Menu

wtorek, 23 lutego 2016

Więzień we własnej stolicy, część 4

Gdy tylko znaleźliśmy się z Feliksem sam na sam, mocno go przytuliłem i uniosłem do góry, uśmiechając się przy tym jak wariat.
- Puszczaj mnie! – krzyknął, wyrywając się z niezadowoloną miną. – Odbiło ci czy jak?
- Po prostu cieszę się, że w końcu zostaliśmy sami. Czyż to nie wspaniałe?
- Zdecydowanie nie. No, puść mnie w końcu!
- Nie mogę. Nie chcę, żebyś od razu mi uciekł – mruknąłem tonem zaborczego kolekcjonera, który za żadne skarby świata nie chciał podzielić się swoją najcenniejszą zdobyczą.
- Nie ucieknę, obiecuję – powiedział, uspokajając się. – Iwan, nie mogę oddychać!
- Dobrze, ale pamiętaj, że dałeś słowo – ostrzegłem, odstawiając go na ziemię. Na mojej twarzy nadal widniał szeroki uśmiech, sam nie wiem dlaczego. No dobra, będąc sami w domu mogliśmy robić co tylko dusza zapragnie, ale wiedziałem, że cieszy mnie coś innego, o wiele głębiej zakorzenionego w moim umyśle.
- Czemu ty tak bardzo lubisz mnie denerwować…? – zapytał cicho Feliks, opierając się o blat i krzyżując ręce na piersiach.
- Ja? Denerwować cię? Niby czym?
- Ogólnie. Zawsze wszystko robisz po swojemu, nigdy mnie nie słuchasz… Do tego jesteś strasznie namolny.
- To dlatego, że jesteś mój, i chcę cieszyć się tobą jak najwięcej. Coś w tym złego?
- Tak! To takie nienormalne. Obaj jesteśmy facetami, nie powinno być między nami tego wszystkiego.
- Dopóki cię kocham, nie obchodzi mnie coś tak błahego jak płeć. Nie chcę z ciebie rezygnować tylko dlatego, że nie masz dużych piersi i waginy. Poza tym twojego ciała nie zamieniłbym na żadne inne.
- Niby dlaczego? Mógłbyś mieć każdego, a wybrałeś niskiego, wychudzonego chłopaka o bladej cerze i pospolitej urodzie, niewartego nawet uwagi…
- Gdybym cię nie znał, pomyślałbym tak samo. Ale wiesz co? Dopóki jesteś tym Feliksem, którego szczerze pokochałem, nic innego się dla mnie nie liczy.
- Dziękuję – wyszeptał i oparł się o mnie, wtulając głowę w mój obojczyk. – Gdy zginęli moi rodzice, nie miałem nikogo, kto by się mną zaopiekował tak, jak tego potrzebowałem. I mimo tego, co działo się między nami na początku, zacząłem dostrzegać, że dajesz mi to, czego tak bardzo pragnę.
Gdy poczułem, że moją bluzkę zaczynają zdobić mokre plamy, złapałem go pod brodę i uniosłem do góry jego twarz. Miał zaczerwienione oczy, z których leniwie wypływały pojedyncze łzy, a jego wargi drżały lekko. Cmoknąłem cicho i posadziłem go na szafce, po czym wytarłem jego policzki dłonią.
- Hej, nie ma co płakać. Zaopiekuję się tobą. Już nigdy nie będziesz się czuł samotny – obiecałem, patrząc mu głęboko w oczy. Feliks skinął głową i zaczął niepewnie się do mnie przybliżać. Zamarłem, czekając, co zrobi. Gdy delikatnie złączył nasze usta, wydałem z siebie cichy pomruk zadowolenia. To był drugi raz, gdy z własnej woli mnie pocałował. Przymknąłem powieki i lekko polizałem jego wargi, a gdy je rozchylił, pewnie wsunąłem między nie swój język. Ręce, dotąd oparte o blat, włożyłem pod jego sweter, głaszcząc jego żebra i brzuch. Chwilę później ulokowałem je na piersiach, z zachwytem badając jego stwardniałe sutki, tak bardzo czułe na mój dotyk.
Gdy wreszcie oderwaliśmy się od siebie, łapiąc oddechy i próbując zapanować nad targającymi nami emocjami, szczęście niemal rozrywało mnie od środka. Pragnąłem posiąść go tu i teraz, w tej kuchni, na tych szafkach. Pytanie, czy i on tego chciał? Sięgnąłem do jego spodni, bawiąc się przytrzymującą je gumką, i spojrzałem w jego zielone oczy z niemą prośbą.
- Czy musimy…? - szepnął niepewnie, wiercąc się. Pocałowałem go w czoło i oparłem brodę na jego ramieniu.
- Jeśli nie chcesz uprawiać seksu, to pozwól mi cię choć trochę popieścić, zgoda? – zapytałem. Gdy po chwili wahania skinął głową, byłem najszczęśliwszym człowiekiem we wszechświecie. Delikatnie zdjąłem z jego nóg spodnie i bokserki, rozkoszując się widokiem jego prężącego się penisa. Niewiele myśląc, postawiłem Feliksa na ziemi, sam zaś klęknąłem przed nim, rozpinając rozporek i wyciągając własnego członka. Wziąłem do ust jego męskość, ssąc ją mocno i zmysłowymi ruchami przesuwając ją po moim języku, sam zaś zaspokajałem się ręką. Z każdą chwilą coraz wyraźniej czułem jego smak, który mieszał się z moją śliną i podniecał mnie do granic możliwości. W dodatku ciche pojękiwanie Feliksa, tłumione przyłożoną do twarzy dłonią, działało na mnie niczym najlepszy afrodyzjak. Gdy zaś poczułem w ustach jego spermę, sam z głośnym westchnieniem doszedłem, brudząc nasieniem swoją bluzkę. Połknąłem wszystko, po czym oblizałem się łapczywie i spojrzałem na Feliksa, który z trudem utrzymywał się na nogach. W końcu dał za wygraną i osunął się na ziemię, siadając obok mnie. Korzystając z okazji, namiętnie go pocałowałem, po czym przytuliłem go do siebie. – I jak było? – mruknąłem, przygryzając obrąbek jego ucha. Jęknął cicho i wtulił się ze mnie, próbując ukryć rumieńce, którymi spłonął. – Bo mi bardzo się podobało, wiesz?
- Nic już nie mów – warknął, zaciskając dłonie na moich ramionach. Zaśmiałem się, głaszcząc go po włosach, i głęboko wdychając jego zapach, teraz nasycony odrobiną potu.
Tak dobrze nie było mi jeszcze nigdy.
* * *
- Może wybierzemy się dzisiaj do Moskwy? – zapytałem następnego dnia, gdy razem z Feliksem siedzieliśmy przy stole i sączyliśmy kawę.
- Czemu nie? – mruknął, unikając jednak mojego wzroku jak ognia.
- Byłeś gdzieś kiedyś poza swoją wsią?
- Nie. Chociaż gdyby nie wojna, to pewnie gdzieś byśmy jeździli z rodziną.
- Ja byłem kiedyś we Francji, w Paryżu. Tak paskudnego miasta jeszcze w życiu nie widziałem. Wszyscy się nim zachwycają, ale kompletnie nie rozumiem dlaczego.
- Mój tata też tak mówił. Poza tym on wolał zachwalać dzikie i nieokrzesane tereny naszych wschodnich sąsiadów. A gdy było źle, pocieszał nas tymi słowami: Pamiętajcie, że mogliście się urodzić w Związku Radzieckim. Do dziś mnie to bawi – powiedział, uśmiechając się.
- Bez przesady. Mój kraj nie jest aż tak zły. A tym bardziej nieokrzesany.
- Czyżby?
- Sam się przekonasz – prychnąłem, zapalając papierosa. Słowa Feliksa dały mi do myślenia. Być może jego upór w stosunku do mnie nie wynikał tylko z tego, co przeżył i zobaczył, ale i z tego, jak go wychowywano. Ojcowie mają ogromny wpływ na swoich synów, więc jeśli karmiono go takimi bredniami za młodu, to nic dziwnego, że jest teraz tak nieufny w stosunku do mojego narodu. – Feliks, czy wychowywano cię w duchu nienawiści do Rosjan? – zapytałem nagle, totalnie go tym zaskakując. Momentalnie się wyprostował i spojrzał na mnie szeroko otwartymi oczami.
- W nienawiści? Myślisz, że moi rodzice byli głupcami?
- Nic o nich nie myślę, bo ich nie znam, a i ty niewiele mi o nich powiedziałeś. Więc jak to było?
- Według nich nienawiść jest zła w każdej postaci. Jeśli wyrządzono nam krzywdy, należy wybaczyć i nie żywić urazy, gdyż to wyniszcza człowieka i prowadzi do jego zguby.
- Więc dlaczego naród polski tak uparcie walczy?
- Bo wybaczenie krzywd to jedno, a walka o niepodległość i bronienie własnego honoru to drugie. Przebaczenie bowiem wcale nie łączy się z zawieszeniem broni i biernym oglądaniem niszczenia nas.
- Z taką mentalnością to ja się wcale nie dziwię, że tak trudno was złamać – mruknąłem i mocno się zaciągnąłem, aż zakręciło mi się w głowie. Myślałem, że przebywanie z jednym z Polaków pomoże mi jakoś ich zrozumieć, lecz przyniosło to raczej odwrotny efekt. Ktoś powinien napisać kiedyś książkę o tym, jak zrozumieć Polaka. Myślę, że zbiłby na tym fortunę, a ja byłbym pierwszą osobą, która przyczyniłaby się do jego bogactwa.
- Może kiedyś ci się uda. Kto wie…? – pocieszył mnie, wstając i przeciągając się. Po chwili poczułem, jak klepie mnie po głowie, cicho się przy tym śmiejąc. – Twoje włosy do ciebie nie pasują.
- A to dlaczego? – zapytałem, zaskoczony.
- Bo są takie miękkie, miłe i przyjemne w dotyku.
- Ja nie jestem?
- Ani trochę – odparł, coraz śmielej zatapiając palce między moimi kosmykami. – A właśnie! Przypomniało mi się, że miałeś mi powiedzieć pewną tajemnicę dotyczącą Gilberta. Tylko się nie wykręcaj.
- Mhm… - mruknąłem, przymykając oczy i odchylając głowę. Nawet nie wiedziałem, że zwykłe głaskanie po włosach może być takie przyjemne. Nim się obejrzałem, totalnie odleciałem.
- Ziemia do Iwana! Nie udawaj, że śpisz!
- Przestałeś – zauważyłem, uchylając powieki i obserwując nachyloną nade mną, zamgloną twarz Feliksa. – Mógłbyś tak jeszcze chwilę…?
- Nie, dopóki mi nie powiesz o co z nim chodzi.
- Gilbert rucha się z Ludwigiem – powiedziałem prosto z mostu.
- Nie rób sobie ze mnie żartów…
- Nie robię.
- Ale oni są braćmi, prawda…?
- Tak. Rodzonymi w dodatku. Obleśne, no nie?
- I to jak! – wykrzyknął, czerwieniąc się. – Skąd ty o tym w ogóle wiesz?
- Za takie informacje należy się coś ekstra – powiedziałem, podnosząc się z krzesła i prowadząc Feliksa w stronę salonu. Zmusiłem go, by usiadł na kanapie, sam zaś położyłem się na niej, kładąc głowę na jego udach. Naprowadziłem jego dłoń na moje włosy i zamknąłem oczy. Gdy znowu zaczął mnie głaskać, uśmiechnąłem się lekko i cicho westchnąłem. – Czemu ten temat tak bardzo cię interesuje?
- Pierwszy raz spotykam się z czymś takim. W moich stronach coś takiego byłoby nie do przyjęcia.
- Tu też nie jest. Ale powiedz, kto normalny by ich podejrzewał o coś takiego? Są rodzeństwem, więc nikogo nie dziwi że mieszkają razem i są ze sobą blisko. I gdyby nie pewne zebranie dawno temu, sam bym na to nie wpadł.
- Zebranie?
- Ta. Prowadzący zrobił przerwę i w tym czasie te szwaby zaszyły się w łazience, w której uprawiali seks. Na ich nieszczęście szukałem ich wtedy i przez przypadek usłyszałem to i owo. Wydałem się z tym dopiero kilka dni temu, podczas wizyty Gilberta. Szkoda, że nie widziałeś jego miny, jak się o tym dowiedział.
- Coś nieprawdopodobnego… - szepnął. Gdy spojrzałem na niego, zobaczyłem w jego oczach niedowierzanie pomieszane z ciekawością i fascynacją. Wyglądało to trochę komicznie. Poza tym w życiu bym nie pomyślał, że tak bardzo go to zainteresuje. Na co dzień był bardzo nieśmiały jeśli chodzi o tematy dotyczące seksualności, a tu proszę. – O co chodzi? – mruknął, przekręcając głowę w bok i lustrując mnie wzrokiem.
- O nic. Tak się tylko zastanawiam, kiedy w końcu przyznasz, że mnie kochasz.
- Odbiło ci?!
- Wręcz przeciwnie. Myślę, że moja degradacja wyszła na dobre nam obu. Poza tym sam musisz przyznać, że lepiej zrobiło się między nami.
- Lepiej, a może i nie… Nie rozmawiajmy teraz o tym.
- Jak chcesz. Ale i tak będziesz musiał się wypowiedzieć. Nie przepuszczę ci. A teraz zbieraj się. Jedziemy na małe zakupy – powiedziałem i podniosłem się z kanapy.
Ubierając się, z zadowoleniem stwierdziłem, że jego policzki ciągle pokrywają rumieńce. Zaśmiałem się pod nosem i wyszedłem, szczelnie opatulając się długim szalikiem. Pod moimi butami przyjemnie trzeszczał śnieg, który dokładnie pokrył całą ziemię. Włożyłem ręce w kieszenie i przyjrzałem się mu uważnie, próbując znaleźć najmniejszą chociaż skazę w tym morzu bieli. Morzu, które tak bardzo przypominało mi moje dzieciństwo. Też było tak samo jednolite i bez wyrazu, zimne i odpychające, choć za wszelką cenę stwarzające pozory idealnego. Lecz jedno je różniło. O ile moich dziecięcych lat nienawidziłem, tak śnieg kochałem z całego serca.
- Iwan, idziesz? – zapytał Feliks, odganiając ode mnie wszystkie te ponure myśli. Uśmiechnąłem się do niego z wdzięcznością, po czym położyłem rękę na jego ramieniu i poszliśmy w stronę samochodu.
Zapowiadało się miłe, zimowe popołudnie.

Część 5










Ech. Nie dość, że krótko, to jestem kompletnie niezadowolona, jeśli chodzi o ten rozdział. W dodatku nie mam pomysłu, jak naprowadzić akcję na te właściwe tory.
Weno, nie pomagasz :(

niedziela, 14 lutego 2016

14 lutego? Święto? Nie, nie znam... :3

Dziś walentynki. I chociaż nie przepadam za tym świętem (i to nie dlatego, że nie mam drugiej połówki), to postanowiłam jakoś je jednak uczcić. 


- Hej, Śmierć, co tu robisz? Przecież dzisiaj mamy wolne – zapytał Mroczny Grabarz. Nawet jemu pozwolono dzisiaj odpocząć od wpisywania do swoich ksiąg nazwisk ludzi, których żywot właśnie się kończył.
- Nudzi mi się. Co to za dzień bez zabijania?
- Jaki to dzień? Wolny! Nie musimy nic robić, wreszcie mogłem się wyspać!
- Przecież Ty nie musisz spać… Nikt z nas nie musi – mruknął, siadając na jego biurku i zdejmując kaptur z głowy. Westchnął ciężko i pogładził swój pistolet, za pomocą którego wykonywał wyroki. – I co ja mam dzisiaj robić?
- Świętować. No dalej, nie udawaj takiego pracoholika. Uśmiechnij się.
- Mroczny, ja się nie uśmiecham. Jestem Śmierć. Ja zabijam. Nudzę się. Cholera, nawet w Boże Narodzenie Szef nie robi takich akcji! A to w końcu urodziny jego syna!
- Wiem, że nie lubisz walentynek. Nie masz dziewczyny, więc się nie dziwię…
- Ty też nie masz – przerwał mu. – Nikt z nas nie ma. Ale musimy to znosić. Jakby nie można było zabrać chociaż kilku dusz…
- Pamiętasz, jak kilka lat temu Amor zrobił Szefowi awanturę? Zagroził, że jak nie przestaniemy urządzać takich krwawych jatek w jego święto, to sprawi, że po Ziemi będą chodzić sami homoseksualiści i rozmnażanie szlag trafi. No to co mieliśmy zrobić? Przecież ten skrzydlaty nie jest do końca normalny, sam o tym wiesz.
- Jak miał problem, to mógł przyjść z tym do mnie. Wypchałbym mu ten jego wiecznie goły…
- Nie kończ! – krzyknął przerażony Grabarz, wiedząc, do czego zdolny jest zdenerwowany Śmierć. Poklepał go po ramieniu i uśmiechnął się do niego szeroko, jak to tylko on jeden potrafił. – Słuchaj, idę dzisiaj do Sławka na imprezkę. No wiesz, alkohol, te sprawy. Jak chcesz, to też chodź.
- Sławek ciebie pierwszego zaprosił? – zapytał urażonym tonem.
- Jakbyś kupił sobie w końcu telefon, to też byś wiedział. Trochę technologii jeszcze nikogo nie zabiło.
- Nawet nie wiesz, ilu idiotów zginęło podczas prób naprawiania jakichś sprzętów czy suszenia włosów suszarką w kąpieli. Nie wspomnę o graniu na konsoli przy basenie. Albo własnoręcznego budowania zbroi Iron Mana. Było też…
- Dobra, załapałem. To idziesz czy nie?
- A mam inne wyjście?
- Wiesz, że nie – odparł i złapał go za rękę, ciągnąc go do swojej garderoby.
- Nie chcę nic mówić, ale do Piekła to raczej w drugą stronę…
- Chyba nie myślisz, że pokażesz się tam w takim stroju!
- Czego ty chcesz? Zawsze tak chodzę do Sławka…
- Śmierć, pomyśl trochę. Wiesz, ile tam będzie gorących lasek? Wiesz?
- Mroczny, ja jestem aseksualny. A ty jesteś kompletnym debilem. Chyba sobie jednak odpuszczę tę imprezę…
- Ani mi się waż! Przecież schlać się możesz, nie raz to robiliśmy. Poza tym nie zostawisz swojego kumpla w potrzebie, no nie? – zapytał, patrząc na niego oczami słodkiego szczeniaczka. Oczywiście to nie mogło zadziałać na Śmierć, ale Grabarz już tak miał. Ot, kolejny głupi nawyk.
- Tylko nie przesadzaj ze strojeniem mnie, ok?
- Jak zawsze… Jaki lubisz kolor? Tylko mi nie mów, że czarny. Zawsze to mówisz.
- Ale ja lubię czarny – mruknął urażony. – Twoje pytanie jest bez sensu.
- A co powiesz na to? Do twarzy ci będzie.
- Nie chcę wiedzieć, skąd masz tę wściekle różową sukienkę.
- No co? Nawet Lolity do mnie przychodzą, sam rozumiesz. A do nieba nie wpuszczają w takim stroju. No weź ją przymierz…
- Nie ma mowy. Chyba zwariowałeś. Jak chcesz, to sam ją ubierz.
- Przecież wiesz, że mam słabość do koronek i kokardek tylko na kimś. A ty będziesz taki słodki!
- Gdzie to ja mam swój pistolet… - mruknął Śmierć, udając, że szuka go w połach obszernego płaszcza. Grabarz westchnął ciężko i z powrotem zagłębił się między wieszakami.
- Grozisz mi? Przecież wiesz, że mnie nie zabijesz.
- Wiem. Ale jak strzelę ci między oczy, to chwilę zajmie, zanim dojdziesz do siebie.
- Jesteś taki niemiły. Mamy dziś walentynki, chamie!
- I dlatego nie mogę pracować! Przez to głupie święto! Kto to w ogóle wymyślił?!
- Ja, ignorancie – warknął Amor, pojawiając się za jego plecami. Dźgnął go oskarżycielsko w ramię i podszedł do Grabarza. – Potrzebuję czegoś naprawdę ekstra. Najlepiej różowego. I dużo kokardek. I koronek w sumie też. Ogólnie sama słodycz.
- Już się robi, młody. Tak się składa, że mam coś odpowiedniego.
- I pomyśleć, że przez coś takiego nikogo dzisiaj nie zabiorę…
- Co masz na myśli mówiąc „coś takiego”? No, odpowiedz! A może się boisz?
- Kogo mam się bać? Nagiego faceta strojącego się w sukienki i zajmującego się czymś tak nietrwałym i idiotycznym jak miłość? Tylko śmierć jest prawdziwą potęgą!
- No w sumie mógłbyś zacząć nosić bieliznę czy coś – zaśmiał się Mroczny i rzucił mu sukienkę, którą chwilę temu próbował opchnąć Śmierci. – Masz i spadaj. W końcu jako jedyny dzisiaj pracujesz.
- Jeszcze docenicie moją moc i władzę! – wykrzyknął, cały czerwony na twarzy, i wyszedł.
- Kumplujesz się z nim?
- Nie bądź zazdrosny, kostucho. Przecież wiesz, że moje serce należy tylko do ciebie.
- To ty masz serce?
- No pewnie! – powiedział i zatopił dłoń w swojej klatce piersiowej. – Kiedyś tu gdzieś było… Płuco, mostek, tchawica, drugie płuco, żebra… Szlag, nie ma go!
- Spokojnie, mam je tutaj – uspokoił go Śmierć i wyciągnął ze swojej magicznej kieszeni słoik napełniony formaliną, w którym unosiło się czarne, bijące serce.
- Skąd ty to masz?!
- Zabrałem jak spałeś.
- Jesteś niemożliwy! Oddawaj!
- Oddam jak obiecasz, że nie pójdziemy dzisiaj do Sławka.
- Nie pójdziemy! Zrobimy coś innego! A teraz dawaj! Zaraz umrę, do cholery!
- Nie umrzesz, idioto – powiedział, rzucając mu słój. – Mroczny Grabarz jest nieśmiertelny, jak my wszyscy.
- A skąd wiesz?
- No, tak napisali w książeczkach dla dzieci. No wiesz, tych, co to tu dorastają.
- Czytasz je? – zapytał Grabarz ze zdziwioną miną, wkładając z powrotem do swojego ciała serce.
- Raz znalazłem taką, to przeczytałem. Wiesz przecież, że lubię czytać.
- Śmierć, to jest cholerna książeczka dla dzieci. Właściwie to dla dusz dzieci. Zaraz, to ty dzieci też zabierasz?
- Tak. A co?
- Jesteś mordercą! Jak możesz?! To biedne dzieci!
- Szef mi każe, to zabijam. Taką mam pracę.
- A, no chyba że Szef – mruknął, wyraźnie uspokojony. – To co chcesz robić?
- Zjadłbym watę cukrową.
- Watę cukrową… Ty… Wolne naprawdę ci nie służy – jęknął zrezygnowanym głosem Grabarz i chwycił przyjaciela pod ramię. – Zatem prowadź.
- Wiesz, że na Ziemi sprzedają najlepszą? – zapytał i zanim Mroczny zdołał się zorientować, gdzie spędzi swój wolny czas, byli już poza Administracją.
Zapowiadał się długi i męczący dzień.


Koniec


Opowiadanie krótkie, a do stworzenia go natchnął mnie ten oto komiks:


Ps. Szczęśliwego dnia zakochanych!


środa, 3 lutego 2016

Anioł Śmierci, część 5

Uf, udało się wreszcie przysiąść i do tego opowiadania. Nie wiem, jak wielu z was na nie czeka, bo nie było jeszcze żadnego komentarza dotyczącego tej serii, ale mam nadzieję, że takie osoby mimo wszystko są i cieszą się, widząc tę notkę.
Ps. Uważaj, Ado, bo już niedługo będziesz miała co pomijać i tu :D


Szum wiatru. Cichy głos. Ciepło krwi płynącej w żyłach. Chłód ciała leżącego gdzieś obok. I mgła przesłaniająca to wszystko. Mgła pragnienia, która ustąpi dopiero wtedy, gdy poświęcone zostanie niewinne życie. Przeklęty ten, kto zostanie wybrany na ofiarę demona.
Otworzyłem szeroko oczy i wyszeptałem formułę pozwalającą mi na dokładne widzenie w ciemnościach. Rzuciłem przelotne spojrzenie na śpiącego obok mnie Haniela, po czym wstałem i podszedłem do okna. Oparłem się o nie, rozłożyłem z niemałym trudem skrzydła, po czym wyleciałem na nocne niebo. Blady blask księżyca odbijał się srebrnymi refleksami na moich piórach, chcąc jakby złagodzić moje oblicze. Pokręciłem głową i wymówiłem kolejną formułę niezbędną do wypatrzenia odpowiedniej duszy. Jak zwykle na pierwszy rzut oka moje miasto nie miało mi niczego ciekawego do zaoferowania. Ot, pewnie jakieś prostytutki, kryminaliści czy zepsute dostatkiem nastolatki. Trzeba by już niedługo pomyśleć o zmianie lokum, bo jak tak dalej pójdzie, to przyjdzie mi tu zdechnąć z głodu. Skorygowałem łagodnie kierunek lotu, rozglądając się uważnie. Jak zwykle co lepsze kąski wyłapywałem w okolicznych wioskach, a więc na nich skupiłem swoją uwagę. Zadowoliłem się szybciej, niż myślałem. W jednym z domów wypatrzyłem dość jasne światło, którego źródłem okazała się być młoda kobieta. Jej bagaże ustawione obok łóżka świadczyły o tym, że niedawno przyjechała w te strony. Jaka szkoda, że już nigdy stąd nie wyjedzie, pomyślałem, przysiadając na gałęzi jednego z pobliskich drzew. Chwilę obserwowałem pogrążoną w głębokim śnie dziewczynę, po czym poleciałem z powrotem do mojego mieszkania, uśmiechając się pod nosem. Spodziewałem się już niedługo ciekawego przedstawienia.
* * *
- Chodźmy na spacer. Nudzę się – powiedział Haniel, z miną marudnego dziecka ciągnąc mnie za rękaw. Przewróciłem oczami i jednym, potężnym łykiem dopiłem kawę z mojego kubka. Naprawdę nie miałem ochoty nigdzie dzisiaj wychodzić.
- Daj mi spokój. Jak chcesz, to sam idź – mruknąłem, zasłaniając się gazetą, którą właśnie czytałem.
- Ale samemu to żadna frajda. Zobacz, jest taka piękna pogoda… No chodź. Proszę.
- Haniel…
- Proooszę – przerwał mi, obejmując mnie od tyłu i przytykając swój policzek do mojego. – Będę grzeczny, obiecuję.
- Dlaczego muszę to wszystko znosić… - jęknąłem, wstając i odpychając go od siebie. – Gdzie chcesz niby iść, tasiemcu?
- Nad jezioro! – wykrzyknął uradowany. Jak dziecko…
- Niech będzie. Może się w nim utopisz czy coś.
- Hej, nie mów tak! Poza tym anioły nie mogą się utopić. Nie jesteśmy aż tak słabi jak demony.
- Jeszcze to odszczekasz – powiedziałem, zakładając buty
Dziesięć minut później byliśmy już nad pobliskim jeziorem. Ciepłe promienie słoneczne padające na wodę odbijały się w niej jasnymi refleksami, skrząc się i mieniąc niczym najdroższe klejnoty. Weszliśmy na most i usiedliśmy na nim najdalej od brzegu, jak tylko się dało. Odetchnąłem głęboko rześkim, wilgotnym powietrzem. Może ten cały spacer to nie był taki głupi pomysł…?
- Pięknie tu, prawda? – zagadnął Haniel. – Trochę jak w niebie, tyle że tam zamiast wody są tony białego marmuru. Co prawda jest tam też kilka fontann, ale to nie to samo.
- Tęsknisz za tamtym miejscem?
- Czy ja wiem… Wiadomo, że to mój dom i spędziłem tam wiele cudownych chwil, ale z drugiej strony tu też jestem szczęśliwy. Ech, nie tak łatwo to wyjaśnić.
- Spokojnie, rozumiem cię – powiedziałem, opierając się o barierkę, która chroniła przed upadkiem do jeziora. Przymknąłem powieki, zapominając na chwilę o wszystkich problemach. Ogarnął mnie błogi spokój.
- A ty? Chciałbyś wrócić do piekła?
- Ani trochę – skłamałem. – Dobrze jest tak, jak jest. Poza tym kiedyś trzeba wyfrunąć z gniazda.
- To trochę wbrew naszym zasadom, nie sądzisz?
- My już nie mamy zasad. Przestały nas one obowiązywać wraz z dniem, w którym uciekliśmy. Jesteśmy wolni.
- Do bycia wolnym to ci raczej trochę brakuje. Przez to, że musisz żywić się w ten okropny sposób, wciąż jesteś w jakimś stopniu ograniczany przez piekło.
- Co ty tam wiesz… - mruknąłem gniewnie. Nie chciałem, żeby ktoś taki jak on mnie oceniał.
- Nie złość się już tak. Czasami po prostu mówię to, co myślę – powiedział, po czym, nie doczekawszy się z mojej strony żadnej reakcji, dodał: - Wracajmy już. Jakoś tak minęła mi ochota na spacerowanie.
- Jak chcesz – odpowiedziałem, podnosząc się. Nie patrząc, czy idzie za mną, ruszyłem w stronę plaży, w międzyczasie szepcząc pod nosem formułę czyniącą mnie niewidzialnym dla śmiertelników. Gdy zadziałała, rozłożyłem skrzydła i poleciałem do swojego mieszkania.
* * *
Dwa dni później nadeszła noc, w której obudził się we mnie głód. Było koło pierwszej, gdy usiadłem wyprostowany na łóżku i odrzuciłem na bok kołdrę. Uśmiechnąłem się pod nosem i łakomie oblizałem wargi.
- Samael, to już? – usłyszałem niepewne pytanie.
- Zostaw mnie samego – rozkazałem z pogardą, nie zaszczycając go wzrokiem. Nawet nie pamiętałem, kto tak naprawdę znajduje się w moim domu. W tym momencie było to dla mnie obojętne.
- Nie zostawię. Nie możesz lecieć. Wiem, że wytrzymasz jeszcze dwa, trzy dni.
- A niby dlaczego miałbym to robić?
- Bo w głębi serca nie chcesz tego, wiem o tym. Daj mi jeszcze trochę czasu.
- Zamknij się. I dobrze ci radzę, nie próbuj żadnych sztuczek, bo rozszarpię cię bez mrugnięcia okiem – zagroziłem, wstając. Zimny uścisk na nadgarstku sprawił, że moja krew zawrzała z gniewu. – Puść mnie.
- Nie chcę, żebyś to robił… Samael, proszę.
- Puść mnie. Trzeci raz nie powtórzę.
- Nie ma mowy. Dzisiaj zostaniesz tutaj.
- Jak śmiesz mi się sprzeciwiać? A może chcesz tak bardzo umrzeć, że tak się narażasz? No więc? Jak to z tobą jest?
- Obiecałem ci, że znajdę na to sposób. Nie pamiętasz?
- Nawet nie wiem, kim ty jesteś – powiedziałem, patrząc na niego z wyższością. Po chwili pchnąłem go na łóżko i mocno do niego przycisnąłem. Ulokowałem dłonie na jego szyi i zacząłem go dusić, uważając jednak, żeby nie za szybko z nim skończyć. Jego spazmatyczny oddech i łzy szklące się w oczach były pięknym widokiem. – Masz już dość? – wyszeptałem, gryząc jego dłoń zaciskającą się na moim przegubie. Gdy pokiwał głową, zaśmiałem się. – Odważny jesteś – skwitowałem z uśmiechem i musnąłem czubkiem nosa jego policzek. W pewien sposób jego postawa zaimponowała mi. Do tej pory wszyscy, którzy znaleźli się w takiej sytuacji, błagali o litość. Postanowiłem jeszcze trochę się nim pobawić, puściłem więc jego szyję i usiadłem na nim okrakiem, tak, by mi nie uciekł. Gdy tylko mógł normalnie złapać oddech, zaczął ciężko dyszeć, co chwilę kaszląc i krztusząc się powietrzem. – Widzisz, do czego prowadzi upór? I na co ci to było?
- Ja… i tak nie ustąpię – wycharczał, patrząc na mnie hardo spod przymrużonych powiek.
- A chciałem dać ci szansę na przeżycie –westchnąłem, po czym musnąłem jego szyję wargami. – Wiesz? Lubię patrzeć na śmierć powodowaną wykrwawieniem się. To takie… piękne – powiedziałem, po czym zagłębiłem zęby w jego miękkiej skórze, tuż koło szybko pulsującej aorty. Gdy na mój język zaczęła tryskać jego krew, jęknąłem przeciągle i jeszcze mocniej się do niego przyssałem. Nigdy dotąd nie czułem takiego smaku. Idealne połączenie słodkości pomieszanej z goryczą i nieco kwaśnym posmakiem, a wszystko to dopełnione uczuciem przyjemności i spełnienia. Po chwili nadeszła też senność. Senność, którą odczuć można tylko po najlepszej uczcie. Spróbowałem z nią walczyć, by jeszcze przez chwilę móc rozkoszować się tą chwilą, lecz nie dałem rady. Ostatnie, co pamiętam, to przeciągnięcie językiem po chłodnej skórze umazanej tą cudowną krwią.
* * *
Gdy zacząłem się wybudzać, poczułem coś na kształt zawodu. Już dawno tak dobrze mi się nie odpoczywało po posiłku, który musiał być nadzwyczaj sycący. Kto by pomyślał, że w tej przyjezdnej kryje się tak czysta dusza…?
Mruknąłem cicho i otworzyłem oczy, rozglądając się po pomieszczeniu. Panował w nim przyjemny półmrok poprzeplatany czerwoną poświatą zasłon, który zawsze mi się podobał. Jednym słowem, moja pobudka wyglądała idealnie.
- Obudziłeś się już? – zapytał Haniel, ostrożnie zaglądając do sypialni przez uchylone drzwi. Był jakiś taki niepewny i przygaszony. Zachowywał się zupełnie inaczej niż zwykle.
- Jak widać… Coś cię gryzie? Dziwnie wyglądasz – stwierdziłem, spoglądając na zegarek. Data na wyświetlaczu uświadomiła mi, że nie było mnie przez jeden dzień.
- Chodzi o noc, w której… no wiesz – jęknął, uparcie wpatrując się w podłogę.
- Dusza tej kobiety była niezwykle pożywna. Myślę, że starczy mi ona na dłużej. Masz więc dużo czasu, by wymyślić jakiś sposób na powstrzymanie mnie przed zabiciem kolejnej ofiary – powiedziałem, od razu domyślając się o co mu chodzi.
- Kobiety?
- Tak. Tej, którą upatrzyłem sobie jakiś czas temu. Mówiłem ci przecież o tym. Nie pamiętasz już?
- A, no tak. Faktycznie – mruknął niewyraźnie, zagryzając wargę. – Przygotowałem śniadanie. Zjesz?
- Pewnie – odparłem i poszedłem do kuchni. Przez cały czas nie spuszczałem z Haniela wzroku, próbując wybadać, co było powodem jego zdenerwowania. Nie miałem jednak żadnego pomysłu, co to może być, postanowiłem więc zapytać. – Jesteś dzisiaj bardzo spięty. Na pewno wszystko w porządku?
- Tak, jak najbardziej. Źle spałem, to tyle.
- Jakoś ci nie wierzę – powiedziałem. Gdyby ten facet był zwykłym śmiertelnikiem, mógłbym wyczytać wszystko z jego umysłu, a tak musiałem stosować tradycyjne metody.
- To już nie mój problem.
- Haniel… - warknąłem, łapiąc go za brodę i unosząc jego głowę. Nie wiem nawet w którym momencie wstałem i nachyliłem się nad nim. Gdy tylko nasze oczy znalazły się na jednej linii, jego ciałem wstrząsnął potężny dreszcz. Kilka sekund później rozłożył swoje skrzydła i zakrył się nimi, tym samym odpychając mnie od siebie i przewracając razem z krzesłem na podłogę.
- Ja… Przepraszam – wyszeptał, zakrywając twarz dłońmi i wychodząc z kuchni. Chwilę później szczęknęło otwierane okno i Haniela już nie było.
O co może mu chodzić? Czyżby dopiero dotarło do niego to, w jaki sposób się żywię? Przecież wszystkie anioły wiedzą, jak się to odbywa, a już na pewno tak wysoko postawione jak Haniel. A może poleciał wtedy za mną i wszystko widział? Tylko co? Nie mogłem sobie niczego przypomnieć, pamiętałem tylko jak zasypiam, reszta była jak ciemna, czarna dziura. Cholera, za wszelką cenę muszę dowiedzieć się, co stało się tamtej nocy.
Rozłożyłem swoje skrzydła i wyleciałem tym samym oknem co Haniel, szepcząc przy tym formułę czyniącą mnie niewidocznym dla śmiertelników. Dobrze wiedziałem, w którym domu zatrzymała się moja ofiara, tak więc po kilku minutach byłem już na miejscu. Przysiadłem na jednym z rosnących tam drzew i zacząłem obserwować.
- Och, chodźmy już! Nie mogę się doczekać zwiedzania! – krzyknęła radośnie kobieta, wychodząc z domu i ciągnąc za rękaw najprawdopodobniej swoją krewną. Obie śmiały się radośnie, lecz mi nie było do śmiechu. W jednej z nich bowiem rozpoznałem swoją, jak się okazało, niedoszłą ofiarę. Zakląłem cicho pod nosem. Co tu jest grane?! Przecież wyraźnie czułem się nasycony! Poza tym demon nie może ot tak zmienić swojej ofiary. Wybrana podczas polowania, nie ma prawa ujść z życiem. Do tego ten zanik pamięci i dziwne zachowanie Haniela… Nie, niemożliwe… Cholera, to nie może być prawda!
Momentalnie zerwałem się z miejsca i poleciałem do mieszkania, modląc się, bym zastał tam anioła. Gdy wleciałem do sypialni i wyczułem jego obecność, kamień spadł mi z serca.
- Haniel, musimy porozmawiać! – krzyknąłem, wbiegając do salonu, w którym siedział. Spojrzał na mnie smutnym wzrokiem, lecz nic nie odpowiedział. – Wiem, że coś ukrywasz, do cholery! Powiedz mi!
- Ale o czym…? – wyszeptał, a mnie dosłownie szlag trafił. Podszedłem do  niego i złapałem go za ramiona, potrząsając nim lekko.
- Nie udawaj! Widzę, że coś się stało! Moja ofiara wciąż żyje, ja nie czuję głodu, a ty zaczynasz świrować! – krzyknąłem. Byłem tak wściekły, że niechcąco rozdarłem jego bluzkę. Gdy mój wzrok powędrował nieco w dół, zobaczyłem coś, co wstrząsnęło mną do głębi. Na szyi Haniela, tuż nad obojczykiem, widniały dwie ranki po kłach, a także rozległe siniaki, które były skutkiem duszenia. Momentalnie odskoczyłem od niego, przewracając się na podłogę, i jęknąłem cicho. – Kurwa… To… Czemu mi nie powiedziałeś? Dlaczego?!
- A jak miałem ci powiedzieć? Słuchaj, Samael, tamtej nocy nie chciałem cię puścić, więc zacząłeś mnie dusić, po czym napiłeś się mojej krwi i zasnąłeś? Tego chciałeś?
- Na pewno nie chciałem tych wszystkich kłamstw… - szepnąłem, łapiąc się za głowę. – Musisz odejść. Ja… Nie chcę cię znowu zranić. To, w co się zmieniam, może cię w końcu zabić…
- Nigdzie się stąd nie ruszę. Obiecałem, że znajdę sposób, i znalazłem go. A że jestem nim ja, trudno. W tempie, w jakim działa na ciebie moja krew, nie zdążysz mnie zabić. Przynajmniej tak mi się wydaje…
- A pomyślałeś o tym, jak jednak ci się nie uda? Co wtedy? Chcesz, żebym obudził się obok twojego trupa? Haniel, to nie jest normalne… Wszyscy. Byle nie ty…
- Jesteśmy naturalnymi wrogami, pamiętasz? – zapytał cicho, kładąc mi ręce na ramionach. Szybkim ruchem przewróciłem go na plecy i usiadłem na jego biodrach. Moje skrzydła stworzyły wokół nas ciemną kopułę odcinającą nas od świata.
- Tak mnie traktujesz? Jak wroga? Mimo tego, jak bardzo nalegałeś i starałeś się, jestem dla ciebie nikim?
- To nie tak…
- A jak? – zapytałem, opierając czoło o jego obojczyk. Po chwili poczułem jego drżące dłonie na mojej głowie, delikatnie wplatające się między moje długie kosmyki.
- Jeszcze nigdy nie chciałem tak bardzo walczyć o drugą osobę. Wiem, że to dziwne, skoro jestem Archaniołem Miłości, ale jeszcze na nikim mi tak nie zależało. Dla ciebie byłbym gotów pozbawić całą ludzkość miłości, byleby tylko być w stanie ci pomóc.
- Głupi jesteś – mruknąłem, ciesząc się w duchu z jego słów. – Nie powinieneś tak łatwo mi ufać. Wiesz, ile może się zdarzyć?
- Wiem. Ale kto nie ryzykuje, ten nie ma. Nie ważne, kim się rodzimy. Ważne, kim się potem stajemy. A ty stajesz się kimś naprawdę pięknym.
- Haniel… - szepnąłem, podnosząc wzrok i patrząc w jego duże, niebieskie oczy po brzegi wypełnione uczuciami. Pogłaskałem go po policzku, czując przy tym dziwne łaskotanie w brzuchu.
- Samael, nie chcę nic mówić, ale zrobiłeś się twardy w pewnym miejscu – powiedział anioł, z niepewną miną próbując wyswobodzić się z moich objęć. – Puść mnie, idioto! – pisnął w końcu, z przerażeniem wpatrując się w moje krocze.
- Tylko mi nie mów, że jesteś prawiczkiem…
- Anioły są czystymi istotami! To obleśne! – krzyknął, odwracając wzrok. Jego policzki spłonęły rumieńcem, który niemal rozgrzewał powietrze wokół nas.
- I co? Nawet się nie masturbujecie?
- Nie, nie, NIE! To grzech! – Gdy zatkał dłońmi uszy i zaczął kręcić głową, zacząłem się śmiać. Do tej pory nie zdawałem sobie nawet sprawy, z jak ciekawą osobą mam do czynienia.
- Odrobina przyjemności należy się każdemu – mruknąłem mu zalotnie do ucha. – Chcesz, to ci pokażę.
- Spadaj! Tak nie można! To wcale nie jest śmieszne!
- Wręcz przeciwnie, to bardzo poważna sprawa. Siedzę bowiem na prawiczku, bardzo przystojnym i kuszącym, który aż prosi się o pokazanie tego i owego... – Tym razem musnąłem czubkiem nosa jego policzek, po czym pocałowałem go w skroń. – To jak? Będzie ci jeszcze lepiej jak w niebie, zobaczysz.
Silne uderzenie w szczękę zamroczyło na chwilę mój umysł, tak że nie zdałem sobie nawet sprawy, że ląduję na podłodze kawałek dalej od Haniela. Jęknąłem przeciągle, pocierając obolałą twarz, i spojrzałem na niego z wyrzutem.
- Trzeba było mnie posłuchać i zejść ze mnie – warknął, obrażony.
- Haniel, słońce, przecież wiesz, że po prostu nie mogłem ci się oprzeć…
- A więc masz to, na co zasłużyłeś. Swoją drogą, pogłoski o tobie okazały się być prawdziwe.
- Jakie pogłoski? – zapytałem, siadając po turecku i chowając swoje skrzydła.
- Że okropny z ciebie uwodziciel. Wielu aniołów uważa, że nie ma duszy, która byłaby w stanie ci się oprzeć.
- A więc uważaj, bo i z tobą w końcu mi się uda.
- A chcesz, żebym jeszcze bardziej obił ci buźkę? – zapytał zaczepnie, patrząc na mnie wściekłym wzrokiem. Zaśmiałem się, kręcąc przecząco głową.
I właśnie wtedy poczułem, że nic już nie będzie takie same. Nadciągały zmiany, lecz co z nich wyniknie…? Jednego byłem jednak pewien. Czas pokaże, co los ma dla nas w zanadrzu.
Nie mogłem się tego doczekać.





Do następnego wpisu :3

poniedziałek, 25 stycznia 2016

Więzień we własnej stolicy, część 3

Jej, udało się! Nieco ponad 13 stron w Wordzie, a to wszystko w jednym poście! Istny rekord jak na mnie :3
Wyszło chyba tak, jak chciałam. Okaże się, jak kiedyś to przeczytam.
Życzę miłego czytania i zachęcam do komentowania! Was też, drogie Anonimy :)



Siedząc za biurkiem i rozmyślając o tym, co wydarzyło się w ostatnim czasie, złapałem się na tym, że powoli zaczyna mi pasować cała ta sytuacja z zawieszeniem. Co prawda był to tylko niewyraźny przebłysk, lecz wizja spędzania całych dni z Feliksem tylko go pogłębiała. Żeby tak jeszcze on mnie chciał… O nic więcej nie proszę. Czy to takie trudne?
Westchnąłem ciężko i upiłem wódki prosto z butelki, próbując w ten sposób jakoś sobie ulżyć. Tak, chciałem się upić. Schlać się do nieprzytomności. Zasnąć gdzieś na podłodze, nie pamiętając o niczym. Lecz czy to coś da? W jakikolwiek sposób zmieni moje życie?
- Do bani z tym wszystkim… Proszę! – krzyknąłem, słysząc pukanie do drzwi. – A ty tu czego? – zapytałem na widok Gilberta.
- Och, nie bądź taki. Przyszedłem cię pocieszyć, i przy okazji skończyć to, co razem zaczęliśmy – powiedział, wskazując brodą na trzymany przeze mnie alkohol.
- A czy ja wyglądam na kogoś potrzebującego pocieszenia?
- Nie tyle pocieszenia, co jakiegoś tyłka do…
- Zamilcz – przerwałem mu, przeszywając go morderczym wzrokiem. Moje spojrzenie było na tyle stanowcze, że mężczyzna drgnął, w każdej chwili gotów ratować swoje marne życie.
- Iwan, po co ty się tak męczysz? Jak cię nie chce, jego strata. Wypierdol go gdzieś w lesie i zastrzel. W końcu jest tyle osób, którym na tobie zależy. Nie marnuj tego w taki sposób.
- Powiedz mi, czy kiedykolwiek patrzałeś na drugą osobę i mówiłeś sobie, że musisz ją mieć? Że nie chcesz nikogo innego? Czułeś kiedykolwiek coś takiego?
- Cały czas czuję, niestety… - mruknął, zwieszając głowę. – Tyle że nie jestem w tak dogodnym położeniu jak ty.
- To znaczy? – zapytałem, chcąc wyciągnąć z niego coś więcej. Oczywiście wiedziałem o kogo chodzi, lecz liczyłem na to, że jego słowa w czymś mi pomogą.
- A jak, kurwa, myślisz? Dwa lata! Dwa pierdolone lata ciągnę ten chory związek, i za cholerę nie mogę przestać! To siedzi głęboko w moim umyśle… Nawet mi już nie staje przy nikim innym!
- A to ci niespodzianka… - powiedziałem zaczepnie, lecz nie doczekawszy się z jego strony żadnej reakcji, postanowiłem pytać dalej. Pokazałem mu, by usiadł naprzeciwko mnie, i z hukiem postawiłem przed nim butelkę. – Jak do tego w ogóle doszło?
- Niech cię to nie obchodzi – warknął i łapczywie przyssał się do flaszki. Gdy ją odstawił, zakaszlał i otarł usta brzegiem rękawa.
- Zatem ode mnie też się niczego nie dowiesz.
- Tylko tak mówisz – stwierdził, zakładając nogę na nogę i rzucając mi wyzywające spojrzenie. Kiedy ja się tak spoufaliłem z tym facetem?
- Nie bądź taki pewny. Poza tym mi możesz powiedzieć. W końcu jesteśmy przyjaciółmi.
- Przyjaciółmi? – zapytał, przekrzywiając głowę i szczerząc się jak głupek. Jak zwykle perfekcyjnie trafiłem w jego czuły punkt. – A to niby od kiedy?
- Od zawsze – odpowiedziałem. Podniosłem się z krzesła i podszedłem do jednej z szafek, w której trzymałem kilka zapasowych ubrań, by wyciągnąć z niej jakiś sweter. Koszula, do których tak bardzo przywykłem, nagle zaczęła mnie denerwować, sam nie wiem dlaczego. Rozpiąłem trzy górne guziki i zdjąłem ją przez głowę, czując na sobie wzrok Gilberta.
- Skąd ty je w ogóle masz? – zapytał cicho. Chyba po chwili pożałował swojego pytania, bo dodał: - Oczywiście nie musisz o tym mówić, jak nie chcesz. To ci podaruję.
- Mówisz o moich bliznach? – Zaśmiałem się. Już dawno do nich przywykłem. Długie, o wiele jaśniejsze do mojej skóry, dumnie znaczyły moje plecy na całej ich długości. Były częścią mnie, pogodziłem się z myślą, że nigdy nie znikną. Nawet obrzydzenie innych ludzi na ich widok przestało mnie już ruszać. – To nic takiego. W tych czasach to normalka.
- Aha – mruknął, poprawiając się na krześle. Naciągnąłem na siebie czarną bluzkę i z powrotem zająłem swoje miejsce, patrząc na niego oczekująco. – Na pewno chcesz tego słuchać?
- Inaczej bym nie pytał.
- No dobra. W sumie fajnie będzie to wreszcie komuś powiedzieć. – Napił się wódki, chyba tak na odwagę, i wziął głęboki oddech. – Jak już mówiłem, to trwa dwa lata. Zaczęło się od tego, jak pewnego dnia zobaczyłem Ludwiga śpiącego w łóżku. Miał erekcję, i samo tak jakoś poszło. Na początku była tylko wspólna masturbacja, a po niej wstyd i zakłopotanie, lecz później, no… zaczęliśmy się rozkręcać. Robiliśmy to coraz częściej, powoli zaczynałem też wierzyć, że nie robimy niczego złego. Po miesiącu w końcu poszliśmy na całość. Na początku obaj spotykaliśmy się z innymi osobami, traktując nasze wspólne noce jak przyjemne przerywniki między kolejnymi kochankami, lecz w końcu i to ustało. Obecnie jesteśmy na poziomie chodzenia za sobą, o ile można to tak w ogóle nazwać.
- Raczej nie można – wtrąciłem, patrząc na niego z wyraźnym zainteresowaniem. – Cholera, jesteście nieźle rąbnięci – zaśmiałem się, kręcąc głową. – Chyba polubiłem was jeszcze bardziej.
- Bawi cię to?
- A czy wyglądam na rozbawionego?
- Z tobą nigdy nic nie wiadomo. Jesteś jeszcze dziwniejszy niż ja i Lu razem wzięci.
- Dziękuję za komplement – odparłem, odchylając się w krześle i grzebiąc w szufladzie w poszukiwaniu papierosów, które jeszcze przedwczoraj gdzieś tu były. Gdy je znalazłem, wziąłem jednego i zapaliłem, wydychając słaby jeszcze dym wprost w twarz Gilberta.
- No dobra, teraz twoje kolej. Opowiadaj.
- A co chciałbyś wiedzieć?
- No, jak się poznaliście, na jakim etapie jesteście, co cię gryzie i takie tam.
- Poznaliśmy się, gdy moi ludzie przejmowali dla mnie jego dworek. Gdy go zobaczyłem, tylko kilka sekund dzieliło go od śmierci spowodowanej strzałem w głowę. Uratowałem go w ostatniej chwili, i to tylko dlatego, że wydał mi się upartym i przystojnym chłopakiem, którego gnębienie mogłoby być szampańską zabawą. I nim się obejrzałem, zgwałciłem go po raz pierwszy. Mieszkałem z nim od kilku dni, a już czułem, jak mnie skręca na sam jego widok.
- Romantyczny to ty jesteś, nie ma co… - jęknął, unosząc brwi. – Myślę, że gdybyś zabrał się do tego jak normalny człowiek, teraz moglibyście stanowić całkiem niezłą parę.
- Wtedy tego nie planowałem, nawet mi to do głowy nie przychodziło. Poza tym już jakiś czas temu zaczęliśmy czynić postępy, teraz może być już tylko lepiej.
- Optymista z ciebie. A co robisz, żeby go do siebie przekonać, jeśli można wiedzieć?
- Dobry seks.
- Że co proszę?
- To, co słyszysz.
- Nawet nie chcę wiedzieć, ile z tego dobrego seksu było najzwyklejszym w świecie gwałtem – stwierdził, kładąc dłoń na czole i kiwając głową z niedowierzaniem. – Myślisz jak typowy Rosjanin. Gdyby on dla ciebie nic nie znaczył, to owszem, takie metody byłyby w porządku. Ale jeśli chcesz go zdobyć, to musisz używać też mózgu, a nie wyłącznie fiuta. Musicie się poznać, zrozumieć, być nie tylko kochankami, ale i przyjaciółmi.
- Przyjaciółmi, powiadasz… - powiedziałem, zamyślając się. Może ten szwab miał trochę racji. Gdybym pokazał się Feliksowi z tej lepszej strony, mógłby zobaczyć, że nie jestem tylko bezwzględnym żołnierzem zepsutym przez wojnę, ale i zwykłym człowiekiem. Takim jak wszyscy. Był tylko jeden problem. Moją dobrą stronę pogrzebałem już dawno temu, a do zwykłego, szarego obywatela było mi daleko.
- Bo widzisz, ja z Ludwigiem mamy o tyle dobrze, że znamy się jak łyse konie i nie musieliśmy odstawiać tej całej szopki…
- Taak – przerwałem mu, ziewając, i pokazując tym samym, że nasza rozmowa dobiegła końca. Nie był to pierwszy raz, gdy tak robiłem, więc Gilbert doskonale odczytał moją zakodowaną wiadomość. Wstał, otrzepał spodnie z wyimaginowanych paprochów, i podszedł do drzwi.
- Miło się z tobą rozmawiało – powiedział i wyszedł.
- Mi z tobą też – szepnąłem do siebie i podniosłem z widełek słuchawkę telefonu.
* * *
- Musisz się tu kręcić, króliku? – jęknął Feliks, którego słychać było już na korytarzu. Z uśmiechem na twarzy dołączyłem do kłócących się mężczyzn i oparłem się o łukowate wejście do kuchni.
- A żebyś wiedział. Poza tym głodny jestem – powiedział i sięgnął ponad jego ramieniem po kawałek marchwi, którą właśnie kroił.
- Łapy precz! Chyba że chcesz, żebym ci je odciął!
- Nie denerwuj się tak, bo nie urośniesz – zaśmiał się i zrobił unik przed wymierzanym mu kopniakiem, tym samym wpadając na mnie.
- Długo macie zamiar się tak zabawiać? – zapytałem, kładąc dłoń na ramieniu Gilberta i mocno je ściskając, tym samym chroniąc go przed upadkiem.
- Jego zapytaj – odpowiedzieli jednocześnie, po czym spiorunowali się wzrokiem. Dziwne były ich wzajemne relacje. Niby się kłócili, ale tak naprawdę byli do siebie bardzo podobni i łączyła ich swego rodzaju nić porozumienia. Niestety, żaden z nich nie chciał tego przyznać, co działało na moją niekorzyść, gdyż to ja musiałem wysłuchiwać ich krzyków i obelg.
- Z wami to jak z dziećmi. Aż prosicie się o karę.
- Nie bądź taki surowy, tatku – jęknął Gilbert jak dziesięcioletni chłopiec, przykładając do ust splecione w błagalnym geście dłonie. Gdy zobaczył moją minę, wyrażającą politowanie nad jego głupotą, zaczął śmiać się jak opętany.
- Iwan, czy on długo tu zostanie? – zapytał Feliks, patrząc na mnie z miną cierpiętnika. W jego oczach widziałem nieme błaganie o jakąkolwiek interwencję.
- Nie. Myślę, że już niedługo nas opuści – uspokoiłem go. Podszedłem do niego i zmierzwiłem jego włosy, które stawały się coraz dłuższe, lecz w których wyglądał jeszcze piękniej. Nie wytrzymałem i pocałowałem go w czubek głowy, by móc choć przez chwilę poczuć jego zniewalający zapach.
- Co robisz? – szepnął, czerwieniąc się, i z jeszcze większą zaciekłością siekając warzywa. Uśmiechnąłem się, dziwnie zadowolony z jego reakcji, i oparłem się o blat tak, by bez problemu go obserwować.
- Co dziś na obiad? – zmieniłem temat.
- Gulasz. Sam mnie o niego prosiłeś, pamiętasz?
- A, no tak. Racja.
- Jesteś ostatnio dziwniejszy niż zazwyczaj – mruknął pod nosem i wpatrzył się we mnie tymi swoimi cudownymi, zielonymi oczami. – Dobrze się czujesz?
- Jak najbardziej. A dlaczego pytasz?
- No wiesz, pomyślałem, że to twoje przeniesienie mogło źle na ciebie wpłynąć. W końcu zawsze tylko pracowałeś, a teraz…
- Martwisz się o mnie? – zapytałem, za wszelką cenę starając się ukryć fakt, jak wielką nadzieję zrobił mi swoimi słowami.
- Nawet jeśli, to co?
- Nic. Po prostu się cieszę. To miłe.
- Jak tam chcesz.
Gdy odwrócił wzrok, uśmiechnąłem się pod nosem i rozejrzałem się za Gilbertem, który był na tyle domyślny, że wycofał się jakiś czas temu z kuchni, dając nam trochę prywatności. Teraz mogłem dostrzec tylko jego nogi zwisające z kanapy.
- Będziemy musieli dzisiaj porozmawiać – zagaiłem. Feliks drgnął, lecz się nie odezwał. – To poważne, czas wyjaśnić kilka spraw. Za dużo niedomówień jest między nami.
Gdy znowu mnie zignorował, podszedłem do niego i złapałem za brodę, zmuszając, by na mnie spojrzał.
- Odpowiedz.
- Moim zdaniem niczego nie musimy wyjaśniać. A teraz puść mnie.
- Moim zdaniem nie muszę cię puścić – przedrzeźniłem go, zbliżając swoją twarz do jego. Łakomie oblizałem wargi, patrząc mu głęboko w oczy. – Masz do mnie przyjść. Nie przyjmuję odmowy. W przeciwnym razie sam cię przyprowadzę. Czy to jasne?
- I tego właśnie w tobie nie rozumiem. Czy ty zawsze musisz wszystkim rozkazywać?
- Spaczenie zawodowe.
- Iwan, to nie jest twoja cholerna praca! Zacznij w końcu żyć jak normalny człowiek – powiedział załamującym się głosem. Nie miałem pojęcia, skąd tyle w nim emocji, więc od razu się od niego odsunąłem. – Po prostu nie chcę, żeby tak było. Nie traktuj mnie jak jeszcze jednego pionka w tej twojej idiotycznej grze.
- Nigdy cię tak nie traktowałem. No, może na początku, ale to było zanim przekonałem się, jakim człowiekiem jesteś. W przeciwnym razie nie byłoby cię tu.
- Mhm – mruknął, zrezygnowany, i wrócił do swoich zajęć. Jego ruchy były niezwykle nerwowe, więc nie zdziwiłem się, gdy z jego palca przeciętego nożem zaczęła sączyć się krew. – Szlag! – wrzasnął i wbił ostrze głęboko w deskę. Odkręcił kran i włożył dłoń w chłodny strumień, który nabierał szkarłatnej barwy po zetknięciu z jego skórą.
- I widzisz, co zrobiłeś? – zapytałem, zakręcając wodę i chwytając go za nadgarstek. Przyłożyłem go sobie do warg i delikatnie pocałowałem, po czym wziąłem do ust palec, w który się skaleczył. Gdy przejechałem po nim językiem, poczułem metaliczny posmak.
- Iwan – jęknął, zaskoczony. Na jego policzki wypłynęły słodkie rumieńce, które przywołały miłe wspomnienia.
Gdy byłem pewny, że krwawienie ustało, z ociąganiem uchyliłem wargi i pozwoliłem, by wyrwał swoją dłoń z mojego uścisku i wytarł w mój sweter. Zaśmiałem się, widząc jego zdegustowaną minę.
- I z czego się cieszysz? – warknął.
- Z ciebie. Czyżbym cię zawstydził?
- Spadaj – mruknął i odwrócił wzrok. Udał, że czegoś szuka, pokazując mi w ten sposób, że nie zniesie mojego towarzystwa ani chwili dłużej. Poklepałem go więc po głowie i poszedłem do salonu, dołączając do rozwalonego na kanapie Gilberta. Usiadłem na jego nogach i z zadowoleniem odchyliłem się do tyłu.
- Kurwa, Iwan, pojebało cię? Złaź ze mnie! – Wił się pode mną, powoli się uwalniając, i okładając mnie pięściami po ramieniu. – Myślisz, że ile ty ważysz, tłusta góro mięśni?!
- Ucisz się, pasożycie. To mój dom i mogę siadać gdzie chcę.
- Ale te nogi są akurat moje!
- Zawsze można to zmienić.
- Głupek – zaśmiał się. Usiadł koło mnie, i nachylił się nade mną, zakrywając usta dłońmi. – I jak ci poszło?
- Co poszło?
- No, z kurduplem. Z tego, co udało mi się zobaczyć i usłyszeć, zaczynało się robić gorąco.
- Zachowujesz się jak typowa baba. Aż tak lubisz plotki?
- To mój chleb powszedni. W końcu uchodzę za jedną z najlepiej poinformowanych osób w Moskwie! – przechwalał się, kładąc rękę na sercu. Prychnąłem tylko i w myślach obiecałem sobie, że więcej nie będę z nim rozmawiał o moich… miłosnych problemach. Nigdy nie wiadomo, o czym ta menda zacznie rozpowiadać po pijaku.
- Nie wybierasz się czasem do domu? – zagadnąłem, pociągając za jeden z jego białych kosmyków. – Ludwig na pewno się za tobą stęsknił.
- No co ty! Przecież nie mogę cię zostawić w tak poważnej sytuacji!
- Doprawdy…? – mruknąłem, patrząc na niego z politowaniem. – Jak do tej pory to tylko przeszkadzasz.
- Obaj przeszkadzacie – powiedział Feliks, nie wiadomo kiedy do nas dołączając. Usiadł na fotelu, mierząc nas wzrokiem, w którym dało się zauważyć złowrogie błyski.
- Milcz, kiedy rozmawiają dorośli – powiedział z wyższością Gilbert, szczerząc się wrednie.
- Oj Feliks, Feliks. Co cię ugryzło? Ciągle tylko szukasz dobrej okazji do wszczęcia kłótni.
- No właśnie! Jak nie umiesz zamknąć tej niewyparzonej gęby, to… To się naucz! – wtrącił się Niemiec, lecz jego wypowiedź wniosła tyle, co zawsze. Czyli nic.
- Nie moja wina, że ten królik jest taki denerwujący – odpowiedział, wzruszając ramionami. – Co do naszej rozmowy, to przyjdę… przyjdę do ciebie po obiedzie – wykrztusił, po czym zerwał się z miejsca i poszedł do swojego pokoju. Chciałem iść za nim, lecz Gilbert mnie powstrzymał.
- Daj mu trochę czasu. Nie widziałeś, ile go kosztowała zgoda na pogadanie z tobą?
- Właśnie dlatego…
- Powinieneś zostać – przerwał mi. – Uwierz mi, wiem co mówię.
- Ech… Po prostu zniknij stąd jak najszybciej.
- Miło, że doceniasz mój trud – prychnął, urażony, tym razem na poważnie. Skrzyżował ręce na piersiach i wydął policzki, marszcząc przy tym brwi.
Zapowiadał się długi dzień.
* * *
Po zjedzonym posiłku, którym był najpyszniejszy gulasz, jaki w życiu jadłem, poszedłem do swojej sypialni. Gęsta atmosfera panująca przy stole działała mi na nerwy, miałem już dość. Najgorsze było to, że oni obaj potrafili być tak samo uparci, i żaden nie miał zamiaru ustąpić. Jak dobrze, że długo to nie potrwa…
Gdy zamknąłem za sobą drzwi, od razu położyłem się na łóżku i zamknąłem oczy. Gdyby mnie nie odsunęli od obowiązków, pewnie siedziałbym teraz nad stosem zaległych dokumentów. Brakowało mi tego. Nie lubiłem trwać w takim bezruchu, czułem się wtedy jak w potrzasku. To tak, jakby zamknąć kogoś, kto boi się ciemności, w jakimś pomieszczeniu, i powoli wygaszać w nim światło, zatapiając go w mroku. Niezbyt przyjemna wizja.
- Niech was szlag – mruknąłem pod nosem, wyobrażając sobie wszystkich, którzy przyczynili się do mojego obecnego stanu. Obraz ten rozwiało dopiero pukanie do drzwi. – Proszę!
- Jestem – powiedział Feliks, niepewnie stając na środku pomieszczenia.
- No, nie stój tak. Siadaj – zaprosiłem go, klepiąc wolną przestrzeń materaca. Sztywny i spięty do granic możliwości, usiadł na skraju łóżka, uważnie mnie obserwując.
- Więc? O czym chciałeś porozmawiać? – zapytał w końcu, przerywając przedłużającą się, niezręczną ciszę. Zaczesał za ucho niesforny kosmyk błąkający się w okolicach jego oczu i wziął głęboki oddech.
- Jak ci się tu mieszka? – zacząłem od czegoś lżejszego.
- Powiedzmy, że dobrze. Choć nadal mam do ciebie żal, że mnie uprowadziłeś i zamknąłeś, tym razem w swoim domu.
- Już ci mówiłem, że nie mogłem cię zostawić na pastwę losu. Nigdy bym sobie tego nie wybaczył, a tak wiem chociaż, że jesteś bezpieczny.
- Rozumiem. I… doceniam to – odparł, a jego słowa wywołały dziwne łaskotanie w moim brzuchu. Uniosłem się i podparłem na łokciach, by móc lepiej go widzieć.
- Wiesz, ja nie chcę dla ciebie źle. Ale czasami odnoszę wrażenie, że ty mnie nienawidzisz.
- Nie, to nie tak! – krzyknął, kręcąc głową.
- A jak?
- Ja… No wiesz… Nawet cię polubiłem, o ile to możliwe…
- Pewnie, że możliwe. W końcu ja też jestem człowiekiem, i też mam swoje uczucia.
- Przecież nigdy nie powiedziałem, że jest inaczej – szepnął, odwracając wzrok. – Ja tylko… Czuję się dziwnie. Pogubiłem się w tym wszystkim.
- Feliks, spójrz na mnie – powiedziałem, kładąc dłoń na jego policzku i głaszcząc go delikatnie. Zbliżyłem się do niego tak, że zetknęliśmy się czołami, i z tej odległości zajrzałem głęboko w jego oczy, czytając z nich jak z otwartej księgi. – Pokochaj mnie. Pokochaj mnie tak, jak jeszcze nigdy nie kochałeś. Zapragnij mnie. Ujrzyj we mnie tego jedynego. Tylko o to proszę.
- Ja… Ja chyba… - zaczął, ale nie dane mu było skończyć, gdyż złożyłem na jego ustach długi, namiętny pocałunek. Jego powieki zaczęły powoli opadać, ręce zaś niepewnie wspinały się po moich plecach, by w końcu zatrzymać się na ramionach i chwycić się ich mocno, jakby były ostatnim bezpiecznym miejscem na tym dziwnym świecie. Wiedziony instynktem, wplotłem palce w jego włosy, ściągając z nich wstążkę, którą były związane. Na chwilę się od niego oderwałem, by spojrzeć na jego piękną, zarumienioną twarz oprawioną w złote kosmyki. Był to widok niezwykle ponętny, taki, który pozostaje w pamięci do końca życia. Uśmiechnąłem się, po raz kolejny zdając sobie sprawę, jak wielkim jestem szczęściarzem. Nim zdążyłem jeszcze bardziej się nim nasycić, Feliks przytulił się do mnie i schował głowę w zagłębieniu mojej szyi. Czułem, jak cały się trzęsie, nie mogąc spokojnie zaczerpnąć tchu. – Dlaczego tego chcesz? – zapytał cicho, owiewając mój kark swym ciepłym oddechem.
- Bo jesteś całym moim światem. Cholera, nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak bardzo zawróciłeś mi w głowie.
- Przepraszam…
- Nie masz za co. Pierwszy raz coś takiego przeżywam. To… takie inne od tego, czego do tej pory doświadczałem.
- Opowiedz o tym.
- Mogę ci pokazać – zaproponowałem. Gdy spojrzał na mnie i po chwili namysłu skinął głową, wstałem i stanąłem tyłem do niego. Powoli uniosłem sweter, po czym zdjąłem go i odrzuciłem na łóżko. Było mi z tym dziwnie. Zawsze pilnowałem się, by nie poznał tego sekretu, a teraz z własnej, nieprzymuszonej woli tak po prostu mu go zdradzałem. To mogło oznaczać tylko jedno. Ufałem mu.
Gdy poczułem na kręgosłupie jego zimne ręce, zadrżałem i lekko się wygiąłem.
- Kto ci to zrobił? – wykrztusił w końcu, nie przestając pieścić opuszkami palców moich blizn.
- Mój ojciec. On nienawidził słabości. Gdy byłem dzieckiem, powtarzał mi, że muszę być twardy. Pierwszy raz przeprowadził na mnie swoje… szkolenie, gdy miałem trzynaście lat. Zabrał mnie wtedy do swojego gabinetu, gdzie zwykle prowadzano przesłuchania, zakuł moje ręce w kajdany zwisające z sufitu i zaczął okładać mnie biczem. Do dziś pamiętam jego trzask, gdy sięgał moich pleców, przeszywający ból, moje łzy i krzyki ojca, że prawdziwy mężczyzna nie maże się jak baba. Trzy lata zajęło mi przyzwyczajenie się do tego. W końcu pokochałem ten ból. Ból, który głęboko wyrył się w moim sercu, pozbawiając mnie wszystkiego innego i zostawiając jedynie pustkę. Rok później, w podziękowaniu za trud włożony w wychowanie mnie, strzeliłem mojemu ojcu w brzuch z jego własnej broni. Z obojętną miną patrzyłem, jak powoli się wykrwawia, i śmieje się. Jego ostatnie słowa brzmiały: „W końcu stałeś się mężczyzną”. Ten jeden, jedyny raz był ze mnie dumy…
Chwilę trwaliśmy w ciszy, po czym Feliks mocno objął mnie w pasie. Niemal czułem emanujący z niego smutek i żal, który chwilę potem zmaterializował się w postaci łez skapujących na moje łopatki.
- Nie musisz płakać nad moim losem. Już dawno temu się z nim pogodziłem.
- Ale Iwan, on tak bardzo cię skrzywdził…
- To prawda. Ale wiesz co? Dzięki tobie odzyskałem część mojego człowieczeństwa. Gdy patrzę w lustro, nie widzę już tylko mordercy, którego w głębi serca nienawidzę. Jest tam też ten prawdziwy ja, którego nigdy nie miałem okazji poznać.
- Czasami czuję się tak, jakbym w ogóle nie zasługiwał na twoje uczucia… - wyznał. Odwróciłem się do niego i położyłem dłonie na jego ramionach.
- Nie martw się. Jeśli nie ty, to nikt – powiedziałem i nachyliłem się, zmniejszając odległość dzielącą nasze twarze. Delikatnie musnąłem jego usta wargami, czekając na jego ruch.
- Iwan, nudzi mi się! – krzyknął Gilbert, wpadając do mojego pokoju i zamierając na nasz widok. Cały romantyczny nastrój szlag trafił.
- Nie nauczyli cię pukać, pierdolony szwabie? – warknąłem, podchodząc do niego i chwytając go na bluzkę. Chciałem go uderzyć. Nie, wręcz musiałem to zrobić.
- To ja już pójdę – wydusił speszony Feliks i uciekł. Po chwili usłyszałem trzask drzwi.
- Widzisz, co narobiłeś?! – krzyknąłem na kulącego się i zasłaniającego twarz mężczyznę.
- Przepraszam, nie wiedziałem. Myślałem, że młody w kuchni siedzi czy coś – jęknął, patrząc na mnie przerażonym wzrokiem. Cóż, miał się czego bać. Za to, co zrobił, byłem gotowy go nawet zabić.
- Żebyś chociaż zapukał. To nie. Od razu się tu wpierdoliłeś. A byłem tak blisko!
- Ja… Ja ci to wynagrodzę. Tylko proszę, puść mnie. I nie znęcaj się nade mną.
- Jak mi to niby wynagrodzisz? Czy ty zdajesz sobie sprawę, co właśnie przeszło mi koło nosa?
- Eee, seks z twoim ukochanym…? – zaproponował nieśmiało.
- A żebyś wiedział – powiedziałem i odepchnąłem go od siebie, licząc, że przewróci się i sam rozwali sobie swój durny łeb. – Niech cię szlag, Gilbert!
- Ale Iwan, wyluzuj. Jeszcze nie jedna taka okazja ci się trafi.
- Życie ci niemiłe, przyjacielu? – zapytałem z udawaną troską, ponownie się do niego zbliżając. Cofnął się, uśmiechając się przepraszająco i machając wyprostowanymi przed sobą rękami.
- Ależ skąd, wręcz przeciwnie. Chętnie bym jeszcze pożył, mimo wszystko.
- Szkoda. Wiesz, to byłaby dobra rekompensata. Kilka, może kilkanaście kulek w twoim ciele, i zapomniałbym o całej tej sprawie.
- Ależ z ciebie dowcipniś – zaśmiał się nerwowo.
- Myślisz, że żartuję…?
- To może ja też już pójdę – powiedział i pędem wybiegł z mojego pokoju. Pokręciłem głową, zrezygnowany, ubrałem bluzkę i z powrotem się położyłem. Zegar z wahadłem stojący w korytarzu wybił szesnastą.
* * *
Wychodząc z łazienki i wycierając mokre, zmierzwione włosy zastanawiałem się, jak czuje się teraz Feliks. Nie miał pojęcia, że Gilbert wie o wszystkim, i że nie musi się przejmować całą tą sytuacją. Chciałem mu o tym powiedzieć, uspokoić go, lecz przez cały dzień się na niego nie natknąłem, a do jego pokoju też jakoś nie chciałem wchodzić. Może nawet trochę się bałem. Nie mogłem uwierzyć, że ten chłopak doprowadził mnie do takiego stanu, że myśl o rozmowie wywoływała na moim ciele nieprzyjemne dreszcze. Ale tak bardzo nie chciałem niszczyć tego, co zaszło dzisiaj między nami. Może to głupie, ale w końcu zacząłem zdawać sobie sprawę z tego, że nie chcę być już dla niego niemiły. Wizja sprawiania mu bólu czy przykrości wydawała mi się okrutna i odbijała się dziwnym uciskiem w sercu.
- I to ma być ta cała miłość…? – mruknąłem pod nosem, rzucając ze złością ręcznik w kąt pokoju. Niespodziewany przypływ odwagi sprawił, że nogi same poniosły mnie do sypialni Feliksa. Cicho zapukałem do drzwi, a gdy nikt się nie odezwał, ostrożnie nacisnąłem klamkę i wszedłem do środka. Panująca tam ciemność na chwilę zatrzymała mnie w miejscu, lecz gdy się do niej przyzwyczaiłem, ujrzałem skuloną sylwetkę zawiniętą w kołdrę i oddychającą miarowo i spokojnie. Uśmiechnąłem się, zapominając o trawiącym mnie gniewie, i kucnąłem obok łóżka, podziwiając jego twarz oświetlaną mdłym światłem księżyca. Miał uchylone usta, a ulatujące z nich powietrze delikatnie owiewało moją głowę. To było… przyjemne. Odgarnąłem mu z czoła kilka kosmyków i zaczesałem je za ucho, na co mruknął cicho i wtulił się w moją dłoń. Nie mogąc się powstrzymać, wstałem i położyłem się obok niego, przytulając go od tyłu. Pocałowałem go w skroń i przytknąłem policzek do jego ciepłego karku.
Zasnąłem, rozkoszując się jego bliskością i napełniając płuca najpiękniejszym zapachem na świecie.
* * *
- Iwan… Iwan, obudź się wreszcie!
Ze snu wyrwało mnie gorączkowe wołanie, nieprzyjemnie świdrując w moim umyśle. Pokręciłem głową, próbując odgonić od siebie szturchające mnie co chwilę dłonie. Było mi tak dobrze, a ktoś chciał to bezlitośnie zniszczyć.
- Nie żartuj sobie. Wstawaj. No już – nie dawał za wygraną głos.
- Nie chcę – mruknąłem, łapiąc tego ktosia za nadgarstki i unieruchamiając je gdzieś na poduszce. Przeniosłem się nieco wyżej i położyłem policzek na jego piersi, wsłuchując się w przyspieszające bicie jego serca. Gdy otworzyłem oczy, widziałem tylko fragment czyjejś twarzy lśniącej od pierwszych promieni wschodzącego słońca. – Jesteś aniołem? – zapytałem zaspanym głosem.
- Co ci odbiło? Schlałeś się wczoraj czy co?
- Zaraz, to gdzie ja jestem?
- W moim łóżku. Obudź się wreszcie i przestań bredzić!
Przetarłem oczy i chwiejnym ruchem usiadłem na łóżku. Już dawno nie spało mi się tak dobrze.
- Ach, to ty, Feliks – powiedziałem, w końcu dochodząc do siebie. Położyłem dłoń na jego głowie i pogłaskałem go lekko, uśmiechając się do niego.
- A kogo się spodziewałeś? Czyżbyś pomylił łóżka i zamiast do Gilberta, trafił do mnie? – zapytał. Jego słowa wręcz ociekały jadem.
- Jesteś zazdrosny – stwierdziłem, nachylając się nad nim i całując go w czoło. – Ale nie masz o co.
- Wcale nie jestem – naburmuszył się.
- Nie kłam. Przecież widzę, że na samą myśl o tym szlag cię na miejscu trafia.
- To, że mnie to denerwuje, jeszcze niczego nie oznacza.
- Chcesz, to sobie zaprzeczaj. Ja i tak wiem swoje – powiedziałem, odrzucając na bok kołdrę i krzywiąc się od powiewu zimnego powietrza. – Która godzina?
- Po dziewiątej – odparł, pocierając swoje ramiona i grzebiąc w szafie. – Nie mogłeś pomyśleć o jakimś ciepłym swetrze dla mnie, gdy mnie porywałeś? – jęknął z wyrzutem.
- Wybacz. Musiałem cię spakować w jakieś dziesięć minut, do tego martwiłem się, że podałem ci za dużą dawkę tych proszków. Poza tym nie moja wina, że na wierzchu miałeś takie ciuchy.
- Czyli już wiem, skąd to wszystko zabrałeś… - bąknął, okrywając się kocem leżącym na fotelu. – Byłeś na tyle inteligentny, że obrabowałeś moją komodę, do której chowałem rzeczy na inne pory roku. Dobrze, że zgarnąłeś też trochę wiosennych.
- Nie złość się już tak. Dam ci coś swojego, dopóki nie będziemy mogli wybrać się do Moskwy na zakupy – powiedziałem, stając na podłodze i wyciągając do niego rękę. – Chodź, zaraz Ci coś znajdziemy.
Niezbyt chętnie podszedł do mnie i, wymijając mnie, wyszedł na korytarz. Gdy wchodziliśmy do mojego pokoju, do naszych uszu dobiegło ciche pochrapywanie Gilberta. Spojrzeliśmy na siebie porozumiewawczo, po czym wybuchliśmy śmiechem.
- Nic się nie zmienił ten Gilbert – mruknąłem, otwierając jedną z komód i przeszukując ją. – Masz, to nie powinno bardzo na tobie wisieć. – Podałem mu wełniany, zielony sweter, który już dawno temu stał się dla mnie przyciasny, i który z jakiegoś powodu nadal tu leżał. Feliks skinął głową i założył go. Tak, jak się spodziewałem, rękawy zakrywały prawie całe jego dłonie, tors zaś całkowicie zniknął w luźnych połach materiału. Musiałem przyznać, że do twarzy mu było w tym za dużym ubraniu, w dodatku moim. To tak, jakbym zawiesił na nim flagę z napisem „zaklepany”.
- Jak długo się znacie? – zapytał nagle, przysiadając na brzegu łóżka.
- Kilka lat będzie. Poznaliśmy się w wojsku, i to tylko dlatego, że zostaliśmy przydzieleni do jednej grupy. Początkowo zainteresowałem się tylko jego bratem, lecz z biegiem czasu i Gilberta zaakceptowałem. W sumie to z Ludwigiem nadal jesteśmy na etapie znajomych, nic większego nas nie łączy. Może to dlatego, że obaj niezbyt lubimy zawierać nowe znajomości.
- Jaki jest jego brat? Pewnie jest starszy, skoro królik tak się go boi – stwierdził, uśmiechając się złośliwie.
- Zdziwisz się, ale to Gilbert jest tym starszym – powiedziałem, rozsiadając się obok niego i sięgając po papierosy. – A tak poza tym, to typowy z niego Niemiec. Aryjczyk, zawsze poukładany, wszystko ma zaplanowane. Jest bardzo tajemniczy, niewiele mówi, ale zawsze można na nim polegać i nigdy nie zostawi swoich towarzyszy w potrzebie. I jest dobrym kompanem do picia, w przeciwieństwie do brata.
- A ty tylko o jednym – mruknął, rozbawiony, i ziewnął przeciągle. – Dlaczego wczoraj u mnie spałeś?
- Chciałem z tobą porozmawiać o tym, co zobaczył wczoraj Gilbert, ale nie byłeś… przytomny, więc chwilę na ciebie popatrzyłem i samo tak jakoś wyszło. Swoją drogą, to była jedna z najlepiej przespanych nocy, jaka mi się trafiła od dłuższego czasu.
Po moich słowach Feliks spojrzał na mnie zdziwionym wzrokiem, odsuwając się nieco ode mnie, i zaśmiał się nerwowo.
- Wygląda na to, że będziemy musieli się bardziej pilnować i tyle – stwierdził, naciągając rękawy nerwowymi ruchami.
- Nie ma takiej potrzeby. Szczerze powiedziawszy, to trochę rozmawiałem o tobie z Gilbertem.
- O mnie? A na jakie tematy?
- Głównie wypytywał mnie o to, jak się poznaliśmy i takie tam… W każdym razie sporo już wie i nie musimy się martwić o to, że na czymś nas nakryje. Poza tym sam święty nie jest, robi o wiele gorszą rzecz.
- To jest coś gorszego? – jęknął, zrezygnowany, i opadł na miękki materac, wtulając się w niego z zamkniętymi powiekami.
- Oj jest, uwierz mi.
- Powiedz. Ciekawi mnie to.
- Nie wiem, czy mogę. Gilbert zabiłby mnie, gdyby się dowiedział, że zdradziłem komuś ten sekret – szepnąłem mu wprost do ucha, wsuwając rękę pod sweter i gładząc jego brzuch. Tak naprawdę chciałem się z nim trochę podroczyć, zanim mu o tym opowiem. W końcu zdenerwowany Gilbert nie był dla mnie żadnym zagrożeniem, a już na pewno nie źródłem lęku.
Gdy Feliks zadrżał pod wpływem mojego dotyku, uśmiechnąłem się i przejechałem koniuszkiem nosa po płatku jego ucha. Było to jedno z ulubionych miejsc na jego ciele, w które uwielbiałem go dotykać.
- Przestań – poprosił, lecz niezbyt przekonująco. Kontynuowałem więc, muskając jego szyję i składając na niej pieszczotliwe pocałunki. Gdy uszczypnąłem go delikatnie w podbrzusze, gwałtownie wciągnął powietrze i szarpnął się, chcąc się ode mnie odsunąć.
- Nie uciekaj. Trochę przyjemności jeszcze nikomu nie zaszkodziło.
- A-ale… - zaczął, lecz zacisnąłem palce na jego sutku, pocierając go i zahaczając o niego paznokciem. Spomiędzy jego zaciśniętych warg wydobyło się ciche jęknięcie, które przyprawiło mnie o szybsze bicie serca.
- Mówiłem ci już, że jesteś bardzo podniecający w takim położeniu? – zapytałem, oblizując się niczym wygłodniały wilk widzący niezwykle smakowity kąsek. Podwinąłem skrywający jego ciało sweter i zlustrowałem go wzrokiem. Zarumieniony, z zaciśniętymi oczami i ustami, wygięty w lekki łuk i kurczowo trzymający się kołdry, wyglądał niezwykle kusząco. Jego drobne, chude ciało sprawiało wrażenie kruchego i słabego, lecz wiedziałem, że to tylko pozory. Aż dziw, co potrafiło ono znieść, wspomagane uporem właściciela.
- Co może być podniecającego w innym mężczyźnie? – wydusił, spoglądając na mnie spod przymrużonych powiek.
- Wszystko. Jego ciało wijące się pod tobą z rozkoszy, jego głośne jęki zalewające sypialnię, ciepło jego skóry, spowijający go zapach, przyspieszony oddech, widok, gdy szczytuje…
- Dobrze, rozumiem – przerwał mi, czerwieniąc się jeszcze bardziej.
- Nie musisz się wstydzić – powiedziałem, i pocałowałem go, najpierw delikatnie, później zaś rozsuwając jego wargi i zagłębiając się w jego usta językiem. Gdy niezdarnie zaczął odpowiadać na mój dotyk, byłem najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi. Nadal wyczuwałem w nim wahanie, lecz zdawałem sobie sprawę, że prędzej czy później uda mi się go od niego uwolnić. – Feliks, tak bardzo cię pragnę… - szepnąłem, siadając na nim okrakiem. Chwyciłem jego twarz w dłonie i znowu go pocałowałem, tym razem robiąc to z jeszcze większą namiętnością.
Dzwonek do drzwi zniszczył całe napięcie zbudowane pomiędzy nami. Z jękiem zawodu zwlokłem się z niego, by po chwili jeszcze raz nad nim zawisnąć.
- Później to dokończymy – zapowiedziałem, po czym wyszedłem otworzyć.
Tak, jak myślałem, w drzwiach stał Ludwig, rozglądając się i nerwowo stukając butem w ceglany próg. Chcąc, nie chcąc, ucieszyłem się na jego widok.
- Witaj – powitał mnie, wchodząc do domu i zaczął rozpinać płaszcz. – Gdzie jest ta menda? – zapytał, spoglądając ponad moim ramieniem.
- Zaraz cię do niego zaprowadzę, rozbierz się tylko. Nie ma się co spieszyć, i tak jeszcze śpi.
- Co mu strzeliło do głowy? Mówiłem mu, żeby siedział w domu i cię nie nachodził, gdy wyjadę, ale oczywiście musiał zrobić swoje.
- Czyli i ty wiedziałeś o moim zdegradowaniu? – zaśmiałem się.
- Wieści szybko się rozchodzą, zwłaszcza wśród innych dowódców – mruknął, odwiązując długie, sznurowane buty i ściągając je szybkimi ruchami. – O, widzę, że masz też innego gościa – zagadnął, patrząc gdzieś w bok. Gdy się obejrzałem, zobaczyłem Feliksa stojącego w przejściu i z ciekawością przyglądającego się przybyszowi.
- Właściwie to on przyjechał tu ze mną.
- Polak?
- Tak.
- Kto jeszcze o nim wie?
- Tylko ty i twój brat – powiedziałem, kładąc dłoń na jego ramieniu i prowadząc go do salonu.
Ludwig skinął głową i uważnie przyjrzał się Łukasiewiczowi, jakby zapominając o prawdziwym powodzie swojego przyjazdu. Właściwie to nie przyjechał tu sam z siebie. Sam po niego zadzwoniłem, choć namierzenie go nie było łatwe. Gdy w końcu jednak udało mi się go złapać, miałem wrażenie, że wymorduje połowę ludzkości, by złagodzić swój gniew. Ciekawe, jak ukarze Gilberta za złamanie jego zakazu, pomyślałem, wyobrażając ich sobie w wielu niezbyt przyjemnych sytuacjach.
- Feliks, idź przygotować śniadanie – zwróciłem się do oniemiałego chłopaka.
- Rozumie po rosyjsku? – zdziwił się Ludwig.
- Tak. Miał mądrych rodziców, to dlatego – odpowiedziałem i machnąłem w stronę kanapy. – Oto twoja zguba.
- Możesz zostawić nas samych? – poprosił przez zaciśnięte zęby. Skinąłem głową i poszedłem do kuchni, co i rusz oglądając się jednak za siebie, mając nadzieję, że zobaczę coś godnego uwagi. Niestety, nie miałem dziś tyle szczęścia. Jedyne, czego byłem świadkiem, to głośny wrzask Gilberta, tupot stóp i głos powalanego na ziemię ciała. Uśmiechając się pod nosem, usiadłem przy stole i z ulgą rozprostowałem nogi.
- Co on mu robi…? – zapytał z niepokojem Feliks.
- No wiesz, jak to brat z bratem. Nie ma się co martwić. Gilbert jest w bardzo dobrych rękach.
- A… ten sekret? – zagadnął nieśmiało, pocierając palce. Ciekawość aż go zżerała, wiedziałem o tym. Nie miałem jednak zamiaru aż tak szybko ulegać.
- Jaki sekret? – udałem, że nie wiem o co chodzi. Wyciągnąłem papierosy z kieszeni, gdyż poprzedniego nie udało mi się zapalić, a mój mózg wręcz błagał o dawkę nikotyny. Z ulgą zaciągnąłem się, do bólu rozszerzając płuca, po czym wypuściłem dym z pomrukiem zadowolenia.
- Przecież wiesz, nie udawaj. Wiem, że wcale nie chodzi ci o to, co powie Gilbert, gdy się o tym dowie. Droczysz się ze mną i tyle.
No tak. Dzieciak przejrzał mnie na wylot. Szkoda tylko, że brał to wszystko za zwyczajne przepychanki. Dla mnie była to cholernie intrygująca gra wstępna, z czego już niedługo miał zdać sobie sprawę.
- Sekrety innych to broń w naszych rękach. Co jesteś w stanie dać w zamian, aby go poznać?
- Wyobraź sobie, że nie jestem sprzedajną dziwką – warknął, mrużąc oczy.
- Nie chciałem cię urazić – uspokoiłem go, lecz niewiele to dało.
- Czyżby? Bo ja odniosłem odwrotne wrażenie. Dla mnie takie rzeczy powinno się robić z miłości, a nie z chęci zyskania czegoś.
- Zatem kochaj się dziś ze mną tylko z czystej miłości, zapomnij o tym, co przed chwilą mówiłem. Myśl dziś tylko o mnie – szepnąłem, podchodząc do niego. Szybkim ruchem zgniotłem peta w popielniczce i stanąłem przed nim, opierając dłonie po obu stronach jego ciała. Musnąłem czubkiem nosa jego policzek.
- Ale ja… Ja nie wiem… - jęknął, wyginając się i próbując uciec od mojego dotyku. Całe szczęście, że blokujący go od tyłu blat skutecznie go zatrzymywał.
- Wiesz, tylko nie chcesz się do tego przyznać. Boisz się. Boisz się, że spadniesz w tę przepaść i nie będziesz umiał się zatrzymać. I tak się stanie, jeśli nadal będziesz zaprzeczał samemu sobie. Dlatego pomyśl o tym. Pomyśl o nas – poprosiłem i odsunąłem się od niego. Jeszcze raz spojrzałem w jego zielone oczy pełne przeróżnych emocji, po czym wróciłem na swoje krzesło. Z przyjemnością stwierdziłem, że nie może oderwać ode mnie wzroku.
- Iwan, ty zdrajco! Jak mogłeś?! – wydarł się nagle Gilbert, wpadając do kuchni. Chwilę później dołączył do niego Ludwig, uśmiechając się na swój sposób. Położył dłoń na jego ramieniu i ścisnął je, jakby składając mu bezgłośną obietnicę. – Jak tak bardzo miałeś mnie dosyć, to mogłeś powiedzieć! A tak mam przesrane!
- Ależ mówiłem cały czas, tyle że nie bardzo chciałeś słuchać. Poza tym nie mam teraz czasu na zabawy w kotka i myszkę.
- Jesteś potworem – warknął i zaczął się do mnie zbliżać, lecz mocne pociągnięcie za ramię cofnęło go wprost w ramiona brata.
- Mówiłem ci, że masz się zachowywać – powiedział spokojnym głosem Ludwig, oplatając rękami jego klatkę piersiową. Wyszeptał mu coś do ucha, na co Gilbert skrzywił się i spłonął ognistoczerwonym rumieńcem.
- Zechcecie zostać na śniadaniu? – zapytałem niczym przykładny gospodarz, choć z góry przewidziałem odpowiedź.
- Niestety nie, mamy jeszcze kilka ważnych spraw do załatwienia. Może innym razem. Ale dziękujemy – powiedział. – Chodź, braciszku. Ubierzesz się i wracamy do domu.
- Do-dobrze – wyjąkał i podreptał za prowadzącym go Ludwigiem. Byłem ciekaw, jakie słowa doprowadziły go do takiego stanu.
- Nie sądzisz, że Ludwig jest przerażający? – szepnął Feliks, wpatrując się z uchylonymi ustami w miejsce, gdzie przed chwilą stali bracia.
- Po prostu potrafi odnaleźć się w takich sytuacjach. Taka praca – odparłem. Szczerze powiedziawszy, takie zachowania nie były dla mnie niczym szczególnym. Groźby, wykorzystywanie ludzkich słabości, manipulowanie innymi, to wszystko do niedawna było moją codziennością. Gdy jest się żołnierzem walczącym w imię Związku Radzieckiego, nie ma miejsca na współczucie czy sentymenty. Już ja coś o tym wiedziałem.
- Ani trochę cię to nie rusza, co? – mruknął, spoglądając na mnie z wyrzutem. Wzruszyłem ramionami.
- Dziękuję, że po mnie zadzwoniłeś, Iwan – powiedział Ludwig, znowu pojawiając się w kuchni i przerywając krępującą ciszę. Chwilę potem w ślad za nim przyszedł Gilbert, który odzyskał nieco swojej dawnej energii i nie był już taki spięty. Może wizja surowej kary wymierzanej mu przez brata przestała być dla niego taka straszna…?
- Nie ma sprawy. Ulżyło mi, że wreszcie mam tego pasożyta z głowy.
- Sam jesteś pasożyt, ruska wywłoko – żachnął się, opierając się o ramię Ludwiga i przybierając naburmuszoną minę obrażonej dziesięciolatki.
- Jeszcze przyjdziesz do mnie w łaskę, króliku – zaśmiałem się, wstając i podchodząc do nich.
- Króliku? A cóż to za nowe określenie? – zdziwił się młodszy z braci, patrząc na mnie z nieukrywaną ciekawością.
- Właściwie to Feliks zaczął go tak nazywać. Jakby to powiedzieć, nasi chłopcy nie przypadli sobie do gustu.
- No proszę. A ja myślałem, że to raczej ten grzeczny i spokojny typ – stwierdził, zbyt długo, moim zdaniem, przyglądając się Feliksowi. – No nic, będziemy już iść. Wpadnij kiedyś do nas, jeśli będziesz miał ochotę. Twój towarzysz też jest oczywiście zaproszony.
- Dziękuję, na pewno skorzystam.
Gdy odprowadzałem ich do wyjścia, czułem, że wreszcie będę mógł odetchnąć i zająć się tym, na co naprawdę miałem ochotę. Uścisnęliśmy sobie z Ludwigiem dłonie, po czym na dobre opuścili mój dom. Warkot silnika, oddalający się z każdą chwilą, był dla mnie niczym najpiękniejsza melodia.
Teraz się zacznie, pomyślałem, układając w głowie tysiące scenariuszy, które aż prosiły się o zrealizowanie.





Ten obrazek zawsze bawi mnie tak samo :D

A właśnie, jeszcze jedna rzecz odnośnie pisania "Więźnia...". Jakiś czas temu, jadąc autobusem, rozmyślałam co by tu napisać w kolejnych częściach. I tak siedzę, myślę, i nagle słyszę w radiu piosenkę tak bardzo adekwatną do tego, o czym myślałam, że to aż piękne. Otóż jej słowa bardzo trafnie opisywały postawę Iwana wobec Feliksa. A zresztą, posłuchajcie sami (jeśli jesteście oczywiście zainteresowani):