Menu

niedziela, 15 maja 2016

Anioł Śmierci, część 7

Następnego dnia obudziłem się niezwykle zaniepokojony. Co prawda z Hanielem było już wszystko w porządku, lecz raczej nie o to chodziło. Czułem, że nadchodzą kłopoty, lecz w żaden sposób nie mogłem określić, co to może być. Jak się okazało, nie tylko ja odnosiłem takie wrażenie.
- Samael, czujesz to? – zapytał Haniel, gwałtownie siadając na łóżku i bacznie nasłuchując.
- Zależy o co ci chodzi.
- Ktoś nas obserwuje. Użył silnej formuły, lecz nie na tyle, by całkowicie ukryć swoją obecność.
- Możesz określić co to jest?
- Na pewno nie jest to inny anioł, gdyż nie byłbym w stanie go wyczuć nawet wtedy, gdybym stał obok niego. Moje zmysły nie są tak wyostrzone w przypadku moich pobratymców.
- W takim razie to demon, gdyż ja kompletnie go nie wyczuwam. Mogę jedynie stwierdzić, że chyba nie ma zbyt przyjaznych zamiarów. Czuję to. Przerażająca wręcz chęć mordu i łaknienie przelania krwi… Chyba wiem, kto to jest. Zostań tu, pójdę się rozejrzeć – powiedziałem, w pospiechu naciągając na siebie spodnie i rozkładając skrzydła, zbyt gwałtownie jednak, gdyż z ich trzonów trysnęła krew, zostawiając małe kropki na twarzy anioła, a moje plecy przez kilka długich sekund przeszywał niewyobrażalny ból. Nie dbałem jednak o to. Jeśli moje obawy się spełnią, będę miał o wiele poważniejsze zmartwienia na głowie.
Nie oglądając się za siebie, wyleciałem przez otwarte okno i wzbiłem się w powietrze, w pośpiechu wypowiadając formułę czyniącą niewidzialnym, a także pozwalającą mi zobaczyć każdego demona w obszarze pięciu metrów, bez względu na to, jak potężnego ukrycia on użył. Chwilę krążyłem wokół wieżowca, po czym go ujrzałem.
Dwumetrowy mężczyzna o długich, czerwonych włosach i oczach zasnutych białą mgłą unosił się nieco wyżej, niż ja. Jego ogromne, czarne jak smoła skrzydła z donośnym szumem poruszały się w górę i w dół, z gracją utrzymując go w powietrzu. Na jego ustach gościł drwiący uśmiech, który pozwalał na ujrzenie jego kłów. W dłoni trzymał srebrny miecz, który z wyglądu przypominał japońską katanę.
- Mefisto – wysyczałem przez zaciśnięte zęby.
- Tak, ja również cieszę się, że cię widzę – odparł sarkastycznie.
- Czego chcesz?
- Widzę, że zaprzyjaźniłeś się z jednym z tych niebiańskich ścierw. Już raz zdradziłeś naszego Pana. Dlaczego robisz to po raz drugi?
- On cię wysłał?
- Może tak, może nie…
- Mów! – krzyknąłem, czując, jak zaczynam tracić nad sobą panowanie.
- Spokojnie, bo jeszcze zbytnio się podekscytujesz. Mam dla ciebie wiadomość. Możesz wrócić i zająć swoje poprzednie stanowisko. Musisz tylko klęknąć przed Nim, ukorzyć się, przyznać, że popełniłeś błąd, i prosić Go o wybaczenie.
- Chyba żartujesz. Naprawdę myślicie, że jestem na tyle głupi, by się na to zgodzić? – Zaśmiałem się. Jeśli myśleli, że wrócę do nich na kolanach, jak pies, to grubo się mylili.
- To ty jesteś głupi. Zdradziłeś Go. Zdradziłeś nas. Najchętniej zabiłbym cię od razu, ale skoro taka jest Jego wola, to wypełnię ją najlepiej, jak będę potrafił.
- To był pomysł Vagirio, czy Lucyfera?
- Jak śmiesz wypowiadać jego imię? – syknął, podlatując do mnie i zamykając moją szyję w mocnym uścisku.
- Odpowiedz.
- Lucyfer nie ma z tym nic wspólnego. Od twojego odejścia wiele się zmieniło, wiesz? Już nie jest tak, jak dawniej. Teraz to On rządzi, urósł w siłę i nie musi się już obawiać Szatana. Tylko dzięki temu możesz wrócić i nie ponieść żadnych konsekwencji. Najwyraźniej On stęsknił się za swoją kurwą – powiedział, patrząc na mnie z nienawiścią. Jego oczy po odwołaniu formuły płonęły ognistą czerwienią, miejscami przeplatającą się z czernią. Nie bałem się jednak tego spojrzenia. Wiedziałem, że Mefisto nie może mi nic zrobić, przynajmniej na razie. Dostał wyraźne rozkazy i musiał się ich trzymać. Nie wiedziałem jednak, czego może ode mnie chcieć Vagirio. Zanim uciekłem z piekła, był on prawą ręką Lucyfera, we dwójkę sprawowali władzę w piekle. Często miałem też okazję zobaczyć, co spotyka zdrajców, i jedno musiałem przyznać. Ani Lucyfer, ani Vagirio nie cackali się z takimi delikwentami.
- Jak to się stało, że On doszedł do władzy? Zawsze był wierny Lucyferowi. Czyżby chciał pobawić się w ustawianie po kątach kretynów podobnych tobie?
- Zabawny jak zawsze – mruknął, puszczając mnie. – Wróć do Piekła, a dowiesz się, o co chodzi. I tak za dużo ci powiedziałem. Pamiętaj jednak, że nie będziemy czekać w nieskończoność.
- Uważaj, bo skorzystam z Jego oferty…
- A co do twojego towarzysza… Chyba mogę się z nim zabawić, co?
- Spróbuj go tknąć, a pożałujesz.
- Ciekawe, jak On zareaguje na wieść, że zabawiasz się z aniołem…
- Jakoś nie bardzo mnie to obchodzi. A teraz, jeśli nie chcesz zginąć, biegnij do swojego Pana i opowiedz mu o wszystkim. Tylko spiesz się. Z tego, co pamiętam, jest bardzo niecierpliwy.
- Do zobaczenia, Samaelu – powiedział, z nienawiścią wypowiadając moje imię, po czym zniknął.
- Kto to był? – zapytał Haniel, nagle pojawiając się obok mnie.
- Skąd się tu wziąłeś?
- Byłem tu przez cały czas. Ten demon był silny, lecz nie tak bardzo jak ja. Bez trudu zdołałem się przed nim ukryć. Nawet przez chwilę nie poczuł mojej obecności.
- Rozumiem… Wróćmy do domu, tam porozmawiamy – mruknąłem i zacząłem lecieć w stronę okna prowadzącego do mojej sypialni. Gdy już się w niej znaleźliśmy, usiadłem na łóżku i ciężko westchnąłem. Haniel po chwili wahania zajął miejsce obok mnie. – Słyszałeś naszą rozmowę, powinieneś więc już wszystko wiedzieć.
- Nigdy nie słyszałem o kimś takim jak Mefisto. Kim on jest?
- Unikający Światła. Dziwię się, że go nie znasz. To demon, który zawiera pakty z ludźmi, zdobywając w ten sposób ich dusze jako zapłaty. Oprócz tego to sadystyczny dupek.
- Ach, więc to on był tym problemem… - szepnął, na chwilę się zamyślając.
- Co masz na myśli?
- Nie, nic. Nieważne. Jeszcze jedna rzecz mnie nurtuje. Co Mefisto miał na myśli mówiąc, że Vagirio stęsknił się za swoją kurwą? – zapytał, krzywiąc się podczas wypowiadania ostatniego słowa.
- Nie mam pojęcia. Pewnie chciał ze mnie zadrwić – skłamałem gładko. Haniel skinął głową, czym potwierdził, że mi uwierzył. – Wiesz, obawiam się, że będziesz musiał mnie opuścić. Nie chcę narażać cię na niebezpieczeństwo – powiedziałem, zaczesując mu włosy za ucho.
- Nie ma mowy. Nie opuszczę cię, wiedząc, że masz kłopoty. Pomogę ci. Jeśli będzie trzeba, rozniosę w puch całe Piekło – odparł z determinacją i uparciem w głosie.
- Głupi jesteś. Wiesz przecież, że to niemożliwe. Nie chcę, żebyś przeze mnie zginął.
- Cieszę się, że to mówisz. To znaczy, że nie jestem ci już obojętny.
- Bo nie jesteś – powiedziałem, delikatnie chwytając go za brodę i nachylając się w jego stronę. Zobaczyłem, jak próbuje odgrodzić się ode mnie skrzydłami, lecz zablokowałem je swoimi własnymi. Gdy nasze twarze dzieliły już tyko milimetry, uśmiechnąłem się do niego łagodnie. – Nadal będziesz się upierał, że tego nie chcesz? – szepnąłem i musnąłem jego usta wargami. – Przecież to nic złego. Poza tym złamałeś już tyle zasad, że jedna w tę czy w tę nie zrobi już różnicy.
- Ale… Ja nie mogę…
- Ależ możesz – wymruczałem, wplatając pale w jego włosy. Ponownie zetknąłem nasze usta, tym razem na dłużej, zastanawiając się, jak zareaguje na to Haniel.
Na reakcję nie musiałem czekać długo. Anioł uderzył mnie pięścią w brzuch, po czym momentalnie się ode mnie odsunął.
- Przepraszam, ale sam mnie do tego zmusiłeś – powiedział, patrząc na mnie wzrokiem przepełnionym bólem.
- Musisz używać aż tyle siły? – wydyszałem, kuląc się i mierząc go wściekłym wzrokiem. – Poza tym sam mnie prowokujesz, więc przestań zgrywać takiego niedostępnego.
- Musiałeś źle odebrać moje zachowanie. Wśród nas to normalne, że zachowujemy się wobec siebie przyjacielsko, lecz żaden z nas nigdy nawet nie pomyślał o tym, by posunąć się dalej. Poza tym mamy teraz na głowie większe zmartwienie, niż twoje ponadprzeciętne libido. Zainteresował się tobą sam władca Piekła, więc coś jest na rzeczy. Coś poważnego. Musimy się zastanowić, co z tym zrobić.
- Daj spokój – mruknąłem, kładąc się na brzuchu i leniwie poruszając skrzydłami. – Ta banda frajerów może mi naskoczyć. Vagirio może i jest teraz szefem, ale na pewno nie zmusi mnie do tego, bym do niego wrócił z podkulonym ogonem.
- A jeśli jednak znajdzie sposób? Co wtedy zrobisz? – zapytał, błądząc palcami po moich plecach.
- Dopiero wtedy zacznę się martwić całą tą sytuacją.
- Żebyś tylko tego później nie żałował.
- Nie martw się o mnie. I, cokolwiek by się nie działo, nie rób niczego głupiego. Dbaj przede wszystkim o własne życie. Zrozumiałeś?
- Zrozumiałem. W końcu mówimy w tym samym języku – odparł.
- Mówiłem poważnie. I tobie radzę tak samo do tego podejść. Nie chcę cię mieć na sumieniu – powiedziałem, po czym zacząłem chować skrzydła. Bolało jak cholera, lecz nie dałem tego po sobie poznać.
- I nie będziesz miał – odpowiedział, składając czuły pocałunek na mojej skórze między łopatkami.
* * *
Obudziłem się chwilę po północy. Moje ciało trawił ogromny głód, który musiałem zaspokoić od razu, bez wcześniejszych przygotowań, a to nie wróżyło niczego dobrego. Dziwne, że przespałem polowanie. Lecz jeszcze dziwniejsze było to, że moją głowę zaprzątała tylko jedna osoba: anioł o złotych włosach i oczach koloru nieba, który ostatnim razem okazał się być idealnym posiłkiem, a który szczęśliwym trafem spał tuż koło mnie. Uśmiechnąłem się upiornie i zawisnąłem nad nim, upajając się jego zapachem i miarowym biciem serca pompującym krew bogatą w cząstki jego czystej, dziewiczej duszy. Oblizałem łakomie wargi i nachyliłem się nad jego szyją, by przyłożyć czubek nosa do miejsca, gdzie zawzięcie pulsowała jego aorta.
- O co chodzi? – zapytał zaspanym głosem.
- Zamknij się, a nie zrobię ci zbyt dużej krzywdy – szepnąłem mu do ucha. Pod wpływem mojego głosu momentalnie znieruchomiał.
- Nie powinieneś najpierw wybrać sobie ofiary?
- A co to za różnica? Mam ciebie, to powinno wystarczyć. Ostatnio nie wytrzymałem zbyt długo, lecz teraz postaram się wypić cię do cna, ale to po tym, jak trochę cię pomęczę.
- Samael, wiem, że…
- Cii. Mówiłem, że masz być cicho – syknąłem, ściskając go za policzki lewą dłonią. Czułem pod placami jego kości obciągnięte zimną, gładką skórą, a także jego szybki oddech. Usiadłem na nim okrakiem z głośnym westchnieniem i cmoknąłem kilka razy, zastanawiając się, od czego by tu zacząć. – Na co masz ochotę, hm? – zapytałem, puszczając jego twarz i rozdzierając jego koszulkę, której strzępami przywiązałem go w nadgarstkach do ramy łóżka. – Bo ja chętnie wykorzystałbym twoje piękne ciało.
- Nawet się nie waż tego robić – warknął, patrząc na mnie hardym wzrokiem.
- Oj, nie patrz tak na mnie. Będzie ci dobrze, zobaczysz. Jeszcze zaczniesz błagać o więcej – mruknąłem, przygryzając delikatnie jego dolną wargę i ciągnąc ją lekko. – Dlaczego tak się zapierasz?
- Bo nawet jeśli miałbym się komuś oddać, to na pewno nie tobie – powiedział przez zaciśnięte zęby.
- Przecież to ja, twój ukochany Samael – szepnąłem mu koło ucha.
- Nie, jego tu nie ma. Jest tylko tępy demon zamroczony głodem.
Gdy uderzyłem go w twarz, jego głowa lekko drgnęła w lewą stronę, a na czoło zsunęło się kilka kosmyków. Oczy jednak miał takie same, pełne nienawiści i dziwnego smutku. Jakaś część mnie drgnęła na ten widok, lecz szybko ją stłumiłem. Nie podobało mi się, co ten anioł ze mną robił. Wydawało mi się, że mam nad nim całkowitą kontrolę, lecz tak naprawdę czułem się, jakby ktoś pociągał za sznurki i nie pozwalał mi na całkowicie swobodne działanie. Pierwszy raz doświadczałem czegoś takiego.
- Zaczynasz mnie denerwować – warknąłem, po czym zrobiłem głębokie zadrapanie na jego piersi. Chciałem go złamać, zniszczyć go, zobaczyć pragnienie śmierci w jego oczach, lecz mogłem już tylko myśleć o zaspokojeniu swojego głodu. Pokręciłem głową, próbując wyrwać się z tego transu, lecz było już za późno. Zapach jego krwi otumanił mnie, niemal słyszałem, jak woła, bym jej wreszcie zakosztował. – Jeszcze będziesz mój! – ryknąłem i przyssałem się do jego rany, rozkoszując się posoką nasyconą jego własną, anielską duszą.
Skończyło się to tak, jak ostatnim razem. Zasnąłem, ostatkiem sił przerywając krępujący go materiał, i kładąc głowę na zagłębieniu jego szyi.
Przez ułamek sekundy czułem, że moja demoniczna natura nie jest już tak silna, jak kiedyś. Później pogrążyłem się w czerni.





poniedziałek, 9 maja 2016

Anioł Śmierci, część 6

Choć tak wiele się ostatnio wydarzyło, dni mijały nam jak najbardziej normalnie. To wychodziliśmy na spacer po mieście, to zostawaliśmy w domu oglądając telewizję i objadając się niezdrowymi przekąskami, lecz zasada była jedna. Czas spędzamy razem bez względu na wszystko. Momentami było to uciążliwe, gdyż Haniel potrafił strasznie się rozgadać, lecz w końcu zacząłem przywykać i do tego. W ogóle bardzo się zmieniłem, odkąd go poznałem. Stałem się bardziej otwarty, zacząłem postrzegać świat w nieco optymistyczniejszych barwach, a i ta dziwna pustka, którą odczuwałem, powoli łagodniała.
- O czym tak zażarcie myślisz? – zagadnął Haniel, przysiadając się do mnie z ogromną miską popcornu.
- Myślę o tym, jak bardzo potrafisz być irytujący.
- Wypraszam sobie! Jako anioł jestem najrozkoszniejszą istotą, jaka tylko istnieje! Powinieneś czuć się zaszczycony, że jeszcze chcę się z tobą zadawać – mruknął, próbując się nie roześmiać. Za wszelką cenę chciał stwarzać pozory śmiertelnie poważnego, lecz garść prażonej kukurydzy wepchnięta do ust zniweczyła jego plany. Gdy spojrzałem na jego wypchane policzki, wybuchnąłem histerycznym niemal śmiechem, do którego chwilę potem dołączył Haniel. Co prawda prawie się przy tym udławił, ale kto by zwracał uwagę na tak nieistotne szczegóły…?
- Dobrze, że chociaż pajacowanie wychodzi ci bezbłędnie – powiedziałem, gdy zdołałem się uspokoić.
- Włączasz ten film, czy mam sobie iść? – zapytał słodkim głosem, wskazując na spoczywający na moich kolanach laptop.
- No włączam, włączam… Nie wiem tylko, dlaczego tak bardzo uparłeś się akurat na to? Myślałem, że ktoś taki jak ty będzie wolał raczej ckliwe romanse.
- A ja nie wiem, jak mogłeś NIGDY nie oglądać „Punishera”!
- No ale tam się tylko zabijają. I w sumie nic więcej. Nie to, że mam coś przeciwko przemocy, ale to trochę nie w twoim stylu, nie sądzisz?
- Właśnie nie! Bardzo dużo tam miłości, chęci pomszczenia kochanej osoby… To ma głębszy przekaz, noo! – wykrzyknął, wznosząc ręce do góry i wydymając policzki, pokazując mi w ten sposób, że właśnie w tym miejscu powinienem przyznać się do błędu.
- Się zobaczy – stwierdziłem i włączyłem film, którym tak bardzo zachwycał się mój kompan.
Muszę przyznać, że jedyne, co mi się w nim podobało, to liczne trupy, krew i mordobicie.
* * *
- I jak ci się podobało? – zapytał Haniel, gdy nasza czterogodzinna przygoda z Punisherem dobiegła końca.
- W paru miejscach prawie zasnąłem, ale tak poza tym nie było źle. No i nie był to kolejny z tych twoich horrorów, a to już ogromny plus.
- W takim razie następnym razem ty będziesz wybierał, a ja będę marudził – powiedział, przeciągając się i mrucząc z zadowolenia, gdy jego kręgosłup kilka razy podejrzanie trzasnął. Ja zaś wstałem i poszedłem do sypialni, zdejmując po drodze bluzkę i przecierając oczy.
- Idę spać. Też się zaraz połóż, w końcu jest już trzecia w nocy.
- Muszę się tylko napić – odpowiedział i podreptał do kuchni.
Zaśmiałem się cicho, gdy usłyszałem, jak krztusi się pitym napojem, i położyłem się. Z ulgą rozprostowałem nogi i wtuliłem się w poduszkę, czując, jak powoli odpływam w niebyt.
- Nie masz swojego łóżka? – mruknąłem, gdy chwilę potem położył się koło mnie Haniel, mocno mnie przytulając i momentalnie ochładzając swoim ciałem.
- Z tobą mi lepiej. I cieplej. Dobranoc.
- Dobranoc – odpowiedziałem, przewracając się na drugi bok i wtulając twarz w jego włosy.
Zasnąłem kilka minut później, rozkoszując się delikatnymi palcami Haniela głaszczącymi mnie po plecach.
* * *
- Haniel, złaź ze mnie – wydyszałem, czując nacisk na klatkę piersiową, który znacznie utrudniał mi oddychanie. Tak, jak myślałem, anioł spał na mnie, przygniatając każdą część mojego ciała do łóżka. Gdyby nie fakt, że ten tasiemiec jest ode mnie większy, pewnie nie przeszkadzałoby mi to tak bardzo, ale niestety, nie miałem takiego szczęścia. – Haniel, do cholery! – krzyknąłem, próbując go z siebie zrzucić, bezskutecznie. Budzenie go też mi nie wychodziło. No i co ja miałem teraz zrobić? W końcu zebrałem w sobie resztki sił i naprężyłem wszystkie moje mięśnie. Krzywiąc się z wysiłku, udało mi się oderwać go od siebie, po czym przechylić w stronę krawędzi łóżka. No ale jak zwykle wszystko musiał szlag trafić. Gdy Haniel był bliski spadnięciu na podłogę, w ostatniej chwili złapał mnie i pociągnął ze sobą, przez co teraz to ja przygniatałem jego. Na moje nieszczęście jego ręce momentalnie oplotły się wokół mojej talii, z niewiarygodną siłą unieruchamiając mnie i nie pozwalając nawet na najmniejszy ruch. – Haniel, ty debilu! – wrzasnąłem, na co anioł cicho mruknął i zaczął leniwie uchylać powieki.
- Coś się stało? – zapytał zaspanym głosem, gotowy z powrotem odpłynąć w niebyt.
- Puść mnie w końcu! No ileż można…?!
- Przecież cię nie trzymam – wymamrotał, przewracając się na bok, ze mną w pakiecie. Jego uścisk ani na chwilę nie zelżał.
- Ja rozumiem, że brak ci bliskości i takie tam, ale czemu to akurat muszę być ja? – jęknąłem, zrezygnowany.
- Bo jesteś taki milusi…
- Bredzisz. Puszczaj mnie, ale już. A jak nie, to wychędożę ten twój anielski tyłek na tyle skutecznie, że już się do mnie nie zbliżysz! – zagroziłem, na co Haniel nieco się rozbudził.
- No dobra, dobra… Pospać mi nawet nie dasz… - jęknął, urażony, spychając mnie z siebie z pogardą, i wracając na łóżko.
- A śpij ty ile chcesz. Mnie to na rękę, bo nie muszę się z tobą użerać. Ale nie używaj mnie jako swojej poduszki!
- Jesteś zbyt głośny – upomniał mnie dziwnie poważnym tonem.
- Och, czyżby księżniczka miała zły humor, bo ją obudzili za wcześnie? – zakpiłem z niego, czekając z niecierpliwością, jak zareaguje.
- Nie, ja po prostu… Źle się czuję – wymamrotał, znowu tym dziwnym głosem.
- Co się dzieje?
- Nie wiem. Kręci mi się w głowie. I coś dziwnego dzieje się w moim brzuchu…
- Cholera, może to przez ten wczorajszy popcorn. Mówiłem, żebyś się tak nie opychał.
- Nie, to… To chyba nie to.
- Przyniosę ci wody, nie wstawaj – powiedziałem, i poszedłem do kuchni. Zmartwił mnie jego stan, pierwszy raz go takim widziałem. Jeśli poważnie się rozchorował, to co ja z nim zrobię? Nie znam się przecież na leczeniu aniołów, bo  i skąd?
Gdy wszedłem do kuchni, coś było nie tak. Moją uwagę od razu przykuła butelka, która jeszcze wczoraj nie stała na blacie, a także dziwny zapach unoszący się spod lodówki. Podchodząc bliżej, zorientowałem się, że na szafce stoi nic innego, jak wódka, której pojedyncze krople zdążyły już jakiś czas temu zaschnąć na podłodze.
- Haniel, ty idioto… - mruknąłem pod nosem, łapiąc się za głowę. Poszedłem do sypialni i usiadłem na łóżku, uważnie przypatrując się aniołowi. Tak, to zdecydowanie to, pomyślałem. – Haniel, słońce, powiedz mi, czego się wczoraj napiłeś?
- Nie pamiętam… Nie każ mi myśleć. To boli – stęknął, zasłaniając oczy dłonią.
- No widzisz. Tak się cudownie złożyło, że zostawiłeś po sobie bajzel, dzięki któremu wiem już, co ci dolega.
- Czy ja umieram?
- Obawiam się, że tak. Została ci godzina, góra dwie.
- Tylko nie to… - jęknął, a po policzkach zaczęły płynąć mu łzy. – Ja nie chcę. Zrób coś…
I wtedy zrobiło mi się go autentycznie żal. Leżał, jak taki szczeniaczek, łkając i gapiąc się na mnie załzawionymi oczyma o kolorze nieba, co chwilę prosząc o pomoc. I wtedy postanowiłem powiedzieć mu prawdę.
- Ech, no dobrze, nie umrzesz. Tylko żartowałem. Ale połóż się i prześpij jeszcze, to ci dobrze zrobi.
- Nie umrę? Dzięki Bogu… W takim razie co mi jest?
- Masz kaca, kretynie. Napiłeś się wczoraj mojej wódki, którą trzymałem w lodówce na specjalną okazję. Co prawda to były tylko trzy łyki, ale dałeś radę. Poza tym nawet teraz jesteś jeszcze trochę pod wpływem.
- To by tłumaczyło, dlaczego ta wczorajsza woda miała taki ohydny smak, i dlaczego nie mogłem się nią napić… - stwierdził z ulgą, a ja po raz kolejny załamałem ręce. Ja po wypiciu całego litra byłem tylko odrobinę wstawiony, a to nieszczęście upiło się trzema łykami… Co za żenada.
- Śpij już, pajacu. Jak będzie ci się chciało rzygać, to wiesz, gdzie jest łazienka. A spróbuj zafajdać mi pościel, to się doigrasz – powiedziałem tonem srogiego ojca. Po chwili wahania pogłaskałem go po policzku, i wyszedłem. Na wszelki wypadek użyłem formuły wyostrzającej mój słuch, żeby móc kontrolować, co się z nim dzieje, lecz już po chwili usłyszałem jego wolny, spokojny oddech, a także miarowe bicie serca, uspokajające się z każdą sekundą.
Dopiero teraz dotarło do mnie, że gdyby powód jego choroby okazał się poważniejszy, tak naprawdę nie wiedziałbym, co robić, przez co Haniel z pewnością by umarł. Próbowałem wmówić sobie, że bym się tym nawet nie przejął, lecz marnie mi to szło. Właściwie czułem wyrzuty sumienia na samą myśl o tym. Przez ten czas, który razem spędziliśmy, zdążyłem go polubić, traktowałem go jak młodszego brata. Nie chciałem, by cokolwiek mu się stało, a tego nie czułem nawet do innych demonów, które kiedyś były mi przecież bardzo bliskie. To tak, jakby być gotowym zamordować całą swoją rodzinę, lecz jednocześnie drżeć ze strachu o kogoś, kogo zna się od niedawna i kto pozostaje dla ciebie przez cały czas tajemnicą. Bo Haniel był właśnie taką tajemnicą. Zjawił się znikąd, przyczepił się do mnie jak rzep do psiego ogona, zobaczył we mnie kogoś, kogo nie powinien, a przy tym nie oczekiwał niczego w zamian. Chyba że wieczne przytulanie, niańczenie go i utrzymywanie można było nazwać zapłatą.
- W co ja się wpakowałem? – zapytałem sam siebie, kręcąc głową, by w ten sposób odpędzić od siebie wszystkie te dziwne myśli. W końcu postanowiłem, że ugotuję dla mojego współlokatora lekki rosołek, który i mnie często pomagał w takich sytuacjach. Na szczęście wszystkie potrzebne składniki miałem w lodówce, więc od razu mogłem wziąć się do pracy. Szybkimi ruchami pokroiłem warzywa potrzebne do sporządzenia bulionu, a także użyłem jednej ze słabszych formuł, by odmrozić skrzydełko kurczaka znalezione w odmętach zamrażarki, które również wylądowało w garnku. Po chwili w całej kuchni unosił się przyjemny zapach wywaru, który powoli się przygotowywał, a ja zająłem się zrobieniem masy na lane kluski. Wbiłem trzy jajka do miseczki, dodałem mąki i soli, po czym mieszałem to wszystko dopóki nie uzyskałem gładkiej konsystencji. W czasie, gdy zupa cicho bulgotała, gotując się, zrobiłem sobie kawę. Cały czas słyszałem wolny oddech Haniela, który świadczył o tym, że anioł spokojnie śpi i nic mu nie grozi. Gdy mój wzrok padł na wódkę nadal stojącą na szafce, zaśmiałem się i upiłem jej trochę, stwierdzając tym samym, że nie ma opcji, bym i ja zdołał upoić się tylko kilkoma łykami.
Gdy zupa była gotowa, wyłowiłem z niej niepotrzebne już zielsko i wlałem do niej masę, która zamieniła się w cienkie kluseczki o nieregularnym kształcie. Spróbowałem, jak mi to wyszło, i, zadowolony z efektu, wyłączyłem palnik, po czym poszedłem zajrzeć do sypialni.
- Jak się czujesz? – zapytałem, widząc wpatrzone we mnie niebieskie oczy.
- Już lepiej – wychrypiał – ale chce mi się pić.
- Chodź, dam ci wody. I zjesz sobie trochę rosołu. Pomoże ci.
- Dziękuję – powiedział, odrzucając na bok kołdrę i niepewnie stawiając stopy na podłodze. Spróbował wstać, lecz skończyło się na tym, że z powrotem usiadł na łóżku. Nie mogąc na to patrzeć, podszedłem do niego i zarzuciłem sobie jego ręce na szyję.
- Złap się mocno. I postaraj się na mnie nie zwymiotować – poprosiłem błagalnym tonem, ostrożnie podnosząc go z łóżka i niosąc do kuchni. Co prawda mogłem mu przynieść wszystko do łóżka, ale wolałem, żeby chłopak się trochę rozruszał, tak po prostu. Posadziłem go na krześle i podałem mu szklankę, którą napełniłem wodą. Haniel od razu całą ją wypił, zrobił to jednak nieostrożnie, gdyż z kącików jego ust poleciały dwa małe strumienie, mocząc jego podkoszulek. Z cichym westchnieniem wyciągnąłem miskę z szafki i nalałem do niej gorącego rosołu, który postawiłem przez zmarkotniałym Hanielem. – Masz, jedz. Tylko się nie poparz.
- Dzięki. Głupio mi, że musisz się tak o mnie martwić. Sprawiam ci kłopot.
- Daj spokój. Zwykle to ty mi pomagałeś. A poza tym przyzwyczaiłem się już do twojego zawracania dupy – powiedziałem, siadając koło niego i uważnie go obserwując. Gdy był zajęty jedzeniem, uniosłem dłoń na wysokość czoła i odwołałem wcześniej użytą formułę, bez której jakby na chwilę ogłuchłem, zanim przyzwyczaiłem się do normalnej głośności.
- Co zrobiłeś? – mruknął, na chwilę odrywając się od miski.
- Nic. Odwołałem formułę. Nie przejmuj się tym. W ogóle co ci strzeliło do głowy, żeby się wódki napić?
- Nie specjalnie przecież… Chciało mi się pić, ale czegoś zimnego, to zajrzałem do lodówki. No i była woda, to się napiłem. A że niedobra, to szybko ją odstawiłem i poszedłem spać. Skąd mogłem wiedzieć, że tak to się skończy?
- A przeczytać etykietkę nie łaska? Wyraźnie napisane: wódka.
- Nie pomyślałbym, że trzymasz takie szataństwo w domu.
- A ja bym nie pomyślał, że tak łatwo cię upić.
- To był mój pierwszy raz, więc się nie dziw…
- Nie dość, żeś prawiczek, to jeszcze niepijący. Palić pewnie też nigdy nie próbowałeś, co? W ogóle robiłeś cokolwiek, oprócz wykonywania swojej pracy?
- Daj już spokój. Wiesz przecież, że mam inne zasady – mruknął i wrócił do sączenia zupy. – Skąd to wytrzasnąłeś?
- Zrobiłem. A co? Niedobra?
- Nie, wręcz przeciwnie. Nie wiedziałem, że umiesz gotować.
- Z nudów robi się wiele rzeczy – stwierdziłem, wzruszając ramionami.
- Wiesz, nie musisz tak nade mną siedzieć – powiedział w końcu, patrząc na mnie jak zbity pies.
- Muszę. Nie wiadomo, co ci znów strzeli to tego głupiego łba.
- W takim razie zanieś mnie z powrotem do łóżka – rozkazał, a ja, widząc jego zbolałą minę, zaśmiałem się. Włożyłem do zlewu pustą miskę, po czym klęknąłem przed Hanielem i wyciągnąłem w jego stronę rękę w teatralnym geście.
- Pani pozwoli – powiedziałem, kłaniając mu się nisko, i chwyciłem jego dłonie.
- Przestań się wygłupiać, to nie jest śmieszne – jęknął, lecz jego usta rozciągnęły się w delikatnym, ledwo zauważalnym uśmiechu. Z gracją objął moją szyję i grzecznie poczekał, aż chwycę go w ramiona. Był cholernie ciężki, lecz nie dałem tego po sobie poznać, udając, że niosę go z lekkością, jakby nic nie ważył. W końcu położyłem go do łóżka, po czym zacząłem odchodzić. – Zostań ze mną – poprosił, a ja nie mogłem się nie zgodzić. Położyłem się obok niego, pozwalając, by ułożył głowę na moim ramieniu i przytulił się do mnie tak, by całkowicie do mnie przylegać.
- Zimno ci?
- Trochę.
- Ech, poczekaj chwilę – powiedziałem, wstając i zdejmując bluzkę oraz spodnie. Gdy zacząłem się z powrotem kłaść, ze zdziwieniem spostrzegłem, że Haniel także zaczął się rozbierać. Kiedy przylgnął do mnie swym nagim, zimnym ciałem, przeszył mnie dreszcz podniecenia, szybko zdusiłem go jednak w sobie.

Ni czas to, ni miejsce, pomyślałem, przykrywając nas kołdrą i starając się, by Hanielowi było jak najlepiej.




Tak, jak obiecałam, cisnę teraz Anioła Śmierci. Co prawda dzisiaj miałam wenę na coś lekkiego, stąd taki śmieszkowy charakter tego rozdziału, ale w najbliższej przyszłości mam zamiar wprowadzić moje pomysły, które mają być raczej bardziej rozbudowaną i poważną fabułą <może mi się uda ta sztuka>.
Jak widać popracowałam też dzisiaj nad wyglądem mojego bloga, a także wprowadziłam menu, które <mam nadzieję> ułatwi odnajdywanie niektórych rzeczy i wprowadzi tu nieco porządku. Choć równie dobrze może się na nic nie przydać XD
Pozdrawiam wszystkich i do następnej notki :3


czwartek, 5 maja 2016

Więzień we własnej stolicy, część 8

Obudziłem się wcześnie rano. Na dworze panowała nieprzyjemna szarość, w oddali słońce dopiero nieśmiało wyglądało zza horyzontu. Obok mnie Feliks spał w najlepsze, mocno ściskając moją rękę i przytulając do niej głowę. Ten widok rozczulił mnie, co nie zdarzało mi się prawie nigdy. Z szerokim uśmiechem pogłaskałem jego włosy, przeczesując je palcami, i cmoknąłem go w czoło. Tak, właśnie w ten sposób mógłbym budzić się już zawsze.
Po pięciu minutach znudziło mi się leżenie, spróbowałem więc wstać. Okazało się to jednak bardzo trudne, gdyż przy każdym moim ruchu Feliks jeszcze mocniej ściskał moją rękę, mrucząc przy tym gniewnie. Postanowiłem więc go obudzić.
- Feliks, czas wstać – szepnąłem mu do ucha, a gdy nie zareagował, lekko go w nie ugryzłem, co przyniosło taki sam efekt. – No dalej, śpiochu – mruknąłem, na co chłopak cicho sapnął i odwrócił się do mnie plecami, w dalszym ciągu jednak nie puszczając mojej ręki. Westchnąłem ciężko i sięgnąłem po drastyczniejsze środki. Zacząłem składać pieszczotliwe pocałunki na jego szyi, jednocześnie wolną ręką łaskocząc go w brzuch. Gdy przekręcił się na plecy, na chwilę zetknąłem nasze wargi, po czym spojrzałem w jego zdziwione, zaspane oczy. – W końcu się budziłeś – stwierdziłem i pocałowałem go w czubek nosa. – Możesz puścić już moją rękę?
- Wcale jej nie trzymam – mruknął, odsuwając się ode mnie. – Kiedy wróciłeś?
- Na tyle późno, żebyś zdążył zasnąć. W ogóle niepotrzebnie na mnie czekałeś.
- Chciałem wiedzieć, jak wam poszło. Czy to źle?
- Nie. Po prostu powinieneś grzecznie pójść spać i zapytać o to dzisiaj.
- Może i tak… - stwierdził zrezygnowanym głosem. – Kiedy wyjeżdża Ludwig?
- Już go tu nie ma. Wyjechał od razu, gdy wróciliśmy.
- Kolejny wariat. Kto normalny jeździ w taką pogodę w nocy?
- Spieszyło mu się, to pojechał. Jest dorosły, nie musimy go pilnować. A teraz, skoro już wstałeś, chodźmy coś zjeść. Umieram z głodu.
- Dobrze. Ale najpierw odpowiedz mi na jedno pytanie. Dlaczego mam na sobie tylko majtki?!
- A w czym chciałeś spać? Poza tym ciesz się, że i tego z ciebie nie zdjąłem. A miałem taki zamiar, nie powiem, że nie.
- Jesteś chorym zboczeńcem – warknął, wygrzebując się z pościeli. Gdy wychodził z sypialni, mógłbym przysiąc, że na jego twarzy wykwitł uśmiech.
Odczekałem chwilę, dając mu czas, by ochłonął, po czym sam wyszedłem na korytarz i udałem się do kuchni. Tak, jak się spodziewałem, Feliks już zabrał się za przygotowanie posiłku. Z tego, co zauważyłem, już dawno temu przyzwyczaił się do tego, że jest odpowiedzialny za wszystkie obowiązki domowe, i wykonywał je jak dobra, posłuszna pani domu. Co prawda byłbym gotowy w niektórych sytuacjach go wyręczać, ale nie robiłem tego z własnej samolubności. Na przykład kiedy szorował podłogę, zamiast mu pomóc, po prostu siadałem na najbliższym krześle i obserwowałem jego zgrabne wypięte pośladki poruszające się przy każdym pociągnięciu szmatą po panelach. Albo gdy ścierał kurze i wił się, by dosięgnąć do co wyżej położonych miejsc. W tych i podobnych sytuacjach moja wyobraźnia szalała i tylko zdrowy rozsądek powstrzymywał mnie przed tym, by się na niego rzucić.
- Znowu myślisz o jakichś zboczonych rzeczach? – zapytał Feliks złośliwym głosem, wyrywając mnie tym z zamyślenia.
- Skąd ten pomysł?
- Normalni ludzie nie mają takiego wyrazu twarzy i nie ślinią się, gdy nad czymś rozmyślają.
- Wcale się nie ślinię – bąknąłem, rozsiadając się na krześle i udając urażonego.
- To jak? Powiesz mi, co wczoraj zrobiliście z Natalią? – zapytał po chwili milczenia. Cały aż się skręcał z ciekawości, lecz wiedział też, że odpowiedź może być gorsza, niż zakładał.
- Powiem. W końcu ci to obiecałem – zapewniłem go, jednocześnie zastanawiając się, czy nie pominąć kilku szczegółów dla jego dobra.
- To dobrze. Tylko… zróbmy to po śniadaniu, dobrze?
- Dobrze – odparłem, rozważając w głowie przeróżne scenariusze. Bałem się, że jak zwykle sprawdzi się ten najgorszy.
* * *
Gdy już zjedliśmy, przenieśliśmy się do salonu. Feliks usiadł w fotelu, ja natomiast rozłożyłem się na kanapie, kładąc nogi na stoliku i starając się nie wysypać na siebie zawartości trzymanej przeze mnie popielniczki. Żaden z nas się nie odzywał, jakby bojąc się tego, co miało za chwilę nastąpić.
- No więc? Jak to wyglądało? – zapytał w końcu, tym samym wprawiając machinę w ruch.
- Umówiłem się z Natalią w parku. Ludwig jechał na tylnym siedzeniu, a w razie, gdybyśmy byli pierwsi, miał się tam schować i  czekać. Na szczęście ona już tam była. Podszedłem do niej, zaczęliśmy rozmawiać…
- Podrywała cię…?
- Jak zawsze. Ale nie dałem jej na to zbyt wiele czasu. Cały czas kleiła się do mnie, więc bez trudu ją złapałem i uśpiłem chloroformem.
- Skąd, do cholery, mieliście chloroform?
- Cóż, to akurat zasługa Beilschmidta. Sam to zaproponował, a ja chętnie się zgodziłem, bo to była o wiele lepsza opcja niż użycie siły, co równałoby się zapewne masie krwi. W każdym razie nie pytałem go, skąd ma to przy sobie, bo po nim można się spodziewać wszystkiego.
- Rozumiem… Co było dalej? – zapytał, marszcząc brwi.
- Wpakowaliśmy ją do samochodu, Ludwiś na wszelki wypadek ją związał, i pojechaliśmy nad jezioro. Gruby lód był z jednej strony ogromną zaletą, gdyż spokojnie mogliśmy wyjść na sam środek zbiornika, lecz wycinanie w nim przerębla było okropną męczarnią. Wiesz, jak trudno było w ogóle się przez niego przebić?
- A skąd mam wiedzieć?
- No w sumie racja… - mruknąłem. Zapaliłem papierosa, by choć trochę odwlec w czasie powiedzenie najgorszego. Feliks jednak nie dał się na to nabrać.
- Dalej. Nie próbuj grać na czas. Masz powiedzieć mi wszystko, nawet jeśli to będzie najgorsza prawda.
- Ale się uparłeś… Jak już wycięliśmy ten przerębel, było właściwie po robocie. Przywiązaliśmy do Natalii kamień i wrzuciliśmy ją do wody, po czym zatarliśmy ślady i wróciliśmy do domu. Ludwig od razu pojechał do siebie, a ja poszedłem do sypialni, gdzie zastałem ciebie, rozebrałem cię więc i położyłem się razem z tobą spać. Resztę znasz.
- Czy ona… żyła?
- Tak. Co prawda była nieprzytomna, ale żyła. Być może w wodzie się ocknęła. Szczerze powiedziawszy, to na to liczyłem.
- Już samo zamordowanie jej było złe, a co dopiero czerpanie satysfakcji z jej cierpienia… - powiedział cicho Feliks, zaciskając pięści i spuszczając głowę.
- Uwierz mi, takie suki jak ona nie zasługują na nic innego.
- To samo mógłbym powiedzieć o tobie, gdy cię pierwszy raz zobaczyłem i gdy zacząłeś się nade mną znęcać i mnie wykorzystywać. A mimo to wierzyłem, że nie jesteś złym człowiekiem, a przynajmniej nie tak bardzo złym, na jakiego wyglądałeś.
- A gdyby Natalia przyszła cię zabić to co? Też by ci jej było szkoda? Też miałbyś wyrzuty sumienia?
- Tak. Bo, mimo wszystko, wierzyłbym, że mogła się jeszcze zmienić.
- Zmienić się. Ty chyba sam nie wiesz co mówisz… - warknąłem. Byłem wściekły. Spodziewałem się wszystkiego, płaczu, wyzwisk, przekleństw, nienawiści, ale w żadnym wypadku umoralniania mnie i wiary w ludzkie dobro i inne takie pierdoły! Czy on naprawdę był aż tak głupi? – Osoby takie jak ona nigdy się nie zmieniają. Była chora psychicznie, nic nie było w stanie jej pomóc. Nawet jakbyś zaczął ją bombardować takimi gadkami, to i tak nic byś nie wskórał. Wręcz przeciwnie, zabiłaby cię z jeszcze większą satysfakcją, śmiejąc się na widok ciebie ślizgającego się we własnych flakach.
- Pewnie masz rację, w końcu znasz ją najlepiej… Ale czy naprawdę nie było innego wyjścia?
- A co? Miałem ją zapakować w skrzynię i wysłać do Afryki? Zrozum wreszcie, że czasami nie ma innego wyjścia. Rozumiesz? Nie ma!
- Naprawdę nie jest ci ani trochę żal?
- Zabiłem już tylu ludzi, że nie robi to na mnie wrażenia.
- Rozumiem – szepnął. Gdy wstał, jego ciało było sztywne, a mięśnie napięte do granic możliwości. Na jednej z jego dłoni zobaczyłem stróżkę krwi, która wyciekała spod paznokci wbitych w skórę. Przeraził mnie ten widok.
- Feliks, uspokój się. Zrobisz sobie krzywdę – powiedziałem, również wstając i podchodząc do niego. – Przecież wiesz, że zrobiłem to dla ciebie. Żeby cię chronić.
- W takim razie nie chcę takiej ochrony! – krzyknął i spojrzał na mnie oczami pełnymi łez. Chciał uciec, lecz zdążyłem złapać go za rękę i przyciągnąć do siebie. Objąłem go, nie pozwalając, by zrobił chociażby krok.
- Posłuchaj mnie. Już ci mówiłem, że cię kocham, i że nie pozwolę na to, bym drugi raz stracił ważną dla mnie osobę. Jesteś tylko mój, nie mam zamiaru oddać cię nikomu innemu, nawet jeśli to ma być niebo, piekło, czy gdzie się tam idzie po śmierci. Dlatego zapomnij o Natalii raz na zawsze i ciesz się, że możesz spać spokojnie i że nikt już nie czyha na twoje życie.
- Ale…
- Nie ma żadnego ale – przerwałem mu. – I nie płacz już – poprosiłem, ścierając z jego policzków mokre ślady. Gdy zacisnął powieki, próbując się uspokoić, pocałowałem go w czoło i zacząłem głaskać po włosach. – Grzeczny chłopiec – szepnąłem mu blisko ucha, gdy jego oddech zaczął się regulować, a ciało przestało się trząść. – A teraz pozwól, że wynagrodzę ci całe to cierpienie, jakie ci zadałem.
Gdy wziąłem go na ręce i zacząłem nieść do sypialni, nie usłyszałem żadnego słowa protestu. Feliks po prostu wtulił się w moją pierś i objął rękami moją szyję, dając mi w ten sposób znak, że jest tylko mój i że należy tylko do mnie.
I w tej właśnie chwili świat przestał dla mnie istnieć. Liczyła się tylko miłość mojego życia.
~*~ *~ *~
Maj. Dzień tak piękny, że aż szkoda go było spędzać w domu. Drzewa pokryte świeżymi, zielonymi listkami szumiały przy najmniejszym powiewie wiatru, który niósł ze sobą nie tylko chłód, ale i setki płatków porwanych z drzew owocowych kwitnących o tej porze roku. Do tego pierwsze owady budziły się do życia, napełniając powietrze cichym chrzęstem skrzydełek. Całość dopełniał zapach dziesiątek kwiatów, które zakwitły wkoło naszego domu, słodki i mocny, a także śpiew ptaków oblegających każdą możliwą gałąź.
- Nie wiedziałem, że tu jest tak pięknie – powiedział Feliks, przygotowując miejsce do zasiania kilku ziarenek trzymanych w woreczku, a które podarował mu Lebiediew.
- Będzie jeszcze piękniej. Co ty tam masz?
- To słoneczniki. Pan Lebiediew powiedział, że bardzo je lubisz – odparł z szerokim uśmiechem i poprawił szelki ogrodniczek, które miał na sobie.
- Nie spiskujcie tak za moimi plecami, bo zacznę być zazdrosny – wymruczałem, siadając koło niego i przyglądając się jego poczynaniom.
Po raz kolejny podziękowałem w duchu za to, że mogłem spotkać na swojej drodze tak dobrą osobę, jak Feliks. Miłość, którą mnie obdarował, była najwspanialszą rzeczą, jaka mogła mi się w życiu trafić. Mimo wszelkich przeciwności losu udało nam się zyskać spokój, którego tak bardzo nam brakowało, a dzięki któremu mogliśmy w końcu odnaleźć szczęście, którego obaj tak uparcie poszukiwaliśmy. Szczęście, jakiego żadne z nas jeszcze nigdy nie czuło. Szczęście, dla którego warto żyć.
- Kocham cię, Feliks. Tak bardzo cię kocham...
- Ja ciebie też, głuptasie - odparł, składając na moich ustach pocałunek, który był przypieczętowaniem tych dwóch najpiękniejszych na świecie słów.


Koniec.







No cóż, moi drodzy, tym akcentem kończymy naszą przygodę z Feliksem i Iwanem. Mnie i moim żelkom jest <prawdopodobnie> tak samo smutno z tego powodu, co i wam. Bo, przyznam się bez bicia, to właśnie dzięki temu opowiadaniu polubiłam zarówno ten paring, jak i samego Rosję. Wcześniej jakoś nie szalałam na jego punkcie, a tu proszę, ile może zmienić jedna lekcja historii, jeden pomysł i setki godzin męczenia się z pisaniem. 
Teraz pozostaje mi tylko skończyć to, co niedokończone <czyt. "Anioł Śmierci">, a potem myśleć nad czymś nowym, co przebije nawet obie serie "Więźnia...". Mam nadzieję, że to będzie możliwe. I że w końcu wpadnę na jakiś pomysł.
 W każdym razie nie traćcie nadziei i nie smućcie się, że to już koniec <bo mi, szczerze powiedziawszy, chce się właśnie płakać>.
Co prawda teraz, jak tak patrzę na całokształt, to nie zawarłam kilku rzeczy, o których na początku myślałam, ale i tak myślę, że dość dobrze zakończyłam tę serię. I o mały włos nie zapomniałam o najważniejszym, a mianowicie o tych dwóch ostatnich myślnikach! Ech, chyba powinnam zacząć szczegółowo zapisywać sobie wszystkie pomysły...
I tak, wiem, że krótko, no ale nie było już sensu męczyć tego na siłę. Także ten... Sumimasen!
Pozdrawiam wszystkich, którzy razem ze mną wytrwali do tej chwili!
Do następnej notki, Towarzysze!


Ps. Czuję się, jakby coś mega ważnego w moim życiu właśnie się skończyło... T^T
Loki, miszczu, pociesz T^T



poniedziałek, 25 kwietnia 2016

Sen nocy letniej

Zapach kwiatów, śpiew ptaków,
Szum morskiej wody.
Woń jodu, gorąc piachu,
Twój wzrok zamglony.
Mokre usta, zimne dłonie,
Nagła chęć dotyku.
Skąpy ubiór, włos w nieładzie,
Noc pełna przygód.


Wieczór. Godzina osiemnasta. Może później. Sam nie wiem. Zresztą, nie ma to dla mnie większej różnicy. Czas to pojęcie względne. Bo skąd pewność, że facet, który wymyślił zegarek, ustawił na nim właściwe cyferki?
Brzeg morza, szum fal, krzyk mew, rozwydrzone bachory żądające przedłużenia pobytu na plaży, grube kobiety objadające się lodami, łysiejący mężczyźni, psy załatwiające swoje potrzeby gdzie popadnie… Cały ten syf otacza mnie, zacieśnia się wokół mojej osoby, uświadamiając mi coraz bardziej i bardziej, jak bardzo tu nie pasuję. Chciałbym uciec, lecz jedyne, co robię, to brnę w to dalej. Patrzę na tych ludzi, słyszę ich głosy, czuję ich zapach, krzywię się, gdy niechcący mnie dotkną, a potem wracam do hotelu, zamykam się w swoim pokoju i rzygam tym wszystkim. A gdy już wydalę z siebie całą tę truciznę, mogę w spokoju legnąć na łóżku, wziąć książkę do rąk i upijać się jedną z niewielu rzeczy, jakie są jeszcze piękne na tym świecie. Z dala od całego debilizmu, jakim zniewolone jest dwudziestopierwszowieczne społeczeństwo.
Dziś jednak jest inaczej. Mija godzina, za nią następna, a ja tylko siedzę i patrzę na ścianę, jakby było w niej coś ciekawego. Nie ma na niej jednak nic, jest normalną ścianą, czego o mnie nie można powiedzieć. Bo ze mnie to taka ściana uszkodzona, która potrafi sama myśleć, nie potrzebuje telefonu, by żyć, i w ogóle wygląda całkiem inaczej niż przeciętna ściana. A gdy dodać do tego mój wiek, czyli całe trzydzieści wiosen, i fakt, iż jestem ścianą, która nie zaznała słodyczy seksu (ale masturbacji i owszem), to już w ogóle można mnie uznać za wykluczonego ze społeczeństwa wyrzutka, który jakimś cudem uchował się przed wyburzeniem. Bo grunt to dobra farba, jak mawiają.
Niestety, moja farba ma jedynie charakter psychologiczny. Udaję wartościowego człowieka skrytego w paskudnym naczyniu pełnym wad i defektów. Zamiast zgrabnego nosa posiadam tylko nos orli, wydatny, w dodatku skrzywiony przez okulary. Wargi małe, nabrzmiałe, o nijakim kształcie. Odstające kości policzkowe niemiłosiernie wydłużające moją twarz, jakby chcąc coś udowodnić. Oczy duże, niebieskie, zawsze podkrążone, o ciężkich powiekach i rzęsach sprawiających wrażenie wymalowanych. I te włosy! Kręci się to we wszystkie strony, pokrywając głowę ciemną mieszanką brązu i czerni, i nie dając się w żaden sposób doprowadzić do porządku.
Zatem na czym polega to ucharakteryzowanie psychologiczne? A może faktycznie duch mój piękny i godny podziwu? Może faktycznie porzekadło „Nie oceniaj książki po okładce” sprawdza się i w moim przypadku? Otóż nic bardziej mylnego. Z charakteru jeszcze większa ze mnie paskuda, niż z wyglądu. Nieśmiały i zdystansowany, nieufny nawet wobec najbliższych. Do tego dochodzą wrodzone chłód i powaga, a także częste pragnienie samotności, ciszy, spokoju. Rzecz jasna ukrywam przed całym światem moje introwertyczne zapędy, udając szczęśliwego człowieka w sile wieku. Bawmy się, całe życie przed nami!, mówię, myśląc tak naprawdę o nieuchronności śmierci i braku sensu w ludzkim istnieniu.
I tak oto ja, chodzący przykład na to, jakim człowiekiem w żadnym wypadku nie być, spędzam sobie tygodniowy urlop nad morzem, próbując choć trochę się zrelaksować, odprężyć, zapomnieć o trudach codziennego życia. Tak naprawdę te siedem dni różni się od tych zwykłych tym, że nie muszę wstawać wcześnie rano do pracy, spotykać się z ludźmi, którzy mnie znają, lecz których los kompletnie mnie nie obchodzi… I to chyba tyle. Chociaż nie, jest jeszcze coś. Nie muszę się głupio uśmiechać i mogę odpocząć od udawania radosnego idioty.
Po dokładnym przestudiowaniu ściany i odłożeniu nieruszonej książki nachodzi mnie myśl, by wstać, ubrać buty i wyjść. Może zgubić się w obcym mieście i już nigdy nie wrócić, a może wręcz przeciwnie, pospacerować i jak gdyby nigdy nic wrócić. To nie ważne. Najlepszy plan to brak planu. Tak więc idę chodnikami pełnymi tej masy pozbawionej ikry, charakteru, rozumu, pierwiastka czyniącego wyjątkowym, i zastanawiam się, czy aby na pewno i ja taki nie jestem. Może tylko w mojej głowie uroiło się, że jestem wyjątkowy, inny, niedopasowany, godzący w ogólnie przyjęte normy i zaburzający idealny plan Stwórcy? Może to przez moje wybujałe ego, którego dotąd nie zauważyłem, mam o sobie tak głupie i naiwne mniemanie? Może czas rzucić to wszystko w diabły i wtopić się w tłum?
I wtedy jak łagodzący balsam przychodzi myśl, że i te wątpliwości zrodziły się przez moją inność. Zwyczajni, normalni ludzie tak nie myślą, nie mają takich rozterek, mówi głos. Oni nie muszą się martwić, że udają, mówi. Oni już tacy są, głupi w swej naiwności, zatraceni w dążeniu do celów wytyczonych im przez ogół, mówi. To mnie uspokaja. Świadomość, że mógłbym być jednym z tych zombie, o odgórnie ustalonych pragnieniach i priorytetach, bez własnego rozumu, bez moralności, bez wstydu, jest jak włożenie dłoni do wrzącego oleju.
Gdy już kończy się miejsce do spacerowania, zaczyna się bar. Samo wejście do niego nie jest trudne, wystarczy postawić kilka kroków, potem usiąść przy jednym ze stolików, najlepiej w kącie, schowanym, na uboczu, tak, by nie rzucać się w oczy, lecz tu właśnie zaczynają się schody. Wymarzony stolik, taki, który kusi swym odosobnieniem i prywatnością, najczęściej jest już zajęty przez napaloną parę, głęboko zaglądającą w swe oczy zamroczone alkoholem, z dłońmi splecionymi pod blatem, z szybkim oddechem, falującą piersią, setką brudnych myśli i planów czekających na zrealizowanie. Jednak nie dziś. Dziś mam szczęście, wymarzony stolik stoi pusty, woła mnie do siebie, by napawać się moją beznadziejnością. Daję się więc skusić i siadam przy nim, gładzę delikatnie jego drewnianą taflę, wzrokiem zaś wypatruję tutejszego barowego kelnera, który już nie raz przyjmował ode mnie zamówienie, za każdym razem z ukrywanym pobłażaniem i drwiną na twarzy, z tym samym uśmiechem i z tą samą wyprostowaną sylwetką godną króla. Nie mylę się, jest i tym razem. Gdy nasze spojrzenia się krzyżują wiem już, że za kilka sekund do mnie podejdzie, wyjmie swój magiczny notesik z dołączonym długopisem i zapisze tym samym, niedbałym, pochyłym, ostrym pismem moje zamówienie. „Co podać?”, pyta, a ja mu na to, że whisky z lodem, ale taką lepszą, droższą, dla koneserów, i najlepiej od razu podwójną porcję, ale w jednej szklance, i żeby z lodem nie przesadził, bo później wodę się pije, a nie whisky. I znowu ten uśmieszek, niewypowiedziana krytyka, skinienie głową, i już go nie ma, znika za barem, podaje karteczkę swemu koledze, szepcze mu coś na ucho, poprawia włosy, odbiera moje zamówienie i wraca, a ja podaję mu pieniądze, żeby później się nie trudzić. Napiwek zostawiam spory, bo zasłużył sobie chłopak, nawet jeśli ma mnie za nieudacznika, który wziął się nie wiadomo skąd i przychodzi pić w samotności, bez znajomych, kolegów, przyjaciół, dziewczyny, rodziny, kogokolwiek.
Pierwszy łyk jest najgorszy, to on bowiem przełamuje tę barierę między trzeźwością a byciem pod wpływem, wykonuję go jednak chętnie, gdyż dzięki niemu nie muszę tak twardo stąpać po ziemi. To jak ofiara składana bogom, dzięki której na chwilę oddalane są twoje problemy i nie czujesz już niczego. Dziś jest jednak inaczej. Moje nabożeństwo przerywa obcy mi mężczyzna, który grzecznie pyta, czy może się dosiąść, a ja, zaskoczony jego śmiałością i zdecydowaniem, tylko kiwam głową jak lalka o niezwykle sztywnym karku. Gdy siada naprzeciw mnie, przyglądam się jego krótko przystrzyżonym włosom w kolorze karmelu, lekko odstającym uszom, malutkim zmarszczkom okalającym jego bursztynowe oczy, prostemu nosowi, lśniącym, białym zębom odkrytym w przyjaznym uśmiechu, delikatnemu dołeczkowi w brodzie i dwóm wyraźniejszym w policzkach, pojedynczym piegom zdobiącym policzki, niedbałemu, czterodniowemu zarostowi, masywnemu, umięśnionemu ciału skrytemu za obcisłą, białą koszulką. Piękno jego osoby przyprawia mnie o zawroty głowy, mąci mój umysł, zaburza mój wewnętrzny spokój. Oto mężczyzna idealny, myślę. Ideał każdej kobiety, myślę. Wzór dla każdego takiego nieudacznika jak ja, myślę. „Pan tu tak sam przychodzi, pomyślałem więc, że podejdę”, mówi, stawiając przed sobą kufel pełny piwa. „Pan się nie gniewa na mnie, na moją śmiałość, prawda?”, pyta, a ja mogę tylko pokręcić głową i spiąć się do granic możliwości, w obawie, by czegoś nie popsuć, by nie spłoszyć tego niezwykłego stworzenia jakimś głupim, niepotrzebnym ruchem czy słowem. „Pan się denerwuje. Pan z tych, co trudno nawiązują kontakty”. „Skąd pan wie?”, pytam, bardziej przerażony jego spostrzegawczością niż oburzony jego odwagą i pewnością siebie. „Jestem dobrym obserwatorem. Pan jest z tych, co to są inni, ale boi się do tego przyznać. Mam rację? Pan udaje, by nie wzięto pana za kogoś mniej wartościowego od innych. Pan chce pasować mimo tego, że wcale nie pasuje”. Jego słowa sprawiają, że kamienieję. Nasze spotkanie trwa kilka minut, a on już wie o mnie niemal wszystko. Ostały się przed nim jedynie moje najmroczniejsze sekrety. „Skąd pan, u licha, to wszystko wie?”. „Mówiłem panu, jestem dobrym obserwatorem”. Beztroski, przyjazny ton jego głosu wprawia mnie w niewyobrażalne zakłopotanie. Czuję, że moje blade policzki pokrywają się rumieńcem, próbuję więc to ukryć, pociągając długi łyk trunku, którego kolor tak bardzo zbliżony jest do koloru tęczówek mojego rozmówcy, i nim się orientuję, w szklance zostają tylko pobrzękujące kawałki lodu. Trzęsącą się dłonią odkładam szklankę i patrzę w te oczy, spokojne, przyjazne, intrygujące, bezdenne. „Pan mnie intryguje już od kilku dni. Wybiera pan tylko te stoliki, które są najbardziej ukryte. Zamawia pan zawsze to samo. Napiwki też zostawia pan spore. I zawsze jest pan sam. Urlopowicz, jak mniemam, lecz w tym wieku to aż dziwne, że taki samotny i zagubiony”, mówi, nie przestając mnie lustrować tymi oczyma, które wwiercają się we mnie, jakby chcąc do cna wyssać mą duszę. „Lubię samotność”, udaje mi się wyjąkać, co brzmi trochę jak skomlenie kopanego psa. „Pan mnie intryguje. Niewielu już takich zostało na świecie, nieskażonych, czystych, niewinnych”. „Czystych? A cóż to znaczy pańskim zdaniem?”, pytam, coraz pewniejszym głosem, lecz nadal jakimś takim drżącym, falującym, nie mogącym utrzymać się w jednej linii. „Tego słowa nie opiszą, to trzeba widzieć i umieć zrozumieć, docenić”, mówi, a w jego oczach płonie już ogień, pasja, jakby trafił na coś, czego od dawna szukał. „Nawet wygląd pana taki inny, piękny w swej odmienności, mieszanina rysów i kształtów tak niezwykłych, że działających kojąco na zmysły”, nie przestaje, a ja czerwienię się coraz bardziej, pokazując w ten sposób, jaki ze mnie dzieciak niedojrzały i nieprzyzwyczajony do takich słów. „I te rumieńce, tak żywe na tym bladym licu! Pan mnie fascynuje, intryguje, krzyczy, bym pana lepiej poznał”. „Ależ bzdury pan opowiada. Zwykły ze mnie człowiek, nudny i pospolity. Nie ma tu niczego interesującego, tylko brzydota i szereg cech najnudniejszych”, mamroczę pod nosem, lecz mężczyzna nie daje za wygraną. Jego oczy, ach te oczy!, nie dają mi spokoju, pożerają mnie, obnażają, ćwiartują, rozkładają na czynniki pierwsze, a ja płonę, płonę jak suchy las, spalam się, odradzam jak feniks, po czym znowu ginę w płonieniach. A gdy wyciąga do mnie dłoń, już wiem, że ten płomień nie zniknie, że będę go pamiętał do końca życia. „Ja się panu nie przedstawiłem nawet, przepraszam. Michał”, mówi, a imię to świdruje mi w głowie, odbija się w niej echem, rozbrzmiewa niczym pęk dzwoneczków poruszanych przez wiatr. Ściskam więc jego dłoń, napawając się jej ciepłem, twardością jej skóry, jej siłą i przyjemnym poruszeniem kości przy każdym ruchu. „Daniel”, odpowiadam, a słowo to nagle traci dla mnie sens, jest tylko zlepkiem liter, równie dobrze mogłoby w ogóle nie istnieć. „Piękne imię. Pasuje do ciebie, Danielu”, mówi, a po moim ciele przechodzą ciarki, takie, jakich jeszcze nigdy nie czułem. „Może wyjdziemy stąd? To dobra godzina na spacer”, proponuje, a ja mogę tylko skinąć głową i obserwować, podziwiać, studiować go, zatracać się w jego wdziękach, ulegać jego urokowi.
Gdy wychodzimy, wiatr rozwiewa moje włosy, jakby myląc je z morzem, chcąc wzburzyć je i spienić, zaatakować nimi plażę. Niedbałym ruchem odgarniam je, czemu z niemym zachwytem przygląda się Michał, jakby było co i kogo podziwiać. Mimowolnie ruszam w stronę mojego hotelu, a gdy zdaję sobie z tego sprawę, jest już za późno, by zawrócić. Tak więc idziemy, w ciszy, wdychając zapach jodu unoszący się w wilgotnym, zasolonym powietrzu. Lecz coś jak zwykle musiało pójść nie tak. Ten sam wiatr, który chwilę wcześniej wydawał mi się zwykłą bryzą, teraz przywiał ze sobą deszcz, który lunął na nas niczym kaskada wściekłych samobójców, chcących za wszelką cenę zmoczyć nas. Instynktownie zaczynamy biec, spoglądając na siebie, a ja czuję, że nie dam rady się powstrzymać, i otwieram usta. „Tu, niedaleko, jest mój hotel. Możesz pójść ze mną i przeczekać tę ulewę”, proponuję, a radość na jego twarzy jest jednym z najpiękniejszych widoków, jakie zdążyłem zobaczyć w swoim życiu.
Chwilę później docieramy do hotelu. Wjeżdżamy windą na drugie piętro, a ja prowadzę go do mojego pokoju. Otwieram drzwi jednym pociągnięciem klucza w kształcie karty kredytowej i zapraszam go do środka ruchem głowy. Gdy zamyka za nami drzwi, czuję się jak w potrzasku. Dopiero teraz dochodzi do mnie, jak głupio się zachowałem. Dzieci w podstawówce wiedzą, by nie zadawać się z obcymi! Choć z drugiej strony znam jego imię, więc nie jest mi tak do końca nieznajomy… Och, cóż za pokręcony tok rozumowania, szczeniacki sposób myślenia. Wystarczyło, że ktoś okazał zainteresowanie prawdziwym mną, a ja bez wahania podałem mu rączkę i dałem się poprowadzić jak świnia na rzeź. „Żałujesz, że mnie tu zaprosiłeś?”, pyta, a ja nie mam serca powiedzieć mu prawdy. Zamiast tego po prostu siadam na łóżku i patrzę na niego, jak szczenię pragnące uwagi. I dostaję ją. Michał dotyka mojego policzka, delikatnie, z wyczuciem, uważając, by mnie nie zranić. Lecz ja czuję się tak, jakby dotykał każdej najmniejszej części mnie jednocześnie, jakby ogarniał mnie całego. Moje powieki opadają, ukrywając w ten sposób wszystkie emocje, jakie zaczęły pojawiać się w moich oczach. „Twoja skóra jest taka delikatna”, szepcze, a ja tonę w jego głosie, roztapiam się pod jego wpływem, przeistaczam się w sflaczałą masę, która pozwala, by ułożyć ją na łóżku. Gdy uchylam powieki, widzę jego twarz zatrważająco blisko mojej. Ta bliskość pęta mnie, nie pozwala, bym wykonał jakikolwiek ruch. Boję się, zaczynam drżeć, strach paraliżuje mnie, już nie jestem taki pewny, jak byłem kilka sekund temu. Lecz on spokojnie, bez pośpiechu przykłada swoje usta do moich. Czuję ich wilgotność, miękkość, i ten gorący oddech owiewający mnie w swój tajemniczy, oniryczny sposób. Jestem tym tak zniewolony, że bez zastanowienia uchylam swoje wargi, zapraszając go do wnętrza swoich ust, z czego chętnie korzysta. Jego język sprawia mi dziwnego rodzaju przyjemność pomieszaną z krępacją i nutą zgorszenia. W końcu to mój pierwszy pocałunek, dopiero uczę się tego, wpisuję do swojej encyklopedii, która do opasłych tomiszczów nie należy. Gdy jestem u kresu wytrzymałości, wszystko nagle ustaje. Mój oddech jest niezwykle ciężki, jakbym przebiegł setki kilometrów bez chwili wytchnienia. Czuję cienką stróżkę śliny spływającą mi po policzku, a którą z dziką satysfakcją zlizuje Michał, przyczyna całego tego zamieszania. Uśmiech nie schodzi z jego twarzy, widzę go przez mgłę wywołaną zawrotami głowy. Boję się, że intensywność tego wszystkiego zabije mnie. Szelest opadających ubrań nieco mnie otrzeźwia. Oto Michał pochyla się nade mną, eksponując swoje idealne ciało, swe idealne mięśnie, nawet jego zarost jest idealny. Wyciągam drżącą dłoń, by dotknąć jego piersi, a on chwyta moje palce i kładzie je sobie na sercu, pozwalając, bym czuł szalone tępo, z jakim pompowana jest jego krew. Chwilę napawamy się tym zwyczajnym, a zarazem jakże egzotycznym doświadczeniem, po czym Michał kontynuuje, nie mogąc powstrzymać swojego pożądania(?), podniecenia(?). Jego ręce łapią za skraj mojej bluzki i mocno ciągną ją do góry, a ja nie mam wyjścia, poddaję się temu, pozwalam na sprofanowanie świątyni, jaką jest on sam. Odwracam wzrok, gdy widzę, jak zaczyna przyglądać się mojej chuderlawej sylwetce, ledwo wyrzeźbionym mięśniom., wystającym obojczykom i żebrom. Opuszkami palców gładzi linię wyznaczaną przez czarne włoski rosnące od pępka w dół, po czym skubie je lekko.
Poddaję się mu. Nie dbam już o to, co ze mną będzie. Nie pragnę niczego innego, jak tylko zatopić się w jego ramionach, rozpłynąć się pod wpływem jego ciepła, zadrżeć na dźwięk jego głosu, westchnąć dzięki jego sprawnym ruchom i pocałunkom. Ta pusta skorupa, która zaczęła się rozsypywać, a którą nazywałem sobą, pękła, wypuszczając na wolność tego prawdziwego mnie, który od tak dawna wołał i próbował mnie do siebie przekonać. Już nie chcę być jak inny. Już nie chcę udawać kogoś, kim nigdy nie byłem i kim nigdy się nie stanę. Od dziś będę sobą.
Dziękuję ci za to, mój Michale aniele.



Koniec

Oto, co z człowiekiem robi naprawdę kiepski dzień. 
Wiem, wiem, mogłam w tym czasie pisać np. "Więźnia...", ale czasem muszę też wylać swoje żale na papier i ewentualnie się nimi z wami podzielić.