Menu

środa, 20 kwietnia 2016

Więzień we własnej stolicy, część 7

Ze specjalną dedykacją dla Toshiko Hiroyuki. Sto lat!


- Muszę przyznać, że podoba mi się twój tok myślenia – powiedziałem, gdy następnego dnia omawialiśmy z Ludwigiem plan działania. W niemal godzinę udało nam się dojść do porozumienia, z czego byłem bardzo zadowolony. – Myślę, że im szybciej to załatwimy, tym lepiej. Właściwie jak dla mnie możemy zacząć tu już dzisiaj.
- Aż taki pośpiech nie jest wskazany. Rozumiem, że chcesz się jej już pozbyć, ale nie możemy przez to wszystkiego zepsuć. Powinieneś o tym wiedzieć…
- Wiem – przerwałem mu. – Po prostu muszę ją uprzedzić. Nie wiadomo, kiedy ona zaatakuje. A, wierz mi, w końcu to zrobi.
- Jesteś pewny, że Feliks to odpowiedni kochanek dla ciebie? – zapytał, zmieniając temat. Zaskoczył mnie tym. Nie spodziewałem się, że z jego ust padnie tak osobiste pytanie. Zwykle nie zależało mu, by zagłębiać się w życie prywatne innych osób, nawet jeśli byli to przyjaciele.
- Co cię to tak nagle zainteresowało, hmm?
- No wiesz, nie widzę po prostu niczego, co by was łączyło.
- Jest tego więcej, niż mógłbyś się spodziewać.
- Doprawdy? A może tylko ty tak myślisz?
- Nie zapędzaj się, Beilschmidt. Zaczynasz za dużo sobie pozwalać.
- Daj spokój. Widzę, że też masz wątpliwości. Mojemu bratu mógłbyś zamydlić oczy, ale nie mnie.
- Bezczelny z ciebie gówniarz, wiesz? – mruknąłem, mierząc go wzrokiem. Na jego twarzy malowała się ta sama powaga, co zwykle. Nawet nie mogłem ocenić, czy chce mi pomóc, czy najzwyczajniej w świecie ze mnie drwi.
- Wiem. Nie pierwszy raz słyszę te słowa. To jak? Opowiesz mi o swoim… problemie? – zapytał, niedbale przeczesując włosy i nie spuszczając ze mnie tego dziwnego spojrzenia.
- Zastanawia mnie, jaki masz w tym interes.
- Powiedzmy, że chcę wybadać, czy nadal mam w tobie wroga.
- Wroga? O czym ty mówisz?
- Na pewno zauważyłeś, że Gilbert kręci się wokół ciebie. Chcę tylko wiedzieć, czy i ty jesteś nim zainteresowany, czy będziesz wierny swojemu blondwłosemu towarzyszowi. To wszystko.
- A więc o to ci chodzi… - Odetchnąłem z ulgą. – Nie masz się czym przejmować. Nawet jeśli rozstałbym się z Feliksem, nie byłbym na tyle zdesperowany, by ulec komuś, kto uprawiał seks z bratem.
- Czyli wiesz o nas. To ułatwia sprawę. Powiem więc wprost. Spróbuj się do niego zbliżyć w nieodpowiedni sposób, a wykastruję cię nożem pokrytym solą.
- Nieźle się na niego nakręciłeś. Ale zapewniam cię, że za nic w świecie nie tknę twojej zabaweczki. Możesz spać spokojnie.
- I oby tak zostało – powiedział. Żar w jego oczach wypalił się, ustępując miejsca obojętności.
W pewnym sensie rozumiałem Ludwiga. Wcale nie miałem mu za złe, że jest zazdrosny o kogoś, kogo kocha, nawet jeśli był to jego brat. Kiedyś wyśmiałbym go, dziś jednak wiem, że na jego miejscu zachowałbym się tak samo. Poza tym to właśnie przez zazdrość nie pozwalałem Feliksowi opuszczać domu czy z kimkolwiek się spotykać. Świadomość, że ktoś mógłby mi go odebrać, była nie do zniesienia.
- Zadzwoń dzisiaj do Natalii. Umów się z nią na spotkanie jutro po południu. I pamiętaj, że nie może zacząć niczego podejrzewać. Zachowuj się tak, jak zwykle w stosunku do niej. Musi być zła. To nieco przyćmi jej zmysły i sprawi, że nie będzie się dobrze pilnować.
- Nie traktuj mnie jak idioty. Rozumiem, co mam robić. A teraz wyjdź. Chcę załatwić to na osobności.
- Jak chcesz. Tylko jak coś spieprzysz, to wiedz, że nie będę po tobie sprzątał. Sam będziesz musiał się z tym uporać.
- Wszystko pójdzie zgodnie z planem – powiedziałem tonem nieznoszącym sprzeciwu. W odpowiedzi Ludwig skinął głową i wyszedł.
- Dupek – mruknąłem pod nosem i podniosłem słuchawkę telefonu. Wykręciłem numer, którego z jakiegoś powodu nie mogłem wyrzucić z pamięci, i czekałem, aż po drugiej stronie odezwie się znany, znienawidzony przeze mnie głos.
* * *
Następnego dnia byłem niezwykle nerwowy. Wczorajsza gotowość do działania śmieszyła mnie. Przecież mogło się tyle wydarzyć, a ja ekscytowałem się jak gówniarz, nie dopuszczając do siebie myśli, że coś może się nie udać. Owszem, plan był dobry, ale czy wystarczająco? Cóż, miałem się o tym przekonać dopiero za kilka godzin.
- Usiądź w końcu – upomniał mnie Ludwig, gdy zaczynałem kolejną rundę wokół salonu. – Nawet przed najważniejszymi misjami się tak nie denerwowałeś, jak teraz.
- Właściwie to co zaplanowaliście? – zapytał Feliks, stawiając na stoliku trzy kubki wypełnione aromatycznym naparem. Do moich nozdrzy doleciał silny zapach melisy, która najpewniej była przeznaczona dla mnie. Zawsze, gdy wyglądałem na zdenerwowanego, chłopak mi ją parzył. Jeszcze nigdy nie pomogła.
- Dowiesz się, gdy będzie już po wszystkim – powiedziałem. Uznałem, że lepiej wysłuchać jego żali po fakcie. – Nie martw się, wszystko pójdzie jak po maśle.
- Tylko nie zróbcie czegoś głupiego.
- Nie martw się, młody. Los Natalii jest w dobrych rękach – zapewnił go Ludwig, biorąc jeden z kubków i grzejąc nim sobie swoje długie palce.
- I to miało mnie niby pocieszyć… - westchnął ciężko. Usiadł na parapecie, wlepiając wzrok w widok za oknem. Zawsze zastanawiałem się, o czym myśli, gdy robi taką minę. Widać było, że jego umysł przeniósł się w zupełnie inne rejony, jest setki kilometrów od Moskwy. Podszedłem do niego, niby od niechcenia, i położyłem dłoń na jego ramieniu.
- Obiecuję, że jak to wszystko się skończy, wynagrodzę ci twoje zmartwienia – wyszeptałem mu do ucha, tak, by Ludwig nie był w stanie nas usłyszeć. W odpowiedzi chłopak skinął głową i uśmiechnął się do mnie delikatnie. Pogłaskałem jego policzek, modląc się w duchu, by nasze problemy w końcu się skończyły.
* * *
Gdy wybiła godzina osiemnasta, wsiedliśmy z Ludwigiem do samochodu. Ja usiadłem za kierownicą, mój przyjaciel zaś zajął miejsce na tylnym siedzeniu, gdzie mógł się w razie czego ukryć. Obaj doszliśmy do wniosku, że to najbezpieczniejsza opcja.
Umówiłem się z Natalią w parku, tam, gdzie zabierała mnie jako dziecko. Obaj liczyliśmy na to, że dotrze tam pierwsza, co znacznie ułatwiłoby nam zadanie. W ogóle w naszym planie zacząłem dostrzegać coraz więcej niewiadomych. Zbyt wiele zależało od Arlovskayi. Czułem się tak, jakbym z każdą chwilą tracił nad tym wszystkim kontrolę.
Pół godziny później byliśmy na miejscu. Na ławce w głębi parku dostrzegłem małą, skuloną postać, na którą padało mdłe światło ulicznej latarni. Jej ciemny płaszcz sprawiał, że wyróżniała się na tle wszechobecnego śniegu zalegającego wokół niej.
- Dobra, Natalia już tu jest. Czekaj tu na mnie. Za chwilę powinienem być z powrotem – powiedziałem do Ludwiga, po czym wysiadłem i pospiesznie udałem się na umówione spotkanie.
- Spóźniłeś się – zauważyła Natalia, gdy do niej podszedłem.
- Jakoś niespecjalnie mi przykro – mruknąłem, patrząc na nią z góry.
- Chciałeś mi coś wyjaśnić, prawda? Zatem słucham.
- Może porozmawiamy w moim samochodzie? Trochę tu zimno o tej porze.
- Jeśli chcesz prywatności, możemy pójść do mojego mieszkania. Obiecuję, że nie pożałujesz – zaproponowała uwodzicielskim głosem, wstając i poprawiając kołnierz mojego płaszcza. Zalotnie zatrzepotała rzęsami, ocierając się o mnie swoim ciałem.
- Prosiłem cię już tyle razy, żebyś dała mi spokój. Dlaczego nadal jesteś taka uparta?
- Bo wiem, że mnie kochasz. Tyle dla ciebie zrobiłam, tak bardzo się starałam… Nawet zabiłam tę sukę, która chciała nas rozdzielić. Jak ona się nazywała? Olena…
- Nie waż się tak o niej mówić – warknąłem, patrząc na nią z nienawiścią i chęcią mordu.
- Ale taka jest prawda, kochanie. Twoja biuściasta przyjaciółka tylko przeszkadzała, była jak kamień w bucie. Usunięcie jej było wskazane.
- Kochałem ją. Wiązałem z nią przyszłość. Olena była dla mnie całym moim światem. Tak naprawdę to ty byłaś przeszkodą, nie ona. Szkoda tylko, że wcześniej się na to nie zdecydowałem.
- Na co? – zapytała, kładąc dłoń na moim policzku.
- Zaraz sama się przekonasz – powiedziałem. Szybkim ruchem odwróciłem ją do siebie plecami i przyłożyłem jej do twarzy chustkę nasączoną chloroformem. Zaczęła się wić, musiałem więc trochę się z nią siłować, lecz po kilku sekundach zaczęła opadać z sił, by ostatecznie stracić przytomność. Mając pewność, że nie udaje, wziąłem ją na ręce i zaniosłem do samochodu. – Pomóż mi – powiedziałem do Ludwiga, który złapał ją za nogi i razem ze mną ułożył Natalię na tylnym siedzeniu. Następnie związał jej ręce na plecach, starając się, by węzły były jak najciaśniejsze. – Nogi też. Nie wiadomo, co jej może strzelić do głowy, gdy, nie daj Boże, się ocknie.
- W sumie racja – stwierdził, chwytając drugi sznur i oplatając nim kostki kobiety. Po chwili namysłu połączył więzy na rękach i nogach jeszcze jednym kawałkiem liny, pozostawiając tym samym Natalię w bardzo niewygodnej pozycji.
- Gdzie się tego nauczyłeś? Czyżbyś testował to na Gilbercie? – zapytałem złośliwie, dostrzegając jego doskonałą technikę, którą posiadać mógł tylko zapalony sadysta.
- Żeby tylko to… - mruknął tajemniczo, siadając na przednim siedzeniu i spoglądając na mnie wyczekująco.
- Swoją drogą, nie wiedziałem, że z twojego brata taki masochista – zagadnąłem, odpalając silnik i wyjeżdżając na główną drogę. Po chwili skręciłem w jedną z polnych dróg prowadzącą nad jezioro.
- Może dlatego, że nie widziałeś go w łóżku – odparł w końcu, grzebiąc w kieszeni i uparcie czegoś szukając.
- Papierosy są w schowku, jeśli nie masz swoich.
- Będę wdzięczny – powiedział, sięgając we wskazane miejsce. Wyciągnął jednego, po czym podpalił go od zapałki trawionej przez jasny płomień.
- Dlaczego akurat Gilbert? – zapytałem, nie mogąc dłużej znieść ciekawości.
- Szczerze? Nie mam pojęcia. Trudno o większego i bardziej irytującego idiotę.
- Tak, to mu trzeba przyznać. Jest totalnym kretynem. W dodatku sprawia same problemy i żadnego z niego pożytku.
- Kiedyś był inny. Zmienił się, gdy dostrzegł, że nie musi mnie już wychowywać i troszczyć się o mnie. Myślę, że nadrabia zabrane mu dzieciństwo.
- Kto by pomyślał… - szepnąłem, zatrzymując się nieopodal brzegu, którego pewnie bym nie zauważył, gdyby nie dość znaczna różnica wysokości. – Weź torbę z narzędziami, jak poniosę Natalię.
- Naprawdę chcesz powiedzieć Feliksowi o tym, co za chwilę zrobimy? Mam wrażenie, że dzieciak się załamie, gdy to usłyszy.
- Kazałem mu patrzeć, jak żołnierze rozstrzeliwują jego sąsiadkę, z którą rozmawiał dzień wcześniej, a także jak giną jego znajomi, którzy kiedyś się nim zajmowali. Myślę, że uodporniłem go na tyle, by nie przejął się tym jakoś szczególnie.
- Jak chcesz. Pamiętaj tylko, że cię ostrzegałem – odparł, chwytając torbę i schodząc ostrożnie na dół. Podążyłem tuż za nim, nie zwracając uwagi na to, że głowa Natalii co jakiś czas zahaczała o ziemię, pokrywając się przez to śniegiem.
Wraz z Ludwigiem wyszliśmy niemal na środek jeziora, co chwilę ślizgając się i starając się, by nie upaść. W końcu stanęliśmy i zabraliśmy się za wycięcie przerębla, co zajęło nam jakieś dziesięć minut, gdyż lód o tej porze roku był niezwykle gruby i twardy. Gdy skończyliśmy, wyciągnąłem z torby spory kamień i przywiązałem go do liny krępującej Natalię.
- Zakończmy to – powiedziałem, wrzucając kamień do jeziora i obserwując, jak ciągnie za sobą bezwładne ciało Arlovskayi, które po chwili zniknęło w mrocznej toni. Jedyne, co po niej zostało, to spieniona woda i cichy bulgot bąbelków. Na koniec zakryliśmy przeręblę wyciętym lodem i przysypaliśmy wszelkie ślady śniegiem, lecz okazało się to zbędne, gdyż po chwili z nieba zaczął sypać się biały puch, jakby chcąc stać się naszym wspólnikiem.
- Łatwo poszło – stwierdził Ludwig, gdy wróciliśmy do samochodu i zajęliśmy w nim swoje miejsca. Nic nie odpowiedziałem, uśmiechnąłem się tylko, i odpaliłem silnik. Chciałem jak najszybciej wrócić do domu, by odpocząć i zacząć cieszyć się z nowego życia.
* * *
- Już wyjeżdżasz? Jest po dwudziestej, niebezpiecznie jechać o tej porze, w dodatku w taką pogodę – powiedziałem, gdy Ludwig, zamiast zdjąć płaszcz, poszedł do pokoju gościnnego i zaczął się pakować.
- I tak za długo tu zabawiłem. Muszę już wracać.
- A jak zabijesz się gdzieś po drodze?
- Nie martw się, jestem dobrym kierowcą. Poradzę sobie.
- Jak chcesz. W razie czego wiedz, że możesz liczyć na wiązankę ode mnie.
- Nie zapomnij o zapaleniu znicza – zadrwił, chwytając torbę i stając naprzeciw mnie. Uścisnęliśmy sobie dłonie, po czym mężczyzna pospiesznie poszedł do wyjścia. Chwilę później usłyszałem warkot silnika, w oknie mignęły światła reflektorów, i już go nie było. Przeciągnąłem się, ziewając, i udałem się do łazienki. Nie miałem ochoty na kąpiel, opłukałem więc twarz, rozebrałem się do majtek i poszedłem do sypialni. Dopiero teraz zdałem sobie sprawę z tego, jak bardzo jestem zmęczony. Już miałem opaść na łóżko, gdy zorientowałem się, że przy biurku siedzi Feliks. Jego głowa oparta była o ścianę, miał otwarte usta, a jego ręce zwisały bezwładnie po bokach krzesła. Cmoknąłem cicho i wziąłem go na ręce, uważając, by się nie obudził. Zdjąłem z niego sweter i spodnie, ułożyłem go na łóżku, po czym zająłem miejsce obok niego. Przytuliłem się do jego chłodnego, drobnego ciała, położyłem sobie jego głowę na ramieniu, szczelnie przykryłem go kołdrą i zamknąłem oczy.
Zasnąłem, otumaniony zapachem Feliksa i dźwiękiem jego bijącego serca.






No i stało się. Napisałam. Jestem miszczem nad miszczami :D
A teraz byle do kolejnej części!
Ps. Przydałby się taki Ivan do grzania w nocy :3




niedziela, 3 kwietnia 2016

Więzień we własnej stolicy, część 6

Powrót do domu okazał się trudniejszy, niż myślałem. I nie miałem na myśli dojazdu do niego, a udawanie przed Feliksem, że nic się nie stało. Oczywiście już w progu chłopak wyczuł, że coś wytrąciło mnie z równowagi, lecz moje zapewnienia uspokoiły go, a przynajmniej tak mi się wydawało. Ostatecznie stanęło na tym, że u Lebiediewa był jeszcze inny klient i musiałem poczekać, aż zostanie obsłużony, co niezbyt mi się spodobało.
- Jak będziesz się tak denerwował za każdym razem, gdy coś będzie ci nie na rękę, to długo nie pociągniesz – stwierdził Feliks, wracając z powrotem do salonu i sięgając po odłożoną książkę. Dołączyłem do niego chwilę potem, by zaraz udać się do swojego pokoju. Gdy zatrzasnąłem za sobą drzwi, usiadłem za biurkiem i westchnąłem ciężko. Musiałem zacząć działać!
Z jednej z szuflad wyciągnąłem dość duży notes, w którym miałem zapisanych kilka numerów telefonu. Odnalazłem ten właściwy, po czym wykręciłem go.
- Kto mówi? – odezwał się po czwartym sygnale głos w słuchawce.
- To ja, Iwan. Mam do ciebie sprawę. A właściwie chcę prosić o radę.
- Ty? Nie spodziewałbym się tego po tobie.
- Sprawa jest poważna, Ludwigu. Muszę działać szybko, inaczej może być nieciekawie.
- Więc słucham.
- To nie jest rozmowa na telefon. Przyjedź do mnie jak najszybciej.
- To ty masz do mnie jakąś sprawę, nie ja. Jak chcesz, to sam przyjedź. Wiesz, gdzie mnie szukać.
- Gdybym mógł, zrobiłbym to, uwierz mi. Ale tu chodzi o Feliksa i o jego bezpieczeństwo. Nie mogę go ani na chwilę spuścić z oczu.
- W takim razie przyjadę – odpowiedział, po czym odłożył słuchawkę.
Po tej rozmowie odetchnąłem z ulgą. Wiedziałem, że nikt inny nie będzie mi w stanie lepiej pomóc. Kto jak kto, ale Ludwig znał się na planowaniu i knuciu spisków. Teraz pozostało mi już tylko czekać na jego przyjazd i modlić się, by do tego czasu nic nam się nie przytrafiło.
- Iwan, mogę wejść? – zawołał Feliks zza drzwi, pukając w nie lekko.
- Możesz – powiedziałem, przybierając niewinną minę i chowając notes. Jak gdyby nigdy nic położyłem nogi na biurku i zapaliłem papierosa.
- Coś jest nie tak… Chodzi o Natalię, prawda?
- Skąd ci to przyszło do głowy? Nie widziałem jej po tym, jak rozstaliśmy się w parku.
- Kłamiesz – odparł pewnie, podchodząc do mnie i patrząc mi głęboko w oczy. Biło od niego takie zdecydowanie, że po chwili nie wytrzymałem i odwróciłem wzrok.
- Niby czemu miałbym to robić?
- Właśnie nad tym się zastanawiam. Przecież razem na pewno coś wymyślimy! Musisz mi tylko zaufać, dać szansę.
- Nic nie muszę. Poza tym wezwałem już kogoś do pomocy, poradzimy sobie. Liczy się tylko twoje bezpieczeństwo.
- To właśnie niewiedza prowadzi do największych nieszczęść! – krzyknął, uderzając pięścią w blat. Zacisnął zęby i odetchnął głęboko, próbując się uspokoić. – Chodzi mi po prostu o to, że powinienem wiedzieć, co się dzieje. W przeciwnym razie mogę nie docenić zagrożenia i będzie naprawdę źle.
- W sumie masz trochę racji – mruknąłem po chwili namysłu. Zgniotłem w popielniczce tlącego się peta i potarłem czoło, próbując zebrać myśli. – Dobrze, powiem ci. Musisz mi tylko obiecać, że nie będziesz się do tego mieszał i pozwolisz nam działać.
- Wiesz, że nie mogę…
- Możesz – przerwałem mu – i zrobisz to. W przeciwnym razie zamknę cię w szafie i wypuszczę dopiero wtedy, gdy będzie po wszystkim.
- Dobra, obiecuję.
- Pokaż ręce.
- Ręce?
- Nie udawaj głupka. Widzę, jak krzyżujesz palce za plecami.
- Cholera – jęknął, prostując ręce. Złapałem je w nadgarstkach i wyciągnąłem nieco do góry. – Uroczyście przysięgam, że nie będę się mieszał do waszych spraw.
- Pamiętaj, że dałeś słowo. Jeśli je złamiesz, osobiście cię ukażę, jak za starych dobrych czasów - ostrzegłem go, na co nerwowo przełknął ślinę i skinął głową. – Musisz wiedzieć coś jeszcze o Natalii. To naprawdę niebezpieczna kobieta. Zanim na dobre wstąpiłem do armii i stałem się żołnierzem, miałem dziewczynę, którą kochałem. Byliśmy szczęśliwi, przy niej mogłem zapomnieć o mojej ciotce z piekła rodem. Niestety, Arlovskaya musiała to wszystko zniszczyć, jak zawsze. Pewnego wieczoru dostałem informację, że mam się z nią spotkać w jej domu. Gdy tam poszedłem, zobaczyłem, że Natalia nie jest sama. Była z nią Olena, moja dziewczyna, z nożem przytkniętym do gardła. Prosiłem Natalię, by ją wypuściła, ale ona nie chciała słuchać. Krzyczała, że Olena stoi nam na drodze do szczęścia, i na moich oczach wbiła jej nóż w serce. Po tym załamałem się, a gdy doszedłem do siebie dowiedziałem się, że śledztwo wykazało, iż zazdrosna Olena rzuciła się na Natalię, a ta w obronie własnej zabiła ją. Po tym zdarzeniu w pełni oddałem się wojsku i obiecałem sobie, że już nigdy więcej nikogo nie pokocham. Jak widzisz, nie udało mi się dotrzymać tej obietnicy. Co więcej, znowu kogoś naraziłem. Dlatego muszę to skończyć. Nie spocznę, dopóki nie poślę Natalii do piekła, gdzie jej miejsce.
- Dlaczego wcześniej mi o tym nie powiedziałeś? – zapytał, siadając na biurku. Położył dłoń na moim ramieniu, myśląc, że potrzebuję teraz pocieszenia i wsparcia.
- Jakoś nie było okazji. Poza tym to nie jest teraz najważniejsze. Liczy się to, co Natalia jest gotowa zrobić, byleby mnie dostać w swoje ręce.
- Myślisz, że ona… - zaczął, lecz z jakiegoś powodu nie był w stanie dokończyć.
- Jest w stanie zabić cię bez mrugnięcia okiem? Tak. Co więcej, będzie czerpała z tego przeogromną satysfakcję.
- Cholera, Iwan, z kim ty się zadajesz?
- Jak to mówią, rodziny się nie wybiera – mruknąłem, uśmiechając się drwiąco.
- No dobrze, wiem już, do czego twoja ciotka jest zdolna i co mi grozi. Co masz więc zamiar zrobić? I kogo wezwałeś do pomocy?
- Zadzwoniłem do Ludwiga. Myślę, że możemy się go spodziewać jutro, najpóźniej pojutrze. O nic więcej nie musisz się martwić. Towarzysz Beilschmidt zna się na rzeczy jak mało kto.
- No to mnie pocieszyłeś… - mruknął posępnie, zrywając się z biurka i podchodząc do okna. – I co? Zabijecie Natalię przy najbliższej okazji? Przecież tak nie można!
- Nie możemy się wahać. Myślisz, że okazanie jej litości i zrozumienia w czymś pomoże? Że się nawróci, przeprosi i da ci spokój? To jak wojna. Jeśli ty okażesz słabość, wróg to wykorzysta i zniszczy cię. Musisz być po prostu pierwszy. Czas porzucić romantyczne wyobrażenie o świecie.
- Ja… chyba tak nie potrafię. Nie wychowano mnie na mordercę.
- Ale mnie tak. Ty nie musisz nic robić. Wystarczy mi, że będziesz bezpieczny.
Gdy ze smutną miną skinął głową, podszedłem do niego i przytuliłem go. Czułem, jak jego ciało drży.
- Hej, co jest?
- Naprawdę jesteś w stanie zabić drugiego człowieka z tak błahego powodu? – zapytał, uparcie wpatrując się w podłogę. Uśmiechnąłem się i pogłaskałem go po policzku.
- Dla mnie to nie jest błahy powód. Poza tym nie raz zabiłem człowieka, nie robi to na mnie wrażenia. Tylko raz w całym moim życiu zabolała mnie strata drugiej osoby, i nie chcę, aby się to kiedykolwiek powtórzyło. Już ci mówiłem, że nie mam zamiaru nikomu cię oddawać, nawet śmierci.
- Iwan, czy to… - zaczął, lecz przerwałem mu pocałunkiem. Starałem się być delikatny, ale pod wpływem niedawno rozdrapanych ran przestałem się kontrolować. Przycisnąłem go do zimnej szyby, z zachwytem penetrując językiem wnętrze jego ust. Co jakiś czas odrywałem się od niego, by złapać oddech, po czym znowu do niego przywierałem, nie pozwalając, by wykonał jakikolwiek ruch. W tamtej chwili liczyły się tylko jego wargi oraz rozgrzane ciało łaknące mojego dotyku.
* * *
Następnego dnia późnym popołudniem przed dom podjechał samochód, z którego wysiadł Ludwig. Był ubrany w brązowe bojówki, wysokie buty w wojskowym stylu, oraz długi czarny płaszcz. Jego włosy jak zawsze były perfekcyjnie zaczesane do tyłu i nie ulegały nawet mroźnemu wiatrowi. W dłoni trzymał małą, skórzaną torbę, która świadczyła o tym, iż zostanie tu na kilka dni.
- Witaj – przywitałem go w progu, zapraszając go do środka. Gdy zdjął płaszcz ze zdziwieniem zauważyłem, że ma pod nim jedynie czarną bluzkę na ramiączkach. – Nie za ciepło ci?
- Całą podróż spędziłem w samochodzie, nie było potrzeby cieplej się ubierać. Ale dziękuję za troskę – odpowiedział poważnym tonem. Podniósł torbę, którą chwilę temu położył na podłodze, i poszedł do salonu, gdzie rozsiadł się na kanapie i ciężko westchnął. – Czy teraz powiesz mi o co chodzi?
- Musisz mi pomóc kogoś usunąć.
- Chodzi o tę twoją namolną ciotunię? – zapytał drwiącym głosem.
- Żebyś wiedział. Ta kurwa znowu mi grozi. Obawiam się, że w końcu może coś zrobić Feliksowi. Ja będę działał zbyt emocjonalnie, dlatego poprosiłem cię o pomoc. Liczę, że podejdziesz poważnie do sprawy.
- Jak zawsze. Skoro zdecydowałeś się na ten krok, domyślam się, że nie masz zamiaru się hamować…? Żadnych ograniczeń, cel uświęca środki, po trupach do celu i tak dalej?
- A jak myślisz? Natalia zaczęła działać mi na nerwy już dawno temu, ale teraz nie chodzi wyłącznie o mnie. Chcę pozbyć się jej raz na zawsze.
- I to mi się podoba – mruknął, sięgając do jednej z kiszeni i wyciągając z  niej metalowy pojemnik, w którym trzymał papierosy. Chwilę się mu przyglądał, po czym schował go z powrotem i gwałtownym ruchem przeczesał włosy.
- Czyżbyś rzucał palenie?
- Raczej ograniczam.
- Twoja strata – zaśmiałem się. Usiadłem koło niego, zachowując między nami odpowiednią odległość. Przy tym facecie trzeba było się pilnować dwadzieścia cztery godziny na dobę, i dobrze o tym wiedziałem. – Kiedy będę mógł liczyć na twoje propozycje?
- Jutro nad tym pomyślę. Dzisiaj nie mam już do tego głowy.
- A do czego masz?
- Nie twój interes.
- No tak… Cały ty – powiedziałem, osuwając się na kanapie i kładąc się na niej. Między mną a Ludwigiem zapanowała niezręczna cisza, którą na całe szczęście przerwał Feliks.
- Dzień dobry – przywitał się, nieśmiało zaglądając do salonu. W odpowiedzi Niemiec machnął tylko ręką i trzęsącymi się dłońmi zapalił papierosa, którego podsunąłem mu pod nos. – Jest pan może głodny?
- Nie, dziękuję. I nie mów do mnie pan. Ludwig wystarczy.
- Dobrze – odpowiedział. Denerwowało mnie, że Feliks tak się stresuje w jego obecności. Przy mnie nigdy się tak nie zachowywał, zwłaszcza na początku naszej znajomości. A gdy tylko na horyzoncie pojawiał się młodszy Beilschmidt, Feliks niemal skręcał się z zakłopotania i stawał się potulny jak baranek.
- Może usiądziesz z nami? – zaproponowałem.
- Czy ja wiem…
- Ależ nie wstydź się. W końcu mamy okazję, by porozmawiać. Nie zaprzepaszczaj jej tak łatwo – wtrącił Ludwig, o wiele spokojniejszy po dostarczeniu organizmowi nikotyny, której tak łaknął.
- No dobrze – mruknął grzecznie, rumieniąc się lekko, i zajmując miejsce na fotelu.
- A więc jesteś Polakiem z krwi i kości, ja? – zagadnął Niemiec, uważnie przyglądając się swojemu rozmówcy.
- Tak.
- I co? Tęsknisz za swoim domem? Rodziną?
- Moja rodzina umarła podczas wojny. Poza tym przyzwyczaiłem się do tego, że mieszkam teraz w Rosji. Nauczyłem się nie tęsknić.
- Iwanowi musiało na tobie bardzo zależeć, skoro cię tu ściągnął – stwierdził Ludwig, przenosząc wzrok na mnie. Przez ułamek sekundy dostrzegłem w jego oczach ciekawość. Niedobrze. – No więc? Jak to było?
- Można powiedzieć, że zaprzyjaźniliśmy się. A że w mojej wiosce zapewne nie przeżyłbym sam nawet dnia, to Iwan zaoferował mi schronienie – odparł, ostrożnie dobierając słowa.
- Jesteś bardziej niesamowity, niż na początku zakładałem. Nie dość, że nie dałeś się zabić bandzie Rusków, to jeszcze zdobyłeś przyjaźń i zainteresowanie Towarzysza Braginskiego.
- Właściwie to on zdobył moją – powiedział, odwracając wzrok i znowu się rumieniąc, a głośny śmiech Ludwiga tylko nasilił jego reakcję.
- Strasznie się rozgadałeś. W rozmowach ze mną nie jesteś taki rozmowny, Lu – stwierdziłem, wbijając mu palec w żebra.
- Dla ciebie Ludwig – warknął, odpychając od siebie moją dłoń i zgniatając w popielniczce wypalonego do granic możliwości peta.
- Och, no tak. Zapomniałem, że tylko twój brat może sobie pozwolić na takie luksusy, jak chociażby zdrabnianie twojego imienia – odparłem złośliwie, czekając na jego reakcję.
- Powiedz mi, jak udaje ci się tyle z nim wytrzymać i nie zwariować? – zapytał, odsuwając się ode mnie i kładąc między nami jedną z poduszek, która miała symbolizować granicę jego przestrzeni osobistej.
- Wbrew pozorom nie jest tak źle. Poza tym z nas dwóch to ty masz gorzej. W końcu musisz użerać się z Gilbertem, a to do łatwych zadań raczej nie należy.
- Niekoniecznie. Wystarczą odpowiednie argumenty, a staje się grzeczny jak aniołek. Trzeba tylko wiedzieć, za jaki sznurek pociągnąć.
- Albo jaki zamek rozpiąć – szepnąłem pod nosem, co nie uszło jednak jego uwadze.
- Mówiłeś coś? – warknął, nachylając się nade mną i świdrując mnie morderczym wzrokiem, aż ciarki szły po plecach.
- Przecież słyszałeś.
Zamiast odpowiedzieć, Ludwig wstał, chwycił swoją torbę i stanął do mnie plecami.
- Mógłbyś mi pokazać gdzie będę spać? – zwrócił się do Feliksa.
- Pokój gościnny jest na końcu korytarza. Trafisz bez problemu, pomoc nie będzie ci potrzebna – powiedziałem, nie pozwalając, by chłopak cokolwiek powiedział.
- Danke. – Niemal wypluł to słowo, po czym udał się we wskazanym kierunku.
- Niepotrzebnie go tak denerwujesz – obruszył się Feliks, gdy zostaliśmy sami.
- A co ty go tak bronisz?
- Nie bronię. Twierdzę tylko, że mógłbyś być milszy dla swoich przyjaciół.
- Będę miły jak będę chciał. Poza tym to były tylko małe potyczki słowne, no wiesz, żeby nie wypaść z wprawy.
- Nie wypadniesz. Masz we krwi tę całą złośliwość i nienawiść.
- Zachowujesz się jakoś inaczej przy Ludwigu. O co z tym chodzi? – zmieniłem temat.
- Inaczej, to znaczy…?
- Przy mnie nigdy nie byłeś tak zestresowany i nie czułeś takiego respektu. Trochę mnie to drażni…
- Żebyś wiedział, co czułem podczas naszego pierwszego spotkania… - mruknął pod nosem, lecz i tak to usłyszałem. Od razu nachyliłem się w jego stronę i spojrzałem na niego wyczekująco.
- Co miałeś na myśli? – zapytałem.
- Nieważne. Po prostu zapomnij…
- Mów – przerwałem mu stanowczo. Gdy pokręcił głową, podniosłem się z kanapy, przerzuciłem sobie zdezorientowanego Feliksa przez ramię i poszedłem z nim do mojej sypialni.
- Musisz ciągle to robić?! – wrzasnął, gdy już otrząsnął się z pierwotnego szoku.
- Muszę. Skoro nie chcesz po dobroci, to użyję siły.
- Nie ma mowy! – zaprotestował. Niewiele jednak sobie z tego robiłem. Z zadowoleniem wypisanym na twarzy usiadłem na łóżku i posadziłem Feliksa między nogami, tak, że opierał się plecami o mój tors. Gdy oplotłem go rękami w talii wiedziałem, że łatwo mi nie ucieknie.
- Więc o co ci chodziło?
- O nic. Puść mnie i nie drąż tego tematu.
- Sam go zacząłeś.
- Nawet nie wiesz, jak bardzo tego żałuję – jęknął, opierając głowę na moim ramieniu. – Wtedy, gdy przegoniłeś swoich ludzi i pomogłeś mi wstać, miałem wrażenie, że jesteś najbardziej niesamowitym facetem jakiego widziałem. Byłeś bardzo władczy i stanowczy, trochę się ciebie bałem. A gdy przycisnąłeś mnie do ściany i oświadczyłeś, że będzie tak, jak ty chcesz, myślałem, że serce wyskoczy mi z piersi i zejdę na zawał.
- Nie wiedziałem, że tak na to wszystko patrzyłeś – przyznałem. – Zawsze myślałem, że mnie szczerze nienawidziłeś. W sumie nie dziwiłbym ci się.
- Mimo tego, jak się nade mną znęcałeś i w ogóle, nigdy nie czułem do ciebie nienawiści. Mama zawsze mi powtarzała, że nawet najgorszy złoczyńca nie zasługuje na tak złe uczucie.
- Dziwnych rzeczy cię ta twoja mama uczyła – odparłem i rozluźniłem uścisk. Z zadowoleniem stwierdziłem jednak, że Feliks nie ma zamiaru nigdzie się ruszać, przynajmniej na razie. Postanowiłem więc zaryzykować i powoli się nad nim nachyliłem. Delikatnie musnąłem czubkiem nosa jego żuchwę, kierując się w stronę ucha. – Nie masz zamiaru uciec? – wyszeptałem, rozkoszując się drżeniem jego ciała.
- Nawet jeśli, to co z tym zrobisz?
- Zignoruję – odparłem i złożyłem pieszczotliwy pocałunek na jego skroni. Moje ręce instynktownie wślizgnęły się pod jego sweter, łaskocząc go w brzuch. Gdy zaś moje palce zacisnęły się na jego sutkach, z gardła Feliksa wyrwał się cichy, niekontrolowany jęk.
- My chyba… nie powinniśmy…
- Dlaczego? Nadal chcesz się upierać, że to złe i nie masz do tego prawa?
- Bo… Ludwig. On…
- Nie przejmuj się nim – powiedziałem. – Nie przeszkodzi nam. Ale jeśli chcesz, to zamknę drzwi na klucz.
Feliks skinął głową, wstałem więc i przekręciłem klucz w zamku, odcinając nas od reszty świata. Następnie wróciłem i nachyliłem się nad nim, rozkoszując się widokiem jego zarumienionej twarzy.
- Ja nie wiem, co robić… - szepnął, odwracając głowę i zakrywając ją rękami.
- Nie martw się, nauczę cię. Musisz tylko przestać tak bardzo się wstydzić.
- Ale to jest…
- Cii. To normalne, że ludzie potrzebują czasem cielesnych przyjemności. Nie ma w tym niczego złego. Po prostu ciesz się chwilą i daj ponieść się namiętności.
- Dobrze – odparł z wahaniem, po czym zarzucił mi ręce na szyję i przyciągnął do siebie. Niezdarnie zetknął nasze usta, by po chwili rozchylić wargi i niepewnie połączyć swój język z moim. Ja zaś sięgnąłem do jego spodni i zdjąłem je, by móc dłonią pieścić jego członka. Przy każdym moim ruchu Feliks wyginał się i cicho posapywał do wnętrza moich ust, z każdą chwilą podniecając się coraz bardziej.
- Mam coś specjalnie na taką okazję – powiedziałem, odsuwając się od niego i sięgając po małą tubkę leżącą w jednej z szuflad szafki stojącej obok łóżka. Pozbyłem się majtek, które Feliks miał na sobie, i nabrałem odrobiny lubrykantu. Ostrożnie wsunąłem nawilżony palec w jego odbyt, przygotowując go. – Boli?
- Niezupełnie… - jęknął, zaciskając oczy.
- Rozluźnij się.
- Jak mam to niby zrobić?
- Normalnie. Przecież nie robisz tego pierwszy raz.
- Z własnej woli i owszem – burknął, zmniejszając jednak napięcie mięśni.
Gdy bez trudu mogłem już włożyć w niego trzy palce, zdjąłem swoje spodnie i bieliznę. Rozsmarowałem odrobinę żelu na swoim penisie, po czym naprowadziłem go na wejście Feliksa. Wszedłem w niego szybkim ruchem, nie napotykając jednak żadnego oporu z jego strony. Jedynie jego palce mocno zacisnęły się na pościeli.
- Obejmij mnie, tak będzie ci łatwiej – powiedziałem, uważnie obserwując każdą jego reakcję. Niespodziewanie zimne dłonie Feliksa wpełzły pod moją bluzkę, by przejechać po moich plecach i wbić się w łopatki. Było to jednak na tyle przyjemne, że dość mocno mruknąłem i odchyliłem do tyłu głowę. Od razu zacząłem też się w nim poruszać, za każdym razem wchodząc w niego najgłębiej jak potrafiłem. Głośne jęki chłopaka dodatkowo mnie pobudzały, a jego przyjemność sprawiała mi dodatkową satysfakcję.
W tamtym momencie nie liczyło się dla mnie nic więcej niż to, iż Feliks w końcu oddał mi się z własnej woli, pokazując w ten sposób, że i jemu na mnie zależy. Moje marzenia w końcu zaczęły się ziszczać.








To by było na razie na tyle. Już niedługo punkt kulminacyjny w sprawie z Natalią (a przynajmniej mam taką nadzieję). Zakładam, że trochę na następny rozdział poczekacie, bo czeka mnie ogrom sprawdzianów, mimo to mam nadzieję, że czas i tak się znajdzie.



sobota, 26 marca 2016

Świętaa!

Uwaga wszyscy zawodnicy! Mój kalendarz mówi, że już jutro Wielkanoc!
Życzę Wam zatem wszystkiego, co najlepsze! Żeby czekanie na nowe rozdziały się nie dłużyło i żeby każda nowa notka sprawiała Wam jeszcze więcej radochy niż poprzednia! Żeby Wasze marzenia spełniały się trochę bardziej, niż zwykle, i by więcej spraw szło po Waszej myśli! I oczywiście by w Waszym życiu nie zabrakło przystojniaków, których można pedałować z innymi przystojniakami! <No chyba że tylko ja marzę o takich rzeczach, to nie>
No i życzę Wam też udanego lanego poniedziałku! <Co prawda dla mnie idealny lany poniedziałek to taki, podczas którego zmoknę tylko w kąpieli, ale jak ktoś lubi być oblewany lodowatą wodą, to niech też ma>

 
Do życzeń dołącza się też Gilbert ♥

I leci też świąteczny przytulas od Iwana ♥


 
Nawet Cas się przyłączył! 


Jeszcze raz wesołych świąt!

Do następnego wpisu :3

czwartek, 10 marca 2016

Więzień we własnej stolicy, część 5

Gdy dojeżdżaliśmy do Moskwy, poczułem się jak w domu. W oddali majaczyły niewyraźne sylwetki budynków spowite szarym, gęstym dymem, które zlewały się z nieboskłonem i tworzyły przyjemne dla oka złudzenie nieskończoności. Ulica, którą jechaliśmy, wpływała miedzy gmachy, znikając i wijąc się między nimi, gotowa zaprowadzić podróżnego w najmroczniejsze zakątki miasta. Zagłębiając się w to wszystko zapominało się, że nie tak dawno temu światem zatrząsnęła wojna, siejąc zniszczenie i śmierć. Było to niczym bańka mydlana, która w każdej chwili mogła pęknąć. Istna utopia.
- A więc to twoje strony? – zapytał Feliks, wyglądając przez okno i co chwilę ścierając osadzającą się na szybie parę wydobywającą się z jego ust. Jego oczy prześlizgiwały się z domu na dom, z uliczki na uliczkę, z przechodnia na przechodnia, jakby chcąc zapamiętać to wszystko jak najdokładniej.
- Tak. Można powiedzieć, że to tu się wychowałem. Mieliśmy dom nieco na obrzeżu, teraz już go chyba nie ma.
- A co się stało z twoją rodziną?
- Ojciec nie żyje, matka też, nie dożyła nawet końca wojny. Kiedyś mieszkała tu moja ciotka, ale nie wiem, co się z nią stało. Nie dogadujemy się zbyt dobrze, jeśli można to tak nazwać. Pewnie dlatego, że jest siostrą mojego ojca, i ma taki sam charakter jak on.
- Ty to zawsze masz pod górkę, co?
- Nie nazwałbym tak tego. Dla mnie to tylko przeszłość. Co miała zrobić, zrobiła, nie cofnie się już tego.
Feliks nic nie odpowiedział, skinął tylko głową i znowu zapatrzył się na widok za oknem. Miałem mu trochę za złe, że poruszył taki temat, lecz z drugiej strony nie musiałem odpowiadać. A zrobiłem to. Trochę mi nawet ulżyło, choć w pierwszej chwili nie zdałem sobie z tego sprawy. Nie chcąc jednak zepsuć nam dnia, zdusiłem w sobie całą złość. Powoli skręciłem w znaną mi ulicę, przy której od wieków znajdował się zakład krawiecki, i zaparkowałem zaraz przy nim.
- Jesteśmy na miejscu – zakomunikowałem i wysiadłem z samochodu. Powoli podszedłem do drzwi sklepu i pchnąłem je, czemu towarzyszył miły dźwięk dzwonka zawieszonego nad progiem.
W pomieszczeniu było jasno i przejrzyście, choć większość przestrzeni zajmowały duże półki z różnego rodzaju materiałami oraz manekiny, w które powbijane były szpilki. Długa, drewniana lada stała dokładnie naprzeciwko wejścia, zapraszając klienta, by podszedł do niej i zapatrzył się na guziki starannie poukładane w gablotkach. Na ścianie wisiały niekończące się zwoje wstążek mieniących się wieloma kolorami, którym towarzyszyły szpule bladych, pastelowych włóczek. Wszystko to spowite było przyjemnym zapachem starości, który czule łechtał mój zmysł powonienia.
- Witam! – wykrzyknął mężczyzna wychodzący z zaplecza i przyglądający się mi uważnie. – A niech mnie kule biją. Iwan!
- Miło was widzieć, towarzyszu Lebiediew – odpowiedziałem. Lebiediew był moim starym znajomym, odkąd sięgam pamięcią, zawsze do niego przychodziłem, czy to zamówić jakieś ubrania, czy tylko porozmawiać. Ten miły, starszy człowiek z burzą siwiejących włosów na głowie i przenikliwym spojrzeniem był jednym z nielicznych ludzi, którym bezgranicznie ufałem.
- Gdzie się podziewałeś, chłopcze? Dawno cię tu nie było.
- Wiecie, jak to jest w wojsku. Nigdy nie dadzą ci spokoju, no chyba że oddalą cię od obowiązków. Wtedy ma się spokoju aż za dużo.
- Jak zwykle marudzisz. Najchętniej zapracowałbyś się na śmierć.
- Nie ukrywam – zaśmiałem się, opierając się o ladę.
- Więc co dziś dla ciebie szyjemy?
- Nie dla mnie, a dla mojego przyjaciela – powiedziałem, wskazując brodą Feliksa, który stał niepewnie za mną i rozglądał się.
- Oczywiście. Klient nasz pan. Co to ma być?
- Jakieś ciepłe rzeczy. Swetry czy coś takiego. Wymyślisz coś.
- Dobrze. Pozwól ze mną – zwrócił się do chłopaka i uchylił kotarę oddzielającą sklep od zaplecza. Wszedłem tam zaraz za nim, nie chcąc spuszczać go z oka ani na chwilę. – Zdejmij kurtkę i bluzkę, muszę pobrać twoje wymiary.
Feliks niepewnie rozpiął duże guziki kurtki i położył ją na starym, drewnianym krześle, po czym zdjął za duży sweter, którym próbował się choć trochę okryć. Nie udało mu się jednak całkowicie zasłonić swojego nagiego torsu, spokojnie mogłem więc podziwiać jego smukłe żebra obciągnięte mleczną skórą, blade sutki delikatnie odznaczające się na piersiach oraz wąskie ramiona, drżące przez panujący w pomieszczeniu chłód. Moją uwagę przykuwały też jego mocno wystające obojczyki, które tak bardzo lubiłem całować i muskać ustami…
- Uszyj mu też jakiś garnitur – powiedziałem nagle, odrywając zamglony wzrok od chłopaka i kierując go na starca rozwijającego metr i mruczącego coś pod nosem.
- Będzie i garnitur – powiedział, zaczynając mierzyć Feliksa i zapisując wszystkie wymiary w swojej głowie. Zawsze zadziwiało mnie, jak niesamowitą pamięć do liczb ma ten człowiek. Każdy jego klient przeżywał tylko jedną przymiarkę, i choćby przyjść do niego po dziesięciu latach, uszyte przez niego ubrania pasowały jak ulał. Nie przeszkadzało mu w tym nawet stracenie na wadze czy urośnięcie w niektórych miejscach. Jaka szkoda, że prawdopodobnie już niedługo Lebiediew umrze ze starości, a jego sklep wpadnie w obce ręce. – Jak będziesz się tak spinał i wzdrygał, to w życiu dobrze cię nie zmierzę – zaśmiał się, klepiąc Feliksa po plecach i uśmiechając się do niego życzliwie. –Rozluźnij się trochę, to nic strasznego.
- Przepraszam, ja po prostu nie lubię, gdy inni mnie dotykają… - szepnął, spuszczając głowę i lekko się rumieniąc.
- Spokojnie, to przyjaciel. Poza tym ja tu jestem, więc nic ci nie grozi – powiedziałem do chłopaka i podszedłem do niego. Pogłaskałem go po włosach najdelikatniej, jak umiałem, i z ulgą stwierdziłem, że jego mięśnie zaczynają się rozluźniać. Lebiediew podejrzliwie zmierzył nas wzrokiem, by po chwili zaśmiać się cicho pod nosem i kontynuować swoją pracę.
- Możesz się ubrać – zakomunikował po kilku minutach i odłożył używane przez niego narzędzia na biurko. – Przyjedź za tydzień po pierwszą część zamówienia. Garnitur dostaniesz w nieco dalszym terminie.
- Mam nadzieję, że nie zawiedziesz mnie w kwestii doboru wzorów i kolorów? – zapytałem dla pewności.
- A czy kiedykolwiek cię zawiodłem?
- W takim razie widzimy się za tydzień – powiedziałem i uścisnąłem jego dłoń, po czym wyszliśmy z jego sklepu.
- Nie musiałeś aż tyle tego zamawiać – mruknął Feliks. Był wyraźnie speszony zaistniałą sytuacją.
- Wiem, że nie musiałem. Ale chciałem, a to co innego.
- Poza tym ja nie mam pieniędzy…
- Ale ja mam – przerwałem mu.
- Na razie masz. A co, jak ci się skończą? W końcu jesteś zawieszony, pewnie ci nie płacą.
- Mam spore oszczędności, a moja tymczasowa pensja też jest niczego sobie, nawet w porównaniu z tą, którą miałem przed degradacją. Także głowa do góry. Przestań się zamartwiać i ciesz się z tego, co ci daję. Tyle mi wystarczy.
- Jesteś niemożliwy… - mruknął, chowając ręce do kieszeni i pochylając głowę tak, bym nie widział jego twarzy.
- Gdzie chciałbyś pójść?
- A skąd mam wiedzieć? Pierwszy raz tu jestem… Ale zwykły spacer po mieście wystarczy.
- Tylko nie wiń mnie, jeśli się zgubimy. Sam dawno tu nie byłem – powiedziałem, rozglądając się po okolicy. Wszechobecne, ceglane budynki otaczały nas, jakby chcąc stworzyć wokół nas klatkę, która chroni swych więźniów przed resztą świata. Czułem się tu dziwnie, nieswojo. Jakbym przestał już tu pasować. Ale czy kiedykolwiek tu pasowałem? Zawsze czułem się jak intruz, nie ważne gdzie byłem. Nawet we własnym domu miałem się za ciężar, którego należy pozbyć się przy najbliższej okazji. Lecz jednocześnie męczyła mnie myśl, że jak nie tu, to nigdzie. Że zawsze będę tu powracał, aż w końcu umrę i zostanę pochowany na jednym z tutejszych cmentarzy, by na zawsze złączyć się z moskiewską ziemią. Jestem na to skazany. Nikt nie jest w stanie wyciągnąć mnie z tego wiru, który pożera moje ciało niczym wygłodniała hiena. A najgorsze jest to, że wciągnąłem do tego jedyną osobę, na której tak naprawdę mi zależy.
Gdy doszliśmy do głównej ulicy, złapałem Feliksa za ramię i poprowadziłem go w lewą stronę, gdzie można było dojść do mniej zatłoczonych i niezwykle pięknych miejsc. Po drodze znajdował się też park, ten, do którego bardzo często ciągała mnie moja ciotka. Wtedy jeszcze nie rozumiałem, co było jej celem, lecz gdy to pojąłem, znienawidziłem go prawie tak bardzo jak ją.
- Gdzie idziemy? – odezwał się w końcu Feliks, przerywając panującą między nami ciszę.
- Postanowiłem zaprowadzić cię do parku, do którego kiedyś przychodziłem. O tej porze roku jest najbardziej niezwykły, przynajmniej ja tak uważam.
- Lubię parki – mruknął cicho, rozglądając się. Zacząłem odnosić wrażenie, że ta wycieczka cieszy go bardziej, niż daje po sobie poznać.
- Nie jest ci zimno?
- Nie, w porządku.
- To dobrze. Jakby co, to mów – powiedziałem. Skręciliśmy w boczną uliczkę, z której było widać pierwsze drzewa pokryte śnieżnymi pierzynami. Oczami wyobraźni widziałem siebie w wieku dziewięciu lat, biegnącego w przydużym kożuchu i co rusz obracającego się, by pomachać towarzyszącej mi ciotce. Niskiego chłopca, który choć przez chwilę mógł poczuć się szczęśliwy.
Gdy weszliśmy na teren parku, poczułem dziwne ukłucie w tyle głowy, które zmusiło mnie, bym się odwrócił.
I wtedy ją zobaczyłem. Szła kilkanaście kroków za nami. Wpatrywała się we mnie tym swoim tajemniczym, granatowymi oczami, których za nic nie mogłem wrzucić ze swojej pamięci. Była ubrana w czarny, sięgający kostek płaszcz, na nogach zaś miała kozaki na wysokim obcasie, tak bardzo dla niej typowe. Jej platynowe włosy rozwiewał mroźny wiatr, okalając jej twarz o ostrych rysach. Momentalnie się odwróciłem i przyspieszyłem kroku.
- Iwan! – krzyknęła, a jej głos ciął powietrze niczym żyletka.
- Ktoś cię woła – zwrócił mi uwagę Feliks i zatrzymał się. Wiedziałem, że nie mam wyjścia. Musiałem przystanąć.
- Iwan, jak śmiesz mnie ignorować? – zapytała kobieta, dochodząc do nas i wskazując na mnie oskarżycielsko palcem.
- Nie dziw mi się. Poza tym myślałem, że wszystko sobie wyjaśniliśmy.
- Mówiłam ci przecież, że nie mam zamiaru odpuścić. Nie pozbędziesz się mnie tak łatwo.
- Przepraszam, że się wtrącę, ale kim pani jest? – zapytał nieśmiało Feliks.
- Nazywam się Natalia Arlovskaya. Jestem ciotką Iwana. A ty to niby kto?
- Niech cię to nie interesuje. Najlepiej zostaw nas w spokoju – warknąłem, popychając Feliksa za moje plecy i osłaniając go własnym ciałem.
- Słyszałam o tym, co się stało. Teraz, gdy wróciłeś do Moskwy, moglibyśmy…
- Natalia, nie rozśmieszaj mnie. Ile razy mam ci jeszcze powtórzyć, że twoje pragnienia są niedorzeczne?! Odpuść w końcu!
- Niby dlaczego? – zapytała, kładąc mi dłoń na ramieniu i lekko je masując. Strąciłem ją gniewnym ruchem i hardo spojrzałem jej w oczy.
- Bo tak się składa, że mam już kogoś, kogo kocham, i to z całą pewnością nie jesteś ty.
- To lepiej uważaj, żebyś tego kogoś nie stracił i nie musiał wracać do mnie na kolanach, prosząc o przebaczenie – syknęła i odwróciła się, chcąc odejść. Zdążyłem ją jednak złapać za nadgarstek, co ją zatrzymało.
- Spróbuj się do niego zbliżyć, a pożałujesz, cholerna ladacznico – szepnąłem, ledwo nad sobą panując. Gdy jej wargi rozciągnęły się w triumfalnym uśmiechu, byłem o włos od uderzenia jej.
- A więc mówisz, że to coś za twoimi plecami jest tą, jak to ująłeś, kochaną przez ciebie osobą? Ciekawe, ile z tobą wytrzyma. Tylko patrzeć, jak cię rzuci. Żałosne.
- Żałosne, to jest pani zachowanie – powiedział Feliks, stając obok mnie. – Jak bardzo trzeba być zdesperowanym, żeby płaszczyć się u stóp mężczyzny, który nie darzy pani nawet sympatią? Nie wiem, co się wydarzyło między wami, ale jedno jest pewne. Osobą, która klęczy i błaga o przebaczenie, jest pani.
Po tych słowach Natalia zamilkła, wpatrując się w nas oniemiałym wzrokiem. Totalnie nie spodziewała się jego reakcji, ja zresztą też. I pewnie byśmy tak stali do jutra, gdyby nie zimne place Feliksa splatające się z moimi, i jego opanowany głos.
- Idziemy. Nic tu po nas.
Skinąłem posłusznie głową i ruszyliśmy w stronę, z której niedawno przyszliśmy. Wiedziałem, że obaj straciliśmy ochotę na spacery.
- Jeszcze tego pożałujecie! – krzyknęła za nami Natalia. Niestety wiedziałem, że najprawdopodobniej spełni swoje groźby.
* * *
- O co chodziło tej kobiecie? – zapytał Feliks, gdy wsiedliśmy do samochodu. Zacisnąłem ręce na kierownicy i wziąłem głęboki oddech, by się uspokoić.
- Natalia nie jest tak do końca moją ciotką. Mój ojciec i ona byli rodzeństwem, ale nie z krwi i kości. Mieli jednego ojca, więc ja i ona nie jesteśmy ze sobą spokrewnieni. Gdy miałem dziewięć lat, ona miała piętnaście. Bardzo mnie lubiła, często spędzała ze mną czas. Później, gdy podrosłem, zaczęła chcieć czegoś więcej. Była nieustępliwa, często mi groziła i robiła wyrzuty sumienia. Raz nawet straszyła, że popełni samobójstwo, jeśli jej nie ulegnę. Ale nieważne, ile razy jej odmawiałem, ona wracała jak bumerang i niszczyła moje życie. A teraz może zniszczyć i twoje – powiedziałem. Byłem wściekły na siebie, że wpadłem na pomysł pójścia do tego cholernego parku. Gdyby nie to, być może ja i Natalia nie spotkalibyśmy się. Jak zwykle wszystko musiało się spieprzyć.
- To nie twoja wina – szepnął Feliks, jakby czytając w moich myślach. Położył dłoń na mojej ręce, próbując dodać mi czegoś w rodzaju otuchy. – Wracajmy już do domu. Straciłem ochotę na włóczenie się po tym mieście.
- Ja też – mruknąłem, i uruchomiłem samochód.
Podróż spędziliśmy w ciszy, zakłócanej jedynie przez warkot silnika i szum wiatru za oknami. Moja złość powoli mijała, zastępowana próbą ułożenia planu działania. Nie powiedziałem Feliksowi wszystkiego o Natalii. Ta kobieta była bardzo niebezpieczna. Była gotowa zabić każdego, kto stanie jej na drodze, byleby dopiąć swego. Czasami zaczynałem się jej naprawdę bać. Jej obsesja na moim punkcie nigdy nie była normalna, w dodatku ciągle się pogłębiała. Muszę ją jakoś powstrzymać, zanim skrzywdzi kolejną ważną mi osobę, pomyślałem, skręcając na drogę prowadzącą do mojego domu.
* * *
Kolejny tydzień minął nam nadzwyczaj spokojnie. Co prawda Feliks pogniewał się na mnie, gdyż nie zgodziłem się na urządzenie Bożego Narodzenia, ale szybko mu przeszło. I dobrze, bo czułem, że gdyby jeszcze trochę ponaciskał, to uległbym jego prośbom i przygotował z nim tę głupią kolację, o którą tak prosił. W sumie to nie miałem pojęcia, dlaczego wszystkim tak zależy na obchodzeniu tych wszystkich świąt. Dla mnie to były tylko puste dni spędzane w gronie rodziny, przepełnione udawaniem, że wszystko jest w jak najlepszym porządku. I ta cała przesadna, wymuszona radość. Po prostu koszmar.
Podszedłem do szafy stojącej w moim gabinecie i otworzyłem ją. Do moich nozdrzy doleciał zapach kurzu i starości, wydobywający się prawdopodobnie z  zawieszonego tam kożucha, który był w dodatku damski. Kaszląc i klnąc, odsunąłem go, by dostać się do ukrytego tam sejfu. Zamknąłem oczy i potarłem skroń, próbując sobie przypomnieć hasło. Na szczęście moja pamięć do liczb mnie nie zawiodła i podana przeze mnie kombinacja była poprawna. Wyciągnąłem dość gruby plik gotówki, po czym zamknąłem sejf i udałem się do salonu.
- Jadę odebrać zamówienie od Lebiediewa. Mam nadzieję, że będziesz w tym czasie grzecznie siedział w domu i nie sprawisz mi znowu kłopotów.
- Zależy, jakie kłopoty masz na myśli – odparł zaczepnie Feliks, patrząc na mnie znad gazety, którą właśnie czytał.
- Chcę cię po prostu zastać w jednym kawałku jak wrócę. Zrozumiałeś?
- Tak, tak. Spokojnie. Nie jestem już u siebie, także ucieczka nie ma najmniejszego sensu. Wyjść też nie mam jak, bo wszędzie jest po pachy śniegu.
- Dobrze – mruknąłem i poszedłem do przedpokoju, by ubrać się. Gdy miałem już wychodzić, w progu stanął Feliks. – Co jest?
- Zapomniałeś o szaliku. Musisz o siebie dbać, Iwan – powiedział, zarzucając mi go na szyję, przy czym musiał się wspiąć na palce. Dokładnie mnie nim opatulił, po czym skinął z zadowoleniem głową. – Jedź bezpiecznie.
Gdy wypowiedział te słowa, stanąłem jak wryty. Gapiłem się na niego szeroko otwartymi oczami, nie wiedząc, co ze sobą zrobić. W końcu uśmiechnąłem się, nieco zakłopotany, i położyłem mu dłoń na ramieniu.
- Niedługo wrócę.
* * *
- O, Iwan! Przyszedłeś w samą porę – przywitał mnie Lebiediew, gdy wszedłem do jego sklepu. Miałem wrażenie, że jest nieco spięty, lecz zignorowałem to.
- Witaj. Mam nadzieję, że zamówienie jest już gotowe.
- Naturalnie. Chodź ze mną na zaplecze, pokażę ci je.
- Nie musisz. Po prostu je przynieś, a ja ci zapłacę.
- Nalegam. No wiesz, chcę mieć pewność, że wszystko będzie w porządku. Rozumiesz… - odparł stanowczo. Zbyt stanowczo, jak na niego. Spełniłem więc jego prośbę, zachowując ostrożność i gotowość do działania. Gdy przeszedłem przez lekko uchyloną kotarę, zamurowało mnie.
- Natalia? Co ty tu robisz?
- Miło cię widzieć, Iwan – odparła słodkim głosem, trzepocząc długimi, czarnymi od tuszu rzęsami i uśmiechając się do mnie zalotnie. Niby nieświadomie musnęła placami swój obojczyk, próbując w ten sposób zwrócić moją uwagę na jej piersi odsłonięte dzięki głębokiemu dekoltowi. – Trochę mi zajęło dowiedzenie się, gdzie będę mogła cię spotkać, ale jak widzisz udało się.
- Czego ode mnie chcesz? Czyż nie wyraziłem się jasno?
- Mam dla ciebie propozycję nie do odrzucenia. Wiesz, zabolało mnie, że tak bardzo zaangażowałeś się w ten śmieszny związek z tym chłopakiem. Obiecuję jednak, że jeśli go rzucisz, nic mu się nie stanie i będzie mógł w spokoju wrócić do siebie…
- Skończ już. Kompromitujesz się – przerwałem jej, podchodząc do niej i mocno łapiąc ją za ramię. Syknęła cicho, próbując się wyrwać, lecz nie pozwoliłem jej na to. – Posłuchaj. Jeśli dalej będziesz mnie nachodzić i grozić Feliksowi, to obiecuję, że nie dożyjesz do spełnienia swoich słów. Zabiję cię jak psa, dbając o to, byś jak najdłużej się męczyła.
- O, teraz to ty mi grozisz – wymruczała mi do ucha, po czym przygryzła je, śmiejąc się przy tym cicho.
- Nie, nie grożę ci. Po postu cię informuję. Wiesz, że zabiję cię bez mrugnięcia okiem.
- Wiem. I niezmiernie mnie to podnieca.
- Dość już. Wyjdź, i nigdy nie wracaj.
- Nie martw się. Jeszcze zmienisz zdanie – powiedziała, zakładając płaszcz. – Obiecuję ci to.
- Niech cię szlag, Natalia. Idź do diabła!
- Ja przepraszam, ale ta kobieta… - zaczął Lebiediew, gdy zostaliśmy sami.
- Wiem, jaka ona jest. Stach pomyśleć, co by zrobiła, gdybyś się nie zgodził jej pomóc. Dobrze zrobiłeś. Choć mogłeś ją zastrzelić, albo chociaż zadźgać jednym z twoich narzędzi.
- Co ty wygadujesz… - sapnął, zgorszony. – Masz tu swoje rzeczy. Obejrzyj je, a ja w tym czasie wystawię rachunek.
- Jak tam chcesz – powiedziałem, myślami będąc jednak daleko stamtąd.
Ani trochę nie podobał mi się rozwój wydarzeń. Bałem się, że nic nie pójdzie po mojej myśli i wszystko spieprzę. A tego nie chciałem. Musiałem wszystko dokładnie przemyśleć, najlepiej siedząc wygodnie na kanapie i racząc się alkoholem.
Zabawne, jak w jednej chwili wszystko stało się pojebane.


I jak? Podobało się? Mam nadzieję, że tak, bo muszę przyznać, iż namęczyłam się z tym rozdziałem. Tak mentalnie >.>




Ps. Po obejrzeniu zwiastuna filmu "Captain America: Civil War" jestem na niego napalona jak Iwan na Feliksa *-*

 Albo jak Stivi na Tony'ego XD