Menu

niedziela, 15 stycznia 2017

Życie online, część 16


Pierwszym, co poczuł Artur po przebudzeniu się, był drażniący zapach, jaki mógł panować tylko w szpitalu. Głowa niemiłosiernie go bolała, drażnił go nawet dźwięk kropel płynu skapujących w kroplówce podłączonej do jego dłoni. Mimo tego było mu niezwykle wygodnie, a ciężar, który czuł na udzie, wydawał mu się najwspanialszym uczuciem, jakiego kiedykolwiek doświadczył. Powoli otworzył oczy i rozejrzał się po sali, w której leżał. Na krześle po lewej stronie drzemała jego mama, zaś tuż przy łóżku, z głową na jego nogach, spał w najlepsze Marcel. Artur uśmiechnął się i zaczął głaskać go po włosach, powoli przypominając sobie o tym wszystkim, co zaszło. Ostatnim, co pamiętał, było uderzenie w głowę, lecz wiedział, że później było coś jeszcze. W końcu ktoś musiał go znaleźć, a Sergiusz nie był raczej na tyle łaskawy, by wezwać karetkę.
- Co jest? – zapytał niezbyt przytomnie Marcel, budząc się pod wpływem dotyku Artura. Spojrzał na chłopaka, a gdy dotarło do niego, że ten się obudził, uśmiechnął się z ulgą i usiadł prosto. – No w końcu. Już myślałem, że będziesz spał wiecznie.
- Co się stało? – wychrypiał. – Dlaczego tu jesteś?
- Zadzwoniłeś po mnie. Lekarz mówił, że możesz nie pamiętać niektórych rzeczy, ale to w końcu minie – wyjaśnił, głaszcząc go po policzku. – Miałeś wstrząśnienie mózgu, poza tym ten skurwysyn cię naćpał.
- Tak, to pamiętam. 
- Jak do tego w ogóle doszło? – zapytał, zamykając jego dłoń w uścisku. – Albo nie, opowiesz wszystko, jak twoja mama się obudzi.
- Ona wie?
- Powiedziałem jej to, czego dowiedziałem się od ciebie. Musiałem.
- W porządku – odparł i spojrzał na nią ze smutkiem. – Pewnie bardzo się o mnie martwiła.
- Ona chociaż nie była bliska omdlenia – zaśmiał się gorzko, po czym delikatnie ucałował jego nadgarstek. – Nigdy więcej tak mnie nie strasz, dobrze?
- Postaram się – odparł i splótł ich palce. Chwilę patrzeli sobie w oczy, po czym usłyszeli ciche ziewnięcie.
- Artur, jak się czujesz? – zapytała Karolina, przysuwając się do nich. Udała, że nie widzi ich złączonych dłoni, i odgarnęła synowi włosy z czoła.
- Dobrze. Tylko głowa mnie boli, ale to nic takiego.
- Czy to prawda, że Sergiusz…
- Przepraszam, nie chciałem, żeby to wyszło na jaw w ten sposób – odparł, odwracając wzrok.
- Przecież to nie twoja wina. To ja zaprosiłam do domu bandytę, i to ja powinnam cię teraz przepraszać. Poza tym od początku byłeś do niego nieprzychylnie nastawiony, i miałeś rację. I te nasze kłótnie o Sergiusza… - jęknęła, kręcąc głową z dezaprobatą i zrezygnowaniem.
- Nie powinna pani siebie obwiniać. Nikt nie potrafi przewidywać takich rzeczy – powiedział Marcel, nie mogąc znieść myśli, że Karolina nadal uważa się za sprawczynię całego tego zamieszania.
- Marcel ma rację. Poza tym najważniejsze jest to, że już nigdy więcej go nie zobaczymy.
Po jego słowach w sali zapanowała cisza, którą przerwał chwilę później, zaczynając opowiadać, jak doszło do całego zdarzenia. To, jak znalazł się w szpitalu, musiał dopowiedzieć Marcel, gdyż chłopak nadal nie mógł przypomnieć sobie niczego z tamtego okresu.
- Artur, nawet nie ma mowy, że nie zgłosisz tego na policję – powiedziała Karolina, gdy już przyswoiła sobie wszystkie informacje. – Nie obchodzi mnie, co ten psychol chce wrzucić do Internetu. Skrzywdził cię, i musi ponieść tego konsekwencje.
- Jakoś wątpię, że uda się go złapać – mruknął,
- Aha, czyli najlepiej dać sobie spokój i udawać, że nic się nie stało?
- Jeśli dzięki temu będziesz bezpieczna, to tak.
- Czułabym się o wiele bezpieczniej, gdyby Sergiusz poszedł siedzieć.
- Ja też! Ale zrozum, policja go nie złapie, jestem tego pewny. Poza tym pewnie już gdzieś wyjechał, kto wie, czy nie opuścił kraju… Po nim spodziewałbym się wszystkiego.
- Przepraszam, ale muszę się przewietrzyć. Zaraz do was wrócę – odparła po chwili. Wyszła z sali, mocno zaciskając dłonie w pięści, a jej usta zbiegły się w wąską linię.
- Chyba nieźle ją wkurzyłeś – stwierdził Marcel, chwilę patrząc jeszcze na drzwi, za którymi zniknęła.
- Zrozum, nie mam innego wyjścia – westchnął i zamknął oczy. – A tak w ogóle to nie powinieneś wrócić do domu? Mama pewnie się o ciebie martwi.
- Spokojnie, o wszystkim wiedzą. Pozwolili mi zostać z tobą ile tylko chcę. Właściwie to tata pozwolił, no i obiecał, że jakoś udobrucha mamę.
- Udobrucha? Co się stało? – zapytał, spoglądając na niego z niepokojem.
- Jakby to powiedzieć… Moja mama dowiedziała się o tym, co dzieje się między nami – wyjaśnił i uśmiechnął się przepraszająco. – To moja wina, byłem nieostrożny, a ona zobaczyła, jak cię całuję.
- Czy przez to masz jakieś problemy w domu? Może w ogóle powinniśmy przestać się…
- Nawet tak nie mów – przerwał mu. – Wszystko jest już w porządku, tata mnie zrozumiał i obiecał, że w końcu przekona do tego i mamę. Poza tym myślałem, że się wściekniesz.
- Sam już nie wiem, co mam robić – szepnął. – Zaczynam gubić się w tym wszystkim.
- Spokojnie, masz jeszcze trochę czasu. Wiesz już, co powiesz policji?
- Że niczego nie pamiętam, nie widziałem sprawców, i nie mam pojęcia, o co mogło chodzić. Chyba coś takiego.
- No nie wiem, czy to taki dobry pomysł – mruknął, wyciągając telefon, który lekko zawibrował. Spojrzał na wiadomość od Łukasza, którą w pierwszej chwili postanowił zignorować, lecz po chwili wszedł w wysłany mu link. To, co zobaczył, sprawiło, że o mało nie spadł ze stołka. – O kurwa – zaklął, czytając kolejne linijki artykułu. – Poznajesz ten samochód? – zapytał, odwracając ekran w stronę Artura.
- Aż za dobrze… - odparł. – A o co chodzi?
- Kilka godzin temu wyłowili go z rzeki. Ponoć jakieś inne auto zepchnęło go tam z drogi. Kierowca zginął, jeszcze nie poznali jego tożsamości – wyjaśnił.
- Myślisz, że to był… - zaczął Artur, lecz słowa uwięzły mu w gardle. Mógł tylko patrzeć na Marcela szeroko otwartymi oczami i próbować zrozumieć zaistniałą sytuację.
- No w sumie kto inny mógłby nim być? W ogóle całe miasto o tym huczy, ponoć zrobiła się z tego niezła afera.
- To dzieje się za szybko. Najpierw Sergiuszowi odbija i mnie porywa, po czym szykuje się do wyjazdu i zniknięcia z tych okolic, a na koniec znajdują go martwego w samochodzie. Co to ma niby być? Takie rzeczy nie dzieją się w normalnym życiu!
- Jakie rzeczy? – zapytała Karolina, wchodząc na salę i przenosząc wzrok to na bladego Marcela, to znów na Artura, któremu oczy mało nie wychodziły z oczodołów. – Coś się stało? Wyglądacie dziwnie.
- Proszę, niech pani sama przeczyta – powiedział, podając jej komórkę. Po chwili kobieta zakryła usta dłonią i oddała mu przedmiot.
- Może to i lepiej – szepnęła po nieznośnie długiej chwili ciszy. Ciężko opadła na krzesło i przetarła oczy, powstrzymując się od wybuchnięcia płaczem. Uśmiechnęła się, dodając sobie w ten sposób siły, i pewnie spojrzała na syna.
 W tym samym momencie ktoś zapukał do drzwi, po czym do pomieszczenia wkroczyło dwóch policjantów. Artur spojrzał na matkę porozumiewawczo, po czym uścisnęli się i kobieta wyszła z pomieszczenia, a za nią Marcel.
- Później do ciebie wpadnę – powiedział na odchodnym, po czym ruszył w stronę wyjścia ze szpitala. Chciał jeszcze porozmawiać z Karoliną, lecz zaraz zrezygnował z tego pomysłu. Bo co miałby jej niby powiedzieć? Zresztą nigdzie jej nie widział, uznał więc bieganie po całym budynku za bezsensowne. Zamiast tego poszedł prosto do domu, zastanawiając się, co z tego wszystkiego wyjdzie.
* * *
Artura wypisano ze szpitala po pięciu dniach, gdy zyskano pewność, iż wszystko jest w porządku. Razem z Karoliną pojechali do domu, gdzie chłopak z ulgą położył się na dywanie w salonie i cicho westchnął. Ostatnie dni przysporzyły mu wielu zmartwień. Przede wszystkim rozmowy z policjantami go wykończyły, szczególnie te ich pytania, czy aby na pewno niczego sobie nie przypomina. Ostatecznie jednak przyjęli do wiadomości, że Artur nie zna żadnych szczegółów i najprawdopodobniej nie przyczyni się do ujęcia sprawcy. Jedyną pocieszającą wiadomością było potwierdzenie, iż w wypadku faktycznie zginął Sergiusz. Co prawda nie powinien cieszyć się z czyjejś śmierci, lecz w głębi duszy czuł, że mężczyzna sobie na to zasłużył.
- Jak się czujesz? – zapytała Karolina, nie miała jednak na myśli samopoczucia fizycznego. Przysiadła na skraju kanapy popijając wodę i wpatrując się w swoje dłonie.
- Czuję ulgę. Czy to normalne? Przecież on nie żyje…
- Nie myśl już o tym. Przecież to nie jest twoja wina, poza tym Sergiusz wyrządził ci tyle złego, że nie masz powodu go żałować. Po prostu zapomnijmy o tym.
- Najważniejsze, że będziesz już bezpieczna – odparł i spojrzał na nią, uśmiechając się. Już miał dodać coś jeszcze, lecz przerwał mu dźwięk domofonu. Karolina bez słowa wstała z kanapy i poszła do przedpokoju.
- Artur, to do ciebie.
- Czyżby Marcel? – bardziej stwierdził, niż zapytał, podnosząc się z podłogi i dołączając do niej w chwili, gdy otworzyła drzwi i wpuściła do środka chłopaka.
- Marcel, słońce, jak miło cię widzieć – powitała go i przytuliła, stając przy tym na palcach. – Dziękuję, że przyszedłeś.
- Cała przyjemność po mojej stronie – odpowiedział uprzejmie i zdjął buty.
- Artur, muszę iść już do pracy. Przepraszam, że nie mogę z tobą zostać, ale szef i tak dał mi już wystarczająco wolnego, nie mogę dłużej siedzieć w domu.
- I dlatego wynajęłaś mi niańkę? Przecież wiesz, że bym sobie poradził – zaśmiał się.
- Dzięki temu będę spokojniejsza. Wrócę wieczorem – oznajmiła i niemal wybiegła z mieszkania. Artur tylko westchnął, przekręcił klucz w zamku i spojrzał wyczekująco na Marcela.
- Wygląda na to, że mamy cały dzień dla siebie – stwierdził chłopak, uśmiechając się promiennie.
- Nie wierzę, że dałeś się w to wciągnąć.
- Daj spokój, to tylko taka przykrywka – mruknął, wzruszając ramionami, i złapał go pod rękę. – Jesteś głodny czy coś? Jeśli czegoś potrzebujesz, nie krępuj się i mów.
- Niczego mi nie trzeba. Możesz odejść, Sebastianie – odparł kpiąco.
- Och, daj spokój! Ja na serio się o ciebie martwię.
- Przecież wszystko ze mną w porządku, nie jestem jakimś kaleką – powiedział, idąc do swojego pokoju. Opadł na łóżko i położył się na brzuchu, klepiąc miejsce obok siebie. Marcel od razu zrozumiał ten gest i legł obok niego. – Jak tam twoja mama?
- Dwa dni temu przeprowadziliśmy długą, poważną rozmowę. Wygląda na to, że prawie całkowicie pogodziła się z moją orientacją. Teraz będzie już tylko lepiej.
- To dobrze. I jeszcze raz za to przepraszam. Przez to głupie nieporozumienie…
- Dla mnie to nie było nieporozumienie – przerwał mu. – Kiedy w końcu przestaniesz zaprzeczać samemu sobie?
- Nigdy tego nie robiłem.
- Czyżby? Więc dlaczego udajesz, że to cię nie rusza? Przypomnij sobie, jak reagowałeś na mój dotyk, co czułeś podczas spędzania ze mną czasu… Poza tym samo to, że zadzwoniłeś właśnie po mnie, gdy leżałeś naćpany i pobity w lesie, dużo znaczy. Mogłeś wybrać jakikolwiek numer, ale pomyślałeś o mnie. Jeszcze ci mało dowodów?
Chłopak głośno nabrał powietrza do płuc i odwrócił wzrok. Marcel trafił w sedno, wypowiedział na głos to, co od kilku dni kłębiło się w głowie Artura i nie dawało mu spokoju. Tylko czy to naprawdę takie proste? Wyrzec się samego siebie, poddać się, przyznać do przegranej…
- Skąd mogę mieć pewność, że za chwilę ci się nie znudzę? Że nie zostawisz mnie zaraz po zaspokojeniu swojej ciekawości?
- Myślisz, że gdybym nie brał cię na poważnie, to tyle bym się bawił w te całe podchody?
- Po tobie można się wszystkiego spodziewać, i to jest najgorsze. Nigdy nie wiem, o czym myślisz, podczas gdy mnie tak łatwo przejrzeć. Wkurza mnie to.
- Widzisz? To kolejny dowód na to, że odwzajemniasz moje uczucia – powiedział, głaszcząc go po głowie.
- Ale ja przecież nigdy… no wiesz – burknął, patrząc na niego wilkiem.
- Tym lepiej dla mnie. Świadomość, że to ja, spośród siedmiu miliardów ludzi, skosztuję cię jako pierwszy, jest niezwykle satysfakcjonująca. Podniecająca w sumie też.
- Jesteś nienormalny. Co ja w tobie w ogóle widzę? – zapytał zrezygnowanym głosem i przewrócił się na plecy. Westchnął ciężko, modląc się w duchu, by nie żałować swojej decyzji. – Dobra, wygrałeś. Nigdy nie pomyślałbym, że to powiem, ale ja chyba też się w tobie… zakochałem.
- Mógłbyś powtórzyć? Bo nie zrozumiałem… - poprosił z miną niewiniątka, za co od razu został zdzielony po głowie.
- Ty chamie! Zapomnij o tym, co powiedziałem. Zmieniam zdanie.
- Za późno, księżniczko. Słowo się rzekło – odparł triumfalnie i usiadł, po czym podniósł Artura do tej samej pozycji. – Kocham cię.
- To krępujące – mruknął, odwracając wzrok. Marcel cmoknął, niezadowolony, i złapał go pod brodę, zmuszając, by spojrzał mu w oczy.
- Kiedy ja naprawdę cię kocham – powiedział niskim, cichym głosem. Przybliżył swoją twarz do jego, ciekawy, jak chłopak zareaguje tym razem. Widząc rumieńce na jego policzkach, uśmiechnął się i przeniósł dłoń na linię jego żuchwy. Delikatnie pogłaskał miękką, rozgrzaną skórę, jednocześnie czując twardość kości i drobnego, niewidocznego na pierwszy rzut oka zarostu. – Tak długo na to czekałem – szepnął, ostrożnie muskając wargami jego wąskie usta. Trwało to ułamek sekundy, lecz przyniosło Marcelowi więcej satysfakcji, niż większość pocałunków w jego życiu.
- I co ja mam teraz zrobić? – zapytał niepewnie, próbując się odsunąć. W jego głowie panował totalny chaos, rozsądek zaś podpowiadał, że powinien jak najszybciej stąd uciec. Mimo to nadal siedział na swoim miejscu i cierpliwie czekał na dalszy rozwój wydarzeń.
- A co myślisz, że powinieneś zrobić?
- Odsunąć się na bezpieczną odległość – bąknął, uważnie studiując twarz starszego chłopaka.
- Hej, to nie wchodzi w grę. Myślisz, że tak łatwo cię teraz wypuszczę?
- Ja już w ogóle nie myślę – przyznał szczerze, kręcąc głową na boki. – Co ze mną jest nie tak?
- Nic. Dla mnie jesteś idealny. A to, że straciłeś głowę, cóż… Właściwie to ci się nie dziwię.
- Ty i to twoje samouwielbienie – mruknął. Zdał sobie sprawę, że całe to odwracanie uwagi Marcela przestaje być skuteczne, i że niedługo ich rozmowa wróci na niebezpieczne tory. Muszę coś wymyślić! Cokolwiek!, pomyślał gorączkowo, coraz bardziej panikując.
- Ech… No już tak na mnie nie patrz, przecież cię tu nie zgwałcę – powiedział, uśmiechając się i siadając nieco dalej od niego. – Mogę poczekać jeszcze trochę.
- Przepraszam – szepnął, ukrywając twarz w dłoniach. – Po prostu potrzebuję czasu.
- Rozumiem. Oby to nie trwało zbyt długo, bo w końcu naprawdę nie wytrzymam i…
- Tak, tak – przerwał mu i wstał. – Nie wiem jak ty, ale ja okropnie zgłodniałem.
- Zaraz coś ci upichcę. Na co masz ochotę?
- Cokolwiek – odparł wymijająco i poszedł do kuchni.
Siedząc na krześle i obserwując Marcela smażącego tosty, Artur po raz pierwszy zrozumiał, jak wielkim jest szczęściarzem, mając go tuż obok siebie.
* * *
- Naprawdę nie wiem, jak mam ci dziękować – powiedziała Karolina, gdy Marcel szykował się do wyjścia.
- To naprawdę nic takiego. Pomoc przyjacielowi jest moim obowiązkiem.
- Już się tak nie podlizuj – mruknął Artur, krzyżując ręce na piersiach i patrząc na niego z figlarnymi iskierkami w oczach.
- Wcale się nie podlizuję. To tylko mój urok osobisty – odparł i zmierzwił mu włosy. W odpowiedzi chłopak zarumienił się, burknął pod nosem pożegnanie i poszedł do swojego pokoju.
- Aż miło popatrzeć na waszą dwójkę. Wcześniej Artur nie miał nikogo takiego, był samotny. Naprawdę go zmieniłeś.
- W drugą stronę to też zadziałało. Czasem sam siebie nie poznaję – westchnął. Założył kaptur na głowę i położył dłoń na klamce. – Jakby co, służę pomocą. Do widzenia – powiedział, po czym wyszedł z mieszkania, zbiegł po schodach i wydostał się na dwór. Odetchnął głęboko chłodnym powietrzem i ruszył spacerkiem w stronę swojego domu. W połowie drogi wyciągnął komórkę i wybrał numer do Nikodema, który odebrał niemal natychmiast.
- Marcel! W końcu się odezwałeś.
- Wybacz, ostatnio trochę się działo, sam rozumiesz.
- Czekaj, Adam coś rozwala znowu – powiedział. Chwilę później dało się słyszeć głośne stęknięcie, śmiech i dziwne trzaski. – Krychu, no zrób coś z nim! Boże, co za debil.
- Jak bardzo nawaleni jesteście?
- Spokooojnie, jeszcze nie jest tak źle – zaśmiał się. – Na razie to tylko piwo. To co się tam u ciebie działo?
- W domu miałem zamieszanie, tata wrócił, no takie pierdoły.
- Czytaliśmy, że w Dąbrowie jakiegoś gościa mafia zabiła czy coś.
- Jaka mafia? Po prostu jakiś debil zjechał do rzeki. Pijany był pewnie. Nic takiego. A wy? Co robicie oprócz chlania?
- Obóz jak obóz. Zabawy, wygłupy, panienki… Żyć nie umierać. W sumie jest jeden plus, że cię nie ma. Nie zgarniasz wszystkiego, co najlepsze, dla siebie.
- Uważaj, żebym tam do was nie przyjechał i nie zrobił porządku.
- Grozisz mi? – zapytał, udając wrogi ton, po czym głośno się roześmiał. – Dobra, ja kończę. Bo mi już druga kolejka mija.
- Pozdrów resztę. I przypomnij im o pamiątkach dla mnie.
- Jak nie zapomnę – odparł i rozłączył się.
Chwilę później Marcel wszedł do domu. Odwiesił bluzę na wieszak, zdjął buty i poszedł do salonu, skąd dobiegał dźwięk włączonego telewizora. Usiadł na kanapie obok ojca i Asi, którzy zaszczycili go tylko przelotnym spojrzeniem.
- I jak tam Artur? – zapytał mężczyzna, nie odwracając wzroku od ekranu.
- Zdrów i pełen energii.
- Pocałowałeś go wreszcie?
- Asia! – zganili ją jednocześnie, patrząc na nią z szokiem i niedowierzaniem na twarzach.
- No co? Nie moja wina, że zachowują się jak jakieś niedoświadczone nastolatki.
- Odezwała się wielce obeznana w temacie – mruknął Marcel, chwytając poduszkę, która chwilę potem uderzyła w czoło dziewczyny.
- Wy mnie kiedyś do grobu wpędzicie – westchnął, wstając z kanapy. – Ja nie wiem, po kim z was takie szatany.
- A przypomnieć ci, jak zachowywałeś się na studiach?
- Proszę, Julio, nie zaczynaj tego tematu.
- Ale dlaczego? Niech mama się wypowie, ma prawo – powiedziała Asia, od razu się ożywiając.
- Właśnie. Wolność słowa jest – poparł ją Marcel z miną niewiniątka.
- Jak zasłużycie, to wam kiedyś opowiem to i owo – odparła i usiadła wyprostowana w fotelu. Wzięła łyk herbaty z filiżanki, po czym odstawiła ją na stolik. – Powiedz mi, Marcel, jak czuje się twój kolega? Doszedł już do siebie?
- Tak, wszystko już w porządku. Lekarze powiedzieli, że nie powinno być żadnych komplikacji w postaci krwiaków czy czegoś tam. Wygląda też na to, że i on, i jego mama, otrząsnęli się i pogodzili z całą tą sytuacją.
- Dobrze, że wszystko tylko tak się skończyło. Mieli szczęście.
- Oj mieli, mieli. Ten cały Sergiusz serio był psychopatą.
- A czy mamie Artura nie przeszkadza, że tak często u nich przesiadujesz?
- Nie, wręcz przeciwnie. Cieszy się, że mam na niego oko. Czemu pytasz?
- Po prostu nie chcę, żebyś się im narzucał.
- Spokojnie, gdyby tak było, pani Karolina na pewno by mu o tym powiedziała – powiedział tata Marcela, wracając z powrotem do salonu i z dość surową miną włączając się do rozmowy.
- No właśnie. Wiecie co? Pójdę już do swojego pokoju, zmęczony jestem – mruknął, i niemal pobiegł na górę. Gdy znalazł się w swojej sypialni, odetchnął z ulgą i opadł na łóżko.
Było mu głupio, że przez niego rodzice tak często się kłócą. Nawet nie mógł spędzić z nimi czasu, bo zaraz rozmowa schodziła na niebezpieczne tory, w efekcie czego jego mama przybierała ten karcący, chłodny ton, a tata wychodził jej naprzeciw niczym adwokat odpierający argumenty prokuratora. Tylko jego siostra zachowywała się normalnie, nie licząc oczywiście sytuacji, gdy palnęła jakąś głupotę. Jak tak dalej pójdzie, to oszaleję, pomyślał, przecierając oczy.
- Marcel, śpisz? – spytała szeptem Asia, wślizgując się do pokoju. Przysunęła sobie krzesło jak najbliżej łóżka, usiadła na nim i spojrzała na brata wyczekująco.
- Czy wy nie możecie dać mi chociaż chwili spokoju? – jęknął i zmierzył ją wściekłym spojrzeniem. – Czego chcesz?
- Jak to czego? Nie odpowiedziałeś mi na pytanie.
- Co? Jakie pytanie?
- Czy się już pocałowaliście.
- Skąd wiesz, że wcześniej tego nie robiliśmy? W ogóle co cię to obchodzi, gówniaro?
- Jesteś zły, więc pewnie Arczi znowu cię spławił – zachichotała i teatralnym gestem odgarnęła włosy z czoła. – Zawsze jesteś taki pewny swego, a wychodzi na to, że nie potrafisz poderwać nawet jednej osoby.
- Tak się składa, moja droga, że to nie jest moje pierwsze rodeo. I, dla twojej wiadomości, pocałowałem go. W sumie zaliczyłbym to jako pół pocałunku, no ale… - powiedział, na chwilę się zamyślając. – Chociaż nie, pół to też za dużo. Chyba serio jestem beznadziejny.
- Z grzeczności nie zaprzeczę. A wyznaliście sobie chociaż miłość?
- No pewnie. Staliśmy na klifie, morska bryza rozwiewała nasze włosy i ubrania, trzymaliśmy się za ręce, w tle zachodziło słońce… W pewnym momencie powiedziałem, że go kocham, a on odpowiedział, że on mnie też. I żyliśmy długo i szczęśliwie.
- Scenariusz jak z taniego yaoica – mruknęła pod nosem, zanim zdążyła ugryźć się w język.
- Boże, tylko nie to – jęknął Marcel, patrząc na nią wzrokiem pełnym pogardy. – Moja siostra właśnie przechodzi transformację w zagorzałą yaoistkę. Ty w ogóle wiesz, że takie rzeczy są dla dorosłych?
- Myślisz, że czyja to wina, że po to sięgnęłam?
- A, no tak. Zapomniałem. Winny jest cały świat, tylko nie ty.
- Daj mi spokój, bo sam lepszy nie jesteś. Myślisz, że nie wiem o twoim magicznym kartonie, który chowasz w szafie?
- Kartonie? – wychrypiał, momentalnie blednąc na twarzy. – Nie mam żadnego kartonu.
- Czyżby? – zapytała i doskoczyła do wskazanego wcześniej mebla. Zamaszystym ruchem otworzyła drzwi i odgarnęła z prawego rogu kilka rzuconych tam niedbale ubrań, po czym wyciągnęła stamtąd szare pudło.
- No nie, teraz przegięłaś – warknął, doskakując do niej i wyrywając jej je z dłoni. – Słyszałaś kiedyś o prywatności? Chciałbyś, żebym poczytał sobie twój pamiętnik albo pogrzebał w szafkach?
- Potrzebowałam jakiś czas temu śpiwór, bo mieliśmy noc w szkole. Mój się podarł, to wzięłam twój. A to, że przy okazji znalazłam to, co znalazłam… Cóż, totalnie nie moja wina.
- No to skoro go potrzebowałaś, powinnaś przyjść do mnie i mi o tym powiedzieć, a nie się zachowywać, jakbyś była u siebie. Ja rozumiem, że rozpieszczony z ciebie bachor, ale bez przesady!
- A z ciebie zboczeniec! – odgryzła się i pokazała mu język. Marcel tylko popukał się palcem w czoło i schował z powrotem karton, po czym spojrzał na dziewczynę wyczekująco. – Dobra, nie to nie. Tylko żebyś później nie biadolił, że nie masz się komu wyżalić! – fuknęła, tupiąc nogą, i wyszła.
Chłopak westchnął ciężko, wiedząc, że już następnego dnia Asia nie wytrzyma i sama do niego przyjdzie. Mimo to zrobiło mu się nieco cieplej na duszy. Świadomość, że ma kogoś, kto tak bezgranicznie go wspiera, była pocieszająca.
* * *
- Artur, zrobiłam kolację! – krzyknęła Karolina, kładąc na stół talerze i kubki z herbatą. Chłopak zwlekł się z łóżka i przyszedł do kuchni, uśmiechając się na ten widok. Sam już nie pamiętał, kiedy ostatni raz jedli wspólny posiłek, a przynajmniej nie rozwaleni w salonie przed telewizorem.
- Dawno tego nie robiliśmy – powiedział, siadając na krześle. – Coś się stało?
- Nie, po prostu pomyślałam, że spędzenie wieczoru razem to dobry pomysł – odparła, smarując kromkę chleba masłem. – Poza tym to dobra okazja, by trochę porozmawiać.
- A więc o to chodzi. Na ploty mnie tu zaprosiłaś – zaśmiał się, polewając swoją porcję jajecznicy keczupem. – Zatem czego chciałabyś się dowiedzieć?
- Dobra, powiem wprost. Od dawna mnie to nurtuje, właściwie od chwili, gdy poznałam Marcela – wyznała, a Artur momentalnie zesztywniał. – Ta cała Marcelina… To on, prawda? I później to twoje zastanawianie się, czy zaufać koledze, który cię oszukał. Cały czas chodziło o niego?
- Od początku wiedziałaś…?
- Najpierw to były tylko domysły, z czasem stawałam się coraz bardziej pewna. Od chwili, gdy wróciłeś z tego nieudanego spotkania z Marceliną, przestałeś o niej mówić, a jakiś czas później przedstawiłeś mi chłopaka, który był do niej tak bardzo podobny. Tylko dlaczego od razu mi o tym nie powiedziałeś? Jak długo miałeś zamiar to ukrywać?
- A co miałem zrobić? Przez tyle miesięcy opowiadałem ci jak najęty o dziewczynie, którą poznałem, po czym poszedłem się z nią spotkać i przywitał mnie facet… Sam byłem zdezorientowany, zaskoczony, przede wszystkim czułem się oszukany i poniżony. A gdybym przyznał się przed tobą do porażki, wtedy w ogóle czułbym się jak skończony frajer.
- Dobrze, najważniejsze, że sobie to wyjaśniliśmy – powiedziała, zabierając się za jedzenie. Po chwili spojrzała na niego uważnie, widać było, że zastanawia się, czy powiedzieć coś jeszcze.
- Co jest? – zapytał, czując się coraz bardziej nieswojo. Z trudem przełknął ostatnią porcję jajecznicy, czekając, aż to dziwne napięcie minie.
- A nie, nic – odparła, lecz chłopak miał dziwne wrażenie, że go okłamała. Wolał jednak dla własnego dobra nie drążyć tematu.
Gdy skończyli jeść, Artur pozmywał naczynia, wcześniej przekonując kilka minut jego mamę, że nie umrze, jeśli to zrobi, po czym każde z nich rozeszło się w swoją stronę. Chłopak od razu chwycił za telefon i napisał wiadomość do Marcela.
>>Moja mama właśnie się przyznała, że od samego początku domyślała się, że jesteś Marceliną<<
>>A powiedziała, że domyśla się czegoś więcej?<<
>>Jeszcze tego by brakowało…<<
Artura na samą myśl przeszył dreszcz. Chybaby się spalił ze wstydu, gdyby jego mama nagle powiedziała mu, że podejrzewa ich o coś więcej niż zwykłą przyjaźń.
>>Ale wiesz, że będziemy musieli jej powiedzieć?<<
>>O ile to między nami w ogóle wypali<<
>>Sam przyznałeś, że mnie kochasz. Nie ma opcji, że to nie wyjdzie<<
- Żeby to było takie proste, jak mówisz – westchnął, wpatrując się w telefon. Uśmiechnął się sam do siebie, po czym wziął laptopa z zamiarem urządzenia sobie kilkugodzinnego maratonu serialu.
Tego wieczoru miał jeden cel. Zapomnieć o wszystkich problemach i zmartwieniach, jakie zaprzątały jego umysł.




Jeej, jak dawno tu nie było tego opowiadania. Wstyd, że aż tak je zaniedbałam, ale nie miałam weny ostatnio na nie. 
W ogóle ostatnio nie miałam zapału dosłownie do niczego, nawet do życia. Także przepraszam za zwłokę. I za to, że praktycznie nie było ze mną kontaktu (to te komentarze, na które nie odpowiedziałam). Teraz powinno być już tylko lepiej. No chyba że znowu mnie choroba na łopatki rozłoży, jak to miało miejsce wczoraj T^T
Mam też nadzieję, że nie macie mi za złe tego, że pocałunek Marcela i Artura nie był jeszcze tym, na co wszyscy tak bardzo czekają (bo czekacie, nie?). Ale nie martwcie się, w następnym rozdziale powinno się to już wydarzyć. W ogóle jeszcze kilka rozdziałów i "Życie online" dobiegnie końca. Trochę dołuje mnie ta myśl, ale wszystko kiedyś się kończy, taka kolej rzeczy. 
W każdym razie powróciłam do żywych, więc teraz będzie już tylko lepiej.
Pozdrawiam Was wszystkich i do następnej notki, Towarzysze! ♥

niedziela, 1 stycznia 2017

Z pamiętnika Iwana. Wpis szósty

24 marca 1932r.
Дорогой дневник!
Dziś przyszła do mnie ciocia Natalia. Najpierw rozmawiała z moim ojcem, a później zabrała mnie na spacer. W kieszeni płaszcza schowała papierową torebkę z suchym chlebem, którym karmiła kaczki i łabędzie pływające po jeziorze. Gdy widziałem ją uśmiechniętą i taką normalną, poczułem, że czegoś mi brak. Czułem się tak, jakbym patrzył w lustro i widział w nim jakiś inny świat, do którego nigdy nie będę miał wstępu. Teraz, gdy się and tym zastanawiam, dochodzę do wniosku, że tak naprawdę nie ubolewam z tego powodu. Tylko dlaczego? Przecież zawsze marzyłem o innym życiu. O kimś, kto pokaże mi, czym jest szczęście, miłość, przyjaźń, rodzina… O czymkolwiek pozytywnym. Teraz, gdy o tym myślę, czuję, że to niemożliwe, a marzenie to staje się tylko ciekawością, która i tak w końcu zostanie mi odebrana. Jak wszystko zresztą. Patrzyłem więc i uśmiechałem się, gdyż czułem, że to jedna z ostatnich chwil, w których mogłem sobie na to pozwolić. I wtedy ciocia zapytała, co u mnie słychać. Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Bo przecież wiedziała, jak to wszystko wygląda. Kilka razy była świadkiem mojej tresury. Powiedziałem, że w porządku. Bałem się, że to jakiś test, i jeśli zacznę się żalić, ona powie mojemu ojcu, a on ukaże mnie za złe zachowanie. Mimo wszystko jest jego siostrą, czasem potrafiła być nawet gorsza od niego. Słyszałam, że pokazałeś ostatnio pazurki przy Wadimie, powiedziała, a ja poczułem gniew na samo wspomnienie. Mimo to wzruszyłem tylko ramionami. Musiałem być ostrożny, nigdy nie wiadomo, gdzie czai się wróg i czego chce. Ale na tym to wszystko się skończyło. Ciocia zmieniła temat i zaczęła mówić o sobie. Później zaprosiła mnie do siebie. Uwielbiam jej dom. Nie jest duży, ale za to przytulny i nowocześnie urządzony. Czuję się tam dobrze, najchętniej zostałbym tam na zawsze. Ciekawe, jak ojciec by zareagował, gdybym pewnego dnia uciekł z domu? Pewnie by mnie zabił zaraz po znalezieniu. A to nie zajęłoby mu dużo czasu. Przed nim nie da się schować. Do swojej śmierci będzie sprawował nade mną kontrolę.
Gdy wróciłem do domu, był wieczór. Ojciec siedział w swoim gabinecie, widziałem go przez uchylone drzwi. On też mnie zobaczył. Przez jeden, przerażający ułamek sekundy nasze oczy się spotkały, po czym on wrócił do swoich zajęć, a ja poszedłem do pokoju. Tak bardzo chciałbym móc mu się przeciwstawić. To takie upokarzające. Właśnie w takich chwilach czuję do siebie największe obrzydzenie.
Chociaż nie. Najbardziej nienawidzę siebie, gdy płaczę. 

wtorek, 27 grudnia 2016

Z pamiętnika Iwana. Wpis piąty

22 marca 1932r.
Дорогой дневник!
Ojciec wrócił z samego rana. Gdy mnie budził, czułem od niego odór alkoholu, był jednak trzeźwy. Kazał mi się ubrać i przyjść do jego gabinetu, gdzie czekał na mnie razem ze swoim przyjacielem. Widziałem go pierwszy raz w życiu. Miał na imię Wadim, a z wyglądu przypominał bobra, głównie przez długie przednie zęby i dziwaczne wąsy. Od razu, gdy go zobaczyłem, wiedziałem, że nie czeka mnie nic dobrego. Ojciec kazał mi zamknąć drzwi i usiąść na krześle, które postawił na środku pokoju. Później Wadim zaczął opowiadać, co przeszedł w wojsku, co czuł, gdy pierwszy raz mordował człowieka, a także mówił, jak skutecznie wyciągać informacje z pojmanych jeńców. Jedną taką metodę pokazał mi osobiście. Wyciągnął z kieszeni małą tabliczkę i zaczął drapać ją moimi paznokciami. Dźwięk temu towarzyszący doprowadzał mnie do szału, a rozchodzące się po ciele dreszcze czuję do teraz. Gdy chciałem wyrwać dłoń z jego uścisku, ojciec uderzył mnie w twarz i wykrzyczał, że mam stać się silny, by nikt nigdy mnie nie złamał. Że mam być nie do zatrzymania. I wtedy pierwszy raz w życiu naprawdę tego zapragnąłem. Chciałem być silny. Chciałem być nie do zatrzymania. Chciałem stać się maszyną do zabijania. Gdybym taki był, ani Wadim, ani mój ojciec nie byliby mnie w stanie skrzywdzić. To ja miałbym nad nimi władzę. Patrzyłbym na nich z góry, drapał ich paznokciami tę cholerną tabliczkę, policzkował za każdy najmniejszy przejaw buntu. To takie niesprawiedliwe. Dlaczego muszę być gorszy od nich tylko dlatego, że jestem młodszy? Dlaczego nie mogę obudzić się pewnego dnia w nowym, lepszym ciele? Mam dość. Niech to się w końcu skończy!
Po kilku godzinach matka przyniosła im do gabinetu tacę z obiadem. Na sam widok jedzenia zaburczało mi w brzuchu, do teraz czuję upokorzenie na samą myśl o tym. Oczywiście oni to wykorzystali. Chcieli, żebym błagał, by się ze mną podzielili. Podtykali mi pod nos kawałki mięsa i ziemniaków, ale byli głupi, jeśli pomyśleli, że ulegnę. Nie raz musiałem wytrzymać kilka dni bez jedzenia, co więc znaczyło te kilka godzin? W pewnym momencie Wadim postawił mi na kolanach talerz z resztkami i powiedział, że jeśli tylko chcę, mogę go wylizać. Jak pies. Wtedy nie wytrzymałem i naplułem na tę jego obleśną gębę. Spodziewałem się kary, lecz ojciec milczał, patrząc wymownie na Wadima. A on zaczął się śmiać. Powiedział, że niezła ze mnie sztuka, ale trzeba popracować nad moim charakterem. Później odprawili mnie do mojego pokoju.
Do wieczora miałem spokój. Ojciec znowu gdzieś pojechał, niespecjalnie mnie nawet ciekawi gdzie. Matka oczywiście skorzystała z okazji i przyprowadziła sobie jakiegoś młodego chłopaka do towarzystwa. Coraz mniej mnie to brzydzi. Jeśli w ten sposób udaje jej się uciec, choć na chwilę, z tego świata, niech robi to jak najczęściej. Ludzie nie powinni żyć tu, na Ziemi. To miejsce jest zbyt złe, a zło to pożera każdą, nawet najczystszą duszę, biorąc ją w niewolę i pogrążając w mroku. Być może lepiej byłoby nam się nigdy nie narodzić.

        Wpis szósty

sobota, 24 grudnia 2016

Wesołych Świąt!


Moi drodzy! Jako że dziś dwudziesty czwarty grudnia, chciałam życzyć Wam wszystkim zdrowych, radosnych świąt Bożego Narodzenia! Żebyście ten czas spędzili w gronie najbliższych Wam osób, zapominając o tym, co złe! Żeby wszystkie Wasze marzenia się spełniły, smutki i troski zniknęły, a na ich miejsce pojawiły się radość i spokój!
Życzę Wam też szczęśliwego Nowego Roku i oczywiście udanego Sylwestra! No i żeby nadchodzący rok 2017 był jeszcze lepszy niż obecny!
Jeszcze raz wszystkiego co najlepsze!
Wesołych Świąt!




Jeszcze raz Wesołych Świąt!
Do następnej notki, Towarzysze! ♥

wtorek, 6 grudnia 2016

Życie online, część 15

Dziś Mikołajki, a więc święta coraz bliżej! A że bardzo się w tym roku cieszę z nadchodzącego Bożego Narodzenia, to już od dziś wprowadzę trochę świątecznego klimatu Bo kto mi zabroni? :D


Następnego dnia Marcel obudził się niezwykle zmęczony. Przez pół nocy po prostu przewracał się na łóżku, nie mogąc zasnąć, a gdy już mu się to udało, śniły mu się dziwne obrazy i dźwięki, które uparcie katowały jego umysł. Wiedział, co było powodem tego wszystkiego. Jego ojciec, którego krzątanie się słyszał od kilku minut. Najpewniej wrócił nad ranem, zdrzemnął się godzinę lub dwie, po czym zaczął przygotowywać śniadanie dla wszystkich. Zawsze to robił. I gdyby nie czekająca ich rozmowa, Marcel pewnie już gnałby na dół, żeby się z nim przywitać.
Po chwili do jego uszu doleciało szybkie tupanie i trzask drzwi. Domyślił się, że to Asia, która o bożym świecie zapominała, gdy wracał ojciec. Chłopak tylko westchnął, przetarł zmęczone oczy i przewrócił się na drugi bok, mając nadzieję, że uda mu się z powrotem zasnąć. Spojrzał jeszcze na wyświetlacz telefonu. Ze smutkiem stwierdził, że nie dostał żadnego smsa. W głębi serca liczył na to, że Artur ochłonął i postanowił jakoś załagodzić sytuację, lecz tak się nie stało. Jak zwykle był uparty, i tylko cud byłby w stanie nakłonić go do zmiany taktyki. Może to i lepiej. Pewnie gdyby napisał, to już zacząłbym obarczać go swoimi problemami, pomyślał, wygodniej się układając i zrzucając z siebie kołdrę, gdyż zaczęło robić mu się za ciepło.
Po kilku minutach westchnął głośno i położył się na plecach. Wiedział, że nie ma szans na ponowne zaśnięcie, a brak ruchu zaczął go irytować. Wygramolił się z łóżka, narzucił na siebie pierwszą lepszą koszulkę i niepewnie wyszedł z pokoju. Im bliżej był kuchni, tym wyraźniej słyszał podekscytowany głos Asi, a także krótkie komentarze wtrącane niskim, przyjemnym głosem. Mimowolnie się uśmiechnął, przekraczając próg pomieszczenia, w którym znajdował się jego siostra i ojciec.
- Cześć – przywitał się, jednocześnie próbując wybadać, czy matka już go o wszystkim poinformowała. Nawet jeśli, to nie dał tego po sobie poznać.
- Marcel! Już myślałem, że nigdy nie wstaniesz! – odparł entuzjastycznie i zamknął go w mocnym uścisku. Był niższy od syna o kilka centymetrów, przez co cała scena wyglądała nieco komicznie. – Czy mi się wydaje, czy znowu urosłeś?
- Myślę, że to ty zmalałeś – mruknął, klepiąc go po plecach i rozkoszując się jego bliskością i ciepłem. Na chwilę zapomniał o wszystkich problemach, liczyło się tylko to, że wreszcie mogli się zobaczyć. – Brakowało mi ciebie, tato – powiedział, czując nagłą potrzebę wypowiedzenia tych słów na głos.
- Mi ciebie też. Wszystkich was mi brakowało – przyznał, odsuwając się od niego z szerokim uśmiechem. – Zrobiłem śniadanie. Zjesz z nami?
- Jasne. Jak mógłbym odmówić?
Usiedli razem przy stole, na którym stały już trzy kubki i talerze, dzbanek z herbatą, a także pieczywo, wędliny, ser i dżemy. Marcel w milczeniu zrobił sobie kanapkę, lecz gdy tylko na nią spojrzał, doszedł do wniosku, że nie będzie w stanie jej przełknąć. Niepewnie przeniósł wzrok na ojca, przez co zestresował się jeszcze bardziej. A jeśli i on mnie nie zaakceptuje? Co wtedy?, myślał gorączkowo, stukając nerwowo palcami w udo.
- Coś nie tak? – zapytał w końcu mężczyzna, uważnie przyglądając się Marcelowi.
- Nie, nic takiego.
- Asiu, słońce, mogłabyś nas zostawić na chwilę samych? – poprosił, głaszcząc ją po włosach i uśmiechając się przepraszająco. Dziewczyna skinęła głową i poszła do swojego pokoju, wcześniej pokazując Marcelowi, że trzyma za niego kciuki.
- Tato, bo ja…
- Wiem. Mama mi powiedziała. – Jego głos był spokojny i opanowany, nie zdradzał żadnych emocji. – Była bardzo wzburzona, gdy o tym mówiła.
- A więc jeszcze jej nie przeszła złość – stwierdził, spuszczając głowę i uśmiechając się smutno. – Że też musiała nas wtedy zobaczyć…
- Przez cały czas chciałeś to przed nami ukrywać?
- Myślę, że w końcu bym się przyznał, ale na pewno nie teraz. Wiem, pewnie zawiodłeś się na mnie, i rozumiem to. Ale ja naprawdę nie chcę się zmienić. Nie mogę. Nawet jeśli będzie to oznaczało, że mnie wydziedziczysz, wyrzekniesz się mnie… Chociaż świadomość, że teraz się mną brzydzicie jest dołująca, to ja rozumiem. Naprawdę. Ja…
- Marcel, powoli. Uspokój się. I przestań wygadywać takie bzdury – powiedział, kręcąc głową. Podrapał się po brodzie i pociągnął potężny łyk herbaty, po czym wziął głęboki oddech i spojrzał na niego pobłażliwie. – Wiesz, jaka jest mama. Ma swoje zasady, których twardo się trzyma, a każde odstępstwo od normy traktuje z niechęcią. Ale to nie oznacza, że teraz się ciebie brzydzi, jak to ująłeś. Po prostu potrzebuje czasu, szczerej rozmowy, wytłumaczenia kilku rzeczy. Boli mnie jednak to, że zwątpiłeś i we mnie. Skąd w ogóle pomysł, że się ciebie wyrzeknę?
- Bo ja… Nawet nie wiesz, jak cholernie się bałem, że i ty mnie nie zaakceptujesz. To byłoby dla mnie za dużo – wychrypiał, zaciskając dłonie w pięści. – Po prostu nie wiedziałem, co o tym wszystkim myśleć. Do tej pory udawałem normalnego, skąd mogłem wiedzieć, jak zareagujesz?
- Oczywiście jestem zaskoczony, jeszcze nie do końca w to wierzę. Ale to jest twoje życie, nie mogę decydować o tym, w kim się zakochasz. Przede wszystkim zależy mi na twoim szczęściu, cała reszta się nie liczy. I nie martw się, porozmawiam z mamą. Przemówię jej do rozsądku.
- Dziękuję – powiedział i siąknął kilka razy nosem. Gdy spojrzał na ojca, który jak gdyby nigdy nic uśmiechał się do niego z całą swoją dobrodusznością i miłością, nie wytrzymał i z jego oczu popłynęły łzy ulgi. Zaśmiał się głośno, wycierając twarz dłońmi. Czuł się wspaniale. Wszystkie jego obawy zniknęły, na powrót odzyskał spokój i harmonię. Ciężar, który do tej pory dźwigał na barkach, wyparował, on sam zaś miał wrażenie, że zaraz zacznie unosić się nad ziemią.
- I czego beczysz, matole? – zapytał, śmiejąc się razem z nim, po czym wychylił się i spojrzał ponad jego ramieniem. – Możesz już wyjść, Asiu.
- Skąd wiedziałeś, że tam jestem? – zapytała, rumieniąc się, i usiadła koło niego.
- To taka moja super moc – odparł wymijająco i zmierzwił jej włosy. – Nieładnie tak podsłuchiwać.
- Wiem, ale martwiłam się o Marcela – przyznała, patrząc na nich przepraszająco. – Dobrze, że nie jesteś na niego zły.
- Mówiłem ci już coś na ten temat – mruknął Marcel. – Nie wypada, żeby martwiła się o mnie taka gówniara.
- Dorosły się odezwał – prychnęła i pokazała mu język. – Przywiozłeś mi coś z Japonii, prawda, tato?
- Prawda, prawda. Jakżebym śmiał przyjechać z pustymi rękami?
- A właśnie, gdzie jest mama? – zapytał chłopak, gdyż dopiero teraz zdał sobie sprawę z jej nieobecności.
- Pojechała do swojej koleżanki, bo jej dziecko zachorowało i potrzebowała pomocy. Wróci po południu.
- Rozumiem – odparł i zabrał się za jedzenie, gdyż z głodu czuł już ssanie w żołądku. – Wyglądasz na zmęczonego. Spałeś w ogóle?
- Wyspałem się w samolocie – odparł na odchodnym, po czym razem z Asią zniknęli w jednym z sąsiednich pomieszczeń. Po chwili dało się słyszeć pełne zachwytu okrzyki, będące reakcją nastolatki na przywiezione jej podarunki. Marcel tylko przewrócił oczami i zrobił sobie jeszcze jedną kanapkę, z którą poszedł do swojego pokoju. Przez moment zastanawiał się, czy napisać do Artura, lecz doszedł do wniosku, że jeszcze trochę poczeka. A nuż napisze do mnie pierwszy, pomyślał, na samą myśl się uśmiechając.
* * *
Artur obudził się cały zlany potem. Usiadł gwałtownie na łóżku i złapał się za głowę, próbując pozbyć się wrażenia, że jego ciało wciąż płonie. Znowu przyśnił mu się koszmar, który nawiedzał go od czasu do czasu, ten o palącym się domu i nim uwięzionym w środku. To tylko sen. To tylko sen, powtarzał w myślach niczym mantrę. Na nogach miękkich jak wata poszedł do łazienki i ochlapał twarz lodowatą wodą, co nieco go otrzeźwiło. Spojrzał w lustro, a nie widząc żadnych śladów czy blizn na skórze, odetchnął głęboko i w końcu zaczął się uspokajać. Na szczęście jego mama kilka godzin temu poszła do pracy, nie była więc świadkiem tego wszystkiego i nie zyskała kolejnego powodu do zamartwiania się. Za dużo się tym wszystkim przejmuję, pomyślał, związując włosy w krótki kucyk. Jego pierwszym zmartwieniem był oczywiście Sergiusz i to, jak go zdemaskować. Dodatkowo Karolina w dalszym ciągu się z nim spotykała i widać było, że coraz bardziej się do niego przywiązuje. I gdyby tego było mało, Artur musiał pokłócić się z Marcelem, przez co nie mógł przestać myśleć o tym, jak się z nim pogodzić. Pewnie gdyby byli zwykłymi przyjaciółmi, wszystko poszłoby o wiele łatwiej. Gwoździem do trumny okazał się jednak test, który Artur zrobił wczoraj, a właściwie przemyślenia, które wywołał. Bo sam quiz był idiotyczny i trzeba by być naprawdę głupim, żeby ślepo wierzyć w jego wynik. Mimo to właśnie dzięki niemu chłopak po raz pierwszy odważył się zastanowić nad własną orientacją. Te wszystkie reakcje na bliskość Marcela, radość, którą czuł na sam jego widok, to, jak mu na nim zależało, a także pustka, którą teraz odczuwał jasno wskazywały, że Artur zaczyna przechodzić na ciemną stronę mocy.
- Jak ja mogłem tak łatwo do tego dopuścić? – wymamrotał, wpatrując się w swoje odbicie w lustrze. – I, co ciekawsze, jak szybko Marcel się mną znudzi?
Z głową pełną czarnych scenariuszy, Artur poczłapał do kuchni, gdzie zaparzył sobie mocną kawę. Z kubkiem pełnym aromatycznego napoju usiadł na kanapie i włączył telewizor. Na jednym z kanałów puszczali właśnie „Supernatural”, chłopak znalazł więc doskonałe zajęcie na najbliższy czas. Najpierw pooglądam, a później wybiorę się na zakupy i zrobię coś dobrego na obiad. A jak wróci mama, jeszcze raz zapytam ją o radę, pomyślał, sięgając po telefon i szukając na Internecie jakiegoś prostego przepisu, którego nawet on nie będzie w stanie spieprzyć.
Gdy dochodziła czternasta, Artur stwierdził, że czas wziąć się do roboty. Włożył jeansy i luźną koszulkę na ramiączkach, wziął portfel i wyszedł do sklepu. Przez całą drogę rozglądał się na boki, mając nadzieję, że natknie się na Marcela, nie było mu to jednak dane. Nawet przechadzając się z koszykiem między półkami liczył, że ujrzy zaraz tę roześmianą, do bólu znajomą twarz. Jakie to głupie. Muszę z tym skończyć!, zbeształ się w myślach i pokręcił głową, wracając do wyboru makaronu. W chwili, gdy poczuł na ramieniu czyjąś dłoń, podskoczył w miejscu i o mało nie wrzasnął.
- Spokojnie, nie bój się. To tylko ja – uspokoił go Łukasz, uśmiechając się przyjaźnie i na wszelki wypadek nieco się wycofując. – Przyszedłem się przywitać.
- Mogłeś to jakoś inaczej rozegrać. O mało zawału nie dostałem! – powiedział, podpierając się pod boki i uspakajając oddech.
- Gdybym wiedział, na pewno zmieniłbym taktykę – zaśmiał się. – Co tam słychać? Dawno się nie widzieliśmy.
- No tak, jakieś dwa dni. Rzeczywiście szmat czasu – odparł, uśmiechając się. – Jeśli liczysz na jakieś ciekawe szczegóły z mojego życia, to muszę cię zmartwić, bo raczej nudny i przeciętny ze mnie chłopak.
- Nie taki nudny, skoro sam Marcel Szeptycki się z tobą przyjaźni.
- Sam się zastanawiam, jak do tego w ogóle doszło – mruknął, momentalnie markotniejąc. – Wygląda na to, że znacie się już trochę. Powiedz, on zawsze taki jest?
- Taki, to znaczy jaki?
- No wiesz, otwarty na innych, a przy tym strasznie namolny.
- Tylko, jeśli naprawdę kogoś polubi i zależy mu na drugiej osobie. A z tego, co zaobserwowałem, jesteś dla niego kimś mega szczególnym. Dlatego proszę cię, jeśli nie traktujesz go poważnie, powiedz mu to wprost i nie przedłużaj jego cierpień.
- Nie wiem, o czym mówisz – odpowiedział wymijająco, jednak mina Łukasza mówiła jednoznacznie, iż wie, że to kłamstwo. – Miło się gadało, ale muszę już iść. Na razie.
- Miłych wakacji! – zawołał za nim i dołączył do kolegów, którzy zaczęli się już niecierpliwić.
A jeśli on wie?, zastanowił się Artur, stojąc w kolejce do kasy i nerwowo tupiąc nogą. Znowu zaczął mieć wrażenie, że Łukasz jest kimś więcej niż tylko zwykłym znajomym. Ta jego tajemniczość zaczynała irytować chłopaka.
Wychodząc ze sklepu, Artur odetchnął gorącym, suchym powietrzem. Pogoda była piękna, i wszystko wskazywało na to, że utrzyma się taka przez kilka najbliższych dni. Pewnie gdyby nie moje fochy, całe dnie spędzalibyśmy z Marcelem na dworze, pomyślał, uśmiechając się na samą myśl o tym. Jeszcze dzisiaj do niego napiszę. Czas zacząć zachowywać się jak dorosły facet, postanowił i zatrzymał się na skraju chodnika, czekając, aż będzie mógł przejść na drugą stronę. Nagle znowu poczuł, że ktoś łapie go za ramię, tym razem jednak nie przestraszył się tak bardzo i mógł w pełni panować nad swoim ciałem.
- Czego znowu? – warknął, odwracając się, po czym zamarł.
- Chodź, przejedziemy się – powiedział Sergiusz, wzmacniając uścisk.
- Dzięki za propozycję, ale nie skorzystam.
- Nawet sobie nie wyobrażasz, jak bardzo działasz mi na nerwy – odparł, ciągnąc go w stronę stojącego nieopodal samochodu. Otworzył tylne drzwi i wrzucił zdezorientowanego chłopaka do środka, sam zaś usiadł za kierownicą. Artur szarpnął za klamkę, ta była jednak zablokowana. – Gdzieś się wybierasz? – zapytał kpiąco, obserwując go w lusterku. Odpalił silnik i z piskiem opon ruszył z parkingu. Całe to zajście nie zwróciło nawet niczyjej uwagi. Ludzie jak gdyby nigdy nic dalej pakowali swoje zakupy do bagażników, jakby porwanie młodego chłopaka w biały dzień stanowiło najzwyklejszą rzecz pod Słońcem.
- Czego chcesz?
- Już raz powiedziałem, o co mi chodzi. Niestety, nie posłuchałeś, a szkoda – westchnął, uśmiechając się pod nosem. Lekko przechylił się w prawą stronę i zaczął grzebać w schowku, w którego wyciągnął napełnioną do połowy strzykawkę.
- Co masz zamiar z tym zrobić? – zapytał Artur, coraz bardziej się bojąc. Siedział jak sparaliżowany i obserwował każdy ruch mężczyzny, nie mogąc jednak w żaden sposób zareagować.
- Zamknij się w końcu – jęknął. Gdy stanęli na światłach, Sergiusz odwrócił się i z całej siły wbił igłę w ramię chłopaka. Szybko wtłoczył całą zawartość strzykawki do jego organizmu, zanim Artur zdążył się szarpnąć i pokrzyżować jego zamiary.
- Co mi wstrzyknąłeś?! – krzyknął, panikując jeszcze bardziej.
- Coś, żebyś trochę się uspokoił – odparł obojętnie, co chwilę zerkając w lusterko i przyglądając mu się. – Zaraz zacznie działać, nie martw się. Mam w tym spore doświadczenie.
- Jesteś chory. Odbiło ci?!
- Ostrzegałem cię! – krzyknął, uderzając dłońmi w kierownicę. – Gdybyś mnie tak nie denerwował, zostawiłbym cię w spokoju.
- Przecież nic ci nie zrobiłem, więc o co ci chodzi?
- A wczoraj? Liczyłem na miłe popołudnie z twoją mamuśką, ale nie, musiałeś się wtrącić. Olała mnie i pobiegła do ciebie! Zrobiłeś to specjalnie!
- Chciała tylko upewnić się, że wszystko ze mną w porządku. Nawet nie wiesz, jak było jej przykro, że sobie poszedłeś. Nie dość, że cały czas ją wykorzystujesz, to jeszcze sprawiasz, że jest smutna. Nienawidzę cię. Jesteś śmieciem – powiedział, lecz jego głos stawał się coraz słabszy.
- Czyżby? Zaprosiłem ją do siebie. Ale nie, bo chciała, żebyś zjadł z nami ten pierdolony obiad. Ciągle tylko Artur i Artur. Najchętniej zakopałbym cię żywcem – wyznał, skręcając gwałtownie na skrzyżowaniu. Artur, pod wpływem tego ruchu, opadł na siedzenie, o mało nie staczając się na podłogę samochodu. Jęknął cicho i spróbował się podnieść, lecz okazało się to niemożliwe. Jego ciało stało się ciężkie, w ogóle nie miał nad nim żadnej kontroli. Mógł tylko leżeć i patrzeć tępo przed siebie. – Ale wiesz co? Dość tego. Dostatecznie mnie upokorzyłeś. Nie dam się tak dłużej traktować.
- I co… teraz? – wymamrotał, z trudem wypowiadając kolejne słowa.
- Teraz pojedziemy w pewne urocze miejsce, gdzie trochę cię poturbuję, po czym wyjadę i już nigdy więcej się nie zobaczymy.
- Zapłacisz z-za… to.
- A co? Pójdziesz na policję?
- Żebyś wiedział.
- W takim razie ja wypuszczę do sieci pewien rewelacyjny filmik, dzięki któremu twoja mamuśka stanie się sławna. Co ty na to?
- Jaki… filmik? – zapytał. Ciężko mu się myślało, w ogóle nie mógł się skupić czy łączyć dostarczanych mu informacji w spójną całość.
- Jak uprawiamy seks. A że nadepnąłeś mi na odcisk, to dopilnuję, żeby nigdy nie zniknął z Internetu.
- Zabiję… zabiję cię – wyszeptał. Sergiusz gwałtownie zahamował, przez co chłopak wylądował na podłodze. Jego ciało wcisnęło się między siedzenia, a ból temu towarzyszący przebił się do umysłu Artura przez spowijające go odrętwienie.
- Jesteśmy na miejscu – powiedział, wysiadając z auta i otwierając tylne drzwi. Wyciągnął Artura i rzucił go na ziemię, po czym złapał za jego nogę i przeciągnął go po trawie kilka metrów dalej. Chłopak nieprzytomnie się rozejrzał, obraz wirował mu jednak przed oczami, uniemożliwiając stwierdzenie, gdzie się znajdują. – I co? Nadal będziesz zgrywał takiego twardziela? – zapytał, ciągnąc go za włosy.
- Pieprz się – jęknął, próbując skupić na nim wzrok.
- Ktoś się tu za dużo filmów naoglądał – stwierdził, prostując się i wymierzając solidnego kopniaka w jego brzuch. Artur zakaszlał i spróbował skulić się do pozycji embrionalnej, lecz w dalszym ciągu nie potrafił się poruszyć. – Masz teraz nauczkę, że starszych należy słuchać.
- Nie sądziłem, że… jesteś aż ta-akim wariatem – wymamrotał. Jak przez mgłę widział stojącego nad nim Sergiusza, który nogą przewrócił go na plecy. Zaczął naciskać stopą na mostek Artura, tym samym utrudniając mu oddychanie.
- Po prostu potrafię wziąć sprawy w swoje ręce – odparł, wzruszając ramionami. – Poza tym nie myśl sobie, że jestem tylko jakimś frajerem podrywającym pierwsze lepsze laski. To tylko taki sposób na spędzanie wolnego czasu. W każdym razie nie martw się, więcej już mnie nie zobaczysz – zapewnił go i zabrał nogę z jego klatki piersiowej. Artur zaczął łapczywie napełniać płuca powietrzem, przy czym zauważył, że jest w stanie poruszyć palcami u stóp i dłoni.
- Idź do diabła – powiedział, gdy nieco się uspokoił, i spojrzał na niego pełnym nienawiści wzrokiem.
- Kiedyś na pewno tam trafię – zaśmiał się, po czym spojrzał na zegarek, który nosił na nadgarstku. – No, na mnie  już czas. Pozdrów ode mnie Karolinę – powiedział, po czym kopnął Artura w głowę, tym samym pozbawiając go przytomności.
* * *
Gdy Artur zaczął odzyskiwać przytomność, pierwsze, co poczuł, to bolesne łupanie z przodu czaszki. Powoli otworzył oczy, z przerażeniem stwierdzając, że nic nie widzi. Chciał wstać, lecz jego ciało nadal było obolałe i słabe. Ciężko dysząc, przeciągnął dłońmi po twarzy i spróbował się uspokoić. Wyciągnął z kieszeni komórkę i z ulgą stwierdził, że jego problemy ze wzrokiem wywołane są ciemnością panującą na zewnątrz. Uważnie przyjrzał się wyświetlaczowi, by stwierdzić, że jest dobrze po północy. Cholera, ile już tu leżę?, zastanowił się, ostrożnie dźwigając się do siadu. Włączył latarkę w komórce i zaczął się rozglądać. Na szczęście znał tę okolicę, był to wjazd do lasku dąbrowskiego, leżącego pół kilometra od miasta. Muszę po kogoś zadzwonić, pomyślał, czując, jak znowu zaczyna tracić przytomność. Instynktownie wybrał numer Marcela i ostatkiem sił przyłożył telefon do ucha.
- Cześć, Artur. Co jest, że dzwonisz o tej porze?
- Pomóż mi. Ja… jestem na wjeździe do lasku… Tym głównym – wyjęczał.
- A co ty tam robisz? Co się stało?
- Pomóż mi… To… Nie mogę… już – wyszeptał, po czym zemdlał.
- Artur! – krzyknął do słuchawki, lecz nie dostał odpowiedzi. Rozłączył się i szybko wybiegł z pokoju, narzucając na siebie pierwsze lepsze ciuchy.
- A ty dokąd? – zapytała jego mama, widząc, jak chłopak miota się po przedpokoju, wkładając buty i szukając kluczyków do samochodu.
- Muszę iść. Arturowi coś się stało – odparł, spanikowany, i wybiegł z domu. Wsiadł do auta i pojechał we wskazanym kierunku, łamiąc przy tym kilka przepisów. Po drodze dzwonił do Artura, ten jednak ani razu nie odebrał. Cholera, co się dzieje?, myślał gorączkowo, wjeżdżając na leśną ścieżkę. Po chwili blask reflektorów padł na bezwładne ciało leżące kawałek dalej, w którym rozpoznał Artura. – Hej! Obudź się! Artur! – krzyknął, podbiegając do niego. Poklepał go po policzku, a gdy chłopak uchylił powieki, odetchnął z ulgą. – Hej, słyszysz mnie? Nie śpij. Zabiorę cię do szpitala.
- Przyjechałeś – wymamrotał, wyciągając drżące ręce w jego stronę.
- Jasne, że przyjechałem – odparł, ostrożnie podnosząc go z ziemi i niosąc do samochodu. Ułożył go na fotelu pasażera najwygodniej, jak to było możliwe, i wskoczył za kierownicę. – Wytrzymaj jeszcze chwilę. I nie odlatuj. Mów do mnie – poprosił, jadąc w stronę szpitala i obserwując, czy chłopak nie zasypia.
- To był Sergiusz… On… Nie mogę iść na policję.
- Dlaczego?
- Nagrał ją…
- Artur, zostań ze mną! – krzyknął, widząc, jak powieki chłopaka niebezpiecznie drgają ku dołowi. – Powiedz, kogo nagrał, kto, kiedy, po prostu mów!
- Sergiusz. Moją mamę – mruknął, a jego głowa zaczęła opadać na klatkę piersiową.
- A gdzie cię dorwał? I kiedy? Artur!
Chłopak jednak przestał odpowiadać. Dzięki pasom jako tako utrzymywał się w fotelu, dodatkowo Marcel przez większość czasu przytrzymywał go, nie pozwalając, by osunął się w którąś stronę.
W końcu zatrzymali się przed szpitalem. Marcel wyszedł z auta, po czym wziął nieprzytomnego Artura na ręce i zaniósł go na izbę przyjęć.
- Niech ktoś nam pomoże! – krzyknął do kobiety siedzącej w recepcji. Ta szybko chwyciła słuchawkę i rzuciła do niej kilka poleceń, po czym Marcela otoczyli sanitariusze. Wzięli od niego Artura i ułożyli go na łóżku, które ze sobą przywieźli, po czym zniknęli w jednej z sal. Chłopak chciał iść za nimi, lecz recepcjonistka go powstrzymała, łapiąc go za ramię i przytrzymując na miejscu. – Pobili go… On nie umrze, prawda? – zapytał, cały trzęsąc się z nerwów. – Muszę zadzwonić do jego mamy. Ona nie wie. Cholera! – jęknął, po czym wybiegł ze szpitala, ignorując krzyczącą za nim pielęgniarkę. Odszukał w samochodzie telefon, który upuścił Artur, nie wiedząc nawet, skąd o tym wie. Był w szoku. Drżącymi palcami znalazł numer do Karoliny, po czym wybrał go i czekał, aż kobieta odbierze.
- Artur! Gdzie ty jesteś?!
- Dzień dobry, to ja. Artura… Pobił go. Jest w szpitalu. Przywiozłem go.
- Marcel? Uspokój się i powiedz mi jeszcze raz, co się stało.
- Niech pani przyjedzie do szpitala jak najszybciej. Proszę – wyjęczał, chodząc w kółko i nie wiedząc, co ze sobą zrobić. Instynktownie wrócił z powrotem do budynku, po czym opadł na jedno z krzeseł. – Będę czekał w recepcji.
Kobieta rozłączyła się, niczego więcej nie mówiąc. Marcel przycisnął urządzenie do piersi i zamknął oczy, próbując się uspokoić.
- Proszę pana! – krzyknęła pielęgniarka, podbiegając do niego i zadając masę pytań. Chłopak nie rozumiał jednak ani jednego, mógł tylko tępo na nią patrzeć i kręcić głową.
- Jego mama zaraz tu będzie – wydusił w końcu, powoli dochodząc do siebie. Gdy zobaczył wchodzącą do recepcji Karolinę, rzucił się w jej stronę i spróbował jej wszystko wyjaśnić, nie mógł wydobyć jednak ani słowa.
- Marcel, przestań panikować. Usiądź tam, zaraz do ciebie dołączę – powiedziała, kierując się do pielęgniarki i wypełniając potrzebny formularz. Gdy wszystko było gotowe, dołączyła do chłopaka i położyła rękę na jego ramieniu. – A teraz weź kilka głębokich wdechów i powiedz mi, co się wydarzyło.
- Ja sam dokładnie nie wiem. Artur do mnie zadzwonił, powiedział, że leży na wjeździe do lasku, a jak wiozłem go tutaj, powiedział, że Sergiusz go pobił, i że nie może iść na policję, bo on panią nagrał. Później stracił przytomność. On miał krew na czole! – krzyknął, tym samym całkowicie wyrywając się z szoku. Zerwał się z miejsca i zaczął krążyć w tę i z powrotem, mamrocząc coś pod nosem.
- To niemożliwe – jęknęła Karolina. – Jesteś pewny, że oskarżył Sergiusza?
- Tak. On już wcześniej mu groził, jak wracaliśmy z zakończenia roku.
- Więc dlaczego mi o tym nie powiedział?!
- Mówił, że i tak pani mu nie uwierzy, i nie chciał się z panią więcej kłócić. Chciał zdobyć dowód obciążający Sergiusza, a dopiero później o wszystkim powiedzieć.
- I ja dopuściłam do czegoś takiego – szepnęła, ukrywając twarz w dłoniach.
- To nie pani wina – pocieszył ją. – On panią manipulował.
- Co nie znaczy, że powinnam wierzyć jakiemuś obcemu facetowi zamiast własnemu synowi!
- Dzień dobry, pani jest może matką tego pobitego chłopaka? – zapytał lekarz, wychodząc z sali i podchodząc do nich. Karolina skinęła głową i wstała, czekając na wyjaśnienia. – Na jego ciele widać ślady pobicia, podejrzewam też wstrząśnienie mózgu. Znalazłem również niepokojącą rankę na ramieniu, najprawdopodobniej ślad po igle. Obawiam się, że do jego organizmu wprowadzono narkotyk. Testy pozwolą wykryć, co to było.
- Ale Artur przeżyje, prawda? – zapytał Marcel z nadzieją w głosie.
- Jego życiu nie zagraża niebezpieczeństwo, teraz czekamy tylko na wyniki badań, by móc podjąć odpowiednie kroki.
- Całe szczęście – westchnęła Karolina.
- Będę też zmuszony poinformować policję o pobiciu, tym bardziej, że w grę wchodzą narkotyki. Wykluczyłem gwałt, wątpię też, by pani syn mógł stać się ofiarą kradzieży, tym bardziej dziwi mnie więc, skąd ta napaść.
- Cóż, nic nie wiemy, więc w Arturze cała nadzieja – wtrącił Marcel. Mężczyzna skinął tylko głową, po czym znowu zniknął w sali.
- Dlaczego skłamałeś?
- Artur wie coś więcej, dopóki nas nie wtajemniczy, powinniśmy milczeć.
- W co ja nas wpakowałam? – jęknęła, opadając na krzesełko i modląc się, by rzeczywiście Artur szybko się z tego wylizał.



Nie pogardziłabym, gdyby przyszedł do mnie taki Mikołaj ^‿^

Jak nie było mnie prawie miesiąc, tak teraz dodaję coś co chwilę. Fajne uczucie.
W sumie to tak zapewniłam w odpowiedzi na komentarz Arco Iris, że nie będzie dramatów, ale po przeczytaniu tego rozdziału trzeci raz zaczynam wątpić, czy do końca mi to wyszło...
Mam tak w ogóle nadzieję, że nikogo nie zawiodłam takim zwrotem akcji. Jest jeszcze jedna ważna sprawa, którą muszę załatwić, ale to w kolejnym rozdziale...
To chyba tyle. Pozdrawiam i do następnej notki, Towarzysze!
PS. Jak już wcześniej pisałam, jestem bardzo nakręcona na tegoroczne święta, więc na jakiś czas ustawiłam sypiące się z kursora śnieżynki. Wybaczcie, jeśli będzie was to denerwowało. Jakoś wytrzymacie :D
A teraz jeszcze coś, przed czym nie mogę się powstrzymać. Przedstawiam Wam tatę Marcela:
Szaleję na punkcie tego zdjęcia. Na punkcie pana ze zdjęcia w sumie też ^^