Menu

niedziela, 13 grudnia 2015

Więzień we własnym domu, część 16

  Od incydentu w wiosce minęły cztery dni. Od tamtego czasu Iwan był bardzo zajęty, gdyż mieszkańcy stali się jeszcze bardziej butni niż zwykle, sprawiając coraz więcej problemów. Bałem się, że wyniknie z tego wszystkiego coś bardzo niedobrego. Złe przeczucia co rusz nawiedzały moją głowę i nie dawały mi spokoju. Bałem się. Tak cholernie się bałem…
  - Witaj Jakow. Wejdź – usłyszałem, jak Iwan zaprasza do środka jednego ze swoich podwładnych, którego darzył sympatią, co było nie lada zaszczytem. Ostrożnie przechyliłem się przez barierkę na schodach i spróbowałem wybadać sytuację. Mężczyźni udali się do salonu. – Wiesz, dlaczego cię wezwałem?
  - Tak, Iwan. Mnie również to martwi – odparł Jakow, od razu przechodząc do rzeczy. – Jeśli dalej tak pójdzie, mogą być kłopoty. Musimy nad tym jakoś zapanować.
  - Wiem. I dlatego będziemy musieli zorganizować małe przedstawienie. Liczę, że to ostudzi ich zapał.
  Małe przedstawienie? Ciekawe, co Braginski miał na myśli… Na pewno nic dobrego, tego mogłem być pewny.
  - Zajmiesz się wyborem ochotników, czyż nie, Jakow? – zapytał, dając swym tonem do zrozumienia, że nie przyjmuje odmowy.
  - Oczywiście, możesz na mnie liczyć. Ilu sobie życzysz?
  - Na początek pięciu. Później, w razie jakichś wątpliwości tych prostaków, będziemy podwajać tę liczbę. Co o tym myślisz?
  - Doskonale – odparł obojętnie i zaśmiał się ledwo słyszalnie. Pochyliłem się jeszcze bardziej, nie chcąc, by umknęło mi jakiekolwiek słowo.
  - A zatem wypijmy za to, przyjacielu – powiedział Iwan. Do moich uszu doleciał brzęk szkła, i wiedziałem, że to by było na tyle poważnych rozmów. Westchnąłem, zawiedziony, i na palcach poszedłem do swojego pokoju.
  Pół godziny później usłyszałem kroki, a w gwałtownie otwartych drzwiach zobaczyłem Iwana. Jego policzki były lekko zaczerwienione, a na ustach gościł drwiący uśmieszek.
  - Chodź, nasz gość chce cię poznać – powiedział, wyciągając w moją stronę dłoń.
  - A jeśli ja nie chcę go poznać? – zapytałem, krzyżując ręce na piersiach.
  - To mało mnie obchodzi. Masz iść i koniec dyskusji.
  - Nie będę tam z wami siedział, kiedy wy pijecie sobie w najlepsze. Nie dość, że zanudzę się na śmierć, to jeszcze będę musiał słuchać waszej pijackiej gadki. Podziękuję.
  - Nie żartuj sobie. Nie jesteśmy ani trochę pijani. To jak? Idziesz po dobroci, czy mam cię tam zanieść? – zapytał, opierając się o framugę, gotowy w każdej chwili zaatakować.
  - Pół godziny, nie dłużej – warknąłem, i podszedłem do niego. Gdy wyszedłem na korytarz, zrównał się ze mną i objął mnie w talii. – Puszczaj, idioto – szepnąłem, odpychając jego rękę.
  - Ty i ten twój temperament. Zachowuj się. Mam nadzieję, że nie przyniesiesz mi wstydu.
  - Zobaczy się…
  - A więc to jest ten twój Feliks – wykrzyknął Jakob, gdy weszliśmy do salonu. Iwan zasiadł wygodnie w fotelu, podczas gdy ja zatrzymałem się niedaleko nich. Na stole zauważyłem dwie butelki wódki, w tym jedną opróżnioną prawie w całości, dwa kieliszki, paczkę papierosów i popielniczkę. – Muszę przyznać, że na pierwszy rzut oka wydaje się milusi.
  - Niech cię nie zmyli ta niewinna twarz, przyjacielu. To istny szatan – powiedział Iwan i zaśmiał się. Przewróciłem oczami i przyjrzałem się Jakobowi. Do tej pory znałem go tylko z opowieści, więc zdziwiłem się, że jego wygląd tak bardzo odbiega od moich wyobrażeń. Jak na moje oko miał czterdzieści lat, był dobrze zbudowany i chyba wyższy od Iwana, choć jego pozycja utrudniała mi określenie tego. Krótko ostrzyżone czarne włosy gdzieniegdzie przyprószone były siwizną. Szare oczy rzucały opanowane, niezdradzające uczuć spojrzenie, a długa blizna zdobiąca jego lewy policzek nadawała mu powagi. Wbrew pozorom jednak wydawał się przyjaznym, aniżeli groźnym człowiekiem. – Siadaj, nie stój tak – ofuknął mnie po chwili Iwan, wyrywając mnie z zamyślenia. Z niezadowoleniem wypisanym na twarzy usiadłem na kanapie.
  - Powiedz mi, młody, dlaczego inni ludzie nie mogą być ulegli jak ty? – zapytał mnie Jakob, lecz sugestywne chrząknięcie Iwana sprawiło, że nieco zmienił temat. – W końcu moglibyśmy zbudować razem potężne imperium, w którym każdemu żyłoby  się dobrze.
  - Imperium, w którym rządziłyby takie osoby jak wy, co? W którym zastraszałoby się jednostkę, by była posłuszna i ślepo wykonywała polecenia? Kto by o takim nie marzył… - mruknąłem, hardo patrząc mu w oczy. Gdy zaczął głośno się śmiać, wyprostowałem się, nie wiedząc, czego się spodziewać.
  - Wy, Polacy, jesteście niezwykli. My chcemy pokazać wam słuszną drogę, a wy od razu stroszycie kolce i jesteście gotowi walczyć ze wszelkim złem tego świata, byleby postawić na swoim – powiedział w końcu, odchylając się w fotelu i zakładając nogę na nogę. – Gdyby to z was wytępić, byłoby o wiele łatwiej.
  - Zapomnij – wtrącił się Iwan. – To wręcz niewykonalne zadanie. Już ja coś o tym wiem.
  - Trafiła kosa na kamień, co? A zatem wypijmy za to! Młody, nie pijesz z nami?
  - Nie, dziękuję – warknąłem, patrząc na nich spode łba. Oczywiście, jak jeden mąż, ryknęli śmiechem, unieśli kieliszki i błyskawicznie je opróżnili.
  Humory dopisywały im przez kolejne dwie godziny, podczas których zmuszony byłem wysłuchiwać ich sprośnych żartów, złośliwych uwag i wychwalania ich dobroczynnej działalności. Jak podejrzewałem, na dwóch butelkach się nie skończyło, i Iwan wyciągnął jeszcze jakąś małą karafkę z dziwnie wyglądającym trunkiem. Gdy więc Jakob wraz z Iwanem zniknęli w korytarzu, żegnając się, odetchnąłem z ulgą i wziąłem się za sprzątanie. Byłem tak zirytowany, że musiałem jakoś rozładować napięcie. Wyrzuciłem przewrócone butelki i zacząłem porządnie szorować stół, próbując pozbyć się odoru wódki.
  - A moja mała księżniczka już pracuje, hm? – powiedział, stając w progu i opierając się o niego, najpewniej starając się nie stracić równowagi.
  - Ktoś musi. Poza tym strasznie tu śmierdzi. Ostatni raz urządzacie sobie takie libacje w moim salonie. Nie życzę sobie więcej takich sytuacji.
  - Oj Feluś, daj spokój. Nic się nie stało. Nawet nie jestem pijany.
  - Właśnie widzę. Ledwo stoisz na nogach!
  - Czyżby? – zapytał, pewnie do mnie podchodząc i przewracając mnie na kanapę. Nachylił się nade mną, założył mi włosy za ucho i uśmiechnął się tajemniczo.
  - Odsuń się ode mnie. Śmierdzisz – powiedziałem, patrząc na niego nienawistnym wzrokiem. Chwilę później wymierzył mi siarczysty policzek, pod wpływem którego moja skóra mocno zapiekła.
  - Grzeczniej. Wystarczy, że pokazałeś przy Jakobie swój temperament. Teraz albo schowaj go sobie w kieszeń, albo sam wybiję ci go z głowy.
  - Niby jak chcesz to zrobić? Czyżbyś wymyślił jakiś genialny sposób? A może to alkohol, który z taką pasją dzisiaj żłopaliście, coś ci podszepnął?
  - Zaraz się przekonamy – powiedział, łapiąc mnie za szyję i przyciskając do oparcia. Otworzyłem szeroko usta, próbując zaczerpnąć powietrza, lecz przez jego place zaciskające się na mojej krtani nie mogłem nic zrobić.  Zacząłem charczeć i wyrywać się, lecz to tylko pogarszało sprawę. Po dolnej wardze pociekła mi stróżka śliny, z każdą chwilą jeszcze bardziej mocząc moją koszulkę. Gdy przed oczami zaczęła mi się pojawiać ciemność, nagle wszystko ustało. Z ulgą opadłem na kanapę, łapczywie wykonując spazmatyczne wdechy i próbując uspokoić chrapliwy oddech. Zakaszlałem i złapałem się za obolałe gardło. – I jak? Podobało się? – zapytał, zmniejszając dystans pomiędzy nami. Rozerwał moją bluzkę, której strzępy rzucił na podłogę, i przycisnął palec wskazujący do mojego mostka.
  - Nie waż się mnie dotykać – szepnąłem, lecz jak zwykle nie posłuchał. Zdarł ze mnie spodnie wraz z bielizną i wdarł się językiem w mój odbyt. Szarpnąłem się, ale skutecznie mnie unieruchomił, przez co nie pozostało mi nic innego, jak ulec. Za wszelką cenę starałem się ignorować przyjemność, jaką sprawiał mi Rosjanin, co nie należało do łatwych zadań. Zacisnąłem powieki, pragnąc, by to wszystko już się skończyło. Gdy Iwan uniósł się, do moich uszu doleciał szczęk odpinanego paska, a następnie zgrzytnięcie zamka błyskawicznego. Chciałem się wycofać, ale nawet jedną ręką był w stanie przyciskać mnie z taką siłą, że nie mogłem się ruszyć. Wszedł we mnie powoli, nie spiesząc się, i starając się robić to jak najdokładniej. Jęknąłem, gdy przeciągnął językiem po mojej szyi, na której prawdopodobnie pojawiły się już siniaki.
  - Ależ jesteś dzisiaj rozkosznie ciasny – wydyszał mi do ucha, poruszając się we mnie i roztaczając wokół nas woń alkoholu. Przytknąłem rękę do ust i wbiłem w nią zęby, nie chcąc krzyknąć z bólu. Najwyraźniej odzwyczaiłem się od tego, bo przy każdym następnym pchnięciu czułem się rozrywany od środka.
  Przy trzeciej rundzie utrata przytomności wyciągnęła mnie z tego piekła, przynosząc tymczasowe ukojenie.
* * *
  Następnego dnia obudziłem się na kanapie, przykryty kocem i cały obolały. Obok na ziemi leżał Iwan, z nogami zadartymi na jeden z podłokietników i z uchylonymi ustami. Wstałem ostrożnie i, starając się go nie obudzić, poszedłem do łazienki. Przy każdym kroku na moje uda spływała mieszanka spermy i krwi, co napawało mnie obrzydzeniem. Wszedłem do wanny i zacząłem spłukiwać to z siebie lodowatą wodą, wściekły, że znowu dałem się wykorzystać, w dodatku pijanemu mężczyźnie. Fakt, zacząłem darzyć Iwana czymś w rodzaju sympatii, lecz właśnie takie rzeczy oddalały nas od siebie. Zawsze, gdy myślałem, że cała ta sytuacja trochę się ustabilizuje, on wszystko psuł. Gdyby nie ten jego zwierzęcy popęd seksualny, wszystko byłoby inaczej. Kto wie, może nawet leżałbym teraz sobie w jakiejś spokojnej mogile, nie musząc martwić się o nic?
  - Feliks, jadę na jakiś czas do miasta. Przyjadę po ciebie o piętnastej. Bądź gotowy na tę godzinę – zawołał Iwan przechodząc obok łazienki, w której aktualnie urzędowałem. Chwilę potem usłyszałem, jak biega po schodach, pewnie ubierając się w pośpiechu i szukając potrzebnych rzeczy.
  Gdy w końcu do moich uszu doleciał warkot silnika, owinąłem się w ręcznik i poszedłem do kuchni. Zegar pokazywał godzinę siódmą, miałem więc jeszcze dużo czasu. Całym moim ciałem czułem, że to dziś jest ten dzień, w którym plan Iwana i Jakowa zostanie wcielony w życie.
* * *
  Za dziesięć piętnasta zszedłem na dół i przygotowałem się do wyjścia. Gdy kończyłem wiązać szalik, Iwan wrócił ze swojego gabinetu i zlustrował mnie wzrokiem.
  - Jesteś gotowy? – zapytał. Skinąłem głową, na co otworzył drzwi i zaprowadził mnie do samochodu. Od razu przypomniała mi się sytuacja sprzed kilku miesięcy, gdy Rosjanin zabierał mnie na egzekucję pani Zofii. Głośno przełknąłem ślinę i spojrzałem na niego zlęknionym wzrokiem. – Nie patrz tak na mnie. Nic ci się nie stanie. Również to, czego będziesz świadkiem, w żadnym stopniu nie jest twoją winą.
  Nic nie odpowiedziałem, skinąłem tylko głową i wyjrzałem przez szybę. Niezręczna cisza, która panowała, jedynie podsuwała mi coraz to nowsze scenariusze. Żaden z nich nie był jednak ani trochę pocieszający.
  - Jak się czujesz? – zapytał w końcu Iwan. Widać było, że długo się na to zdobywał.
  - W porządku, bywało gorzej - odpowiedziałem, z trudem wypowiadając każde słowo.
  - Niech ci będzie – mruknął i pogłaskał mnie po policzku, na chwilę odrywając dłoń od kierownicy.
  Kilka minut później wysiedliśmy na tyłach gmachu ratusza, w którym urzędowali teraz rosyjscy urzędnicy pilnujący miasta i sprawujący nad nim władzę. Weszliśmy bocznymi drzwiami do środka i udaliśmy się na drugie piętro, do jednego z gabinetów. Jak się okazało, był w nim Jakow, a wraz z nim kilku innych mężczyzn z mundurach, którzy omawiali z nim jakąś sprawę.
  - Zostawcie nas samych – rozkazał Iwan, na co żołnierze posłusznie opuścili pomieszczenie. W jednym z wychodzących rozpoznałem Kostię, który był obecny podczas zajmowania mojego domu, gdy to piekło dopiero się zaczynało. On też mnie poznał, gdyż uśmiechnął się do mnie złośliwie i uderzył mnie ramieniem, gdy przechodził koło mnie.
  - Wszystko już gotowe, Iwan. Czekamy tylko na twoje rozkazy – powiedział Jakob, gdy zostaliśmy we trójkę.
  - Dobrze się spisałeś – odparł, wyglądając przez okno i podziwiając coś nienawistnym wzrokiem.
  - Rozumiem, że działamy według wcześniej ustalonego planu?
  - Tak. Chyba nie wątpisz w to, że sobie poradzę…?
  - Skądże. Wiem, że w prowadzeniu przesłuchań i tym podobnych jesteś mistrzem.
  - Zatem chodźmy – powiedział Braginski, kładąc dłoń na moim ramieniu i prowadząc mnie do wyjścia. Zeszliśmy po schodach i frontowymi drzwiami wyszliśmy na duży, brukowany plac. Wokół niego zebrani byli mieszkańcy, pilnowani przez żołnierzy, na środku zaś klęczało pięciu mężczyzn przywiązanych do drewnianych pali, w tym Rafał. – Pilnuj go, Jakob – szepnął Iwan, niemal wpychając mnie w jego ramiona, po czym zaczął zbliżać się ku środkowi placu.
  - O co tu chodzi? – zapytałem ledwo słyszalnie.
  - Zaraz zobaczysz – zaśmiał się Jakob, oplatając ramionami moją szyję, tym samym nie pozwalając patrzeć mi na nic innego poza skrępowanymi mężczyznami i zbliżającym się do nich Braginskim.
  - Panie i panowie! Oto dziś będziemy świadkami niezwykłego wydarzenia! – krzyknął Iwan, przechadzając się przed zakładnikami. – Otóż ta piątka zaczęła stanowić realne zagrożenie dla naszej społeczności. Okazali się być zdrajcami, podłymi kłamcami, którzy nie docenili naszej dobroci i chcieli na własną rękę wymierzać sprawiedliwość. Zanim jednak ukaramy ich stosownie do ich przewinień, chciałbym powiedzieć wam, co takiego zrobili ci mężczyźni. Przyłapano ich na snuciu planów, które miały zagrozić nie tylko nam, ale i naszym przyjaciołom. Planowali serię zamachów, w wyniku których mieli zginąć nie tylko żołnierze, ale i cywile. Pragnęli przelać niewinną krew, by dopchać się do władzy niczym świnie do koryta. Jako dobry przywódca zatem pragnę zapewnić wam bezpieczeństwo i ostrzec wszystkich tych, którzy zapragnęliby zdradzić nas w podobny sposób. Nie będzie litości dla tych, którzy będą dążyli do zniszczenia ładu, jaki razem zaprowadziliśmy. Zapamiętajcie moje słowa, gdyż usłyszycie je dopiero przy następnej takiej okazji, która, mam nadzieję, więcej się nie wydarzy.
  - Jeszcze Polska nie zginęła, kiedy my żyjemy… - zaczął śpiewać Rafał, a jego głos niósł się po placu rozedrganą falą, po czym załamał się. Iwan podszedł do niego, uklęknął przy nim i złapał go za szczękę, unosząc jego głowę do góry.
  - Masz tupet, przyjacielu. Chcesz powiedzieć coś jeszcze, zanim cię zabiję? – zapytał. W odpowiedzi mężczyzna splunął mu w twarz i uśmiechnął się. – A zatem żegnaj – mruknął i spokojnie wycelował lufę pistoletu w jego czoło. Chwilę wodził palcem po spuście, aby w końcu go nacisnąć. Ciszę przerwał odgłos strzału, z drzew z przeraźliwym skrzekiem zerwało się kilka wron. Stanąłem jak wryty, nie mogąc uwierzyć w to, co się przed chwilą stało.
  Cztery kolejne wystrzały dochodziły jakby z oddali, miałem wrażenie, że wszystko zaczyna przesłaniać gęsta mgła. Poczułem, jak moje wnętrzności przewracają się do góry nogami, a zapach prochu zmieszanego z krwią tylko potęgował to uczucie. Gwałtownie wyrwałem się z objęć Jakowa i odbiegłem na bok, po czym zwymiotowałem. Upadłem na kolana i zasłoniłem oczy dłońmi, nie chcąc już niczego widzieć.
  - Rozejść się! No, ruszać się! – usłyszałem krzyki żołnierzy. W oddali niósł się słabnący płacz dziecka, również odgłosów kroków było coraz mniej.
  - Hej, młody, możesz wstać? –zapytał Jakow, kładąc rękę na moim ramieniu. Momentalnie ją strąciłem i zerwałem się na równe nogi. – Spokojnie, nic ci przecież nie zrobię.
  - Zostaw mnie – wychrypiałem, cofając się. Byłem przerażony. Instynkt podpowiadał mi, bym uciekał, lecz ciało nie mogło wyrwać się z ogarniającego mnie paraliżu. – Mówiłem, że to nie był dobry pomysł! – krzyknął do Iwana, który zaczął iść w naszą stronę. Gdy napotkałem jego wzrok, zacząłem coraz szybciej stawiać korki. W końcu potknąłem się i upadłem na pokryty śniegiem chodnik, lecz nie rezygnowałem z próby ucieczki, odpychając się do tyłu nogami i nie spuszczając Rosjan z oczu.
  - Feliks, uspokój się – powiedział twardym głosem Iwan, przydeptując skraj mojego płaszcza i zatrzymując mnie. Zacząłem się szarpać, próbując się wyswobodzić, lecz nic to nie dało. W końcu Braginski nie wytrzymał i wziął mnie na ręce, niosąc w stronę ratusza. Chwiałem krzyczeć, lecz opuchnięte gardło mi na to nie pozwalało. Mogłem tylko wić się i liczyć na to, że uda mi się wyswobodzić. – Przestań się szarpać, albo cię zwiążę – warknął Iwan, a ja momentalnie zastygłem w bezruchu. – Zajmij się wszystkim, Jakow – rozkazał i wyszedł tylnym wyjściem, którym jakiś czas temu przyszliśmy. Posadził mnie na przednim siedzeniu w samochodzie, sam zaś zajął miejsce za kierownicą i ruszył w stronę mojego domu.
  Przez całą drogę trwaliśmy w ciszy, on zaciskając zęby i patrząc ze złością na drogę, ja zaś trzęsąc się i czekając, kiedy wreszcie poczuję chłód stali na skroni. Bałem się. Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów wizja własnej śmierci przerażała mnie, a im dłużej jechaliśmy, tym to przerażenie się potęgowało. Gdy więc zatrzymaliśmy się przed wejściem do dworku, byłem u kresu wytrzymałości.
  - Wysiadaj – powiedział Iwan, a gdy nie zareagowałem, sam wyciągnął mnie z samochodu i zaniósł do domu. – Nie wiem, co ci odbiło, ale masz przestać, słyszysz?
  Nie słyszałem. Nie chciałem słyszeć. Spojrzałem na niego tępym wzrokiem pełnym lęku. W myślach słyszałem tylko huk strzałów, wrzask wron i plusk kropel krwi spadających na chodnik.
  - Obudź się w końcu! – krzyknął i wymierzył mi kilka policzków. Podziałało.
  - Zostaw mnie – szepnąłem, zaciskając powieki. – Jak mogłeś… to zrobić?
  - Musiałem. Poza tym oni chcieli zabić ciebie. Uznali, że jesteś naszym informatorem. Co innego miałem więc zrobić? Spokojnie czekać, aż się tu zakradną i pod pretekstem obrony ich zastrzelić? To nie są żarty, Feliks. Oni naprawdę są gotowi zabić nie tylko rosyjskich żołnierzy, ale i swoich sąsiadów gotowych ich powstrzymać.
  Pokręciłem głową i oparłem czoło na jego piersi. Znałem całą piątkę skazanych na śmierć mężczyzn. Byli oni zawzięci, czasami wręcz nieobliczalni. Słynęli ze swych wybuchowych charakterów. Myśl, że mogliby oni zabić swoich, stawała się dla mnie coraz bardziej prawdopodobna.
  - Musiałem cię tam zabrać. Inaczej byś nie zrozumiał. Poza tym ochrona ciebie jest dla mnie priorytetem – powiedział i delikatnie uniósł moją głowę tak, bym na niego spojrzał.
  - Postaw mnie już na ziemię – poprosiłem, a gdy to uczynił, zdjąłem płaszcz i buty i poszedłem do łazienki. Opłukałem usta, pozbywając się smaku wymiocin, i wyszedłem na korytarz.
  - Jakow, o czym ty mówisz? – usłyszałem głos Iwana dobiegający z gabinetu. – Cholera, załatw to jakoś. Użyj wszelkich środków, żeby to zatrzymać. Masz moje pozwolenie – warknął i rzucił słuchawką.  Niemal wybiegł z pomieszczenia, a gdy mnie zobaczył, podszedł do mnie, wziął mnie w ramiona i zaniósł do swojej sypialni. Usiadł na łóżku, sadzając mnie między jego rozsuniętymi nogami, i mocno mnie objął. Musnął czubkiem nosa mój policzek i głęboko odetchnął. – Przez chwilę myślałem, że nie wyjdziesz już z tego szoku. Ja… przepraszam, że cię w to wciągnąłem. Ale to naprawdę było konieczne…
  - Rozumiem, nie mów już o tym. Nie chcę o tym teraz myśleć – powiedziałem, powstrzymując napływające do oczu łzy. Nie chciałem znowu pokazywać słabości. Choć raz pragnąłem zachować się jak mężczyzna.
  - Swoją drogą, w mieście nie jest teraz za ciekawie. Podobno było więcej osób,  które planowały rebelię. Z tego, co mówił Jakow, wyszły one na ulicę i sieją terror. Zabili już kilku ludzi, którzy nie chcieli się do niech przyłączyć. Zachowują się jak barbarzyńcy.
  - Gdyby nie wy, nic takiego by się nie wydarzyło – szepnąłem ze złością. – Dalej żylibyśmy w spokoju, ciesząc się z zakończenia wojny.
  - Prawda jest taka, że to wy wszystko zepsuliście. Chcieliśmy dać wam szansę na odbudowę, lecz zamiast tego zaczęliście się cofać, kierowani nienawiścią i niejasnymi marzeniami. Musisz pogodzić się w końcu z myślą, że to ludzie, których tak bardzo kochałeś, doprowadzili się do upadku, i to na ich barkach spoczywa odpowiedzialność za śmierć tych wszystkich osób. Poza tym jaki jest sens bronić kogoś, kto cię znienawidził i chce dla ciebie jak najgorzej? Wiesz, co powiedział ten cały Rafał podczas przesłuchania? Że takich zdrajców jak ty mógłby zabijać całymi dniami. Że gdyby dostał cię w swoje ręce, torturowałby cię tak długo, aż nie zacząłbyś błagać o litość. Myślisz, że mogłem mu to darować?
  Jego słowa wywołały we mnie ogromny ból. Do tej pory nie zdawałem sobie sprawy, że zostałem znienawidzony do takiego stopnia. Czułem się zawiedziony postawą ludzi, za których niedawno oddałbym własne życie. Nie mogłem uwierzyć, że tak łatwo mnie skreślili. W jednej chwili cały żal i współczucie zniknęły. Została tylko pustka.
* * *
  Kilka dni później do Iwana zadzwonił telefon. Gdy przyszedł do mnie po skończonej rozmowie, widziałem na jego twarzy dziwne napięcie. Byłem ciekaw, czego dotyczyła ta rozmowa.
  - Feliks, muszę ci coś powiedzieć… - zaczął, mocno zaciskając dłonie w pięści. – Dzwonili do mnie z Moskwy. Otrzymałem rozkaz, by wracać. Uznano, że sytuacja wymknęła mi się spod kontroli.
  - A co ja mam z tym wspólnego? – zapytałem, czując jednak lekkie ukłucie żalu, że będziemy musieli się rozstać.
  - Chciałem zapytać, czy przemyślałeś swoją decyzję odnośnie wyjazdu.
  - Nie zmienię zdania, Iwan. Przykro mi.
  - Tak myślałem… - warknął rozdrażniony, i wyszedł. Po chwili wparował do mojego pokoju i jak gdyby nigdy nic pocałował mnie, dając tym jednak do zrozumienia, że to nasz ostatni pocałunek. Poczułem w ustach coś gorzkiego, lecz zignorowałem to, gdyż był to najpewniej jakiś alkohol. Zamknąłem powieki, poddając się, i splotłem dłonie na szyi Rosjanina. Gdy się od siebie oderwaliśmy, spojrzałem mu w oczy i lekko się uśmiechnąłem. – Nigdy cię nie zapomnę, Feliks – wyszeptał i wyszedł. Bezsilnie opadłem na łóżko, nadal oszołomiony, i zacząłem wsłuchiwać się w odgłosy dobiegające z sąsiedniego pokoju.
  Zasnąłem z myślą, że gdy się obudzę, zostanę sam, i już nigdy nie ujrzę jego twarzy, nie usłyszę jego głosu, nie poczuję jego ciepła…
  - Żegnaj… - szepnąłem i odpłynąłem w niebyt.
* * *
  Odzyskując świadomość, stwierdziłem, że co i rusz moje ciało dziwnie podskakuje. Szum, który słyszałem, okazał się pochodzić z rzeczywistego świata. Ostrożnie się podniosłem, lecz nawet to nie uchroniło mnie od uderzenia głową w coś twardego. Potarłem miejsce, które zderzyło się ze sztywną powierzchnią, i otworzyłem oczy. Gdy przyzwyczaiłem się do ciemności, ze zdziwieniem stwierdziłem, że siedzę na tylnym siedzeniu samochodu.
  - Gdzie ja jestem? – zapytałem, rozglądając się.
  - Spokojnie. Już niedługo będziemy w Moskwie – odparł mężczyzna siedzący za kierownicą. Gdy się odwrócił, rozpoznałem w nim Iwana. Spojrzawszy w jego oczy zrozumiałem, że to nie żart.
  Setki kilometrów od domu, zacząłem zastanawiać się, co będzie ze mną dalej.



Koniec. 




Cóż, muszę przyznać, że namęczyłam się z tą częścią, ale jak widać dałam radę. I jestem nawet z niej zadowolona. 
Jako że to ostatni rozdział "Więźnia...", powinnam wszystko zakończyć i nie zostawiać czytelników z tyloma pytaniami, gdyż sama nie lubię tego typu zakończeń. Ale wyszło właśnie tak, albowiem mam już pewien pomysł...
Mianowicie nie macie się czym martwić, gdyż zamierzam zabrać się za drugą serię, której tytuł najprawdopodobniej będzie brzmiał "Więzień we własnej stolicy". Będzie ona kontynuacją "Więźnia we własnym domu", która utrzymana będzie w lżejszym i (mam nadzieję) bardziej zabawnym tonie. Jeszcze nie wiem, kiedy ukaże się jej pierwszy rozdział, ale mam nadzieję, że jak najszybciej będę mogła zabrać się za pisanie. Mam bowiem wiele pomysłów na to, co się w niej wydarzy, chcę również umieścić w niej więcej postaci drugoplanowych, które co i rusz będą mieszać i mącić między głównymi bohaterami. Oczywiście głównym celem nadchodzącej serii będzie wyjaśnienie tego, co w pierwszej nie zostało wyjaśnione. Poza tym zmiana otoczenia i perspektywy dobrze zrobi zarówno Feliksowi, jak i Iwanowi. :3
Zatem oczekujcie i trzymajcie kciuki za moją literacką bitwę, którą toczyć będę podczas pisania "Więźnia we własnej stolicy"! 






sobota, 28 listopada 2015

Więzień we własnym domu, część 15

  Nadszedł grudzień. Ziemię zaczął stopniowo pokrywać śnieg, otulając go niczym kołdrą. Wiatr, hulający bez skrępowania pomiędzy drzewami, bez wątpienia był mroźny i niezbyt przyjemny w zetknięciu ze skórą. Co prawda czasami brakowało mi jego ostrego dotyku, lecz gdy słyszałem, jak złowrogo świszczy i huczy, cieszyłem się, że nie mogę wyjść z domu.  Za każdym razem, gdy wyglądałem przez okno, przypominały mi się czasy dzieciństwa, gdy wychodziliśmy z moim tatą na podwórze, by lepić bałwana czy rzucać się śnieżkami. Zawsze, gdy wracaliśmy po tych zabawach do domu, cali mokrzy i ze zmarzniętymi nosami i dłońmi, moja mama czekała już na nas z gorącą herbatą, kręcąc z pobłażaniem głową. Zawsze wtedy przytulałem się do niej, opowiadając podekscytowanym głosem co robiliśmy, a ona słuchała, głaszcząc mnie po głowie i uśmiechając się. Była wtedy jeszcze cieplejsza, niż zwykle, a jej dotyk pozwalał ochłonąć po wyczerpujących zajęciach. Później przychodziła kolej na mojego tatę, lecz dla niego nie była już taka łaskawa. Zawsze dostawał od niej kuksańca między żebra i zarzucała mu, że powinien bardziej na mnie uważać, lecz ostatecznie i tak wszystko to kończyło się całusem w policzek. Jaki ja byłem wtedy szczęśliwy, widząc, jak patrzą na siebie z miłością. Właśnie tak wyglądała dla mnie prawdziwa miłość. Nie, ona dalej tak wygląda.
  Trzask zamykanych drzwi wyrwał mnie z zamyślenia. Zaciekawiony, wyjrzałem przez okno. Zobaczyłem Iwana, który zmierzał w stronę szopy, w której znajdowało się drewno na opał. Oparłem się na parapecie i obserwowałem, jak zarzuca w tył szalik, chwyta opartą o ścianę siekierę i jednym uderzeniem przecina na pół okrągłe polano, czemu towarzyszył stłumiony, głuchy dźwięk. Uśmiechnąłem się, podziwiając jego zręczność i wprawę w tym zajęciu. Mnie zajmowało to o wiele więcej czasu, a wysiłek, jaki musiałem w to wkładać, był ogromny. W końcu Iwan wziął w ręce pokaźny stosik drewna i bez wysiłku zaczął wracać do domu. Gdy mnie zobaczył, uśmiechnął się szeroko, a uśmiech ten był tak niewinny i niemal dziecięcy, że oniemiałem. Gdybym go wcześniej nie znał, pomyślałbym, że to miła i przyjacielska osoba. A to byłby duży błąd.
  - Podglądasz mnie? – zaśmiał się, wracając z salonu, gdzie położył szczapy obok kominka. Jego policzki nadal barwił soczysty róż.
   - Nie, tak tylko patrzałem… Nie masz dzisiaj tej swojej papierkowej roboty?
  - Nie. Jakiś czas temu nadrobiłem wszystkie zaległości i teraz mam wolne. Do czasu oczywiście. A czemu pytasz?
   - Z ciekawości. Wydajesz się dziś po prostu wyluzowany, niemal beztroski.
  - Może to dlatego, że mamy dziś taki piękny dzień. W Rosji zimy są o wiele bardziej surowe, a tu czuję się, jakby zaraz miała nadejść wiosna.
  - Dopiero grudzień, do wiosny daleko – mruknąłem, chcąc nieco ostudzić jego zapał. Niestety, nie udało się.
  - Feliks, ponuraku, trochę radości z życia – powiedział, ciągnąc mnie za policzek.
  - Jak mam się cieszyć z życia, skoro siedzę tu zamknięty i zapomniałem już, jak jest na zewnątrz? Mógłbyś mnie czasem zabrać na jakiś spacer czy coś…
  - Spacer, powiadasz? A co, jeśli zerwiesz się ze smyczy i mi uciekniesz? Co wtedy?
  - Nie żartuj sobie ze mnie, nie jestem psem… - powiedziałem. Spojrzałem na niego spod byka, krzyżując ręce na piersiach. – Poza tym gdzie miałbym uciec, w dodatku zimą?
  - Wy, Polacy, zawsze coś wykombinujecie. Niewiele rzeczy stanowi dla was przeszkodę. No ale skoro tak mówisz, to wyjdziemy gdzieś razem. Ubieraj się.
  - Już, teraz? – zapytałem zdziwiony. Spodziewałem się raczej, że naskłada mi obietnic, po czym będzie ociągał się z dotrzymaniem ich.
  - Na co czekać, księżniczko? Załóż coś ciepłego i idziemy.
  - Dziwak z ciebie, wiesz? – skwitowałem z uśmiechem i pognałem na górę, by uzbroić się w jeszcze więcej warstw ubrań. Wyciągnąłem z szafy płaszcz, szalik, rękawiczki i nauszniki i wróciłem do Iwana, który stał, gotowy do wyjścia. Ubrałem się pospiesznie i skinąłem głową na znak, że możemy ruszać. – Gdzie idziemy?
    - Dawno nie było się w miasteczku, co?
  - A może pójdziemy gdzieś indziej? – zapytałem. Nie chciałem bowiem, by któryś z mieszkańców nas zobaczył, co tylko spotęgowałoby ich nienawiść do mnie.
  - To dobre miejsce. Poza tym nie warto iść teraz do lasu czy w inne takie miejsce, bo do zmroku zostały niecałe trzy godziny. To niebezpieczne.
   - Niech ci będzie… Ale nie rób niczego głupiego, dobra?
  - To raczej powinna być moja kwestia – odparł, chwytając mnie za rękę i prowadząc w stronę głównej bramy. Po chwili splótł swoje palce z moimi i włożył do swojej kieszeni, której ciepło dało się odczuć nawet przez materiał rękawiczki. Początkowo chciałem ją zabrać, ale stwierdziłem, że lepiej się teraz nie narażać. – Powiedz mi, Feliks, myślałeś już o wyjeździe ze mną?
  Tym pytaniem kompletnie mnie zaskoczył. Zdążyłem już o tym zapomnieć. Co prawda podjąłem decyzję, że nigdzie się stąd nie ruszę, ale czułem, że taka odpowiedź go nie zadowoli.
  - Trochę myślałem – zacząłem ostrożnie.
  - I jak? Jakieś decyzje?
  - To nie takie proste… Mówiłem ci już, że nie mogę ot tak zniknąć.
  - A ja mówiłem ci już, że możesz. Ba, że to będzie dla ciebie lepsze niż zostanie tu, z tymi wszystkimi pokręconymi staruchami.
  - Nie mów tak o nich. Nie znasz ich. A tak się składa, że te pokręcone staruchy są dla mnie ważne, więc wiesz…
  - Sęk w tym, że właśnie nie wiem. Co cię tu trzyma? Może ty i czujesz się zobowiązany wobec nich, lecz tak się składa, że zostałeś przez nich niemal wyklęty. Jak myślisz, co się stanie, gdy wyjadę stąd i nie będę cię już mógł ochraniać? Co wtedy?
  - Poradzę sobie, nie martw się.
  - Tak, tak… W takim razie temat ten zostanie nadal otwarty.
  - Powiedzmy sobie szczerze. Nie zamkniesz go, dopóki się nie zgodzę, tylko o to ci chodzi – warknąłem, odwracając głowę w inną stroną, byleby na niego nie patrzeć. Wokół nas panowała cisza, a drzewa rosnące wzdłuż drogi tylko potęgowały ten efekt. Wszechobecna biel nadawała otoczeniu tajemniczego, bajkowego charakteru.
  - A jak myślisz, dlaczego? Dlaczego za wszelką cenę chcę zabrać cię ze sobą? – Gdy nie zareagowałem, kontynuował. – Już ci mówiłem, że należysz do mnie. Chcę doprowadzić cię do szaleństwa, rozpalić w tobie ogień, jakiego nikt nigdy wcześniej nie wskrzesił. Chcę, by twoje zmysły mnie łaknęły, byś pragnął mnie całym sobą. Chcę, byś mnie pokochał – powiedział i uchwycił moją brodę, zmuszając, bym skierował na niego wzrok. Zajrzał głęboko w moje oczy, hipnotyzując mnie swoim spojrzeniem, jego powagą i stanowczością. Po chwili nachylił się nade mną i pocałował mnie. Jego zimne wargi łakomie sięgały po moje, jakby pragnąc przekazać mi to, czego ich właściciel nie potrafił ubrać w słowa. Jęknąłem cicho w jego usta, próbując złapać oddech.
  - Udusisz mnie kiedyś – szepnąłem, gdy oderwał się ode mnie i znowu na mnie spojrzał.
  - Spokojnie, nie dopuszczę do tego. Na razie jesteś mi potrzebny, nie mam więc korzyści z pozbycia się ciebie.
  - Miło… - mruknąłem, po czym zostałem pociągnięty do przodu, a tym samym zmuszony do kontynuowania spaceru.
  Po kilku minutach doszliśmy do miasteczka. Moim oczom ukazały się zaśnieżone domy, wyglądające jeszcze bardziej ponuro niż zwykle. Oblodzone chodniki posypano piachem, który tworzył na nich ścieżki w kolorze brudnego brązu. Brukowana droga zniknęła zaś pod białą pokrywą noszącą niewyraźne, zatarte ślady. W pobliżu nie widać było żywej duszy. Rozejrzałem się uważnie, stąpając ostrożnie po chodniku i zaciskając mocniej palce na dłoni Iwana. Modliłem się w duchu o to, by nikogo nie spotkać po drodze.
  - Proszę, proszę. Kogo to moje oczy widzą – usłyszałem za plecami drwiący głos. Momentalnie się odwróciłem i zobaczyłem Rafała, pięćdziesięcioletniego mężczyznę, który pracował kiedyś w sklepie. Znałem go na tyle dobrze, by wiedzieć, że nie wyniknie z tego nic dobrego. – Dawno cię u nas nie było. Czyżby szanownemu panu czegoś zbrakło, że zniżyłeś się do naszego poziomu i tu przyszedłeś? A może znowu szukacie sobie we dwójkę jakiejś Bogu ducha winnej kobiety, którą będziecie mogli zamordować? Więc jak, zdrajco? – zapytał, kładąc szczególny nacisk na ostatnie słowo, które zabolało mnie jak diabli. Podszedł do nas i oparł się na miotle, którą zmiatał sprzed domu śnieg.
  - Szukasz kłopotów? – zagadnął Iwan, uśmiechając się do niego ledwo zauważalnie. – Bo jeśli tak, to mogę ci je załatwić.
  - Grozisz mi, rosyjska świnio?
  - Niech pan przestanie i wróci lepiej do domu – poprosiłem, patrząc na niego z żalem.
  - Nie odzywaj się, zdrajco. Ze śmieciami nie gadam – warknął ociekającym jadem głosem, pod wpływem którego cofnąłem się.
  - Co powiedziałeś? – zapytał Iwan. – Bo chyba nie usłyszałem.
  - Twoja strata, szujo.
  - Czyżby? – szepnął, wyciągając z kieszeni pistolet i celując nim w sam środek czoła Rafała. Był na tyle szybki, że mężczyzna przez chwilę nie skojarzył, że coś zagraża jego życiu. Dopiero po kilku sekundach uniósł lekko wzrok, spoglądając z lękiem na lufę pistoletu. Iwan uśmiechnął się szeroko, a był to tak przerażający widok, że sam poczułem się tak, jakbym miał zaraz umrzeć. – Chcesz coś jeszcze dodać, zanim odstrzelę ci łeb?
  - Iwan, przestań! – krzyknąłem, patrząc na niego błagalnym wzrokiem.
  - Bronisz go? Po tym, jak cię nazwał?
  - Tak. Dlatego zostaw go i chodź już.
  - Wybacz, ale ja tak nie potrafię – mruknął i odbezpieczył broń, która szczęknęła cicho. – Przygotuj się na śmierć, kanalio.
  - Proszę! Zrób to dla mnie! Zostaw go! – krzyknąłem znowu, chwytając się kurczowo jego płaszcza. – Nie wybaczę ci, jeśli to zrobisz, rozumiesz? Już nigdy się do ciebie nie odezwę! Nawet na ciebie nie spojrzę!
  Iwan zacisnął szczęki i wziął głęboki oddech. Widać było, jak walczy sam ze sobą.
  - Przeproś go – wydusił w końcu, nie opuszczając jednak broni.
  - Nie trzeba…
  - Trzeba. A jeśli tego nie zrobi, przysięgam, że przedziurawię mu łeb. I nawet ty mnie nie powstrzymasz.
  - Przepraszam – burknął Rafał, wyraźnie przestraszony. Zaczął się cofać, nie spuszczając jednak Rosjanina z oczu. Na koniec spojrzał jeszcze na mnie z odrazą, po czym zniknął w swoim domu.
  - Co za bydlę – warknął Iwan, chowając pistolet. – Wystarczyło go trochę postraszyć, a stał się potulny jak baranek… Nienawidzę takich ludzi.
  - Już dobrze, wracajmy do domu. Gdybym wiedział, że tak to się skończy, nie prosiłbym cię o ten spacer.
   - To nie twoja wina – mruknął, wciąż zły. Szedł tak szybko, że z trudem za nim nadążałem. – Nie mogę tylko zrozumieć, dlaczego nie pozwoliłeś, bym go zabił. To byłby wręcz dobry uczynek.
   - Żadna śmierć nie jest dobra, szczególnie taka. Poza tym nie chcę już więcej widzieć, jak przeze mnie giną ludzie.
   - To nie jest nawet człowiek… Powiedz mi, dlaczego on tak bardzo bał się o swoje życie? Dlaczego na myśl, że za chwilę może zginąć, był gotów po nogach mnie całować, byleby przetrwać?
   - Kwestia okiełznania pierwotnego strachu, tak sądzę…
  - Zatem ty musiałeś nad tym w pełni zapanować, co?
  - Dlaczego tak myślisz? – zapytałem, ciężko dysząc. Tempo, jakie narzucił Iwan, było dla mnie zdecydowanie za szybkie. Chyba zdał sobie z tego sprawę, bo trochę zwolnił.
  - Pamiętasz nasze pierwsze spotkanie? Moi żołnierze dali ci popalić. Mimo tego nie zawahałeś się ani na chwilę i nie odpuściłeś. Byłeś gotowy umrzeć, byleby nie okazać słabości. Pomyślałem wtedy, że jesteś całkowicie innym człowiekiem niż ci, których do tej pory spotykałem na mojej drodze. Oni już dawno uciekliby z podkulonymi ogonami, godząc się na wszystko, co kazalibyśmy im zrobić. Ale nie, ty stałeś tam, dumny i zawzięty, drwiąc z wroga. Nawet teraz nie boisz się o swoje życie, chociaż mógłbym zabić cię w każdej chwili. Żyjesz ze swoim wrogiem pod jednym dachem i masz jeszcze czelność sprzeciwiać się i buntować. Doprawdy, przedziwne z ciebie stworzenie…
  - Taka już moja natura, czas się przyzwyczaić.
  - Nie ja mam się dostosować, ale ty. I w końcu znajdę sposób, by cię do tego zmusić.
  - A więc szukaj, może kiedyś uda ci się cokolwiek wskórać w tym kierunku – powiedziałem, uśmiechając się niewinnie, co wyszło mi jednak jak grymas, gdyż ledwo dychałem. Moja i tak kiepska kondycja, nadwątlona po miesiącach zamknięcia, dała o sobie znać. Iwan cmoknął, niezadowolony, i jak gdyby nigdy nic przerzucił mnie sobie przez ramię. – Co ty wyprawiasz? Postaw mnie na ziemię! – krzyknąłem, zaskoczony.

  - W tym tempie nie wrócimy do domu do jutra. Tak będzie szybciej – wyjaśnił, przytrzymując mnie oczywiście za pośladki, które ściskał mocniej, niż było trzeba. Westchnąłem, dając mu do zrozumienia, że jego absurdalne zachowanie zaczyna mnie już irytować, po czym poddałem się. Wiedziałem, że z tym upartym, aroganckim, samolubnym Rosjaninem nie wygram.


Część 16




Czuję, że wracam do formy! :3

niedziela, 15 listopada 2015

Więzień we własnym domu, część 14.

            W końcu nadszedł czas wyjazdu Torisa. Nie mogę powiedzieć, że całkowicie się z tego cieszyłem, ale odczuwałem dość dużą ulgę. Wreszcie mogłem przestać pilnować się na każdym kroku, a i Iwan na pewno nieco wyluzuje, zwolniony z pokazywania na każdym korku swojej dominacji.
            - Czołem, panie Braginski! – wykrzyknął Toris, machając wolną ręką.
            - Idź już. Przed tobą długa droga, do Moskwy daleko.
            - Pan się nie martwi, zdążę – odpowiedział z uśmiechem i mrugnął do mnie porozumiewawczo. Gdy Iwan odwrócił na chwilę wzrok, mój przyjaciel posłał w moją stronę całusa, ciesząc się przy tym jak dziecko. Lekko zarumieniony, pokręciłem głową.
            - Udanej podróży, panie Laurinaitis – mruknąłem.
            Widok jego oddalającej się sylwetki zasmucił mnie. Gdybyśmy spotkali się w innych okolicznościach, wszystko mogłoby potoczyć się zupełnie inaczej. Ba, gdyby nie wojna, z pewnością nasze życie byłoby całkowicie inne. Niestety, zwykły człowiek nie ma wpływu na to, co dzieje się na świecie. Może co najwyżej przyglądać się i cierpieć za błędy innych.
            - W końcu jesteśmy sami – zagadnął z ulgą Iwan, przeciągając się. Samochód, którym jechał Toris, zniknął za jednym ze wzgórz. Pozostał już po nim tylko oddalający się z każdą chwilą warkot.
            - Niestety tak – odparłem, wchodząc do domu. Zimny, listopadowy wiatr wychłodził moje ciało do tego stopnia, że lekko drżałem.
            - Co znaczy to niestety? – zapytał Rosjanin, dołączając do mnie i zamykając drzwi. – Aż tak ci ze mną źle?
            - Może…
            - Pytam poważnie, i takiej też oczekuję odpowiedzi – powiedział nieco uniesionym tonem, łapiąc mnie w talii i przyciągając do siebie. Mocno mnie przytulił i przyłożył swój zimny nos do mojej szyi. – To jak? Aż tak ze mną źle?
            - Czasami jesteś nie do wytrzymania…
            - To znaczy kiedy?
            - Kiedy bez pozwolenia wpychasz mi się do łóżka.
            - To między innymi dlatego, żebyś poczuł, że do mnie należysz. Poza tym mówiłem ci już, co do ciebie czuję, i nie spocznę, dopóki ty nie odwzajemnisz tego uczucia.
            - A nie pomyślałeś kiedyś, że to może przynieść odwrotne skutki?
            - Nie. Patrząc po tobie dochodzę do wniosku, że czynię postępy. Twoje opory topnieją, nie patrzysz już na mnie tak, jak na początku. Ja zresztą na ciebie też.
            - Na mnie? – zapytałem, zbity z tropu. Napotykając jego spojrzenie, poczułem się okropnie nieswojo.
            - Tak, na ciebie. Stajesz się dla mnie coraz ważniejszy. Nigdy jeszcze nie chciałem tak bardzo walczyć o drugą osobę. Jestem gotowy zabić każdego, kto spróbuje mi ciebie odebrać.
            - To trochę samolubne…
            - Tylko trochę? Jeśli chodzi o ciebie, jestem samolubny aż za bardzo. Najchętniej zamknąłbym cię w jakimś pomieszczeniu, nie pozwalając, by ktokolwiek cię widział, dotykał cię, rozmawiał z tobą… Nie dopuszczałbym do ciebie nikogo.
            - Już to robisz – zauważyłem.
            - To nawet nie jest połowa z tego, co chciałbym zrobić. Ale nawet ja nie jestem aż tak zły. Wiem, że muszę się opanować, bo inaczej mogę stracić cię na zawsze.
            - I tak mnie stracisz, gdy stąd wyjedziesz.
            - Liczę na to, że do tego czasu zmienisz zdanie. Bo, tak szczerze, co cię tu czeka? Sam widziałeś, jak traktują cię mieszkańcy. Uważają cię za zdrajcę. Nie wiem, co mogą ci zrobić, kiedy przestaniesz być pod moją ochroną.
            Jego słowa trafiły w mój czuły punkt. Rzeczywiście, ostatnio w dość brutalny sposób odczułem stosunek tutejszych ludzi do mojej osoby. Mimo to nadal wierzyłem, że w końcu uda mi się wszystko wytłumaczyć… A może tylko chciałem w to wierzyć?
            - Przemyśl moje słowa, Feliks. Tu nie czeka cię nic dobrego.
            - Pomyślę o tym – obiecałem. Tak naprawdę nie miałem zamiaru się tym zajmować. Wychodziłem z założenia, że skoro tu się urodziłem, to i tu umrę. Miłość do mieszkańców, mojej rodzinnej wioski i dworku, w którym się wychowałem, byłą głęboko zakorzeniona w moim sercu.
            - Cieszę się – mruknął i delikatnie pocałował mój policzek. – A teraz wybacz, ale przez tego gówniarza jestem w tyle z moją robotą. Nieprawdopodobne, jak te papiery potrafią się mnożyć. Przynieś mi, proszę, do mojego gabinetu coś ciepłego do picia. Może być herbata.
            - Jasne – mruknąłem, obserwując, jak wspina się po schodach, po czym poszedłem do kuchni.
            Dziesięć minut później wszedłem do gabinetu Iwana, niosąc filiżankę z parującym napojem. Postawiłem ją na biurku i zerknąłem dyskretnie przez jego ramię, patrząc, czym się zajmuje.
            - Nic ciekawego, nie zawracaj sobie tym głowy – powiedział, nawet nie kierując wzroku w moją stronę. Drgnąłem lekko, po raz kolejny przerażony jego spostrzegawczością. – Robisz coś teraz konkretnego? – zapytał, poprawiając okulary i stukając zawzięcie stalówką pióra po kartkach, kreśląc na nich rzędy liter. O ile znaki cyrylicy w ogóle można nazwać literami…
            - Nie. A co? – zapytałem, zaraz jednak żałując tej odpowiedzi.
            - W takim razie siadaj – rozkazał, odsuwając się od biurka i klepiąc swoje kolana. Gdy zobaczył wahanie na mojej twarzy, westchnął i jak gdyby nigdy nic posadził mnie na nich. – Z tobą jak z dzieckiem…
            - A z tobą niby nie – prychnąłem, rumieniąc się lekko, gdy Iwan oparł głowę na moim ramieniu i wrócił do swojej pracy.
            - Jak będziesz już zmęczony, to powiedz. Może cię wtedy puszczę.
            - Bardzo zabawne… - jęknąłem, szykując się na godziny tkwienia na jego kolanach.
            - Я знаю1 – mruknął rozbawiony, nie przestając pisać.
            - Хотя столько хорошо2 - odpowiedziałem, czym zdziwiłem Iwana.
            - Proszę, proszę. Nie spodziewałem się, że znasz rosyjski.
            - Moi rodzice zawsze powtarzali, że język wroga trzeba znać – odparłem z dumą, czym tylko go rozbawiłem. – Coś cię bawi?
            - Nie, nic…
            - Więc z czego się śmiejesz?
            - Z niczego. Po prostu czasami potrafisz być rozbrajająco słodki – powiedział. – Dobrze, zostawmy już ten temat.
            - Z przyjemnością – mruknąłem, urażony jego słowami.
            W głębi duszy czułem jednak, że łącząca nas więź coraz bardziej się umacnia. Bałem się tego, lecz nie mogłem nic na to poradzić. Najwyraźniej tak już miało być.

1. Wiem.
2. Chociaż tyle dobrze.


Część 15







Wiem, że trochę krótko dzisiaj, ale chciałam wstawić chociaż to. Bo nie wiem, kiedy znowu coś napiszę... W końcu przyszła jesień, więc ciągle łapię przeziębienie, i tylko smarkam, kicham, kaszlę i łykam tabletki :c
Mimo to mam nadzieję, że podobał się wam ten rozdział :)

czwartek, 5 listopada 2015

Anioł Śmierci, część 4

            - Samael… Samael! Żyjesz? – wyrwał mnie ze snu czyjś głos. Mruknąłem, niezadowolony, i przewróciłem się na drugi bok, ignorując to wołanie. Nie miałem najmniejszego zamiaru wstawać. – Samael, spałeś dwa dni. Nie uważasz, że już ci wystarczy?
            - Spadaj, chcę spać… - jęknąłem, machając w powietrzu ręką. – Zostaw mnie w spokoju.
            - Nie mam zamiaru – odparł i złapał moją dłoń. Pocałował delikatnie jej wierzch swoimi zimnymi wargami, a gdy nie zareagowałem, polizał ją czubkiem języka.
            - Odczep się… Kim ty w ogóle jesteś? – zapytałem nieprzytomnie, uchylając powieki. Moim oczom ukazał się Haniel, powoli zaczynałem sobie wszystko przypominać. – Co ty tu jeszcze robisz? Nie powinieneś do Nieba wracać? Szef cię jeszcze nie wzywa?
            - Daj spokój, żartownisiu. Jako Archanioł mam nieco więcej przywilejów – odparł pogodnie. Zauważyłem, że uspokoił się widząc, jak wracam z powrotem do żywych.
            - Nie nudziło ci się przez cały ten czas?
            - Nie, wręcz przeciwnie… Wbrew pozorom trzymanie cię w objęciach i kilka innych rzeczy stanowiło dla mnie nie lada rozrywkę.
            - Kilka innych rzeczy? Co ty żeś mi robił? – zapytałem, oglądając swoje ciało. Na pierwszy rzut oka nie było niczego widać, lecz to mogła być jego kolejna sztuczka.
            - Nic specjalnego, nie martw się – spróbował mnie uspokoić. – Swoją drogą, masz bardzo miękkie włosy. Skórę zresztą też.
            - Nie wierzę, że nadal z tobą rozmawiam… - warknąłem. Byłem zły na siebie za te dwa dni nieuwagi, na jakie pozwoliłem sobie w jego towarzystwie. Prawda była taka, że mogłem w każdej chwili zginąć z ręki Haniela. Dziwiłem się, że nie wykorzystał jeszcze żadnej z nadarzających się okazji.
            - W końcu jestem Archaniołem Miłości, potrzebuję od czasu do czasu odrobiny czułości.
            - Nie denerwuj mnie.
            - Bo co? Znowu spróbujesz mnie pokonać?
     - To byłoby zbyt proste… Pomyślę nad inną formą zemsty – odgryzłem się. Denerwowało mnie to, w jakim świetle postawił mnie Haniel.
            - A zatem będę czekał z niecierpliwością – odparł. Po chwili przysunął się do mnie i zaczął uważnie się we mnie wpatrywać.
            - Czego?
            - Mówiłem ci już, że jesteś bardzo przystojny?
         - Ja rozumiem, że może macie inne zasady w Niebie, ale bardzo cię proszę, nie drażnij mnie.
            - Nie chciałem cię urazić, wybacz… - powiedział, odgarniając mi włosy z czoła.
        - Dlaczego to robisz? Ciągle mnie dotykasz, jesteś dla mnie miły, delikatny… To dziwne.
          - Prawda jest taka, że już od dłuższego czasu cię obserwowałem. Twoja osoba bardzo mnie zaintrygowała, postanowiłem bliżej cię poznać. Jesteś inny, i to nie tylko dlatego, że zwykłe czynności wysysają z ciebie siły. Głęboko w twoich oczach kryje się tęsknota za czymś… Chciałbym odkryć, o czym tak skrycie marzysz.
            - Nonsens. Jestem demonem, nie mam marzeń. Moim jedynym celem jest szerzenie zła, przynoszenie śmierci, bólu i cierpienia…
            - Czy w tym tkwi problem? – zapytał, studiując palcem kształt moich ust. Emanował autentyczną troską, jakiej jeszcze nigdy nie zaznałem. W ogóle cała ta sytuacja była dla mnie nowa, gubiłem się w niej, nie wiedziałem, jak się zachowywać.
            - Nie mogę, zrozum…To dla mnie jedyne wyjście.
            - Znam inne, dzięki któremu nie będziesz już musiał krzywdzić innych.
          - Niby jakie? Myślisz, że nie próbowałem? Że nie szukałem sposobu, by ominąć to wszystko i zacząć żyć od nowa? Jestem Aniołem Śmierci, na moich rękach zawsze będzie krew! – krzyknąłem, przestając nad sobą panować. Nie mogłem uwierzyć, że to, co do tej pory tak dobrze ukrywałem sam przed sobą, teraz wypłynęło na wierzch, raniąc mnie jeszcze bardziej. Ja tylko chciałem być tym, do czego mnie stworzono. Myślałem, że gdy ucieknę z Piekła i uwolnię się od wywieranej na mnie presji, wszystkie moje wątpliwości ustaną. Dziś wiem, jak bardzo się myliłem.
            - Pomogę ci, tylko mi zaufaj. Razem osiągniemy to, o czym od zawsze marzyliśmy – powiedział, stykając swoje czoło z moim i zamykając oczy. Oprócz zimna poczułem coś jeszcze. Nie umiałem tego nazwać, lecz narodziło się to gdzieś na dnie mojego serca, odmieniając je już na zawsze.
            - A ty? O czym marzysz?
            - Może to nieco śmieszne, ale poszukuję miłości…
            - Ty? Poszukujesz miłości? Wybacz, ale to trochę bez sensu.
       - Wiem. Ale ja tylko przynoszę miłość, sam nigdy jej nie zaznałem. Jestem nią przepełniony, obdarowuję nią ludzi, natomiast sam także jej pragnę… Co z tego, że Bóg ciągle nam powtarzał, że kocha nas, aniołów, jak swoje dzieci? To niczego nie zmienia, przynajmniej w moim przypadku. Nie chcę już dłużej patrzeć wyłącznie na szczęście innych, pragnę sam go w końcu doznać – wyszeptał. Z kącików jego ust pociekły pojedyncze łzy, spadając na moje policzki.
            - Rozumiem. Widzę, że łączy nas o wiele więcej, niż na początku myślałem. Domyślam się, że ty także uciekłeś, co? – zapytałem, na co odpowiedział skinieniem. Westchnąłem ciężko i niepewnie położyłem dłoń na jego plecach, pocierając je. Próbowałem go pocieszyć, lecz kompletnie nie miałem pojęcia, jak się za to zabrać.
           - Nie musisz się zmuszać do poprawiania mi humoru – szepnął w końcu, przenosząc głowę na moje ramię. Przytulił się do mnie mocno, mrucząc ledwo słyszalnie z zadowolenia.
            - Nie zmuszam się. Muszę jednak przyznać, że dziwny z ciebie facet… Co innego, gdybyś był… anielicą – zaśmiałem się.
            - Anielice to współczesny wynalazek, i dobrze o tym wiesz. Poza tym w Niebie takie relacje pomiędzy mężczyznami to nic dziwnego, nie wiem jak u was.
            - U nas? Jeśli masz na myśli Piekło, to lepiej żebyś nie wiedział co się tam wyrabia. Ale to trochę dziwne, nie sądzisz? Wśród śmiertelników takie związki są grzechem, podczas gdy wierni słudzy Boga zabawiają się pomiędzy sobą…
            - Nic nie zrozumiałeś. Chodziło mi raczej o relacje czysto przyjacielskie. Wiadomo przecież, że żaden z nas nie posuwa się dalej – zbeształ mnie urażonym tonem. – Jednak demony to prymitywny gatunek.
          - Nie zapominaj, że każdy z nas był kiedyś taki jak wy – przypomniałem mu, szczypiąc go w policzek.
            - Wiem, wiem. Puszczaj – warknął, odpychając od siebie moją dłoń. Mimo wszystko uśmiechnął się szeroko i spojrzał na mnie. Jego oczy skrywały figlarne iskierki.
            - Czego się gapisz?
            - Fajny z ciebie facet, wiesz?
            - Dobra, koniec tych czułości – stwierdziłem, zrzucając go z siebie – bo coś czuję, że zaczynasz przechodzić na ciemną stronę mocy.
       - A skąd pewność, że już nie przeszedłem? – zapytał, z powrotem się do mnie przysuwając i posyłając w moją stronę nieco prowokacyjny uśmiech. Patrząc mi głęboko w oczy, powoli oblizał swoje pełne wargi.
            - Przerażasz mnie, Hanielu – wymamrotałem.
          Moją głowę wypełniły wątpliwości dotyczące słuszności decyzji podjętych przeze mnie w ostatnim czasie.
* * *
            - Haniel, ja rozumiem, że się do mnie przywiązałeś i takie tam, ale kiedy, do jasnej cholery, masz zamiar sobie pójść? – zapytałem nieco rozdrażniony, gdy anioł jak gdyby nigdy nic rozsiadł się na mojej kanapie. Minął tydzień, odkąd zamieszkał w moim mieszkaniu i nic nie wskazywało na to, że ma zamiar to zmienić.
            - Pójść sobie? A po co? – odparł zdziwiony, otwierając szeroko oczy. – Myślałem, że to dla ciebie jasne, że zostaję z tobą. Nie po to tyle się trudziłem, żeby teraz tak po prostu odejść.
            - Ty mnie czasami zadziwiasz… Przecież mógłbyś przychodzić od czasu do czasu w odwiedziny czy coś w tym stylu. I nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek wyraził zgodę na twoje towarzystwo.
            - Może i nie padło to z twoich ust, ale wiem, że tak naprawdę tego chcesz. Poza tym coś ci obiecałem i mam zamiar dotrzymać słowa.
            - Doprawdy…? – mruknąłem, siadając z laptopem na kolanach.
            - Co robisz? – zagadnął, wbijając mi brodę w ramię. Syknąłem cicho i potrząsnąłem nim, lecz to nie poskutkowało. W końcu dałem sobie spokój.
            - Zapewniam sobie fundusze. Za coś trzeba w końcu żyć. Poza tym czeka mnie więcej wydatków, jeśli mam utrzymywać siebie i jeszcze pasożyta.
            - Piszesz powieści – zaśmiał się – czy może jesteś dziennikarzem? Jak to z tobą jest? Swoją drogą to dziwne, że demon jak gdyby nigdy nic podjął się zwykłej, ludzkiej pracy.
            - A kto powiedział, że wykonuję jakąkolwiek pracę? Ludzkie zabezpieczenia są tak prymitywne, że jestem w stanie bez żadnego ryzyka przelać na swoje konto całkiem pokaźne sumki bez wzbudzenia jakichkolwiek podejrzeń.
         - Może gdyby cię złapali, dostałbyś nauczkę i przestał kraść… - mruknął z oburzeniem.
            - Nawet jeśli, to wystarczy wypowiedzieć jakąś banalną formułę i znowu stanę się przykładnym obywatelem. A jak ci się to nie podoba, to znajdź pracę, wyprowadź się i zacznij żyć jak najuczciwszy człowiek na ziemi. Zobaczymy, jak długo pociągniesz.
            - Nie mógłbyś jednak przystopować? Z tego, co widzę…
        - Nie mam zamiaru się ograniczać – przerwałem mu szorstko. – Poza tym czego spodziewałeś się po demonie? Uczciwości?
            - Nie po demonie, ale po tobie.
        - A co to za różnica? Jestem taki, jak wszyscy, może nawet gorszy pod pewnymi względami. Nigdy nie zapominaj, z kim masz do czynienia.
            - Liczę na to, że tym, który będzie musiał zapomnieć, będziesz ty .
         - Jak ty mnie denerwujesz – warknąłem, wstając z kanapy. Zabrałem ze stolika paczkę papierosów i wyszedłem na mały spacer. Moje rozdrażnienie nie było dobrym znakiem. Obawiałem się, że już niedługo da o sobie znać mój głód. Normalnie nie przejmowałbym się tym, lecz od kiedy zaczął towarzyszyć mi Haniel, bałem się tego momentu. Nie miałem pojęcia, co ten pokręcony anioł może wymyślić.
Nerwowym ruchem zapaliłem papierosa, zaciągając się mocno jego intensywnym, gryzącym dymem. Smak ten przypominał mi piekło, które mimo wszystko było moim domem. Czasami naprawdę za nim tęskniłem. Nie na tyle, żeby wrócić tam z podkulonym ogonem, lecz wystarczająco, by poczuć lekki ucisk w piersi. Westchnąłem cicho, karcąc się w myślach za ten głupi sentyment. Nie było potrzeby myśleć o tym miejscu. Inni pewnie już dawno o mnie zapomnieli, spisali mnie na straty, wyrzucili ze swoich umysłów.
- Długo masz jeszcze zamiar bujać w obłokach? – padło pytanie tuż przy moim uchu. Spojrzałem na Haniela, zły na siebie, że po raz kolejny dałem mu się podejść.
- Ile już za mną leziesz?
- Chwilę. Nie trudno było cię znaleźć – zaśmiał się łagodnie. – Co cię trapi?
- Nic, o czym musiałbyś wiedzieć.
- Na pewno? Wyglądasz, jakbyś serio potrzebował pomocy…
- Wydaje ci się – przerwałem mu, przyśpieszając. Z każdą chwilą coraz bardziej utwierdzałem się w przekonaniu, że właśnie tej nocy obudzę się, by polecieć na łowy, wybrać ofiarę, która w ciągu najbliższych kilku dni stanie się moim posiłkiem. I wszystko byłoby w porządku, gdyby nie Haniel, który nie dostępował mnie ani na krok. – Słuchaj, nie mógłbyś spędzić dzisiejszej nocy poza moim mieszkaniem? – zagadnąłem, wymyśliwszy uprzednio jakąś wymówkę.
- Dlaczego? – zapytał. Na jego twarzy malowała się mieszanina smutku i zaciekawienia.
- Mam ochotę się zabawić, sam rozumiesz, a świadomość, że czaisz się gdzieś w pobliżu tylko psułaby mi frajdę.
- Ty? Zabawić się? Z tego, co zaobserwowałem, raczej unikasz ludzi…
- Tak, ale czasami nachodzi mnie ochota, aby trochę z nimi poobcować. Poza tym co ja ci będę tłumaczył. Moje mieszkanie, moje zasady.
- Twój głód dał o sobie znać, prawda? – zapytał po chwili milczenia. Mimo wszystko nie spodziewałem się, że tak szybko się zorientuje, co Haniel bezbłędnie wyczytał z moich oczu. Zatrzymał mnie i mocno uścisnął moje ramię. – Wiem, że jest na to inny sposób. Wytrzymaj jeszcze trochę, na pewno coś wymyślę.
- Puść mnie, ludzie się na nas gapią… - warknąłem, lecz jego wzrok sprawił, że moja ręka bezwiednie zatrzymała się na jego dłoni. Stanąłem jak wryty, kompletnie nie wiedząc, co robić. – O co ci chodzi?
- Proszę cię, jeszcze tylko kilka dni. Jestem już blisko.
- Na razie to tylko wybór ofiary. Sam nie wiem, kiedy nastąpi faktyczny głód. Najprawdopodobniej obudzę się dzisiaj w nocy, nie zatrzymuj mnie więc i pozwól mi lecieć. Do niczego nie dojdzie.
- No dobrze, ale jeśli to będzie właśnie dzisiaj? Nie chcę, żebyś znowu zabijał…
- Nie ma takiej opcji. A teraz zabieraj ode mnie swoje łapy – powiedziałem, uwalniając się od niego.
- Uda nam się, zobaczysz. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby cię uratować.
- Skończ z tymi romantycznymi wyznaniami, bo jeszcze pomyślę, że się we mnie zakochałeś – zadrwiłem z niego i odruchowo zmierzwiłem jego włosy. Uśmiech, który wykwitł na jego ustach, uspokoił mnie i napełnił czymś w rodzaju nadziei.
Tylko na co?