Menu

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pamiętnik. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pamiętnik. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 27 marca 2017

Z pamiętnika Iwana. Wpis siódmy

25 marca 1932r.
Дорогой дневник!
Dziś dowiedziałem się, że wyjeżdżam na rok poza Moskwę do jakiegoś ośrodka szkoleniowego czy czegoś takiego. Ojciec powiedział tylko, że to pomoże zrobić ze mnie prawdziwego mężczyznę. Będę musiał zostawić swój pamiętnik tutaj, wolę nie ryzykować, że go znajdą. A zrobiliby to na pewno, bo z tego, co wiem, w takich miejscach jak to, do którego jadę, prywatność nie istnieje, a ludzie są gorsi od robaków. Poza tym pewnie i tak nie miałbym kiedy pisać. Zastanawia mnie tylko, jak bardzo złe jest to miejsce. To jakiś prywatny ośrodek, w którym banda przemądrzałych, sadystycznych dupków udaje, że robi coś dobrego. Jednym z nich jest przyjaciel mojego ojca. Obaj są tak samo popieprzeni, nie wiem, który bardziej. Będę miał okazję się o tym przekonać.
Moja matka oczywiście udawała, że nie obchodzi jej to. Choć może faktycznie tak jest. Pomagała mi się pakować, robiła to jednak w ciszy. Nawet na mnie nie patrzyła. Zapytałem, czy będzie za mną tęsknić. Odpowiedziała tylko, że rok bez patrzenia na moje cierpienie będzie dobrym rokiem. Jej słowa ucieszyły mnie, na tyle, że przytuliłem ją. Stała sztywno, nie odepchnęła mnie jednak, a ja wiedziałem, że właśnie dzięki temu wspomnieniu uda mi się przetrwać.
Nawet wizyta cioci Natalii nie ucieszyła mnie tak bardzo. 



Cześć! Wiem, ten post jest wręcz żałośnie krótki, no ale chciałam tu coś w końcu wstawić :/
Ogólnie zastanawiam się, czy nie zacząć wstawiać tu tego opowiadania z One piece, o którym kiedyś wspominałam. Bo całkiem sporo się tego nazbierało już, a raczej powinnam znaleźć trochę czasu, żeby tu wrzucić z dwa rozdziały w miesiącu. Bo smutno mi, gdy na moim blogu jest tak pusto.
A tak poza tym to już nie mogę doczekać się końca tego roku szkolnego. I matur, choć do tego mam akurat mieszane uczucia. 
Pozdrawiam Was wszystkich i do następnej notki, Towarzysze!
PS Wybaczcie, jeśli zawiodłam Was tym wpisem >.<'

niedziela, 1 stycznia 2017

Z pamiętnika Iwana. Wpis szósty

24 marca 1932r.
Дорогой дневник!
Dziś przyszła do mnie ciocia Natalia. Najpierw rozmawiała z moim ojcem, a później zabrała mnie na spacer. W kieszeni płaszcza schowała papierową torebkę z suchym chlebem, którym karmiła kaczki i łabędzie pływające po jeziorze. Gdy widziałem ją uśmiechniętą i taką normalną, poczułem, że czegoś mi brak. Czułem się tak, jakbym patrzył w lustro i widział w nim jakiś inny świat, do którego nigdy nie będę miał wstępu. Teraz, gdy się and tym zastanawiam, dochodzę do wniosku, że tak naprawdę nie ubolewam z tego powodu. Tylko dlaczego? Przecież zawsze marzyłem o innym życiu. O kimś, kto pokaże mi, czym jest szczęście, miłość, przyjaźń, rodzina… O czymkolwiek pozytywnym. Teraz, gdy o tym myślę, czuję, że to niemożliwe, a marzenie to staje się tylko ciekawością, która i tak w końcu zostanie mi odebrana. Jak wszystko zresztą. Patrzyłem więc i uśmiechałem się, gdyż czułem, że to jedna z ostatnich chwil, w których mogłem sobie na to pozwolić. I wtedy ciocia zapytała, co u mnie słychać. Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Bo przecież wiedziała, jak to wszystko wygląda. Kilka razy była świadkiem mojej tresury. Powiedziałem, że w porządku. Bałem się, że to jakiś test, i jeśli zacznę się żalić, ona powie mojemu ojcu, a on ukaże mnie za złe zachowanie. Mimo wszystko jest jego siostrą, czasem potrafiła być nawet gorsza od niego. Słyszałam, że pokazałeś ostatnio pazurki przy Wadimie, powiedziała, a ja poczułem gniew na samo wspomnienie. Mimo to wzruszyłem tylko ramionami. Musiałem być ostrożny, nigdy nie wiadomo, gdzie czai się wróg i czego chce. Ale na tym to wszystko się skończyło. Ciocia zmieniła temat i zaczęła mówić o sobie. Później zaprosiła mnie do siebie. Uwielbiam jej dom. Nie jest duży, ale za to przytulny i nowocześnie urządzony. Czuję się tam dobrze, najchętniej zostałbym tam na zawsze. Ciekawe, jak ojciec by zareagował, gdybym pewnego dnia uciekł z domu? Pewnie by mnie zabił zaraz po znalezieniu. A to nie zajęłoby mu dużo czasu. Przed nim nie da się schować. Do swojej śmierci będzie sprawował nade mną kontrolę.
Gdy wróciłem do domu, był wieczór. Ojciec siedział w swoim gabinecie, widziałem go przez uchylone drzwi. On też mnie zobaczył. Przez jeden, przerażający ułamek sekundy nasze oczy się spotkały, po czym on wrócił do swoich zajęć, a ja poszedłem do pokoju. Tak bardzo chciałbym móc mu się przeciwstawić. To takie upokarzające. Właśnie w takich chwilach czuję do siebie największe obrzydzenie.
Chociaż nie. Najbardziej nienawidzę siebie, gdy płaczę. 

wtorek, 27 grudnia 2016

Z pamiętnika Iwana. Wpis piąty

22 marca 1932r.
Дорогой дневник!
Ojciec wrócił z samego rana. Gdy mnie budził, czułem od niego odór alkoholu, był jednak trzeźwy. Kazał mi się ubrać i przyjść do jego gabinetu, gdzie czekał na mnie razem ze swoim przyjacielem. Widziałem go pierwszy raz w życiu. Miał na imię Wadim, a z wyglądu przypominał bobra, głównie przez długie przednie zęby i dziwaczne wąsy. Od razu, gdy go zobaczyłem, wiedziałem, że nie czeka mnie nic dobrego. Ojciec kazał mi zamknąć drzwi i usiąść na krześle, które postawił na środku pokoju. Później Wadim zaczął opowiadać, co przeszedł w wojsku, co czuł, gdy pierwszy raz mordował człowieka, a także mówił, jak skutecznie wyciągać informacje z pojmanych jeńców. Jedną taką metodę pokazał mi osobiście. Wyciągnął z kieszeni małą tabliczkę i zaczął drapać ją moimi paznokciami. Dźwięk temu towarzyszący doprowadzał mnie do szału, a rozchodzące się po ciele dreszcze czuję do teraz. Gdy chciałem wyrwać dłoń z jego uścisku, ojciec uderzył mnie w twarz i wykrzyczał, że mam stać się silny, by nikt nigdy mnie nie złamał. Że mam być nie do zatrzymania. I wtedy pierwszy raz w życiu naprawdę tego zapragnąłem. Chciałem być silny. Chciałem być nie do zatrzymania. Chciałem stać się maszyną do zabijania. Gdybym taki był, ani Wadim, ani mój ojciec nie byliby mnie w stanie skrzywdzić. To ja miałbym nad nimi władzę. Patrzyłbym na nich z góry, drapał ich paznokciami tę cholerną tabliczkę, policzkował za każdy najmniejszy przejaw buntu. To takie niesprawiedliwe. Dlaczego muszę być gorszy od nich tylko dlatego, że jestem młodszy? Dlaczego nie mogę obudzić się pewnego dnia w nowym, lepszym ciele? Mam dość. Niech to się w końcu skończy!
Po kilku godzinach matka przyniosła im do gabinetu tacę z obiadem. Na sam widok jedzenia zaburczało mi w brzuchu, do teraz czuję upokorzenie na samą myśl o tym. Oczywiście oni to wykorzystali. Chcieli, żebym błagał, by się ze mną podzielili. Podtykali mi pod nos kawałki mięsa i ziemniaków, ale byli głupi, jeśli pomyśleli, że ulegnę. Nie raz musiałem wytrzymać kilka dni bez jedzenia, co więc znaczyło te kilka godzin? W pewnym momencie Wadim postawił mi na kolanach talerz z resztkami i powiedział, że jeśli tylko chcę, mogę go wylizać. Jak pies. Wtedy nie wytrzymałem i naplułem na tę jego obleśną gębę. Spodziewałem się kary, lecz ojciec milczał, patrząc wymownie na Wadima. A on zaczął się śmiać. Powiedział, że niezła ze mnie sztuka, ale trzeba popracować nad moim charakterem. Później odprawili mnie do mojego pokoju.
Do wieczora miałem spokój. Ojciec znowu gdzieś pojechał, niespecjalnie mnie nawet ciekawi gdzie. Matka oczywiście skorzystała z okazji i przyprowadziła sobie jakiegoś młodego chłopaka do towarzystwa. Coraz mniej mnie to brzydzi. Jeśli w ten sposób udaje jej się uciec, choć na chwilę, z tego świata, niech robi to jak najczęściej. Ludzie nie powinni żyć tu, na Ziemi. To miejsce jest zbyt złe, a zło to pożera każdą, nawet najczystszą duszę, biorąc ją w niewolę i pogrążając w mroku. Być może lepiej byłoby nam się nigdy nie narodzić.

        Wpis szósty

niedziela, 11 września 2016

Z pamiętnika Iwana. Wpis czwarty

21 marca 1932r.
Дорогой дневник!
Dziś mój ojciec musiał wyjechać. Ucieszyłem się, bo miał mi dzisiaj udzielać jakichś swoich beznadziejnych lekcji. Pewnie znowu skończyłoby się na tym, że by mnie pobił. Ale przedtem musiałbym znosić pranie mózgu, niezbyt efektywne zresztą. Zamiast tego mogę w spokoju siedzieć w swoim pokoju i czytać książkę, którą udało mi się zdobyć kilka miesięcy temu. Nawet nie wiem, jaki ma tytuł. Znalazłem ją na strychu u cioci Natalii. Nie ma okładki, brakuje też kilku stron, dla mnie liczy się jednak zawarta w niej historia. Opowiada ona o mężczyźnie, którego wywieziono z jego ojczystego kraju, a który za wszelką cenę stara się wrócić do domu. Po drodze poznaje wielu ludzi, a także odkrywa sens życia i to, że nigdy nie można mówić nigdy. Na końcu umiera, widząc swoją żonę i dzieci. I choć czytam tę książkę czwarty raz, to zawsze odkrywam w niej coś nowego, coś, czego wcześniej nie zauważyłem. Nigdy nie smuci mnie jednak śmierć głównego bohatera. Co innego, gdyby nie udało mu się spełnić swojego marzenia. Wtedy okazałoby się, że wszystko, w co wierzył, było kłamstwem, a ludzkie pragnienia to tylko głupie, nic nieznaczące mrzonki.
Za każdym razem zaczynam się też zastanawiać, o czym ja marzę. Co jest moim pragnieniem? I wtedy dochodzę do wniosku, że nie wiem. Że nigdy nie dano mi szansy, by się nad tym zastanowić. Że nikogo to nigdy nie interesowało, i prawdopodobnie nigdy nie zainteresuje. Że jestem tylko narzędziem, które stworzono do konkretnego celu, i że nie mam wpływu na to, co się ze mną stanie. Najgorsze jest jednak to, że coraz mniej mi to przeszkadza. Kiedyś chciałem się buntować, uciec, uwolnić się od tego. Dziś dochodzę do wniosku, że to wbrew pozorom wcale nie jest takie złe, jak na początku zakładałem. Że tylko głupiec odrzuciłby taką szansę. Jest tylko jedno ale. Nigdy nie zamierzam się w tym zatracić, tym samym wypierając się prawdziwego siebie. Do końca pozostanę sobą, nawet jeśli cały świat odwróci się do mnie plecami.
Dlaczego więc czuję się tak niespokojny? Dlaczego tak bardzo się boję, że nie uda mi się tego osiągnąć, i że obudzę się pewnego dnia, będąc zupełnie innym człowiekiem? Dlaczego tak bardzo wątpię we własne siły? Nie chcę się poddać, ale co, jeśli nie będę miał wyjścia? Czy znajdzie się ktoś, kto poda mi wtedy dłoń i pomoże mi wstać?


Jak widać, znalazłam nową czcionkę, która właściwie jest inną wersją tej poprzedniej... no i wygląda lepiej, przynajmniej dla mnie, a także o wiele łatwiej się ją czyta. Jutro zajmę się edycją pozostałych trzech notek, żeby wszystkie wyglądały tak samo, bo tak głupio, żeby nagle się czcionka zmieniła...
A tak w ogóle, to jestem bardzo zmęczona, ale po prostu musiałam wrzucić tę notkę, bo nie wiadomo, kiedy miałabym na tyle wolnego czasu i chęci, żeby to zrobić w innym terminie. Wiem, że jest krótka i właściwie o niczym, ale w sumie taki już ma charakter to opowiadanie. W kolejnym "Pamiętniku..." będzie jakaś większa akcja, no drama w każdym razie, już nawet mam do niego wstęp, wystarczy tylko to rozwinąć. Planuję się w nim rozpisać, no i tatuś Iwana pokaże trochę, na co go stać. No chyba że mi nie wyjdzie i stwierdzę, że jednak odłożę to na inny termin. Wtedy znowu będzie nudno :/
Jeszcze jedna informacja. Kolejny rozdział "Życia online" się pisze, powili ale jednak. Jak dobrze pójdzie, to już niedługo się tu pojawi. No, może nie tak niedługo, ale cii.
Mam też do was jedno pytanko. Od jakiegoś czasu piszę sobie opko, którego akcja dzieje się w Las Vegas, a bohaterami są postaci z anime, jakim jest "One piece". Główny paring tego tworu to Doflamingo x Crocodile. Pytam więc, czy ktokolwiek by to chciał czytać? Bo w sumie sama nie wiem, czy to tu wstawić. Nie mogę się zdecydować po prostu. Dlatego liczę, że nie olejecie mojego pytania i ktokolwiek mi na nie odpowie c:
A teraz tak patrzę, i wychodzi na to, że te moje bezsensowne wywody są dłuższe niż sam wpis z "Pamiętnika...". Top żenal po prostu :c
Dobra, idę spać, bo zaczynam gadać głupoty. Też tak macie, że jak jesteście naprawdę padnięci, i chce wam się spać, ale tak naprawdę, to gadacie dziwne rzeczy i potraficie być szczerzy aż do bólu? Bo ja tak mam. I współczuję mojej przyjaciółce, która nie raz musiała mnie taką znosić. Albo dopiero co obudzoną mnie. Albo taką zaspaną na maksa... To dopiero jest hardkor XD Dobra, idę, bo te moje dopiski zmierzają w dziwnym kierunku... Pozdrawiam wszystkich i do następnej notki! :3

sobota, 3 września 2016

Z pamiętnika Iwana. Wpis trzeci

19 marca 1932r.
Дорогой дневник!
Wiele już widziałem, ale to totalnie mnie zaskoczyło. Od zawsze uważałem, że moja matka to pozbawiona własnej woli marionetka, całkowicie uległa mężowi. Słaba, bezbronna, milcząca, stojąca w cieniu. Lecz dziś wyszła z tego cienia. Pokazała swoją drugą twarz. Nie spodziewała się, że wstanę tego dnia tak wcześnie. Byliśmy sami w domu, a przynajmniej ja tak myślałem. Gdy wyszedłem z pokoju, ona stała w korytarzu i obściskiwała się z jakimś facetem. Nie zauważyli mnie. Przynajmniej na początku. Całowali się, a ona zarzucała mu na nogi na uda, jakby chcąc się na niego wspiąć. Była bardzo dzika, jakby zerwała się ze smyczy. To był dziwny widok. Znowu zdałem sobie sprawę, że ta kobieta to chodząca zagadka. Że nic o niej tak naprawdę nie wiem, i raczej się już nie dowiem. Najlepsze było jednak to, że gdy mnie zobaczyła, szepnęła coś na ucho mężczyźnie, a gdy ten wyszedł, złapała mnie mocno (zbyt mocno jak na nią) za rękę, zawlokła do mojego pokoju, rzuciła na łóżko, nachyliła się nade mną, zmierzyła mnie swoimi fiołkowymi oczyma, które miałem po niej, i powiedziała, żebym niczego nie mówił ojcu. Jej głos był groźny, jadowity, zjeżył mi włosy na karku. Nie bałem się jej jednak. Po prostu to było dla mnie nowe. To jej drugie oblicze. Zapytałem dlaczego mam tego nie zrobić. Ona tylko zaśmiała się, pokręciła głową i wyprostowała się dumnie. Oczywiście, że to zrobisz, powiedziała. A ja wiedziałem równie dobrze jak ona, że to prawda. Że zrobię to z czystej nienawiści. Żeby ją upokorzyć. Żeby to ona dla odmiany cierpiała. Żeby to na niej choć raz wyżył się ojciec. Bo dlaczego tylko ja miałem być jego workiem treningowym? Ona też mogła nim być. Choć raz. Ojciec dobrze cię wyszkolił, stwierdziła. Jesteś taki sam jak on, choć nie chcesz się do tego przyznać. Żałuję, że miałam swój wkład w stworzeniu potwora.
I właśnie wtedy po raz pierwszy zabolały mnie jej słowa. Chyba wolałem, gdy nie odzywała się do mnie, ignorowała mnie. Wtedy było zdecydowanie lżej.
Oczywiście, gdy ojciec wrócił do domu, przemknąłem się do jego gabinetu i powiedziałem mu o wszystkim. A jaka była jego reakcja? Uderzył mnie w twarz, warcząc, że nie powinienem wtykać nosa w nieswoje sprawy. I że o wszystkim wie. Że to za jego zgodą moja matka rozkłada nogi przed kim tylko zechce. I znowu wrażenie, że choć trochę rozgryzłem tę kobietę, legło w gruzach. Znowu mnie zaskoczyła. Znowu zdałem sobie sprawę z tego, że jest mi kompletnie obca. Czułem się upokorzony, chciałem zostać sam. Na szczęście ojciec mnie nie zatrzymał. Pojawił się jednak inny problem. W moim pokoju czekała już ona. Uśmiechała się, siedząc na moim łóżku z założonymi rękoma. I co, nie poszło po twojej myśli?, zapytała, a ja nie mogłem wykrztusić ani słowa. Wrobiła mnie. Nie wiem po co. Gdy ją o to zapytałem, pokręciła tylko głową i westchnęła. Pomyśl trochę. Jeśli chcesz zajść tak daleko, jak pragnie twój ojciec, to musisz zacząć używać swojego mózgu, powiedziała.
A potem opowiedziała mi o tym ich chorym układzie. Że nigdy nie kochała mojego ojca, a wyszła za niego tylko dlatego, że jej rodzice tak chcieli. Że jedynym celem mojego ojca było spłodzenie syna, który będzie mógł z dumą reprezentować jego nazwisko. Że gdy już dostał to, czego chciał, dał mojej matce wolną rękę, pozwalając jej na wszystko, co chciała, byleby się z nim nie rozwiodła i nie przyniosła mu wstydu. Że tak naprawdę wolałaby wyjechać w świat zamiast gnić w znienawidzonej przez nią Moskwie. Wtedy ją zrozumiałem. A przynajmniej tak mi się wydawało. Pomyślałem sobie, że ona najzwyczajniej w świecie nienawidzi swojego dotychczasowego życia. Że dusi się tu. Wcale się nie boi. Po prostu nie może niczego zmienić. Faktycznie, jest marionetką, ale nie taką, za jaką ją miałem do tej pory. Owszem, wisi na sznurkach, lecz nie da sobą sterować. Po prostu ma ograniczone pole manewru. I właśnie w tym momencie zdałem sobie sprawę, jak silną kobietą jest moja matka. Cała nienawiść do niej wyparowała. Zobaczyłem w niej sojuszniczkę. Wcale nie jestem taki jak ojciec. Jestem jak ona. Czy ty mnie nienawidzisz?, zapytałem, nie mogąc się powstrzymać. W dodatku zacząłem ryczeć. A ona co? Wstała, położyła mi dłoń na głowie i uśmiechnęła się promiennie. Pierwszy raz okazała mi tyle czułości. Nie odpowiedziała jednak. Kazała mi tylko wyrosnąć na silnego mężczyznę. 

niedziela, 31 lipca 2016

Z pamiętnika Iwana. Wpis drugi

16 marca 1932r.
Дорогой дневник!
Przez te cholerne plecy znowu nie mogłem się skupić na nauczaniu. Oczywiście nie obeszło się bez bicia linijką po dłoniach, z czego wyraźnie zadowolony był mój nauczyciel. Mój ojciec specjalnie zatrudnił kogoś, kto nie będzie się powstrzymywał przed używaniem przemocy. Dobrze, że mam prywatne nauczanie w domu, nie wiem, czy dałbym radę tak spokojnie znosić te wszystkie upokorzenia, mając świadomość, że patrzą na mnie inni ludzie. Tego też nie lubię. Tych wszystkich oczu wpatrzonych we mnie, jakby czegoś oczekujących, liczących, że się potknę i będą mogli mnie dopaść jak wygłodniałe rekiny. Kiedyś mnie to nawet przerażało. Teraz jest mi to obojętne, bo wiem, że i tak nic mi nie zrobią. Są na to za słabi. Szybko zginą, nikt o nich nie usłyszy, pewnie też nikt nie zapłacze nad ich ciałami.
Ciekawe, jak to jest być dorosłym i robić wszystkie te rzeczy, do których tak mnie szykują. Chyba nie mogę się tego doczekać. Ostatnio coraz częściej się nad tym zastanawiam. Czy będę wspaniałym żołnierzem, który zacznie w ekspresowym tempie piąć się po szczeblach kariery, czy może wręcz przeciwnie, skończę tak samo jak reszta tych nieudaczników? Ojciec oczywiście każe mi wierzyć w tę pierwszą opcję, ale co on tam wie. On tylko zaspokaja swoje chore ambicje. Sam skończył dość marnie, więc próbuje dodać sobie chwały mną. Czasem naprawdę chciałbym skończyć na dnie tylko dlatego, by zobaczyć rozpacz i zawód na jego twarzy. Ale wtedy myślę sobie, że nie warto. Lepiej stać się potężnym, by zmiażdżyć go, zniszczyć, spojrzeć na niego z góry. Tak jak on zawsze na mnie patrzył.
Trochę mnie to męczy. Choć właściwie powinienem napisać, że w dalszym ciągu jest to dla mnie męczące. Z każdym dniem, tygodniem, miesiącem, rokiem coraz mniej, ale dalej męczące. Chciałbym w ogóle przestać czuć, stać się maszyną, przestać przejmować się pierdołami, by móc skupić się na tym, na czym powinienem. Bycie żołnierzem nie jest takie łatwe, jak to się wydaje z opowieści. Każdy dzieciak myśli, że wystarczy dzielnie ścisnąć broń i przeć naprzód, nie bojąc się podjąć ryzyka. Po prostu być i bawić się w bohatera. Niestety, rzeczywistość jest inna. Mój nauczyciel zadał mi dwa podstawowe pytania, i zadaje je do tej pory. Po pierwsze, czy jestem gotowy oddać swoje życie dla dobra ojczyzny i wszystkiego, co z nią związane. Po drugie, czy jestem gotowy zabrać życie dla dobra ojczyzny i wszystkiego, co z nią związane. Zawsze odpowiadam, że to zależy, czy ojczyzna będzie tego warta. I zawsze obrywam po łapach. Jeszcze nie udało mu się mnie złamać, bym odpowiedział „tak” na oba te pytania. Nawet jego nudne wywody nie pomagają. Związek Radziecki jest jak nasza własna matka, musimy go kochać, opiekować się nim, być gotowym na poświęcenie w jego imieniu, mówi, a ja śmieję się pod nosem, za co również mi się dostaje. Ale jak ja mam zareagować? Kiwać głową z wielkimi z zachwytu oczami i z szerokim uśmiechem chłonąć wszystkie te bzdury? Nie jestem taki. Mam swój rozum i potrafię samodzielnie myśleć. Ciocia mówi, że to mnie zgubi, i że powinienem nauczyć się nad tym panować. Że jeśli chcę zostać kimś w tym świecie, muszę wtopić się w tłum pod pewnymi względami. Oni nie lubią indywidualistów, mówi. A ja jej wierzę. Nie potrafię po prostu porzucić swojej dumy i ugiąć się. Może z wiekiem się tego nauczę. A może wręcz przeciwnie, do końca pozostanę sobą?
Jest jeszcze coś, co zawsze mnie denerwuje. To całe gadanie o tym, że wszyscy są równi. To bzdura. W życiu nie uznam się za równemu komuś, kto kompletnie pozbawiony jest wszelakich ambicji, planów, możliwości. A taka jest właśnie większa część dzisiejszej młodzieży. Nie raz ich widziałem. Tych tak zwanych moich rówieśników. Są żałośni. Jestem od nich sto, nie, tysiąc razy lepszy. Podczas gdy oni jak gdyby nigdy nic bawią się i trwonią czas, ja rozwijam się, pnę się do góry. Nie chcę stać w miejscu. Zdaję sobie sprawę, że tę postawę wbił mi do głowy mój ojciec, i szczerze jej nienawidzę, ale wiem, że dzięki temu uda mi się osiągnąć znacznie więcej, i że wszyscy ci, którymi gardzę, będą kiedyś podlegać moim rozkazom. A wiadomo, że  wtedy nikt mi się nie sprzeciwi, i że zawsze będzie tak, jak ja chcę. Jeszcze nie do końca wiem, co to oznacza, ale jedno jest pewne. Władza to ogromne możliwości. A ja chcę się przekonać, jak to jest je mieć. 

        Wpis trzeci

No cóż, tym razem też nie wyszło jakoś super długaśnie, ale mam nadzieję, że nie gniewacie się aż tak bardzo. Chyba musicie się przyzwyczaić, że notki Pamiętnika będą do przeczytania w dwie minuty... :/
Mam też nadzieję, że nie ma w tym rozdziale żadnych rażących błędów czy literówek, bo nie mam jakoś siły na kolejne sprawdzanie tekstu, a chcę wstawić ten rozdział skoro go już wyskrobałam...

środa, 27 lipca 2016

Z pamiętnika Iwana. Wpis pierwszy

Pole tekstowe: [Wpisz cytat z dokumentu lub podsumowanie interesującej kwestii. Pole tekstowe można umieścić w dowolnym miejscu w dokumencie. Użyj karty Narzędzia do rysowania, aby zmienić formatowanie pola tekstowego cytatu.]

Дорогой дневник!
15 marca 1932r.
Дорогой дневник!*
Dziś są moje 15 urodziny. Powinienem zacząć spisywać jakieś radosne wspomnienia czy coś. Zamiast tego żalę się durnemu zeszytowi. Nie wiem, co mnie podkusiło, żeby zacząć tę bezsensowną farsę. Gdyby ojciec to zobaczył…
Dziś znowu to zrobił. Zamiast jak normalny ojciec uczcić moje urodziny, zabrał mnie do swojego gabinetu. Powiedział, że ma tam dla mnie prezent. A ja głupi mu uwierzyłem. Zamknij oczy, powiedział, a ja głupi zamknąłem. Gdy zakuł mnie w kajdany, zrozumiałem. Za późno. Znowu zaczął mnie biczować. Tak jak przez ostatnie dwa lata. Chcesz być prawdziwym mężczyzną? To zamknij się i przestań beczeć!, krzyczał. Ale ja nie mogłem przestać. To tak strasznie bolało. Nadal czuję na plecach dotyk bicza i ten rozdzierający ból. Sam nie wiem, czy za każdym kolejnym razem jest lepiej, czy gorzej niż na początku.
A moja matka? Godzi się na to w milczeniu. Jedyne, na co się zdobywa, to opatrywanie moich ran. Nie zwraca już uwagi na moje łzy. Myślę, że nigdy nie ruszało jej moje cierpienie. Albo jest po prostu dobrą aktorką i świetnie maskuje swoje prawdziwe uczucia. Jest dla mnie zagadką. Nie mogę jej rozgryźć. Kocha mnie czy nienawidzi? Nie daje mi to spokoju.
Tylko ciocia Natalia była dla mnie dobra. Jak zawsze. Dostałem od niej paczkę ręcznie robionych ciasteczek z orzechami. Takich jakich lubię. No i złożyła mi życzenia i wyściskała mnie, trochę za bardzo jak na mój gust. Gdyby nie ona, chyba bym zwariował. I choć czasami potrafi być równie straszna, co mój ojciec, to i tak widzę, że jej na mnie zależy. Ona jedyna nie widzi we mnie przyszłej maszynki do zabijania. To dzięki niej zostało we mnie jeszcze trochę człowieczeństwa i tej dziecięcej niewinności, których od lat próbują się pozbyć moi rodzice.

*Drogi pamiętniku!


Już od dawna planowałam zacząć pracę nad "Pamiętnikiem Iwana". Wspomniałam o tym pod jednym z komentarzy dodanych do rozdziału "Więźnia...".
Nie sądziłam jednak, że uderzy to we mnie tak nagle i niespodziewanie. Po prostu, siedząc wczoraj przy biurku i przeglądając przeróżne strony na internecie, otworzyłam Worda i zaczęłam pisać. Dziesięć minut później pierwszy wpis był już gotowy.
Później musiałam tylko ustalić chronologię, zebrać pewne informacje (podczas tego wiele się dowiedziałam), a także dobrze rozpisać wszystkie wydarzenia, które będę chciała uwzględnić w pamiętniku, zgodnie z wydarzeniami historycznymi i z tym, co działo się w obydwu częściach "Więźnia...".
Oczywiście zdaję sobie sprawę, że w tej serii nie ma zbyt wiele z historii, jedynie tło i ogólny zarys sytuacji. Mimo to nie chcę wyjść na całkowitego ignoranta historycznego.
I właśnie dlatego wszystkie daty i wpisy z pamiętnika będę starała się jak najlepiej umiejscowić w czasie i dostosować do sytuacji, która panowała w danych latach. Oczywiście będzie tu dożo fikcji, właściwie będzie to przede wszystkim fikcja jedynie poparta prawdziwymi wydarzeniami. Dlatego, gdy jakoś znacząco nagnę fakty, będę starała się to później wyjaśnić, napisać jak to było naprawdę i dlaczego dokonałam akurat takich zmian.
Mam nadzieję, że dobrze wyjaśniłam ogólny zamysł. W razie wszelkich wątpliwości wiecie co robić ;)
Ps. Notki z tej serii będą krótkie, nie ukrywam, czasem się tylko może zdarzyć, że będzie dłużej niż zwykle. No i czcionka ma sprawiać wrażenie pisanej ręcznie, żeby było klimatycznie i wgl, choć może się tak zdarzyć, że w pewnym momencie ją zmienię i wyedytuję wszystkie poprzednie notki.No chyba że nikt się nie będzie skarżył, że jest nieczytelnie, a ja nie znajdę innej, fajniejszej czcionki. Również to, że tekst nie jest wyrównany, jest celowe. Wszystko to ma na celu sprawienie jak największego wrażenia, że to pamiętnik i takie tam...