieszeni płaszcza schowała papierową torebkę z suchym chlebem, którym karmiła kaczki i łabędzie pływające po jeziorze. Gdy widziałem ją uśmiechniętą i taką normalną, poczułem, że czegoś mi brak. Czułem się tak, jakbym patrzył w lustro i widział w nim jakiś inny świat, do którego nigdy nie będę miał wstępu. Teraz, gdy się and tym zastanawiam, dochodzę do wniosku, że tak naprawdę nie ubolewam z tego powodu. Tylko dlaczego? Przecież zawsze marzyłem o innym życiu. O kimś, kto pokaże mi, czym jest szczęście, miłość, przyjaźń, rodzina… O czymkolwiek pozytywnym. Teraz, gdy o tym myślę, czuję, że to niemożliwe, a marzenie to staje się tylko ciekawością, która i tak w końcu zostanie mi odebrana. Jak wszystko zresztą. Patrzyłem więc i uśmiechałem się, gdyż czułem, że to jedna z ostatnich chwil, w których mogłem sobie na to pozwolić. I wtedy ciocia zapytała, co u mnie słychać. Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Bo przecież wiedziała, jak to wszystko wygląda. Kilka razy była świadkiem mojej tresury. Powiedziałem, że w porządku. Bałem się, że to jakiś test, i jeśli zacznę się żalić, ona powie mojemu ojcu, a on ukaże mnie za złe zachowanie. Mimo wszystko jest jego siostrą, czasem potrafiła być nawet gorsza od niego. Słyszałam, że pokazałeś ostatnio pazurki przy Wadimie, powiedziała, a ja poczułem gniew na samo wspomnienie. Mimo to wzruszyłem tylko ramionami. Musiałem być ostrożny, nigdy nie wiadomo, gdzie czai się wróg i czego chce. Ale na tym to wszystko się skończyło. Ciocia zmieniła temat i zaczęła mówić o sobie. Później zaprosiła mnie do siebie. Uwielbiam jej dom. Nie jest duży, ale za to przytulny i nowocześnie urządzony. Czuję się tam dobrze, najchętniej zostałbym tam na zawsze. Ciekawe, jak ojciec by zareagował, gdybym pewnego dnia uciekł z domu? Pewnie by mnie zabił zaraz po znalezieniu. A to nie zajęłoby mu dużo czasu. Przed nim nie da się schować. Do swojej śmierci będzie sprawował nade mną kontrolę.
Gdy wróciłem do domu, był wieczór. Ojciec siedział w swoim gabinecie, widziałem go przez uchylone drzwi. On też mnie zobaczył. Przez jeden, przerażający ułamek sekundy nasze oczy się spotkały, po czym on wrócił do swoich zajęć, a ja poszedłem do pokoju. Tak bardzo chciałbym móc mu się przeciwstawić. To takie upokarzające. Właśnie w takich chwilach czuję do siebie największe obrzydzenie.
Chociaż nie. Najbardziej nienawidzę siebie, gdy płaczę. 

wtorek, 27 grudnia 2016

Z pamiętnika Iwana. Wpis piąty

22 marca 1932r.
Дорогой дневник!
Ojciec wrócił z samego rana. Gdy mnie budził, czułem od niego odór alkoholu, był jednak trzeźwy. Kazał mi się ubrać i przyjść do jego gabinetu, gdzie czekał na mnie razem ze swoim przyjacielem. Widziałem go pierwszy raz w życiu. Miał na imię Wadim, a z wyglądu przypominał bobra, głównie przez długie przednie zęby i dziwaczne wąsy. Od razu, gdy go zobaczyłem, wiedziałem, że nie czeka mnie nic dobrego. Ojciec kazał mi zamknąć drzwi i usiąść na krześle, które postawił na środku pokoju. Później Wadim zaczął opowiadać, co przeszedł w wojsku, co czuł, gdy pierwszy raz mordował człowieka, a także mówił, jak skutecznie wyciągać informacje z pojmanych jeńców. Jedną taką metodę pokazał mi osobiście. Wyciągnął z kieszeni małą tabliczkę i zaczął drapać ją moimi paznokciami. Dźwięk temu towarzyszący doprowadzał mnie do szału, a rozchodzące się po ciele dreszcze czuję do teraz. Gdy chciałem wyrwać dłoń z jego uścisku, ojciec uderzył mnie w twarz i wykrzyczał, że mam stać się silny, by nikt nigdy mnie nie złamał. Że mam być nie do zatrzymania. I wtedy pierwszy raz w życiu naprawdę tego zapragnąłem. Chciałem być silny. Chciałem być nie do zatrzymania. Chciałem stać się maszyną do zabijania. Gdybym taki był, ani Wadim, ani mój ojciec nie byliby mnie w stanie skrzywdzić. To ja miałbym nad nimi władzę. Patrzyłbym na nich z góry, drapał ich paznokciami tę cholerną tabliczkę, policzkował za każdy najmniejszy przejaw buntu. To takie niesprawiedliwe. Dlaczego muszę być gorszy od nich tylko dlatego, że jestem młodszy? Dlaczego nie mogę obudzić się pewnego dnia w nowym, lepszym ciele? Mam dość. Niech to się w końcu skończy!
Po kilku godzinach matka przyniosła im do gabinetu tacę z obiadem. Na sam widok jedzenia zaburczało mi w brzuchu, do teraz czuję upokorzenie na samą myśl o tym. Oczywiście oni to wykorzystali. Chcieli, żebym błagał, by się ze mną podzielili. Podtykali mi pod nos kawałki mięsa i ziemniaków, ale byli głupi, jeśli pomyśleli, że ulegnę. Nie raz musiałem wytrzymać kilka dni bez jedzenia, co więc znaczyło te kilka godzin? W pewnym momencie Wadim postawił mi na kolanach talerz z resztkami i powiedział, że jeśli tylko chcę, mogę go wylizać. Jak pies. Wtedy nie wytrzymałem i naplułem na tę jego obleśną gębę. Spodziewałem się kary, lecz ojciec milczał, patrząc wymownie na Wadima. A on zaczął się śmiać. Powiedział, że niezła ze mnie sztuka, ale trzeba popracować nad moim charakterem. Później odprawili mnie do mojego pokoju.
Do wieczora miałem spokój. Ojciec znowu gdzieś pojechał, niespecjalnie mnie nawet ciekawi gdzie. Matka oczywiście skorzystała z okazji i przyprowadziła sobie jakiegoś młodego chłopaka do towarzystwa. Coraz mniej mnie to brzydzi. Jeśli w ten sposób udaje jej się uciec, choć na chwilę, z tego świata, niech robi to jak najczęściej. Ludzie nie powinni żyć tu, na Ziemi. To miejsce jest zbyt złe, a zło to pożera każdą, nawet najczystszą duszę, biorąc ją w niewolę i pogrążając w mroku. Być może lepiej byłoby nam się nigdy nie narodzić.

        Wpis szósty

niedziela, 11 września 2016

Z pamiętnika Iwana. Wpis czwarty

21 marca 1932r.
Дорогой дневник!
Dziś mój ojciec musiał wyjechać. Ucieszyłem się, bo miał mi dzisiaj udzielać jakichś swoich beznadziejnych lekcji. Pewnie znowu skończyłoby się na tym, że by mnie pobił. Ale przedtem musiałbym znosić pranie mózgu, niezbyt efektywne zresztą. Zamiast tego mogę w spokoju siedzieć w swoim pokoju i czytać książkę, którą udało mi się zdobyć kilka miesięcy temu. Nawet nie wiem, jaki ma tytuł. Znalazłem ją na strychu u cioci Natalii. Nie ma okładki, brakuje też kilku stron, dla mnie liczy się jednak zawarta w niej historia. Opowiada ona o mężczyźnie, którego wywieziono z jego ojczystego kraju, a który za wszelką cenę stara się wrócić do domu. Po drodze poznaje wielu ludzi, a także odkrywa sens życia i to, że nigdy nie można mówić nigdy. Na końcu umiera, widząc swoją żonę i dzieci. I choć czytam tę książkę czwarty raz, to zawsze odkrywam w niej coś nowego, coś, czego wcześniej nie zauważyłem. Nigdy nie smuci mnie jednak śmierć głównego bohatera. Co innego, gdyby nie udało mu się spełnić swojego marzenia. Wtedy okazałoby się, że wszystko, w co wierzył, było kłamstwem, a ludzkie pragnienia to tylko głupie, nic nieznaczące mrzonki.
Za każdym razem zaczynam się też zastanawiać, o czym ja marzę. Co jest moim pragnieniem? I wtedy dochodzę do wniosku, że nie wiem. Że nigdy nie dano mi szansy, by się nad tym zastanowić. Że nikogo to nigdy nie interesowało, i prawdopodobnie nigdy nie zainteresuje. Że jestem tylko narzędziem, które stworzono do konkretnego celu, i że nie mam wpływu na to, co się ze mną stanie. Najgorsze jest jednak to, że coraz mniej mi to przeszkadza. Kiedyś chciałem się buntować, uciec, uwolnić się od tego. Dziś dochodzę do wniosku, że to wbrew pozorom wcale nie jest takie złe, jak na początku zakładałem. Że tylko głupiec odrzuciłby taką szansę. Jest tylko jedno ale. Nigdy nie zamierzam się w tym zatracić, tym samym wypierając się prawdziwego siebie. Do końca pozostanę sobą, nawet jeśli cały świat odwróci się do mnie plecami.
Dlaczego więc czuję się tak niespokojny? Dlaczego tak bardzo się boję, że nie uda mi się tego osiągnąć, i że obudzę się pewnego dnia, będąc zupełnie innym człowiekiem? Dlaczego tak bardzo wątpię we własne siły? Nie chcę się poddać, ale co, jeśli nie będę miał wyjścia? Czy znajdzie się ktoś, kto poda mi wtedy dłoń i pomoże mi wstać?


Jak widać, znalazłam nową czcionkę, która właściwie jest inną wersją tej poprzedniej... no i wygląda lepiej, przynajmniej dla mnie, a także o wiele łatwiej się ją czyta. Jutro zajmę się edycją pozostałych trzech notek, żeby wszystkie wyglądały tak samo, bo tak głupio, żeby nagle się czcionka zmieniła...
A tak w ogóle, to jestem bardzo zmęczona, ale po prostu musiałam wrzucić tę notkę, bo nie wiadomo, kiedy miałabym na tyle wolnego czasu i chęci, żeby to zrobić w innym terminie. Wiem, że jest krótka i właściwie o niczym, ale w sumie taki już ma charakter to opowiadanie. W kolejnym "Pamiętniku..." będzie jakaś większa akcja, no drama w każdym razie, już nawet mam do niego wstęp, wystarczy tylko to rozwinąć. Planuję się w nim rozpisać, no i tatuś Iwana pokaże trochę, na co go stać. No chyba że mi nie wyjdzie i stwierdzę, że jednak odłożę to na inny termin. Wtedy znowu będzie nudno :/
Jeszcze jedna informacja. Kolejny rozdział "Życia online" się pisze, powili ale jednak. Jak dobrze pójdzie, to już niedługo się tu pojawi. No, może nie tak niedługo, ale cii.
Mam też do was jedno pytanko. Od jakiegoś czasu piszę sobie opko, którego akcja dzieje się w Las Vegas, a bohaterami są postaci z anime, jakim jest "One piece". Główny paring tego tworu to Doflamingo x Crocodile. Pytam więc, czy ktokolwiek by to chciał czytać? Bo w sumie sama nie wiem, czy to tu wstawić. Nie mogę się zdecydować po prostu. Dlatego liczę, że nie olejecie mojego pytania i ktokolwiek mi na nie odpowie c:
A teraz tak patrzę, i wychodzi na to, że te moje bezsensowne wywody są dłuższe niż sam wpis z "Pamiętnika...". Top żenal po prostu :c
Dobra, idę spać, bo zaczynam gadać głupoty. Też tak macie, że jak jesteście naprawdę padnięci, i chce wam się spać, ale tak naprawdę, to gadacie dziwne rzeczy i potraficie być szczerzy aż do bólu? Bo ja tak mam. I współczuję mojej przyjaciółce, która nie raz musiała mnie taką znosić. Albo dopiero co obudzoną mnie. Albo taką zaspaną na maksa... To dopiero jest hardkor XD Dobra, idę, bo te moje dopiski zmierzają w dziwnym kierunku... Pozdrawiam wszystkich i do następnej notki! :3

sobota, 3 września 2016

Z pamiętnika Iwana. Wpis trzeci

19 marca 1932r.
Дорогой дневник!
Wiele już widziałem, ale to totalnie mnie zaskoczyło. Od zawsze uważałem, że moja matka to pozbawiona własnej woli marionetka, całkowicie uległa mężowi. Słaba, bezbronna, milcząca, stojąca w cieniu. Lecz dziś wyszła z tego cienia. Pokazała swoją drugą twarz. Nie spodziewała się, że wstanę tego dnia tak wcześnie. Byliśmy sami w domu, a przynajmniej ja tak myślałem. Gdy wyszedłem z pokoju, ona stała w korytarzu i obściskiwała się z jakimś facetem. Nie zauważyli mnie. Przynajmniej na początku. Całowali się, a ona zarzucała mu na nogi na uda, jakby chcąc się na niego wspiąć. Była bardzo dzika, jakby zerwała się ze smyczy. To był dziwny widok. Znowu zdałem sobie sprawę, że ta kobieta to chodząca zagadka. Że nic o niej tak naprawdę nie wiem, i raczej się już nie dowiem. Najlepsze było jednak to, że gdy mnie zobaczyła, szepnęła coś na ucho mężczyźnie, a gdy ten wyszedł, złapała mnie mocno (zbyt mocno jak na nią) za rękę, zawlokła do mojego pokoju, rzuciła na łóżko, nachyliła się nade mną, zmierzyła mnie swoimi fiołkowymi oczyma, które miałem po niej, i powiedziała, żebym niczego nie mówił ojcu. Jej głos był groźny, jadowity, zjeżył mi włosy na karku. Nie bałem się jej jednak. Po prostu to było dla mnie nowe. To jej drugie oblicze. Zapytałem dlaczego mam tego nie zrobić. Ona tylko zaśmiała się, pokręciła głową i wyprostowała się dumnie. Oczywiście, że to zrobisz, powiedziała. A ja wiedziałem równie dobrze jak ona, że to prawda. Że zrobię to z czystej nienawiści. Żeby ją upokorzyć. Żeby to ona dla odmiany cierpiała. Żeby to na niej choć raz wyżył się ojciec. Bo dlaczego tylko ja miałem być jego workiem treningowym? Ona też mogła nim być. Choć raz. Ojciec dobrze cię wyszkolił, stwierdziła. Jesteś taki sam jak on, choć nie chcesz się do tego przyznać. Żałuję, że miałam swój wkład w stworzeniu potwora.
I właśnie wtedy po raz pierwszy zabolały mnie jej słowa. Chyba wolałem, gdy nie odzywała się do mnie, ignorowała mnie. Wtedy było zdecydowanie lżej.
Oczywiście, gdy ojciec wrócił do domu, przemknąłem się do jego gabinetu i powiedziałem mu o wszystkim. A jaka była jego reakcja? Uderzył mnie w twarz, warcząc, że nie powinienem wtykać nosa w nieswoje sprawy. I że o wszystkim wie. Że to za jego zgodą moja matka rozkłada nogi przed kim tylko zechce. I znowu wrażenie, że choć trochę rozgryzłem tę kobietę, legło w gruzach. Znowu mnie zaskoczyła. Znowu zdałem sobie sprawę z tego, że jest mi kompletnie obca. Czułem się upokorzony, chciałem zostać sam. Na szczęście ojciec mnie nie zatrzymał. Pojawił się jednak inny problem. W moim pokoju czekała już ona. Uśmiechała się, siedząc na moim łóżku z założonymi rękoma. I co, nie poszło po twojej myśli?, zapytała, a ja nie mogłem wykrztusić ani słowa. Wrobiła mnie. Nie wiem po co. Gdy ją o to zapytałem, pokręciła tylko głową i westchnęła. Pomyśl trochę. Jeśli chcesz zajść tak daleko, jak pragnie twój ojciec, to musisz zacząć używać swojego mózgu, powiedziała.
A potem opowiedziała mi o tym ich chorym układzie. Że nigdy nie kochała mojego ojca, a wyszła za niego tylko dlatego, że jej rodzice tak chcieli. Że jedynym celem mojego ojca było spłodzenie syna, który będzie mógł z dumą reprezentować jego nazwisko. Że gdy już dostał to, czego chciał, dał mojej matce wolną rękę, pozwalając jej na wszystko, co chciała, byleby się z nim nie rozwiodła i nie przyniosła mu wstydu. Że tak naprawdę wolałaby wyjechać w świat zamiast gnić w znienawidzonej przez nią Moskwie. Wtedy ją zrozumiałem. A przynajmniej tak mi się wydawało. Pomyślałem sobie, że ona najzwyczajniej w świecie nienawidzi swojego dotychczasowego życia. Że dusi się tu. Wcale się nie boi. Po prostu nie może niczego zmienić. Faktycznie, jest marionetką, ale nie taką, za jaką ją miałem do tej pory. Owszem, wisi na sznurkach, lecz nie da sobą sterować. Po prostu ma ograniczone pole manewru. I właśnie w tym momencie zdałem sobie sprawę, jak silną kobietą jest moja matka. Cała nienawiść do niej wyparowała. Zobaczyłem w niej sojuszniczkę. Wcale nie jestem taki jak ojciec. Jestem jak ona. Czy ty mnie nienawidzisz?, zapytałem, nie mogąc się powstrzymać. W dodatku zacząłem ryczeć. A ona co? Wstała, położyła mi dłoń na głowie i uśmiechnęła się promiennie. Pierwszy raz okazała mi tyle czułości. Nie odpowiedziała jednak. Kazała mi tylko wyrosnąć na silnego mężczyznę. 

niedziela, 31 lipca 2016

Z pamiętnika Iwana. Wpis drugi

16 marca 1932r.
Дорогой дневник!
Przez te cholerne plecy znowu nie mogłem się skupić na nauczaniu. Oczywiście nie obeszło się bez bicia linijką po dłoniach, z czego wyraźnie zadowolony był mój nauczyciel. Mój ojciec specjalnie zatrudnił kogoś, kto nie będzie się powstrzymywał przed używaniem przemocy. Dobrze, że mam prywatne nauczanie w domu, nie wiem, czy dałbym radę tak spokojnie znosić te wszystkie upokorzenia, mając świadomość, że patrzą na mnie inni ludzie. Tego też nie lubię. Tych wszystkich oczu wpatrzonych we mnie, jakby czegoś oczekujących, liczących, że się potknę i będą mogli mnie dopaść jak wygłodniałe rekiny. Kiedyś mnie to nawet przerażało. Teraz jest mi to obojętne, bo wiem, że i tak nic mi nie zrobią. Są na to za słabi. Szybko zginą, nikt o nich nie usłyszy, pewnie też nikt nie zapłacze nad ich ciałami.
Ciekawe, jak to jest być dorosłym i robić wszystkie te rzeczy, do których tak mnie szykują. Chyba nie mogę się tego doczekać. Ostatnio coraz częściej się nad tym zastanawiam. Czy będę wspaniałym żołnierzem, który zacznie w ekspresowym tempie piąć się po szczeblach kariery, czy może wręcz przeciwnie, skończę tak samo jak reszta tych nieudaczników? Ojciec oczywiście każe mi wierzyć w tę pierwszą opcję, ale co on tam wie. On tylko zaspokaja swoje chore ambicje. Sam skończył dość marnie, więc próbuje dodać sobie chwały mną. Czasem naprawdę chciałbym skończyć na dnie tylko dlatego, by zobaczyć rozpacz i zawód na jego twarzy. Ale wtedy myślę sobie, że nie warto. Lepiej stać się potężnym, by zmiażdżyć go, zniszczyć, spojrzeć na niego z góry. Tak jak on zawsze na mnie patrzył.
Trochę mnie to męczy. Choć właściwie powinienem napisać, że w dalszym ciągu jest to dla mnie męczące. Z każdym dniem, tygodniem, miesiącem, rokiem coraz mniej, ale dalej męczące. Chciałbym w ogóle przestać czuć, stać się maszyną, przestać przejmować się pierdołami, by móc skupić się na tym, na czym powinienem. Bycie żołnierzem nie jest takie łatwe, jak to się wydaje z opowieści. Każdy dzieciak myśli, że wystarczy dzielnie ścisnąć broń i przeć naprzód, nie bojąc się podjąć ryzyka. Po prostu być i bawić się w bohatera. Niestety, rzeczywistość jest inna. Mój nauczyciel zadał mi dwa podstawowe pytania, i zadaje je do tej pory. Po pierwsze, czy jestem gotowy oddać swoje życie dla dobra ojczyzny i wszystkiego, co z nią związane. Po drugie, czy jestem gotowy zabrać życie dla dobra ojczyzny i wszystkiego, co z nią związane. Zawsze odpowiadam, że to zależy, czy ojczyzna będzie tego warta. I zawsze obrywam po łapach. Jeszcze nie udało mu się mnie złamać, bym odpowiedział „tak” na oba te pytania. Nawet jego nudne wywody nie pomagają. Związek Radziecki jest jak nasza własna matka, musimy go kochać, opiekować się nim, być gotowym na poświęcenie w jego imieniu, mówi, a ja śmieję się pod nosem, za co również mi się dostaje. Ale jak ja mam zareagować? Kiwać głową z wielkimi z zachwytu oczami i z szerokim uśmiechem chłonąć wszystkie te bzdury? Nie jestem taki. Mam swój rozum i potrafię samodzielnie myśleć. Ciocia mówi, że to mnie zgubi, i że powinienem nauczyć się nad tym panować. Że jeśli chcę zostać kimś w tym świecie, muszę wtopić się w tłum pod pewnymi względami. Oni nie lubią indywidualistów, mówi. A ja jej wierzę. Nie potrafię po prostu porzucić swojej dumy i ugiąć się. Może z wiekiem się tego nauczę. A może wręcz przeciwnie, do końca pozostanę sobą?
Jest jeszcze coś, co zawsze mnie denerwuje. To całe gadanie o tym, że wszyscy są równi. To bzdura. W życiu nie uznam się za równemu komuś, kto kompletnie pozbawiony jest wszelakich ambicji, planów, możliwości. A taka jest właśnie większa część dzisiejszej młodzieży. Nie raz ich widziałem. Tych tak zwanych moich rówieśników. Są żałośni. Jestem od nich sto, nie, tysiąc razy lepszy. Podczas gdy oni jak gdyby nigdy nic bawią się i trwonią czas, ja rozwijam się, pnę się do góry. Nie chcę stać w miejscu. Zdaję sobie sprawę, że tę postawę wbił mi do głowy mój ojciec, i szczerze jej nienawidzę, ale wiem, że dzięki temu uda mi się osiągnąć znacznie więcej, i że wszyscy ci, którymi gardzę, będą kiedyś podlegać moim rozkazom. A wiadomo, że  wtedy nikt mi się nie sprzeciwi, i że zawsze będzie tak, jak ja chcę. Jeszcze nie do końca wiem, co to oznacza, ale jedno jest pewne. Władza to ogromne możliwości. A ja chcę się przekonać, jak to jest je mieć. 

        Wpis trzeci

No cóż, tym razem też nie wyszło jakoś super długaśnie, ale mam nadzieję, że nie gniewacie się aż tak bardzo. Chyba musicie się przyzwyczaić, że notki Pamiętnika będą do przeczytania w dwie minuty... :/
Mam też nadzieję, że nie ma w tym rozdziale żadnych rażących błędów czy literówek, bo nie mam jakoś siły na kolejne sprawdzanie tekstu, a chcę wstawić ten rozdział skoro go już wyskrobałam...

środa, 27 lipca 2016

Z pamiętnika Iwana. Wpis pierwszy

Pole tekstowe: [Wpisz cytat z dokumentu lub podsumowanie interesującej kwestii. Pole tekstowe można umieścić w dowolnym miejscu w dokumencie. Użyj karty Narzędzia do rysowania, aby zmienić formatowanie pola tekstowego cytatu.]

Дорогой дневник!
15 marca 1932r.
Дорогой дневник!*
Dziś są moje 15 urodziny. Powinienem zacząć spisywać jakieś radosne wspomnienia czy coś. Zamiast tego żalę się durnemu zeszytowi. Nie wiem, co mnie podkusiło, żeby zacząć tę bezsensowną farsę. Gdyby ojciec to zobaczył…
Dziś znowu to zrobił. Zamiast jak normalny ojciec uczcić moje urodziny, zabrał mnie do swojego gabinetu. Powiedział, że ma tam dla mnie prezent. A ja głupi mu uwierzyłem. Zamknij oczy, powiedział, a ja głupi zamknąłem. Gdy zakuł mnie w kajdany, zrozumiałem. Za późno. Znowu zaczął mnie biczować. Tak jak przez ostatnie dwa lata. Chcesz być prawdziwym mężczyzną? To zamknij się i przestań beczeć!, krzyczał. Ale ja nie mogłem przestać. To tak strasznie bolało. Nadal czuję na plecach dotyk bicza i ten rozdzierający ból. Sam nie wiem, czy za każdym kolejnym razem jest lepiej, czy gorzej niż na początku.
A moja matka? Godzi się na to w milczeniu. Jedyne, na co się zdobywa, to opatrywanie moich ran. Nie zwraca już uwagi na moje łzy. Myślę, że nigdy nie ruszało jej moje cierpienie. Albo jest po prostu dobrą aktorką i świetnie maskuje swoje prawdziwe uczucia. Jest dla mnie zagadką. Nie mogę jej rozgryźć. Kocha mnie czy nienawidzi? Nie daje mi to spokoju.
Tylko ciocia Natalia była dla mnie dobra. Jak zawsze. Dostałem od niej paczkę ręcznie robionych ciasteczek z orzechami. Takich jakich lubię. No i złożyła mi życzenia i wyściskała mnie, trochę za bardzo jak na mój gust. Gdyby nie ona, chyba bym zwariował. I choć czasami potrafi być równie straszna, co mój ojciec, to i tak widzę, że jej na mnie zależy. Ona jedyna nie widzi we mnie przyszłej maszynki do zabijania. To dzięki niej zostało we mnie jeszcze trochę człowieczeństwa i tej dziecięcej niewinności, których od lat próbują się pozbyć moi rodzice.

*Drogi pamiętniku!


Już od dawna planowałam zacząć pracę nad "Pamiętnikiem Iwana". Wspomniałam o tym pod jednym z komentarzy dodanych do rozdziału "Więźnia...".
Nie sądziłam jednak, że uderzy to we mnie tak nagle i niespodziewanie. Po prostu, siedząc wczoraj przy biurku i przeglądając przeróżne strony na internecie, otworzyłam Worda i zaczęłam pisać. Dziesięć minut później pierwszy wpis był już gotowy.
Później musiałam tylko ustalić chronologię, zebrać pewne informacje (podczas tego wiele się dowiedziałam), a także dobrze rozpisać wszystkie wydarzenia, które będę chciała uwzględnić w pamiętniku, zgodnie z wydarzeniami historycznymi i z tym, co działo się w obydwu częściach "Więźnia...".
Oczywiście zdaję sobie sprawę, że w tej serii nie ma zbyt wiele z historii, jedynie tło i ogólny zarys sytuacji. Mimo to nie chcę wyjść na całkowitego ignoranta historycznego.
I właśnie dlatego wszystkie daty i wpisy z pamiętnika będę starała się jak najlepiej umiejscowić w czasie i dostosować do sytuacji, która panowała w danych latach. Oczywiście będzie tu dożo fikcji, właściwie będzie to przede wszystkim fikcja jedynie poparta prawdziwymi wydarzeniami. Dlatego, gdy jakoś znacząco nagnę fakty, będę starała się to później wyjaśnić, napisać jak to było naprawdę i dlaczego dokonałam akurat takich zmian.
Mam nadzieję, że dobrze wyjaśniłam ogólny zamysł. W razie wszelkich wątpliwości wiecie co robić ;)
Ps. Notki z tej serii będą krótkie, nie ukrywam, czasem się tylko może zdarzyć, że będzie dłużej niż zwykle. No i czcionka ma sprawiać wrażenie pisanej ręcznie, żeby było klimatycznie i wgl, choć może się tak zdarzyć, że w pewnym momencie ją zmienię i wyedytuję wszystkie poprzednie notki.No chyba że nikt się nie będzie skarżył, że jest nieczytelnie, a ja nie znajdę innej, fajniejszej czcionki. Również to, że tekst nie jest wyrównany, jest celowe. Wszystko to ma na celu sprawienie jak największego wrażenia, że to pamiętnik i takie tam...

czwartek, 5 maja 2016

Więzień we własnej stolicy, część 8

Obudziłem się wcześnie rano. Na dworze panowała nieprzyjemna szarość, w oddali słońce dopiero nieśmiało wyglądało zza horyzontu. Obok mnie Feliks spał w najlepsze, mocno ściskając moją rękę i przytulając do niej głowę. Ten widok rozczulił mnie, co nie zdarzało mi się prawie nigdy. Z szerokim uśmiechem pogłaskałem jego włosy, przeczesując je palcami, i cmoknąłem go w czoło. Tak, właśnie w ten sposób mógłbym budzić się już zawsze.
Po pięciu minutach znudziło mi się leżenie, spróbowałem więc wstać. Okazało się to jednak bardzo trudne, gdyż przy każdym moim ruchu Feliks jeszcze mocniej ściskał moją rękę, mrucząc przy tym gniewnie. Postanowiłem więc go obudzić.
- Feliks, czas wstać – szepnąłem mu do ucha, a gdy nie zareagował, lekko go w nie ugryzłem, co przyniosło taki sam efekt. – No dalej, śpiochu – mruknąłem, na co chłopak cicho sapnął i odwrócił się do mnie plecami, w dalszym ciągu jednak nie puszczając mojej ręki. Westchnąłem ciężko i sięgnąłem po drastyczniejsze środki. Zacząłem składać pieszczotliwe pocałunki na jego szyi, jednocześnie wolną ręką łaskocząc go w brzuch. Gdy przekręcił się na plecy, na chwilę zetknąłem nasze wargi, po czym spojrzałem w jego zdziwione, zaspane oczy. – W końcu się budziłeś – stwierdziłem i pocałowałem go w czubek nosa. – Możesz puścić już moją rękę?
- Wcale jej nie trzymam – mruknął, odsuwając się ode mnie. – Kiedy wróciłeś?
- Na tyle późno, żebyś zdążył zasnąć. W ogóle niepotrzebnie na mnie czekałeś.
- Chciałem wiedzieć, jak wam poszło. Czy to źle?
- Nie. Po prostu powinieneś grzecznie pójść spać i zapytać o to dzisiaj.
- Może i tak… - stwierdził zrezygnowanym głosem. – Kiedy wyjeżdża Ludwig?
- Już go tu nie ma. Wyjechał od razu, gdy wróciliśmy.
- Kolejny wariat. Kto normalny jeździ w taką pogodę w nocy?
- Spieszyło mu się, to pojechał. Jest dorosły, nie musimy go pilnować. A teraz, skoro już wstałeś, chodźmy coś zjeść. Umieram z głodu.
- Dobrze. Ale najpierw odpowiedz mi na jedno pytanie. Dlaczego mam na sobie tylko majtki?!
- A w czym chciałeś spać? Poza tym ciesz się, że i tego z ciebie nie zdjąłem. A miałem taki zamiar, nie powiem, że nie.
- Jesteś chorym zboczeńcem – warknął, wygrzebując się z pościeli. Gdy wychodził z sypialni, mógłbym przysiąc, że na jego twarzy wykwitł uśmiech.
Odczekałem chwilę, dając mu czas, by ochłonął, po czym sam wyszedłem na korytarz i udałem się do kuchni. Tak, jak się spodziewałem, Feliks już zabrał się za przygotowanie posiłku. Z tego, co zauważyłem, już dawno temu przyzwyczaił się do tego, że jest odpowiedzialny za wszystkie obowiązki domowe, i wykonywał je jak dobra, posłuszna pani domu. Co prawda byłbym gotowy w niektórych sytuacjach go wyręczać, ale nie robiłem tego z własnej samolubności. Na przykład kiedy szorował podłogę, zamiast mu pomóc, po prostu siadałem na najbliższym krześle i obserwowałem jego zgrabne wypięte pośladki poruszające się przy każdym pociągnięciu szmatą po panelach. Albo gdy ścierał kurze i wił się, by dosięgnąć do co wyżej położonych miejsc. W tych i podobnych sytuacjach moja wyobraźnia szalała i tylko zdrowy rozsądek powstrzymywał mnie przed tym, by się na niego rzucić.
- Znowu myślisz o jakichś zboczonych rzeczach? – zapytał Feliks złośliwym głosem, wyrywając mnie tym z zamyślenia.
- Skąd ten pomysł?
- Normalni ludzie nie mają takiego wyrazu twarzy i nie ślinią się, gdy nad czymś rozmyślają.
- Wcale się nie ślinię – bąknąłem, rozsiadając się na krześle i udając urażonego.
- To jak? Powiesz mi, co wczoraj zrobiliście z Natalią? – zapytał po chwili milczenia. Cały aż się skręcał z ciekawości, lecz wiedział też, że odpowiedź może być gorsza, niż zakładał.
- Powiem. W końcu ci to obiecałem – zapewniłem go, jednocześnie zastanawiając się, czy nie pominąć kilku szczegółów dla jego dobra.
- To dobrze. Tylko… zróbmy to po śniadaniu, dobrze?
- Dobrze – odparłem, rozważając w głowie przeróżne scenariusze. Bałem się, że jak zwykle sprawdzi się ten najgorszy.
* * *
Gdy już zjedliśmy, przenieśliśmy się do salonu. Feliks usiadł w fotelu, ja natomiast rozłożyłem się na kanapie, kładąc nogi na stoliku i starając się nie wysypać na siebie zawartości trzymanej przeze mnie popielniczki. Żaden z nas się nie odzywał, jakby bojąc się tego, co miało za chwilę nastąpić.
- No więc? Jak to wyglądało? – zapytał w końcu, tym samym wprawiając machinę w ruch.
- Umówiłem się z Natalią w parku. Ludwig jechał na tylnym siedzeniu, a w razie, gdybyśmy byli pierwsi, miał się tam schować i  czekać. Na szczęście ona już tam była. Podszedłem do niej, zaczęliśmy rozmawiać…
- Podrywała cię…?
- Jak zawsze. Ale nie dałem jej na to zbyt wiele czasu. Cały czas kleiła się do mnie, więc bez trudu ją złapałem i uśpiłem chloroformem.
- Skąd, do cholery, mieliście chloroform?
- Cóż, to akurat zasługa Beilschmidta. Sam to zaproponował, a ja chętnie się zgodziłem, bo to była o wiele lepsza opcja niż użycie siły, co równałoby się zapewne masie krwi. W każdym razie nie pytałem go, skąd ma to przy sobie, bo po nim można się spodziewać wszystkiego.
- Rozumiem… Co było dalej? – zapytał, marszcząc brwi.
- Wpakowaliśmy ją do samochodu, Ludwiś na wszelki wypadek ją związał, i pojechaliśmy nad jezioro. Gruby lód był z jednej strony ogromną zaletą, gdyż spokojnie mogliśmy wyjść na sam środek zbiornika, lecz wycinanie w nim przerębla było okropną męczarnią. Wiesz, jak trudno było w ogóle się przez niego przebić?
- A skąd mam wiedzieć?
- No w sumie racja… - mruknąłem. Zapaliłem papierosa, by choć trochę odwlec w czasie powiedzenie najgorszego. Feliks jednak nie dał się na to nabrać.
- Dalej. Nie próbuj grać na czas. Masz powiedzieć mi wszystko, nawet jeśli to będzie najgorsza prawda.
- Ale się uparłeś… Jak już wycięliśmy ten przerębel, było właściwie po robocie. Przywiązaliśmy do Natalii kamień i wrzuciliśmy ją do wody, po czym zatarliśmy ślady i wróciliśmy do domu. Ludwig od razu pojechał do siebie, a ja poszedłem do sypialni, gdzie zastałem ciebie, rozebrałem cię więc i położyłem się razem z tobą spać. Resztę znasz.
- Czy ona… żyła?
- Tak. Co prawda była nieprzytomna, ale żyła. Być może w wodzie się ocknęła. Szczerze powiedziawszy, to na to liczyłem.
- Już samo zamordowanie jej było złe, a co dopiero czerpanie satysfakcji z jej cierpienia… - powiedział cicho Feliks, zaciskając pięści i spuszczając głowę.
- Uwierz mi, takie suki jak ona nie zasługują na nic innego.
- To samo mógłbym powiedzieć o tobie, gdy cię pierwszy raz zobaczyłem i gdy zacząłeś się nade mną znęcać i mnie wykorzystywać. A mimo to wierzyłem, że nie jesteś złym człowiekiem, a przynajmniej nie tak bardzo złym, na jakiego wyglądałeś.
- A gdyby Natalia przyszła cię zabić to co? Też by ci jej było szkoda? Też miałbyś wyrzuty sumienia?
- Tak. Bo, mimo wszystko, wierzyłbym, że mogła się jeszcze zmienić.
- Zmienić się. Ty chyba sam nie wiesz co mówisz… - warknąłem. Byłem wściekły. Spodziewałem się wszystkiego, płaczu, wyzwisk, przekleństw, nienawiści, ale w żadnym wypadku umoralniania mnie i wiary w ludzkie dobro i inne takie pierdoły! Czy on naprawdę był aż tak głupi? – Osoby takie jak ona nigdy się nie zmieniają. Była chora psychicznie, nic nie było w stanie jej pomóc. Nawet jakbyś zaczął ją bombardować takimi gadkami, to i tak nic byś nie wskórał. Wręcz przeciwnie, zabiłaby cię z jeszcze większą satysfakcją, śmiejąc się na widok ciebie ślizgającego się we własnych flakach.
- Pewnie masz rację, w końcu znasz ją najlepiej… Ale czy naprawdę nie było innego wyjścia?
- A co? Miałem ją zapakować w skrzynię i wysłać do Afryki? Zrozum wreszcie, że czasami nie ma innego wyjścia. Rozumiesz? Nie ma!
- Naprawdę nie jest ci ani trochę żal?
- Zabiłem już tylu ludzi, że nie robi to na mnie wrażenia.
- Rozumiem – szepnął. Gdy wstał, jego ciało było sztywne, a mięśnie napięte do granic możliwości. Na jednej z jego dłoni zobaczyłem stróżkę krwi, która wyciekała spod paznokci wbitych w skórę. Przeraził mnie ten widok.
- Feliks, uspokój się. Zrobisz sobie krzywdę – powiedziałem, również wstając i podchodząc do niego. – Przecież wiesz, że zrobiłem to dla ciebie. Żeby cię chronić.
- W takim razie nie chcę takiej ochrony! – krzyknął i spojrzał na mnie oczami pełnymi łez. Chciał uciec, lecz zdążyłem złapać go za rękę i przyciągnąć do siebie. Objąłem go, nie pozwalając, by zrobił chociażby krok.
- Posłuchaj mnie. Już ci mówiłem, że cię kocham, i że nie pozwolę na to, bym drugi raz stracił ważną dla mnie osobę. Jesteś tylko mój, nie mam zamiaru oddać cię nikomu innemu, nawet jeśli to ma być niebo, piekło, czy gdzie się tam idzie po śmierci. Dlatego zapomnij o Natalii raz na zawsze i ciesz się, że możesz spać spokojnie i że nikt już nie czyha na twoje życie.
- Ale…
- Nie ma żadnego ale – przerwałem mu. – I nie płacz już – poprosiłem, ścierając z jego policzków mokre ślady. Gdy zacisnął powieki, próbując się uspokoić, pocałowałem go w czoło i zacząłem głaskać po włosach. – Grzeczny chłopiec – szepnąłem mu blisko ucha, gdy jego oddech zaczął się regulować, a ciało przestało się trząść. – A teraz pozwól, że wynagrodzę ci całe to cierpienie, jakie ci zadałem.
Gdy wziąłem go na ręce i zacząłem nieść do sypialni, nie usłyszałem żadnego słowa protestu. Feliks po prostu wtulił się w moją pierś i objął rękami moją szyję, dając mi w ten sposób znak, że jest tylko mój i że należy tylko do mnie.
I w tej właśnie chwili świat przestał dla mnie istnieć. Liczyła się tylko miłość mojego życia.
~*~ *~ *~
Maj. Dzień tak piękny, że aż szkoda go było spędzać w domu. Drzewa pokryte świeżymi, zielonymi listkami szumiały przy najmniejszym powiewie wiatru, który niósł ze sobą nie tylko chłód, ale i setki płatków porwanych z drzew owocowych kwitnących o tej porze roku. Do tego pierwsze owady budziły się do życia, napełniając powietrze cichym chrzęstem skrzydełek. Całość dopełniał zapach dziesiątek kwiatów, które zakwitły wkoło naszego domu, słodki i mocny, a także śpiew ptaków oblegających każdą możliwą gałąź.
- Nie wiedziałem, że tu jest tak pięknie – powiedział Feliks, przygotowując miejsce do zasiania kilku ziarenek trzymanych w woreczku, a które podarował mu Lebiediew.
- Będzie jeszcze piękniej. Co ty tam masz?
- To słoneczniki. Pan Lebiediew powiedział, że bardzo je lubisz – odparł z szerokim uśmiechem i poprawił szelki ogrodniczek, które miał na sobie.
- Nie spiskujcie tak za moimi plecami, bo zacznę być zazdrosny – wymruczałem, siadając koło niego i przyglądając się jego poczynaniom.
Po raz kolejny podziękowałem w duchu za to, że mogłem spotkać na swojej drodze tak dobrą osobę, jak Feliks. Miłość, którą mnie obdarował, była najwspanialszą rzeczą, jaka mogła mi się w życiu trafić. Mimo wszelkich przeciwności losu udało nam się zyskać spokój, którego tak bardzo nam brakowało, a dzięki któremu mogliśmy w końcu odnaleźć szczęście, którego obaj tak uparcie poszukiwaliśmy. Szczęście, jakiego żadne z nas jeszcze nigdy nie czuło. Szczęście, dla którego warto żyć.
- Kocham cię, Feliks. Tak bardzo cię kocham...
- Ja ciebie też, głuptasie - odparł, składając na moich ustach pocałunek, który był przypieczętowaniem tych dwóch najpiękniejszych na świecie słów.


Koniec.







No cóż, moi drodzy, tym akcentem kończymy naszą przygodę z Feliksem i Iwanem. Mnie i moim żelkom jest <prawdopodobnie> tak samo smutno z tego powodu, co i wam. Bo, przyznam się bez bicia, to właśnie dzięki temu opowiadaniu polubiłam zarówno ten paring, jak i samego Rosję. Wcześniej jakoś nie szalałam na jego punkcie, a tu proszę, ile może zmienić jedna lekcja historii, jeden pomysł i setki godzin męczenia się z pisaniem. 
Teraz pozostaje mi tylko skończyć to, co niedokończone <czyt. "Anioł Śmierci">, a potem myśleć nad czymś nowym, co przebije nawet obie serie "Więźnia...". Mam nadzieję, że to będzie możliwe. I że w końcu wpadnę na jakiś pomysł.
 W każdym razie nie traćcie nadziei i nie smućcie się, że to już koniec <bo mi, szczerze powiedziawszy, chce się właśnie płakać>.
Co prawda teraz, jak tak patrzę na całokształt, to nie zawarłam kilku rzeczy, o których na początku myślałam, ale i tak myślę, że dość dobrze zakończyłam tę serię. I o mały włos nie zapomniałam o najważniejszym, a mianowicie o tych dwóch ostatnich myślnikach! Ech, chyba powinnam zacząć szczegółowo zapisywać sobie wszystkie pomysły...
I tak, wiem, że krótko, no ale nie było już sensu męczyć tego na siłę. Także ten... Sumimasen!
Pozdrawiam wszystkich, którzy razem ze mną wytrwali do tej chwili!
Do następnej notki, Towarzysze!


Ps. Czuję się, jakby coś mega ważnego w moim życiu właśnie się skończyło... T^T
Loki, miszczu, pociesz T^T



środa, 20 kwietnia 2016

Więzień we własnej stolicy, część 7

Ze specjalną dedykacją dla Toshiko Hiroyuki. Sto lat!


- Muszę przyznać, że podoba mi się twój tok myślenia – powiedziałem, gdy następnego dnia omawialiśmy z Ludwigiem plan działania. W niemal godzinę udało nam się dojść do porozumienia, z czego byłem bardzo zadowolony. – Myślę, że im szybciej to załatwimy, tym lepiej. Właściwie jak dla mnie możemy zacząć tu już dzisiaj.
- Aż taki pośpiech nie jest wskazany. Rozumiem, że chcesz się jej już pozbyć, ale nie możemy przez to wszystkiego zepsuć. Powinieneś o tym wiedzieć…
- Wiem – przerwałem mu. – Po prostu muszę ją uprzedzić. Nie wiadomo, kiedy ona zaatakuje. A, wierz mi, w końcu to zrobi.
- Jesteś pewny, że Feliks to odpowiedni kochanek dla ciebie? – zapytał, zmieniając temat. Zaskoczył mnie tym. Nie spodziewałem się, że z jego ust padnie tak osobiste pytanie. Zwykle nie zależało mu, by zagłębiać się w życie prywatne innych osób, nawet jeśli byli to przyjaciele.
- Co cię to tak nagle zainteresowało, hmm?
- No wiesz, nie widzę po prostu niczego, co by was łączyło.
- Jest tego więcej, niż mógłbyś się spodziewać.
- Doprawdy? A może tylko ty tak myślisz?
- Nie zapędzaj się, Beilschmidt. Zaczynasz za dużo sobie pozwalać.
- Daj spokój. Widzę, że też masz wątpliwości. Mojemu bratu mógłbyś zamydlić oczy, ale nie mnie.
- Bezczelny z ciebie gówniarz, wiesz? – mruknąłem, mierząc go wzrokiem. Na jego twarzy malowała się ta sama powaga, co zwykle. Nawet nie mogłem ocenić, czy chce mi pomóc, czy najzwyczajniej w świecie ze mnie drwi.
- Wiem. Nie pierwszy raz słyszę te słowa. To jak? Opowiesz mi o swoim… problemie? – zapytał, niedbale przeczesując włosy i nie spuszczając ze mnie tego dziwnego spojrzenia.
- Zastanawia mnie, jaki masz w tym interes.
- Powiedzmy, że chcę wybadać, czy nadal mam w tobie wroga.
- Wroga? O czym ty mówisz?
- Na pewno zauważyłeś, że Gilbert kręci się wokół ciebie. Chcę tylko wiedzieć, czy i ty jesteś nim zainteresowany, czy będziesz wierny swojemu blondwłosemu towarzyszowi. To wszystko.
- A więc o to ci chodzi… - Odetchnąłem z ulgą. – Nie masz się czym przejmować. Nawet jeśli rozstałbym się z Feliksem, nie byłbym na tyle zdesperowany, by ulec komuś, kto uprawiał seks z bratem.
- Czyli wiesz o nas. To ułatwia sprawę. Powiem więc wprost. Spróbuj się do niego zbliżyć w nieodpowiedni sposób, a wykastruję cię nożem pokrytym solą.
- Nieźle się na niego nakręciłeś. Ale zapewniam cię, że za nic w świecie nie tknę twojej zabaweczki. Możesz spać spokojnie.
- I oby tak zostało – powiedział. Żar w jego oczach wypalił się, ustępując miejsca obojętności.
W pewnym sensie rozumiałem Ludwiga. Wcale nie miałem mu za złe, że jest zazdrosny o kogoś, kogo kocha, nawet jeśli był to jego brat. Kiedyś wyśmiałbym go, dziś jednak wiem, że na jego miejscu zachowałbym się tak samo. Poza tym to właśnie przez zazdrość nie pozwalałem Feliksowi opuszczać domu czy z kimkolwiek się spotykać. Świadomość, że ktoś mógłby mi go odebrać, była nie do zniesienia.
- Zadzwoń dzisiaj do Natalii. Umów się z nią na spotkanie jutro po południu. I pamiętaj, że nie może zacząć niczego podejrzewać. Zachowuj się tak, jak zwykle w stosunku do niej. Musi być zła. To nieco przyćmi jej zmysły i sprawi, że nie będzie się dobrze pilnować.
- Nie traktuj mnie jak idioty. Rozumiem, co mam robić. A teraz wyjdź. Chcę załatwić to na osobności.
- Jak chcesz. Tylko jak coś spieprzysz, to wiedz, że nie będę po tobie sprzątał. Sam będziesz musiał się z tym uporać.
- Wszystko pójdzie zgodnie z planem – powiedziałem tonem nieznoszącym sprzeciwu. W odpowiedzi Ludwig skinął głową i wyszedł.
- Dupek – mruknąłem pod nosem i podniosłem słuchawkę telefonu. Wykręciłem numer, którego z jakiegoś powodu nie mogłem wyrzucić z pamięci, i czekałem, aż po drugiej stronie odezwie się znany, znienawidzony przeze mnie głos.
* * *
Następnego dnia byłem niezwykle nerwowy. Wczorajsza gotowość do działania śmieszyła mnie. Przecież mogło się tyle wydarzyć, a ja ekscytowałem się jak gówniarz, nie dopuszczając do siebie myśli, że coś może się nie udać. Owszem, plan był dobry, ale czy wystarczająco? Cóż, miałem się o tym przekonać dopiero za kilka godzin.
- Usiądź w końcu – upomniał mnie Ludwig, gdy zaczynałem kolejną rundę wokół salonu. – Nawet przed najważniejszymi misjami się tak nie denerwowałeś, jak teraz.
- Właściwie to co zaplanowaliście? – zapytał Feliks, stawiając na stoliku trzy kubki wypełnione aromatycznym naparem. Do moich nozdrzy doleciał silny zapach melisy, która najpewniej była przeznaczona dla mnie. Zawsze, gdy wyglądałem na zdenerwowanego, chłopak mi ją parzył. Jeszcze nigdy nie pomogła.
- Dowiesz się, gdy będzie już po wszystkim – powiedziałem. Uznałem, że lepiej wysłuchać jego żali po fakcie. – Nie martw się, wszystko pójdzie jak po maśle.
- Tylko nie zróbcie czegoś głupiego.
- Nie martw się, młody. Los Natalii jest w dobrych rękach – zapewnił go Ludwig, biorąc jeden z kubków i grzejąc nim sobie swoje długie palce.
- I to miało mnie niby pocieszyć… - westchnął ciężko. Usiadł na parapecie, wlepiając wzrok w widok za oknem. Zawsze zastanawiałem się, o czym myśli, gdy robi taką minę. Widać było, że jego umysł przeniósł się w zupełnie inne rejony, jest setki kilometrów od Moskwy. Podszedłem do niego, niby od niechcenia, i położyłem dłoń na jego ramieniu.
- Obiecuję, że jak to wszystko się skończy, wynagrodzę ci twoje zmartwienia – wyszeptałem mu do ucha, tak, by Ludwig nie był w stanie nas usłyszeć. W odpowiedzi chłopak skinął głową i uśmiechnął się do mnie delikatnie. Pogłaskałem jego policzek, modląc się w duchu, by nasze problemy w końcu się skończyły.
* * *
Gdy wybiła godzina osiemnasta, wsiedliśmy z Ludwigiem do samochodu. Ja usiadłem za kierownicą, mój przyjaciel zaś zajął miejsce na tylnym siedzeniu, gdzie mógł się w razie czego ukryć. Obaj doszliśmy do wniosku, że to najbezpieczniejsza opcja.
Umówiłem się z Natalią w parku, tam, gdzie zabierała mnie jako dziecko. Obaj liczyliśmy na to, że dotrze tam pierwsza, co znacznie ułatwiłoby nam zadanie. W ogóle w naszym planie zacząłem dostrzegać coraz więcej niewiadomych. Zbyt wiele zależało od Arlovskayi. Czułem się tak, jakbym z każdą chwilą tracił nad tym wszystkim kontrolę.
Pół godziny później byliśmy na miejscu. Na ławce w głębi parku dostrzegłem małą, skuloną postać, na którą padało mdłe światło ulicznej latarni. Jej ciemny płaszcz sprawiał, że wyróżniała się na tle wszechobecnego śniegu zalegającego wokół niej.
- Dobra, Natalia już tu jest. Czekaj tu na mnie. Za chwilę powinienem być z powrotem – powiedziałem do Ludwiga, po czym wysiadłem i pospiesznie udałem się na umówione spotkanie.
- Spóźniłeś się – zauważyła Natalia, gdy do niej podszedłem.
- Jakoś niespecjalnie mi przykro – mruknąłem, patrząc na nią z góry.
- Chciałeś mi coś wyjaśnić, prawda? Zatem słucham.
- Może porozmawiamy w moim samochodzie? Trochę tu zimno o tej porze.
- Jeśli chcesz prywatności, możemy pójść do mojego mieszkania. Obiecuję, że nie pożałujesz – zaproponowała uwodzicielskim głosem, wstając i poprawiając kołnierz mojego płaszcza. Zalotnie zatrzepotała rzęsami, ocierając się o mnie swoim ciałem.
- Prosiłem cię już tyle razy, żebyś dała mi spokój. Dlaczego nadal jesteś taka uparta?
- Bo wiem, że mnie kochasz. Tyle dla ciebie zrobiłam, tak bardzo się starałam… Nawet zabiłam tę sukę, która chciała nas rozdzielić. Jak ona się nazywała? Olena…
- Nie waż się tak o niej mówić – warknąłem, patrząc na nią z nienawiścią i chęcią mordu.
- Ale taka jest prawda, kochanie. Twoja biuściasta przyjaciółka tylko przeszkadzała, była jak kamień w bucie. Usunięcie jej było wskazane.
- Kochałem ją. Wiązałem z nią przyszłość. Olena była dla mnie całym moim światem. Tak naprawdę to ty byłaś przeszkodą, nie ona. Szkoda tylko, że wcześniej się na to nie zdecydowałem.
- Na co? – zapytała, kładąc dłoń na moim policzku.
- Zaraz sama się przekonasz – powiedziałem. Szybkim ruchem odwróciłem ją do siebie plecami i przyłożyłem jej do twarzy chustkę nasączoną chloroformem. Zaczęła się wić, musiałem więc trochę się z nią siłować, lecz po kilku sekundach zaczęła opadać z sił, by ostatecznie stracić przytomność. Mając pewność, że nie udaje, wziąłem ją na ręce i zaniosłem do samochodu. – Pomóż mi – powiedziałem do Ludwiga, który złapał ją za nogi i razem ze mną ułożył Natalię na tylnym siedzeniu. Następnie związał jej ręce na plecach, starając się, by węzły były jak najciaśniejsze. – Nogi też. Nie wiadomo, co jej może strzelić do głowy, gdy, nie daj Boże, się ocknie.
- W sumie racja – stwierdził, chwytając drugi sznur i oplatając nim kostki kobiety. Po chwili namysłu połączył więzy na rękach i nogach jeszcze jednym kawałkiem liny, pozostawiając tym samym Natalię w bardzo niewygodnej pozycji.
- Gdzie się tego nauczyłeś? Czyżbyś testował to na Gilbercie? – zapytałem złośliwie, dostrzegając jego doskonałą technikę, którą posiadać mógł tylko zapalony sadysta.
- Żeby tylko to… - mruknął tajemniczo, siadając na przednim siedzeniu i spoglądając na mnie wyczekująco.
- Swoją drogą, nie wiedziałem, że z twojego brata taki masochista – zagadnąłem, odpalając silnik i wyjeżdżając na główną drogę. Po chwili skręciłem w jedną z polnych dróg prowadzącą nad jezioro.
- Może dlatego, że nie widziałeś go w łóżku – odparł w końcu, grzebiąc w kieszeni i uparcie czegoś szukając.
- Papierosy są w schowku, jeśli nie masz swoich.
- Będę wdzięczny – powiedział, sięgając we wskazane miejsce. Wyciągnął jednego, po czym podpalił go od zapałki trawionej przez jasny płomień.
- Dlaczego akurat Gilbert? – zapytałem, nie mogąc dłużej znieść ciekawości.
- Szczerze? Nie mam pojęcia. Trudno o większego i bardziej irytującego idiotę.
- Tak, to mu trzeba przyznać. Jest totalnym kretynem. W dodatku sprawia same problemy i żadnego z niego pożytku.
- Kiedyś był inny. Zmienił się, gdy dostrzegł, że nie musi mnie już wychowywać i troszczyć się o mnie. Myślę, że nadrabia zabrane mu dzieciństwo.
- Kto by pomyślał… - szepnąłem, zatrzymując się nieopodal brzegu, którego pewnie bym nie zauważył, gdyby nie dość znaczna różnica wysokości. – Weź torbę z narzędziami, jak poniosę Natalię.
- Naprawdę chcesz powiedzieć Feliksowi o tym, co za chwilę zrobimy? Mam wrażenie, że dzieciak się załamie, gdy to usłyszy.
- Kazałem mu patrzeć, jak żołnierze rozstrzeliwują jego sąsiadkę, z którą rozmawiał dzień wcześniej, a także jak giną jego znajomi, którzy kiedyś się nim zajmowali. Myślę, że uodporniłem go na tyle, by nie przejął się tym jakoś szczególnie.
- Jak chcesz. Pamiętaj tylko, że cię ostrzegałem – odparł, chwytając torbę i schodząc ostrożnie na dół. Podążyłem tuż za nim, nie zwracając uwagi na to, że głowa Natalii co jakiś czas zahaczała o ziemię, pokrywając się przez to śniegiem.
Wraz z Ludwigiem wyszliśmy niemal na środek jeziora, co chwilę ślizgając się i starając się, by nie upaść. W końcu stanęliśmy i zabraliśmy się za wycięcie przerębla, co zajęło nam jakieś dziesięć minut, gdyż lód o tej porze roku był niezwykle gruby i twardy. Gdy skończyliśmy, wyciągnąłem z torby spory kamień i przywiązałem go do liny krępującej Natalię.
- Zakończmy to – powiedziałem, wrzucając kamień do jeziora i obserwując, jak ciągnie za sobą bezwładne ciało Arlovskayi, które po chwili zniknęło w mrocznej toni. Jedyne, co po niej zostało, to spieniona woda i cichy bulgot bąbelków. Na koniec zakryliśmy przeręblę wyciętym lodem i przysypaliśmy wszelkie ślady śniegiem, lecz okazało się to zbędne, gdyż po chwili z nieba zaczął sypać się biały puch, jakby chcąc stać się naszym wspólnikiem.
- Łatwo poszło – stwierdził Ludwig, gdy wróciliśmy do samochodu i zajęliśmy w nim swoje miejsca. Nic nie odpowiedziałem, uśmiechnąłem się tylko, i odpaliłem silnik. Chciałem jak najszybciej wrócić do domu, by odpocząć i zacząć cieszyć się z nowego życia.
* * *
- Już wyjeżdżasz? Jest po dwudziestej, niebezpiecznie jechać o tej porze, w dodatku w taką pogodę – powiedziałem, gdy Ludwig, zamiast zdjąć płaszcz, poszedł do pokoju gościnnego i zaczął się pakować.
- I tak za długo tu zabawiłem. Muszę już wracać.
- A jak zabijesz się gdzieś po drodze?
- Nie martw się, jestem dobrym kierowcą. Poradzę sobie.
- Jak chcesz. W razie czego wiedz, że możesz liczyć na wiązankę ode mnie.
- Nie zapomnij o zapaleniu znicza – zadrwił, chwytając torbę i stając naprzeciw mnie. Uścisnęliśmy sobie dłonie, po czym mężczyzna pospiesznie poszedł do wyjścia. Chwilę później usłyszałem warkot silnika, w oknie mignęły światła reflektorów, i już go nie było. Przeciągnąłem się, ziewając, i udałem się do łazienki. Nie miałem ochoty na kąpiel, opłukałem więc twarz, rozebrałem się do majtek i poszedłem do sypialni. Dopiero teraz zdałem sobie sprawę z tego, jak bardzo jestem zmęczony. Już miałem opaść na łóżko, gdy zorientowałem się, że przy biurku siedzi Feliks. Jego głowa oparta była o ścianę, miał otwarte usta, a jego ręce zwisały bezwładnie po bokach krzesła. Cmoknąłem cicho i wziąłem go na ręce, uważając, by się nie obudził. Zdjąłem z niego sweter i spodnie, ułożyłem go na łóżku, po czym zająłem miejsce obok niego. Przytuliłem się do jego chłodnego, drobnego ciała, położyłem sobie jego głowę na ramieniu, szczelnie przykryłem go kołdrą i zamknąłem oczy.
Zasnąłem, otumaniony zapachem Feliksa i dźwiękiem jego bijącego serca.






No i stało się. Napisałam. Jestem miszczem nad miszczami :D
A teraz byle do kolejnej części!
Ps. Przydałby się taki Ivan do grzania w nocy :3