Menu

niedziela, 15 listopada 2015

Więzień we własnym domu, część 14.

            W końcu nadszedł czas wyjazdu Torisa. Nie mogę powiedzieć, że całkowicie się z tego cieszyłem, ale odczuwałem dość dużą ulgę. Wreszcie mogłem przestać pilnować się na każdym kroku, a i Iwan na pewno nieco wyluzuje, zwolniony z pokazywania na każdym korku swojej dominacji.
            - Czołem, panie Braginski! – wykrzyknął Toris, machając wolną ręką.
            - Idź już. Przed tobą długa droga, do Moskwy daleko.
            - Pan się nie martwi, zdążę – odpowiedział z uśmiechem i mrugnął do mnie porozumiewawczo. Gdy Iwan odwrócił na chwilę wzrok, mój przyjaciel posłał w moją stronę całusa, ciesząc się przy tym jak dziecko. Lekko zarumieniony, pokręciłem głową.
            - Udanej podróży, panie Laurinaitis – mruknąłem.
            Widok jego oddalającej się sylwetki zasmucił mnie. Gdybyśmy spotkali się w innych okolicznościach, wszystko mogłoby potoczyć się zupełnie inaczej. Ba, gdyby nie wojna, z pewnością nasze życie byłoby całkowicie inne. Niestety, zwykły człowiek nie ma wpływu na to, co dzieje się na świecie. Może co najwyżej przyglądać się i cierpieć za błędy innych.
            - W końcu jesteśmy sami – zagadnął z ulgą Iwan, przeciągając się. Samochód, którym jechał Toris, zniknął za jednym ze wzgórz. Pozostał już po nim tylko oddalający się z każdą chwilą warkot.
            - Niestety tak – odparłem, wchodząc do domu. Zimny, listopadowy wiatr wychłodził moje ciało do tego stopnia, że lekko drżałem.
            - Co znaczy to niestety? – zapytał Rosjanin, dołączając do mnie i zamykając drzwi. – Aż tak ci ze mną źle?
            - Może…
            - Pytam poważnie, i takiej też oczekuję odpowiedzi – powiedział nieco uniesionym tonem, łapiąc mnie w talii i przyciągając do siebie. Mocno mnie przytulił i przyłożył swój zimny nos do mojej szyi. – To jak? Aż tak ze mną źle?
            - Czasami jesteś nie do wytrzymania…
            - To znaczy kiedy?
            - Kiedy bez pozwolenia wpychasz mi się do łóżka.
            - To między innymi dlatego, żebyś poczuł, że do mnie należysz. Poza tym mówiłem ci już, co do ciebie czuję, i nie spocznę, dopóki ty nie odwzajemnisz tego uczucia.
            - A nie pomyślałeś kiedyś, że to może przynieść odwrotne skutki?
            - Nie. Patrząc po tobie dochodzę do wniosku, że czynię postępy. Twoje opory topnieją, nie patrzysz już na mnie tak, jak na początku. Ja zresztą na ciebie też.
            - Na mnie? – zapytałem, zbity z tropu. Napotykając jego spojrzenie, poczułem się okropnie nieswojo.
            - Tak, na ciebie. Stajesz się dla mnie coraz ważniejszy. Nigdy jeszcze nie chciałem tak bardzo walczyć o drugą osobę. Jestem gotowy zabić każdego, kto spróbuje mi ciebie odebrać.
            - To trochę samolubne…
            - Tylko trochę? Jeśli chodzi o ciebie, jestem samolubny aż za bardzo. Najchętniej zamknąłbym cię w jakimś pomieszczeniu, nie pozwalając, by ktokolwiek cię widział, dotykał cię, rozmawiał z tobą… Nie dopuszczałbym do ciebie nikogo.
            - Już to robisz – zauważyłem.
            - To nawet nie jest połowa z tego, co chciałbym zrobić. Ale nawet ja nie jestem aż tak zły. Wiem, że muszę się opanować, bo inaczej mogę stracić cię na zawsze.
            - I tak mnie stracisz, gdy stąd wyjedziesz.
            - Liczę na to, że do tego czasu zmienisz zdanie. Bo, tak szczerze, co cię tu czeka? Sam widziałeś, jak traktują cię mieszkańcy. Uważają cię za zdrajcę. Nie wiem, co mogą ci zrobić, kiedy przestaniesz być pod moją ochroną.
            Jego słowa trafiły w mój czuły punkt. Rzeczywiście, ostatnio w dość brutalny sposób odczułem stosunek tutejszych ludzi do mojej osoby. Mimo to nadal wierzyłem, że w końcu uda mi się wszystko wytłumaczyć… A może tylko chciałem w to wierzyć?
            - Przemyśl moje słowa, Feliks. Tu nie czeka cię nic dobrego.
            - Pomyślę o tym – obiecałem. Tak naprawdę nie miałem zamiaru się tym zajmować. Wychodziłem z założenia, że skoro tu się urodziłem, to i tu umrę. Miłość do mieszkańców, mojej rodzinnej wioski i dworku, w którym się wychowałem, byłą głęboko zakorzeniona w moim sercu.
            - Cieszę się – mruknął i delikatnie pocałował mój policzek. – A teraz wybacz, ale przez tego gówniarza jestem w tyle z moją robotą. Nieprawdopodobne, jak te papiery potrafią się mnożyć. Przynieś mi, proszę, do mojego gabinetu coś ciepłego do picia. Może być herbata.
            - Jasne – mruknąłem, obserwując, jak wspina się po schodach, po czym poszedłem do kuchni.
            Dziesięć minut później wszedłem do gabinetu Iwana, niosąc filiżankę z parującym napojem. Postawiłem ją na biurku i zerknąłem dyskretnie przez jego ramię, patrząc, czym się zajmuje.
            - Nic ciekawego, nie zawracaj sobie tym głowy – powiedział, nawet nie kierując wzroku w moją stronę. Drgnąłem lekko, po raz kolejny przerażony jego spostrzegawczością. – Robisz coś teraz konkretnego? – zapytał, poprawiając okulary i stukając zawzięcie stalówką pióra po kartkach, kreśląc na nich rzędy liter. O ile znaki cyrylicy w ogóle można nazwać literami…
            - Nie. A co? – zapytałem, zaraz jednak żałując tej odpowiedzi.
            - W takim razie siadaj – rozkazał, odsuwając się od biurka i klepiąc swoje kolana. Gdy zobaczył wahanie na mojej twarzy, westchnął i jak gdyby nigdy nic posadził mnie na nich. – Z tobą jak z dzieckiem…
            - A z tobą niby nie – prychnąłem, rumieniąc się lekko, gdy Iwan oparł głowę na moim ramieniu i wrócił do swojej pracy.
            - Jak będziesz już zmęczony, to powiedz. Może cię wtedy puszczę.
            - Bardzo zabawne… - jęknąłem, szykując się na godziny tkwienia na jego kolanach.
            - Я знаю1 – mruknął rozbawiony, nie przestając pisać.
            - Хотя столько хорошо2 - odpowiedziałem, czym zdziwiłem Iwana.
            - Proszę, proszę. Nie spodziewałem się, że znasz rosyjski.
            - Moi rodzice zawsze powtarzali, że język wroga trzeba znać – odparłem z dumą, czym tylko go rozbawiłem. – Coś cię bawi?
            - Nie, nic…
            - Więc z czego się śmiejesz?
            - Z niczego. Po prostu czasami potrafisz być rozbrajająco słodki – powiedział. – Dobrze, zostawmy już ten temat.
            - Z przyjemnością – mruknąłem, urażony jego słowami.
            W głębi duszy czułem jednak, że łącząca nas więź coraz bardziej się umacnia. Bałem się tego, lecz nie mogłem nic na to poradzić. Najwyraźniej tak już miało być.

1. Wiem.
2. Chociaż tyle dobrze.


Część 15







Wiem, że trochę krótko dzisiaj, ale chciałam wstawić chociaż to. Bo nie wiem, kiedy znowu coś napiszę... W końcu przyszła jesień, więc ciągle łapię przeziębienie, i tylko smarkam, kicham, kaszlę i łykam tabletki :c
Mimo to mam nadzieję, że podobał się wam ten rozdział :)

czwartek, 5 listopada 2015

Anioł Śmierci, część 4

            - Samael… Samael! Żyjesz? – wyrwał mnie ze snu czyjś głos. Mruknąłem, niezadowolony, i przewróciłem się na drugi bok, ignorując to wołanie. Nie miałem najmniejszego zamiaru wstawać. – Samael, spałeś dwa dni. Nie uważasz, że już ci wystarczy?
            - Spadaj, chcę spać… - jęknąłem, machając w powietrzu ręką. – Zostaw mnie w spokoju.
            - Nie mam zamiaru – odparł i złapał moją dłoń. Pocałował delikatnie jej wierzch swoimi zimnymi wargami, a gdy nie zareagowałem, polizał ją czubkiem języka.
            - Odczep się… Kim ty w ogóle jesteś? – zapytałem nieprzytomnie, uchylając powieki. Moim oczom ukazał się Haniel, powoli zaczynałem sobie wszystko przypominać. – Co ty tu jeszcze robisz? Nie powinieneś do Nieba wracać? Szef cię jeszcze nie wzywa?
            - Daj spokój, żartownisiu. Jako Archanioł mam nieco więcej przywilejów – odparł pogodnie. Zauważyłem, że uspokoił się widząc, jak wracam z powrotem do żywych.
            - Nie nudziło ci się przez cały ten czas?
            - Nie, wręcz przeciwnie… Wbrew pozorom trzymanie cię w objęciach i kilka innych rzeczy stanowiło dla mnie nie lada rozrywkę.
            - Kilka innych rzeczy? Co ty żeś mi robił? – zapytałem, oglądając swoje ciało. Na pierwszy rzut oka nie było niczego widać, lecz to mogła być jego kolejna sztuczka.
            - Nic specjalnego, nie martw się – spróbował mnie uspokoić. – Swoją drogą, masz bardzo miękkie włosy. Skórę zresztą też.
            - Nie wierzę, że nadal z tobą rozmawiam… - warknąłem. Byłem zły na siebie za te dwa dni nieuwagi, na jakie pozwoliłem sobie w jego towarzystwie. Prawda była taka, że mogłem w każdej chwili zginąć z ręki Haniela. Dziwiłem się, że nie wykorzystał jeszcze żadnej z nadarzających się okazji.
            - W końcu jestem Archaniołem Miłości, potrzebuję od czasu do czasu odrobiny czułości.
            - Nie denerwuj mnie.
            - Bo co? Znowu spróbujesz mnie pokonać?
     - To byłoby zbyt proste… Pomyślę nad inną formą zemsty – odgryzłem się. Denerwowało mnie to, w jakim świetle postawił mnie Haniel.
            - A zatem będę czekał z niecierpliwością – odparł. Po chwili przysunął się do mnie i zaczął uważnie się we mnie wpatrywać.
            - Czego?
            - Mówiłem ci już, że jesteś bardzo przystojny?
         - Ja rozumiem, że może macie inne zasady w Niebie, ale bardzo cię proszę, nie drażnij mnie.
            - Nie chciałem cię urazić, wybacz… - powiedział, odgarniając mi włosy z czoła.
        - Dlaczego to robisz? Ciągle mnie dotykasz, jesteś dla mnie miły, delikatny… To dziwne.
          - Prawda jest taka, że już od dłuższego czasu cię obserwowałem. Twoja osoba bardzo mnie zaintrygowała, postanowiłem bliżej cię poznać. Jesteś inny, i to nie tylko dlatego, że zwykłe czynności wysysają z ciebie siły. Głęboko w twoich oczach kryje się tęsknota za czymś… Chciałbym odkryć, o czym tak skrycie marzysz.
            - Nonsens. Jestem demonem, nie mam marzeń. Moim jedynym celem jest szerzenie zła, przynoszenie śmierci, bólu i cierpienia…
            - Czy w tym tkwi problem? – zapytał, studiując palcem kształt moich ust. Emanował autentyczną troską, jakiej jeszcze nigdy nie zaznałem. W ogóle cała ta sytuacja była dla mnie nowa, gubiłem się w niej, nie wiedziałem, jak się zachowywać.
            - Nie mogę, zrozum…To dla mnie jedyne wyjście.
            - Znam inne, dzięki któremu nie będziesz już musiał krzywdzić innych.
          - Niby jakie? Myślisz, że nie próbowałem? Że nie szukałem sposobu, by ominąć to wszystko i zacząć żyć od nowa? Jestem Aniołem Śmierci, na moich rękach zawsze będzie krew! – krzyknąłem, przestając nad sobą panować. Nie mogłem uwierzyć, że to, co do tej pory tak dobrze ukrywałem sam przed sobą, teraz wypłynęło na wierzch, raniąc mnie jeszcze bardziej. Ja tylko chciałem być tym, do czego mnie stworzono. Myślałem, że gdy ucieknę z Piekła i uwolnię się od wywieranej na mnie presji, wszystkie moje wątpliwości ustaną. Dziś wiem, jak bardzo się myliłem.
            - Pomogę ci, tylko mi zaufaj. Razem osiągniemy to, o czym od zawsze marzyliśmy – powiedział, stykając swoje czoło z moim i zamykając oczy. Oprócz zimna poczułem coś jeszcze. Nie umiałem tego nazwać, lecz narodziło się to gdzieś na dnie mojego serca, odmieniając je już na zawsze.
            - A ty? O czym marzysz?
            - Może to nieco śmieszne, ale poszukuję miłości…
            - Ty? Poszukujesz miłości? Wybacz, ale to trochę bez sensu.
       - Wiem. Ale ja tylko przynoszę miłość, sam nigdy jej nie zaznałem. Jestem nią przepełniony, obdarowuję nią ludzi, natomiast sam także jej pragnę… Co z tego, że Bóg ciągle nam powtarzał, że kocha nas, aniołów, jak swoje dzieci? To niczego nie zmienia, przynajmniej w moim przypadku. Nie chcę już dłużej patrzeć wyłącznie na szczęście innych, pragnę sam go w końcu doznać – wyszeptał. Z kącików jego ust pociekły pojedyncze łzy, spadając na moje policzki.
            - Rozumiem. Widzę, że łączy nas o wiele więcej, niż na początku myślałem. Domyślam się, że ty także uciekłeś, co? – zapytałem, na co odpowiedział skinieniem. Westchnąłem ciężko i niepewnie położyłem dłoń na jego plecach, pocierając je. Próbowałem go pocieszyć, lecz kompletnie nie miałem pojęcia, jak się za to zabrać.
           - Nie musisz się zmuszać do poprawiania mi humoru – szepnął w końcu, przenosząc głowę na moje ramię. Przytulił się do mnie mocno, mrucząc ledwo słyszalnie z zadowolenia.
            - Nie zmuszam się. Muszę jednak przyznać, że dziwny z ciebie facet… Co innego, gdybyś był… anielicą – zaśmiałem się.
            - Anielice to współczesny wynalazek, i dobrze o tym wiesz. Poza tym w Niebie takie relacje pomiędzy mężczyznami to nic dziwnego, nie wiem jak u was.
            - U nas? Jeśli masz na myśli Piekło, to lepiej żebyś nie wiedział co się tam wyrabia. Ale to trochę dziwne, nie sądzisz? Wśród śmiertelników takie związki są grzechem, podczas gdy wierni słudzy Boga zabawiają się pomiędzy sobą…
            - Nic nie zrozumiałeś. Chodziło mi raczej o relacje czysto przyjacielskie. Wiadomo przecież, że żaden z nas nie posuwa się dalej – zbeształ mnie urażonym tonem. – Jednak demony to prymitywny gatunek.
          - Nie zapominaj, że każdy z nas był kiedyś taki jak wy – przypomniałem mu, szczypiąc go w policzek.
            - Wiem, wiem. Puszczaj – warknął, odpychając od siebie moją dłoń. Mimo wszystko uśmiechnął się szeroko i spojrzał na mnie. Jego oczy skrywały figlarne iskierki.
            - Czego się gapisz?
            - Fajny z ciebie facet, wiesz?
            - Dobra, koniec tych czułości – stwierdziłem, zrzucając go z siebie – bo coś czuję, że zaczynasz przechodzić na ciemną stronę mocy.
       - A skąd pewność, że już nie przeszedłem? – zapytał, z powrotem się do mnie przysuwając i posyłając w moją stronę nieco prowokacyjny uśmiech. Patrząc mi głęboko w oczy, powoli oblizał swoje pełne wargi.
            - Przerażasz mnie, Hanielu – wymamrotałem.
          Moją głowę wypełniły wątpliwości dotyczące słuszności decyzji podjętych przeze mnie w ostatnim czasie.
* * *
            - Haniel, ja rozumiem, że się do mnie przywiązałeś i takie tam, ale kiedy, do jasnej cholery, masz zamiar sobie pójść? – zapytałem nieco rozdrażniony, gdy anioł jak gdyby nigdy nic rozsiadł się na mojej kanapie. Minął tydzień, odkąd zamieszkał w moim mieszkaniu i nic nie wskazywało na to, że ma zamiar to zmienić.
            - Pójść sobie? A po co? – odparł zdziwiony, otwierając szeroko oczy. – Myślałem, że to dla ciebie jasne, że zostaję z tobą. Nie po to tyle się trudziłem, żeby teraz tak po prostu odejść.
            - Ty mnie czasami zadziwiasz… Przecież mógłbyś przychodzić od czasu do czasu w odwiedziny czy coś w tym stylu. I nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek wyraził zgodę na twoje towarzystwo.
            - Może i nie padło to z twoich ust, ale wiem, że tak naprawdę tego chcesz. Poza tym coś ci obiecałem i mam zamiar dotrzymać słowa.
            - Doprawdy…? – mruknąłem, siadając z laptopem na kolanach.
            - Co robisz? – zagadnął, wbijając mi brodę w ramię. Syknąłem cicho i potrząsnąłem nim, lecz to nie poskutkowało. W końcu dałem sobie spokój.
            - Zapewniam sobie fundusze. Za coś trzeba w końcu żyć. Poza tym czeka mnie więcej wydatków, jeśli mam utrzymywać siebie i jeszcze pasożyta.
            - Piszesz powieści – zaśmiał się – czy może jesteś dziennikarzem? Jak to z tobą jest? Swoją drogą to dziwne, że demon jak gdyby nigdy nic podjął się zwykłej, ludzkiej pracy.
            - A kto powiedział, że wykonuję jakąkolwiek pracę? Ludzkie zabezpieczenia są tak prymitywne, że jestem w stanie bez żadnego ryzyka przelać na swoje konto całkiem pokaźne sumki bez wzbudzenia jakichkolwiek podejrzeń.
         - Może gdyby cię złapali, dostałbyś nauczkę i przestał kraść… - mruknął z oburzeniem.
            - Nawet jeśli, to wystarczy wypowiedzieć jakąś banalną formułę i znowu stanę się przykładnym obywatelem. A jak ci się to nie podoba, to znajdź pracę, wyprowadź się i zacznij żyć jak najuczciwszy człowiek na ziemi. Zobaczymy, jak długo pociągniesz.
            - Nie mógłbyś jednak przystopować? Z tego, co widzę…
        - Nie mam zamiaru się ograniczać – przerwałem mu szorstko. – Poza tym czego spodziewałeś się po demonie? Uczciwości?
            - Nie po demonie, ale po tobie.
        - A co to za różnica? Jestem taki, jak wszyscy, może nawet gorszy pod pewnymi względami. Nigdy nie zapominaj, z kim masz do czynienia.
            - Liczę na to, że tym, który będzie musiał zapomnieć, będziesz ty .
         - Jak ty mnie denerwujesz – warknąłem, wstając z kanapy. Zabrałem ze stolika paczkę papierosów i wyszedłem na mały spacer. Moje rozdrażnienie nie było dobrym znakiem. Obawiałem się, że już niedługo da o sobie znać mój głód. Normalnie nie przejmowałbym się tym, lecz od kiedy zaczął towarzyszyć mi Haniel, bałem się tego momentu. Nie miałem pojęcia, co ten pokręcony anioł może wymyślić.
Nerwowym ruchem zapaliłem papierosa, zaciągając się mocno jego intensywnym, gryzącym dymem. Smak ten przypominał mi piekło, które mimo wszystko było moim domem. Czasami naprawdę za nim tęskniłem. Nie na tyle, żeby wrócić tam z podkulonym ogonem, lecz wystarczająco, by poczuć lekki ucisk w piersi. Westchnąłem cicho, karcąc się w myślach za ten głupi sentyment. Nie było potrzeby myśleć o tym miejscu. Inni pewnie już dawno o mnie zapomnieli, spisali mnie na straty, wyrzucili ze swoich umysłów.
- Długo masz jeszcze zamiar bujać w obłokach? – padło pytanie tuż przy moim uchu. Spojrzałem na Haniela, zły na siebie, że po raz kolejny dałem mu się podejść.
- Ile już za mną leziesz?
- Chwilę. Nie trudno było cię znaleźć – zaśmiał się łagodnie. – Co cię trapi?
- Nic, o czym musiałbyś wiedzieć.
- Na pewno? Wyglądasz, jakbyś serio potrzebował pomocy…
- Wydaje ci się – przerwałem mu, przyśpieszając. Z każdą chwilą coraz bardziej utwierdzałem się w przekonaniu, że właśnie tej nocy obudzę się, by polecieć na łowy, wybrać ofiarę, która w ciągu najbliższych kilku dni stanie się moim posiłkiem. I wszystko byłoby w porządku, gdyby nie Haniel, który nie dostępował mnie ani na krok. – Słuchaj, nie mógłbyś spędzić dzisiejszej nocy poza moim mieszkaniem? – zagadnąłem, wymyśliwszy uprzednio jakąś wymówkę.
- Dlaczego? – zapytał. Na jego twarzy malowała się mieszanina smutku i zaciekawienia.
- Mam ochotę się zabawić, sam rozumiesz, a świadomość, że czaisz się gdzieś w pobliżu tylko psułaby mi frajdę.
- Ty? Zabawić się? Z tego, co zaobserwowałem, raczej unikasz ludzi…
- Tak, ale czasami nachodzi mnie ochota, aby trochę z nimi poobcować. Poza tym co ja ci będę tłumaczył. Moje mieszkanie, moje zasady.
- Twój głód dał o sobie znać, prawda? – zapytał po chwili milczenia. Mimo wszystko nie spodziewałem się, że tak szybko się zorientuje, co Haniel bezbłędnie wyczytał z moich oczu. Zatrzymał mnie i mocno uścisnął moje ramię. – Wiem, że jest na to inny sposób. Wytrzymaj jeszcze trochę, na pewno coś wymyślę.
- Puść mnie, ludzie się na nas gapią… - warknąłem, lecz jego wzrok sprawił, że moja ręka bezwiednie zatrzymała się na jego dłoni. Stanąłem jak wryty, kompletnie nie wiedząc, co robić. – O co ci chodzi?
- Proszę cię, jeszcze tylko kilka dni. Jestem już blisko.
- Na razie to tylko wybór ofiary. Sam nie wiem, kiedy nastąpi faktyczny głód. Najprawdopodobniej obudzę się dzisiaj w nocy, nie zatrzymuj mnie więc i pozwól mi lecieć. Do niczego nie dojdzie.
- No dobrze, ale jeśli to będzie właśnie dzisiaj? Nie chcę, żebyś znowu zabijał…
- Nie ma takiej opcji. A teraz zabieraj ode mnie swoje łapy – powiedziałem, uwalniając się od niego.
- Uda nam się, zobaczysz. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby cię uratować.
- Skończ z tymi romantycznymi wyznaniami, bo jeszcze pomyślę, że się we mnie zakochałeś – zadrwiłem z niego i odruchowo zmierzwiłem jego włosy. Uśmiech, który wykwitł na jego ustach, uspokoił mnie i napełnił czymś w rodzaju nadziei.
Tylko na co?









wtorek, 27 października 2015

Więzień we własnym domu, część 13

            Tak, jak się spodziewałem, mężczyźni wrócili wieczorem. Na dworze było już całkiem ciemno, nocne niebo rozświetlały jedynie gwiazdy. Z mokrymi po kąpieli włosami i rozgrzanym ciałem zszedłem na dół.
            - Jedzenie macie na szafce. Nałóżcie je sobie, najlepiej będzie, jak się nim udławicie – oznajmiłem im jak gdyby nigdy nic i ruszyłem z powrotem na górę.
            - Wróć – wycedził przez zęby Iwan, próbując ignorować cicho chichoczącego Torisa. – Jak dobrze pamiętam, takie czynności należą do twoich obowiązków.
            - Dlaczego on może tak do ci… pana mówić, a ja nie? – zapytał rozbawionym tonem, zdejmując buty i kurtkę. Rosjanin zaszczycił go jedynie mocnym uderzeniem w tył głowy.
            - Co ci szkodzi? Jestem zmęczony, raz możesz mi odpuścić…
            - Najpierw wykonasz należycie swoje obowiązki, a później odpoczniesz – przerwał mi, odwieszając długi szal na wieszaku, a po chwili dołączając do niego i płaszcz. Westchnąłem ciężko i poczłapałem do kuchni. Wyciągnąłem dwa talerze, napełniłem je pokaźnymi porcjami jedzenia i z hukiem postawiłem je na stole. – Tak lepiej – stwierdził oschłym tonem. – Możesz odejść.
            - Dzięki za pozwolenie – mruknąłem pod nosem, wspinając się po schodach. Dzisiaj miałem jeszcze większą ochotę niż zwykle by go uderzyć.
            Zamknąłem za sobą drzwi i położyłem się na łóżku, sięgając po leżącą obok mnie książkę, jednak ani trochę nie mogłem się skupić. Targające mną emocje wzięły górę, zaprzątając mój umysł i nie pozwalając, bym o nich zapomniał.
Gdy usłyszałem, że ma do nas przyjechać inny dowódca, miałem cichą nadzieję, że Iwan choć trochę mi odpuści. Do tej pory albo mnie wykorzystywał, albo traktował jak osobistą zabawkę. Niestety, przy Torisie było jeszcze gorzej. Rosjanin za wszelką cenę chciał pokazać swoją władzę oraz to, że nad wszystkimi ma kontrolę. Za każdym razem, gdy poniżał mnie przy moim przyjacielu, miałem ochotę spalić się ze wstydu. Gdyby robił to przy kimś obcym, nie obchodziłoby mnie to, lecz świadomość, że bliska mi osoba to ogląda, była frustrująca. To dlatego czasami wręcz przesadnie się mu stawiałem. Resztki godności, jakie we mnie pozostały, dochodziły wtedy do głosu, a ja naiwnie liczyłem, że tym razem uda mi się z nim wygrać. Nigdy jednak tak się nie działo.
Westchnąłem ciężko i przewróciłem się na plecy. Zamknąłem oczy, przywołując pod powiekami obraz mojej zmarłej rodziny. Już dawno o nich nie myślałem, było mi przykro, że przez moje problemy zapomniałem o nich. Tęskniłem za nimi, za moim dawnym życiem. Co z tego, że wojna się skończyła, skoro wraz z jej odejściem odeszli moi bliscy, wewnętrzny spokój a nawet wolność?
Kroki, które usłyszałem, a następnie trzask drzwiami wywołały we mnie natychmiastową reakcję. Zerwałem się z łóżka i pognałem w stronę sypialni Iwana.
- Mogę wejść? – zapytałem, ostrożnie uchylając drzwi. Braginski stał do nich tyłem, widziałem, jak odrzuca na bok zdjęty przed chwilą krawat.
- Zależy w jakim celu… - mruknął. – Wejdź, nie stój tak w przejściu.
Skinąłem głową i wszedłem do środka, pospiesznie układając w głowie słowa, które lada chwila miałem wypowiedzieć.
- Chodzi o to, że ja… - przerwałem, kręcąc nerwowo głową. Dlaczego, do diabła, tak bardzo się denerwowałem?!
- Może ty masz czas, ale ja wręcz przeciwnie, dlatego wysłów się w końcu – zbeształ mnie, w dalszym ciągu na mnie nie patrząc.
- Bo moi rodzice i rodzeństwo… Ja chciałbym ich odwiedzić – wydusiłem, przestępując z nogi na nogę. Pojedyncze kropelki potu wstąpiły na moje czoło, zaraz jednak znikając pod wpływem mojej dłoni.
- Mam cię zabić? – zapytał zupełnie poważnie, świdrując mnie wzrokiem.
- Nie ważne, zapomnij! – krzyknąłem i wyszedłem, zawiedziony jego odpowiedzią. Chciałem pójść na ich groby, położyć na nich kwiaty, zmówić modlitwę, poczuć choć odrobinę ich obecność… Ale on jak zwykle wszystko zniszczył.
Zbiegłem do kuchni i nalałem do szklanki wodę, którą wypiłem duszkiem. Nie mogłem uwierzyć, że jego słowa tak bardzo mnie zabolały. Może faktycznie śmierć jest jedynym rozwiązaniem? Może tak naprawdę tylko to mi pozostało?
- Coś się stało? – usłyszałem cichy głos za swoimi plecami. Odwróciłem się i spojrzałem w zmartwione oczy Torisa.
- Nic, nieważne… - burknąłem.
- A właśnie że ważne. Widzę przecież, że to coś więcej niż zwykła irytacja…
Spuściłem głowę, za wszelką cenę starając się nie wygadać. Być może kiedyś bez wahania powierzyłbym mu swój problem, ale teraz… Sam już nie wiedziałem, co myśleć.
- To przez tego dupka, prawda? Znowu powiedział ci coś przykrego?
Na te słowa cały skamieniałem i stanąłem jak wryty. To był jednak mój błąd, gdyż Toris uśmiechnął się blado i złapał mnie za rękę.
- Teraz już mi się nie wywiniesz. Powiesz, o co chodzi, chociażbym miał wydobyć to z ciebie siłą – powiedział, ciągnąc mnie w stronę swojego pokoju. Nim zdążyłem zaprotestować, już siedziałem na skraju jego łóżka. – No więc? O co tym razem poszło?
- To głupie…
- Nie dowiem się, jeśli nie powiesz.
            - Chodzi o to, że chciałem poprosić go, żeby pozwolił mi pójść na cmentarz…
            - Jak to pozwoli? – zapytał, przekrzywiając głowę.
            I tak, nim się spostrzegłem, opowiedziałem mu całą historię od samego początku do mojej ostatniej kłótni z Iwanem. Oczywiście przemilczałem fakt, że Braginski wykorzystywał mnie też cieleśnie. Nie miałem odwagi, by wypowiedzieć to na głos, a co dopiero przed Torisem. Gdy już wszystko ze mnie uleciało, poczułem się o kilka ton lżejszy.
            - Zabiję go… - wyszeptał cicho, zaciskając dłonie w pięści. Determinacja w jego oczach mówiła, że rzeczywiście był gotowy to zrobić.
            - Przestań, to nic nie da. Poza tym ostatnio nie jest tak źle, naprawdę. Jakoś to wytrzymam.
            - Ale Feliks! Tak nie może przecież być. Do tej pory myślałem, że on tylko tutaj mieszka, cieszyłem się, że cię nie zabili. Fakt, to nie w ich stylu, ale w tej sytuacji to było dla mnie mało istotne… Ale teraz, kiedy już wiem, nie mogę tego tak po prostu zostawić!
            - Chciałeś odpowiedzi, więc ją dostałeś. Ale uwierz mi, że nie ma potrzeby, żebyś cokolwiek próbował zdziałać. Kiedy wyjedziesz, wszystko się ułoży. Iwan też na pewno już niedługo się stąd wyniesie…
            - Sam w to nie wierzysz – prychnął. Widziałem, że czuje się bezsilny. Z jednej strony chciał mi pomóc, lecz z drugiej musiał uszanować moją decyzję. Uśmiechnąłem się do niego pocieszająco i położyłem dłoń na jego ramieniu.
            - Zobaczysz, jeszcze będę się z tego śmiał na starość – zażartowałem, jednak to ani trochę nie złagodziło jego napięcia. Postanowiłem więc zastosować metodę, która kiedyś sprawdzała się w takich chwilach idealnie. Przysunąłem się do niego i mocno przytuliłem, opierając czoło na jego piersiach. Pod koszulą wyczułem twarde mięśnie, na które zapewne długo pracował. – Dam radę, nie martw się.
            - Pewnie, że dasz… Tylko po co? – zapytał w końcu, tym razem o wiele łagodniej.
            - Chociażby żeby stać się silniejszym.
            - Jeszcze ci mało?
            - Są ludzie, których spotkało o wiele więcej złych rzeczy… Poza tym to mój dom i nie dam się stąd tak łatwo wykurzyć.
            - Nic się nie zmieniłeś, wiesz? – powiedział zamyślonym głosem, delikatnie odwzajemniając mój uścisk. – Szkoda, że ja już dawno dałem się zatracić w tym wszystkim…
            - Dla mnie wciąż gdzieś tam siedzi mój dawny Toris.
            - Chciałbym, żeby tak było. Źle się czuję z tym, kim teraz jestem.
            - Pomyśl o tym jak o konieczności. A poza tym uważam, że nie każdy zdobyłby się na ten czyn.
            - Jaki czyn? Zdradę własnego narodu? Ucieczkę przed zagrożeniem? Pławienie się w luksusach i patrzenie na nędzę innych?
            - Fakt, zrobiłeś coś złego, ale tego żałujesz. To jest już pierwszy krok…
            - Nie widziałeś, jak patrzyli na mnie dzisiaj mieszkańcy wioski… To tak bardzo bolało, ale musiałem udawać radosnego, zaciekawionego… Jestem żałosny, nienawidzę siebie za to, co zrobiłem. Nigdy tego nie zrozumiesz, bo nie jesteś tchórzem. Nie boisz się walczyć o swoje.
            - Nie mów tak – poprosiłem go, jeszcze mocniej się do niego przyciskając. – Nie możesz czuć nienawiści, to cię zniszczy. Nie chcę tego.
            - Postaram się. Dla ciebie. To będzie moje zadośćuczynienie za to, że cię wtedy zostawiłem – powiedział cicho. – Cieszę się, że znowu mogliśmy się spotkać.
            - Ja też się cieszę, naprawdę – wyszeptałem, podnosząc się. – Muszę już iść. Śpij dobrze.
            - Ty też. I dzięki za tę rozmowę. Miło jest wiedzieć, że ktoś nie uważa cię za śmiecia.
            Pokiwałem głową i wyszedłem, zostawiając go sam na sam z myślami. Wiedziałem, że nie jest mu łatwo, ale nie sądziłem, że jest w aż tak złym stanie. Musiałem przyznać, że maska, którą zakładał każdego dnia, nawet mnie wyprowadziła w pole.
            - Gdzie byłeś? – zapytał Iwan, wyrastając przede mną w luźnych, długich spodniach i z ręcznikiem na głowie. Na jego nagim torsie widać było kilka kropel wody pozostałych po odbytej niedawno kąpieli.
            - Jak to gdzie? W domu – odburknąłem i wszedłem do swojej sypialni, zamykając mu drzwi przed nosem. To go jednak nie zniechęciło, bo dwie sekundy później otworzył je i wparował do pomieszczenia.
            - Feliks, zaczynasz mnie wkurwiać – oznajmił mi przez zaciśnięte zęby. – Zapytam jeszcze raz. Gdzie byłeś?
            - A gdzie mogłem być? Na pewno nie na zewnątrz, bo za każdym razem dokładnie zamykasz wejście!
            - A więc u Torisa.
            - Tak, tak… Bo jak nie na dworze, to u Torisa. Jedyna słuszna opcja… Jesteś idiotą.
            Potężny policzek, który wymierzył mi Iwan po tych słowach, pozbawił mnie równowagi, w wyniku czego runąłem do tyłu. Całe szczęście, że znajdowało się tam łóżko, bo w przeciwnym razie mogłoby się to dla mnie źle skończyć.
            - Albo naucz się lepiej kłamać, albo mów prawdę – powiedział, odrzucając w bok ręcznik – bo tylko się pogrążasz. Co z nim robiłeś?
            - No nie wiem… Może rozmawiałem? To robią normalni ludzie.
            - Rozmawiałeś…? A to ciekawe – zaśmiał się. Nachylił się nade mną i oparł dłonie po obu stronach mojej głowy. Wyraz jego twarzy przerażał mnie. – Powiedz, co ja mam zrobić, żebyś w końcu zaczął mnie słuchać? Twoje nieposłuszeństwo przekracza wszelkie granice, a stosowane kary odnoszą krótkotrwały efekt. Raz jesteś aniołkiem, a chwilę potem jakby diabeł w ciebie wstępował. Nie wspominając już o tym, jak przyjemnie zaczynało być przed przyjazdem tego całego Torisa.
            - To twoja wina – wydusiłem. Moje ciało ogarnął dziwny paraliż, wręcz bałem się wykonać jakikolwiek ruch.
            - Moja? A to niby dlaczego?
            - Gdybyś traktował mnie jak człowieka, byłoby zupełnie inaczej…
            - Wolę traktować cię jak kogoś wyjątkowego. Bo gdybyś miał być tylko człowiekiem w moich oczach, prawdopodobnie już byś nie żył. A tego bym nie chciał.
            - Możesz… mnie już puścić? – wyjąkałem, kuląc się i starając omijać jego wzrok jak tylko się dało.
            - Mam o wiele ciekawszą propozycję – powiedział, wstając. Zgasił światło i po omacku wrócił do swojej poprzedniej pozycji. Musnął czubkiem nosa mój policzek, śmiejąc się przy tym cicho. Teraz już nie tylko drżałem, ale cały trząsłem się ze strachu. – Co się stało? Czyżbyś się bał? – zadrwił ze mnie, wkładając kolano między moje nogi i ocierając nim o moje krocze. – Nie martw się, gwarantuję ci, że znajdziesz się tej nocy w siódmym niebie – wyszeptał, wdmuchując do mojego ucha swój gorący oddech. Następnie zniżył głowę i podciągnął zębami moją koszulkę, łaskocząc mnie przy tym brodą. Każdy jego pocałunek, jaki czułem na skórze, przyprawiał mnie o dreszcze. Mój strach zniknął równie szybko, jak się pojawił. – Mówiłem ci już, że masz piękne ciało? – zapytał zmysłowo i objął ustami wypukłość, która pojawiła się w moich spodniach. Zaczął naciskać ją językiem przesuwając nim w górę i w dół, od czasu do czasu zahaczając o nią także zębami. Moje ręce naprowadził na swoją głowę, które pod wpływem impulsu wplotłem w jego włosy. Za wszelką cenę starałem się powstrzymywać od jakichkolwiek reakcji, lecz moje ciało powoli przestawało mnie słuchać. Nagle wszystko ustało. Jęknąłem, niemal boleśnie, próbując powstrzymać nieznośne pulsowanie w moim członku. – Jeśli chcesz, żebym kontynuował, musisz poprosić – powiedział Iwan.
            - Niedoczekanie twoje – warknąłem, skręcając się z palącej mnie chęci spełnienia.
            - To tylko pięć prostych słów – szepnął, przygryzając mój sutek. – Iwan. Proszę. Pozwól. Mi. Dojść – wyliczył. Po każdym wypowiedzianym słowie całował inną część mojego ciała, a robił to z niezwykłym zaangażowaniem, które przyprawiało mnie o zawroty głowy. Wiedziałem, że nie odpuści, dopóki nie spełnię jego zachcianki.
            - Powiem, ale… pod jednym… warunkiem – jęknąłem w końcu, gdy dał mi chwilę odpocząć.
            - Śmiesz jeszcze stawiać warunki, gdy jesteś w tak marnym położeniu? A więc słucham – powiedział, wyraźnie zaintrygowany. Byłem pewny, że gdyby nie panująca ciemność, zobaczyłbym jego wredny uśmieszek.
            - Pozwolisz mi iść na cmentarz.
            - A więc o to ci wtedy chodziło… Niech będzie. Ale musisz być grzecznym chłopcem, bo w przeciwnym razie pójdę tam z tobą, a tego byś raczej nie chciał, co? – zapytał, jeszcze mocniej na mnie napierając. Jego szybki oddech niemal palił moją skórę.
            - Jasne, że nie.
            - A teraz czas, żebyś wywiązał się ze swojej części – mruknął.
            Wciągnąłem gwałtownie powietrze i ledwo zauważalnie drgnąłem. Już sama myśl, że mam powiedzieć coś takiego, napawała mnie ogromnym wstydem. Musiałem to jednak zrobić, gdyż taka była umowa. Zacisnąłem powieki i wymamrotałem:
            - Iwan, prszę, pzwlmi djść…
            - Co? Nic nie zrozumiałem… Mów głośniej i wyraźniej – poprosił mnie, palcami jednej ręki bawiąc się gumką moich spodni. Ich materiał ocierał się o moją męskość, doprowadzając mnie do szału.
            - Iwan, proszę… Nie mogę tego powiedzieć! – krzyknąłem zrozpaczony. Spróbowałem wydostać się z jego objęć, lecz powstrzymał mnie.
            - Nie możesz się już wycofać. Przykro mi – powiedział i polizał moją szyję od żuchwy aż do obojczyków. Jęknąłem przeciągle, gdyż jego palec nieznacznie dotknął główki mojego penisa. Byłem u kresu wytrzymałości. Nagle wpadłem na pewien pomysł. Podniosłem ręce, po omacku umieściłem je na karku Iwana i przyciągnąłem go do siebie.
            - Iwan, proszę, pozwól mi dojść – wyszeptałem i delikatnie przygryzłem obrąbek jego ucha. Po pomruku, jaki wydobył się z jego gardła wywnioskowałem, że jest zadowolony.
            Nim się spostrzegłem, zdarł ze mnie spodnie i wziął do ust mojego penisa. Zaczął szybko go stymulować, jego język rozkosznie ocierał się o moją żołądź. Przez te kilka minut zwłoki, które mi zafundował, doszedłem niemal od razu, spryskując jego jamę ustną spermą. Opadłem bezsilnie na materac, z trudem łapiąc oddech. Policzki paliły mnie ze wstydu, pragnąłem zapaść się pod ziemię. Nie dość, że musiałem powiedzieć coś takiego, to jeszcze… Nie, nie chcę nawet o tym myśleć.
            - No widzisz? A tak upierałeś się, że nie przejdzie ci to przez gardło… Robisz postępy – zaśmiał się. – Jeszcze trochę, a spełni się moje marzenie.
            - Jakie marz… - Nie dokończyłem, gdyż zachłannie mnie pocałował. Był jednak bardziej delikatny i namiętny niż do tej pory, tak jakby miał przed sobą swoją ukochaną, aniżeli zakładnika. Nim się spostrzegłem, dałem się temu ponieść i nieśmiało go odwzajemniłem.
            Nagle przez mgiełkę rozkoszy dotarł do mnie dźwięk skrzypiącej podłogi i towarzyszących temu mozolnych kroków. No tak, kompletnie zapomniałem o tym, że nie jesteśmy sami.
            - Iwan, zostaw mnie chociaż przez chwilę – poprosiłem najciszej jak umiałem. Nie chciałem, żeby Toris cokolwiek usłyszał.
            - Dlaczego? Nie widzę przeszkód, żebyśmy kontynuowali – szepnął, przewracając mnie na brzuch. Wbił palce w moje pośladki, masując je, jednocześnie składając delikatne pocałunki na mojej szyi i ramionach. Mocno zakryłem usta dłońmi, modląc się, by żaden jęk nie wydarł się spomiędzy moich warg. – Będziesz się musiał bardzo postarać, żeby twój przyjaciel nas nie usłyszał.
            - Panie Braginski, mam do pana sprawę! – krzyknął Toris, pukając w drzwi prowadzące do sypialni Iwana. – Wiem, że jest trochę późno, ale to nie da mi spokoju, jeśli nie doczekam się od pana odpowiedzi!
            - Zabiję tego przygłupa – wyszeptał przez zaciśnięte zęby Rosjanin i zaczął się podnosić.
            - Zaczekaj, idioto. Nie sądzisz, że wychodzenie do niego o tej porze z mojego pokoju to trochę głupi pomysł?
            - Nie zależy mi na tym, co on sobie pomyśli.
            - Ale mi zależy – warknąłem, idąc w kierunku moich ubrań porozrzucanych na podłodze. – Ani mi się waż stąd wychodzić dopóki go nie spławię. Dam ci znać, kiedy będziesz mógł się wynieść.
            - Wiem, że nie śpisz! – krzyknął jeszcze raz Toris, nie przestając uderzać w drzwi.
            - Toris, o co ci chodzi? Ludzie próbują tu spać… - mruknąłem, udając zaspanego.
            - Przepraszam, ale muszę porozmawiać z Braginskim. To ważne…
            - Daj sobie spokój. Pewnie już śpi, więc żadnym sposobem go nie obudzisz…
            - To może wejdę tam i pomogę mu wstać?
            - Zwariowałeś? Jesteś samobójcą czy jak? Jutro to załatwisz. A teraz idź spać.
            - Ale Feliks, ja muszę dzisiaj…
            - Nie, nie musisz – powiedziałem, ciągnąc go w stronę schodów. – Nie rób mi więcej kłopotów, proszę.
            - Kłopotów? Jakich kłopotów? – zapytał zdezorientowany, patrząc na mnie podejrzliwym wzrokiem.
            - Hej, wy dwaj! Co wy, do cholery, robicie? – zawołał Iwan, kompletnie nas zaskakując. Przecież miał siedzieć w moim pokoju do odwołania!
            - O, dobrze się składa! Mam do pana sprawę…
            - Co masz? Myślisz, że mnie to obchodzi w tej chwili? Znikaj stąd, albo pożałujesz. Porozmawiamy jutro, o ile na to zasłużysz.
            - Ale to naprawdę ważne…
            - Zamknij się – szepnąłem przez zaciśnięte zęby, uderzając go szybkim ruchem w brzuch i udając, że wcale tego nie zrobiłem. Oczy Iwana, choć utkwione w Torisie, dosięgały i moją osobę, od czasu do czasu lustrując mnie uważnie wzrokiem. – Idź już do siebie, chyba że życie ci niemiłe.
            - Ale…
            - Nie słyszałeś? Kolega dobrze ci radzi i myślę, że powinieneś go posłuchać – rzucił Iwan, postępując krok naprzód. Toris cały zbladł i ruszył w kierunku schodów.
            - Może faktycznie poczekam. Dobranoc!
            I już go nie było. Chwilę potem dało się słyszeć trzask drzwi, któremu zapewne towarzyszył szczęk klucza przekręcanego w zamku.
            - No, nareszcie możemy kontynuować… - mruknął Braginski, podchodząc do mnie.
            - Nie mam nastroju, przykro mi. Dokończymy innym razem – powiedziałem i spróbowałem przemknąć obok niego.
Prawie mi się udało. W ostatniej chwili zostałem złapany w pasie i poniesiony do sypialni.

            A już liczyłem na to, że awantura, jaką wywołał Toris, uchroni mnie chociaż tej nocy.


Część 14