Menu

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Brother x Brother. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Brother x Brother. Pokaż wszystkie posty

środa, 13 stycznia 2016

Dama w opałach

No i stało się. Napisałam. Tak, jak myślałam, wizja stworzenia jakiegoś Germancesta była nazbyt kusząca, by się jej oprzeć. Dzięki Ci, nudo lekcyjna! Bo po co są lekcje? By pisać na nich opka! Dzięki Ci też, moja koleżanko z ławki, nieświadoma tego, że piszę coś więcej niż zwykłe romanse! I że jara mnie yaoi! No i w sumie za to, że podsunęłaś mi pomysł na ten bardzo adekwatny do tematyki i fabuły tytuł :D
Życzę miłego czytania i oczywiście zachęcam do zostawienia po sobie śladu w postaci komentarza. To motywuje, ludziska! :)


- Gilbert! Rusz się! – krzyknął Ludwig, stojąc w korytarzu z rękami skrzyżowanymi na piersiach.
- Daj mi jeszcze chwilę, Lu!
- Trzeba było wstać, jak cię budziłem. Wiedziałem, że tak będzie… - mruknął, zdenerwowany nieodpowiedzialnością swojego brata. W ich obecnej sytuacji nie mogli sobie pozwolić na takie gafy, nawet głupie spóźnienie na spotkanie mogło rzucić na nich cień podejrzeń.
Tak, Niemcom zdecydowanie nie było lekko w ZSRR.
- Jeszcze tylko coś zjem i możemy jechać – powiedział Gilbert, przechodząc koło brata i kierując się w stronę kuchni.
- Nie ma mowy – warknął i złapał go za przedramię, mocno ciągnąc go do tyłu i niemal przewracając. – Czy ty niczego nie rozumiesz? Musimy się pilnować, a ty jak zwykle wszystko utrudniasz. Chcesz, żeby znowu przestali nam ufać i zechcieli się nas pozbyć?
- Daj spokój. Niby czemu mieliby nas tak udupić? Przecież jesteśmy uczciwymi Niemcami – odpowiedział, kładąc szczególny nacisk na przedostatnie słowa. Uszczypnął go w policzek, po czym zaczął się ubierać.
- Czy ty zawsze musisz taki być…?
- Przecież za to mnie kochasz, braciszku – odparł z szerokim uśmiechem i wyszedł, w marszu zakładając płaszcz.
* * *
- Lu, nudzi mi się – szepnął Gilbert, gdy prowadzący spotkanie mężczyzna na chwilę odwrócił się do nich plecami. Ludwig wykrzywił wargi w pogardliwym uśmiechu i kopnął go w piszczel. – Ał! Idioto, to boli! – syknął, zaciskając zęby i piorunując go wzrokiem.
- Widzę, że dobrze się bawicie – mruknął Iwan, nawet na nich nie patrząc, tylko nachylając się odrobinę w ich stronę. Na kartce, którą miał przed sobą, zauważyć się dało dziwne bohomazy i wzory, od niechcenia nabazgrane w stanie przeogromnego znudzenia.
- Iwan, proszę cię, zrób coś – jęknął Gilbert, robiąc zbolałą minę i zerkając na niego błagalnym wzrokiem. Rosjanin zignorował go i wyprostował pod stołem nogi, kopiąc przy tym żołnierza niższego szczebla i zupełnie się tym nie przejmując. Skierował obojętny wzrok na prowadzącego zebranie i z powrotem przyłożył stalówkę do papieru.
- Panowie, skupcie się! – krzyknął w końcu przewodniczący, odrzucając w bok wskaźnik i uderzając pięścią w blat. – Omawiamy tu ważne sprawy, a wy się opierdalacie!
- Nazywa pan podstawy gospodarki ważnymi sprawami? Każdy świeżak powinien to wiedzieć – burknął z pogardą Iwan, nie spoglądając nawet na swojego przełożonego.
- Braginski, nie pozwalajcie sobie – powiedział mężczyzna. Żyłka na jego czole pulsowała zaciekle, zdradzając, jak bardzo jest on zdenerwowany. – Pół godziny. Po tym czasie chcę was widzieć z powrotem, bardziej chętnych do pracy. A teraz znikać mi stąd! – wrzasnął i opadł na krzesło. Poluzował krawat i odetchnął, próbując się uspokoić.
- Dzięki ci, Boże, za ten wolny czas! – krzyknął Gilbert, wychodząc na korytarz i przeciągając się.
- Nie ciesz się tym tak. Jeszcze trochę będziemy musieli tu wytrzymać – stwierdził Ludwig, niszcząc entuzjastyczną aurę unoszącą się wokół nich. Młodszy z braci przewrócił tylko oczami i zerknął na zegarek. – Idę do łazienki. Zaczekaj tu na mnie i nigdzie się nie szwendaj.
- Pójdę z tobą – zaproponował i złapał go pod ramię.
- Jak chcesz – mruknął, wspinając się długimi, lśniącymi schodami na drugie piętro.
Gdy weszli do łazienki, Ludwig odsunął od siebie brata i podszedł do jednego z pisuarów. Gilbert podążył za nim jak cień, oparł się o ścianę i z uwagą obserwował, jak Ludwig rozpina spodnie i wyciąga z nich spore przerodzenie.
- To aż takie ciekawe? – zapytał znudzonym głosem, oddając mocz.
- No, całkiem niezłe. A co? Przeszkadza ci to?
- A jak myślisz, idioto?
- Och, daj spokój. Nie bądź taki nieśmiały. To nie pierwszy raz, gdy podziwiam taki widoki.
- Nie tu, Gilbert – powiedział Ludwig, łypiąc na niego spode łba.
- Czemu nie? Mogłoby być zabawnie – powiedział, opierając się na jego ramieniu i przygryzając płatek jego ucha.
- Spadaj. Nie mam na to ochoty.
- Ty? Nie rozśmieszaj mnie. Żaden prawdziwy mężczyzna by tak nie powiedział, a tym bardziej mój brat.
Te słowa podziałały na niego jak płachta na byka, i Gilbert dobrze o tym wiedział. Co jak co, ale podpuszczanie brata mu akurat wychodziło. Wystarczyło tylko trochę nacisnąć na jego ambicję, a można było zdziałać cuda.
- Co powiedziałeś? – warknął Ludwig, odwracając się do niego i łapiąc go za bluzkę na wysokości szyi. Zaczął pchać go w stronę kabin, całując go przy tym zachłannie.
Tak naprawdę jego wcześniejsze słowa nie były do końca prawdziwe. Bo może i Ludwig nie był ciągle napalonym samcem alfa, ale jeśli chodziło o Gilberta, stawał się zupełnie innym człowiekiem. Nikt nie potrafił go tak bardzo sprowokować, a tym bardziej podniecić. Czasami wystarczyło jedno spojrzenie na jego blade ciało, jedno zerknięcie w czerwone ślepia, jedno dotknięcie jego gładkiej skóry, by Ludwig zapomniał czym jest zdrowy rozsądek i opanowanie. Tak stało się i tym razem.
- Aleś ty dzisiaj niezdecydowany. Najpierw boczysz się jak panienka i zgrywasz niedostępnego, a zaraz później rzucasz się na mnie. Nieładnie, nieładnie – cmoknął Gilbert, gdy jego plecy zetknęły się z drewnianymi drzwiami. Sięgnął do klamki i nacisnął ją, po czym oboje wpadli do środka. Ludwig jednym ruchem, zamknął ich w ciasnej kabinie, po czym zmusił brata, by ten przed nim uklęknął.
- Zamknij się i bierz się do roboty – mruknął, wplatając palce w jego włosy i przytrzymując jego głowę.
- Z przyjemnością – wymruczał, szczerząc zęby, i wziął zachłannie jego członka do ust.
- I uważaj na zęby – ostrzegł go, opierając się o drzwi i uważnie go obserwując.
Musiał przyznać, że w tej pozycji Gilbert jeszcze bardziej go podniecał. Sprawiał wtedy wrażenie całkowicie mu poddanego, uległego, a gdy zerkał na niego pełnymi zadowolenia oczami, Ludwig miał wrażenie, że niemal roztapia się od trawiącego go od środka ognia. W dodatku jego technika, doskonalona i ulepszana przez lata, była powalająca. Co jak co, ale na seksie to on się znał.
- Wystarczy – powiedział po chwili Ludwig, czując, że bardziej gotowym już być nie może. Odwrócił go i złapał za kark, przyciskając do przeciwległej ściany, po czym odpiął jego spodnie i zsunął je z jego nóg, pozwalając, by z cichym szelestem zatrzymały się na wysokości jego kostek. Rozszerzył jego pośladki i zbił się językiem w jego odbyt, starając się jak najlepiej go nawilżyć.
- Lu, włóż go już – poprosił Gilbert, patrząc na niego zamglonym wzrokiem. Jego prośba została prawie natychmiast spełniona. Ludwig wszedł w niego, nie siląc się na delikatność, co obu im odpowiadało. Zaczął się w nim poruszać, starając się jak najbardziej się w niego zagłębiać. Pochylił się nad nim, odgiął jego głowę do tyłu i musnął czubkiem języka linię jego żuchwy, po czym przygryzł płatek jego ucha i lekko go pociągnął. Wolną rękę przeniósł na jego członek i zaczął go stymulować, co wydobyło przeciągły jęk z jego gardła. – Mocniej, Lu… - szepnął, wyginając się i szeroko otwierając usta. Na jego brodę spłynęła stróżka śliny, skapując na jego koszulę i tworząc na niej niewyraźny ślad. – Tak, właśnie tak – jęknął, czując, jak przyrodzenie Ludwiga napiera na jego prostatę.
Byli tak zajęci sobą, że nie usłyszeli nawet, jak ktoś wchodzi do łazienki i przysłuchuje się im przez chwilę, po czym wychodzi, uśmiechając się szeroko i knując w głowie plan, który nie został jednak nigdy wcielony w życie.
* * *
Pół godziny później wszyscy mężczyźni zajęli swoje miejsca przy długim stole. Każdy z nich marzył tylko o tym, by wrócić do domu i w końcu odpocząć. Przerwa, zamiast pomóc, tylko pogorszyła sprawę.
- To co, towarzysze? Do roboty – zawołał niemal zrozpaczonym głosem przewodniczący, patrząc z obrzydzeniem na te wszystkie znudzone twarze, które tak często musiał oglądać. Zdecydowanie za często.
- No i się zaczyna – szepnął Gilbert, posyłając zalotne spojrzenie Ludwigowi i kładąc dłoń na jego udzie. – Nie ukrywam, że liczę na powtórkę, gdy już wrócimy do domu.
W odpowiedzi otrzymał lekkie pacnięcie w tył głowy, które znaczyło: „Zamknij się i nie przeszkadzaj, bo inaczej z twoich planów nici”.
Jednak nawet sam Ludwig musiał przyznać, że najchętniej wyszedłby tu i teraz, by jak najszybciej spełnić dzikie fantazje rodzące się w jego głowie.

Koniec.








niedziela, 6 września 2015

Muzycy, część 8

            - Dlaczego tak nagle idziemy do Andrzeja? – zapytał zdezorientowany Arek, próbując nadążyć za bratem.
            - Po prostu chodź i nie marudź. Sam nie wiem, o co chodzi – odpowiedział. Złapał go za rękaw i pociągnął za sobą, zmuszając go tym do truchtu.
            Gdy byli już na miejscu, natknęli się na Kamila siedzącego beztrosko na schodach. Dawid stanął przed nim, mierząc go lodowatym wzrokiem.
            - Czego chcesz tym razem?
            - Musimy wszyscy sobie coś wyjaśnić – odparł. Podszedł do drzwi i zapukał w nie stanowczo. Po chwili otworzył je Andrzej, który, gdy tylko go zobaczył, spróbował zatrzasnąć drzwi. Kamil był jednak szybszy i zdołał szeroko je otworzyć. – Nie tak szybko, kochasiu. Mamy do pogadania. Chodźcie – rzucił do stojących za nim braci i, nie czekając na nich, poszedł w stronę salonu, ciągnąc za sobą Andrzeja.
            Gdy wszyscy byli już na miejscu, zapadła grobowa cisza, przerywana tylko niespokojnymi oddechami i zaniepokojonymi spojrzeniami.
            - Cóż, nie wszyscy mnie tu znają, więc się przedstawię. Nazywam się Kamil.
            - To ty?! – wrzasnął Arek i rzucił się w jego stronę, lecz Dawid w porę go powstrzymał. – Puść mnie! Rozprawię się z nim za to, co ci zrobił!
            - A możesz to zrobić później? Mieliśmy się tu czegoś dowiedzieć, a jak go skatujesz, to będziemy mieli na to raczej marne szanse – wyszeptał, dając mu wyraźnie do zrozumienia, że ma się uspokoić.
            - Dziękuję, Dawidzie, ale sam dałbym sobie radę – zaśmiał się Kamil. – A teraz tak całkiem poważnie. Mamy sobie coś wszyscy do wyjaśnienia…
            - Zamknij się! – przerwał mu Andrzej.- O co ci chodzi? Przecież ci zapłaciłem!
            - Zapłaciłeś? Ale za co? – zapytała Magda. – Nic nie rozumiem…
            - Spokojnie, zaraz wszystko wyjaśnię – uspokoił ją Kamil, puszczając w jej stronę perskie oczko. – Pewnie po tym wszystkim narobię wam trochę kłopotów, ale nie dbam o to. Nie chcę już więcej włamać ani zachowywać się w ten sposób.
            - Nie! Nie możesz! Wyjdź stąd natychmiast i nigdy nie wracaj! – krzyknął Andrzej i rzucił się na niego, Kamil jednak jednym zręcznym ruchem przewrócił go na kanapę. Impet uderzenia wypchnął z jego płuc całe powietrze, powodując zawroty głowy.
            - Nie rzucaj się tak. Jeszcze zrobię ci krzywdę, a o to jak widać nietrudno… - warknął do niego Kamil. Odchrząknął i podrapał się po krótkich włosach. – Zacznę od tego, kto całe to przedstawienie rozpoczął. Tym tajemniczym jegomościem jest właśnie Andrzej. Pewnego dnia zjawił się w drzwiach mojego mieszkania, powiedział, że ma zadanie nie do odrzucenia. Dowiedział się o mnie od przyjaciela, bowiem to nie był pierwszy raz, gdy miałem znaleźć i ujawnić kompromitujące fakty na temat jakiejś osoby. Dotyczyło to nie kogo innego, jak naszego kochanego Dawida. – Kamil uśmiechnął się gorzko, jego twarz powoli zaczynała zasnuwać powaga. – Miałem szczęście, bo haka na niego znalazłem już kilka dni później. Nie wiedziałem wtedy, gdzie on mieszka, najwyraźniej los postanowił być dla mnie łaskawy i skłonił mnie do pójścia na imprezę do mojego kumpla. Tam mogłem zrobić kilka wspaniałych zdjęć, dzięki którym zapłatę od Andrzeja miałem w kieszeni. Jego mina na ich widok była bezcenna, zdawał sobie sprawę, że ujawnienie ich będzie wiele kosztować Dawida, a także jego brata. Mimo to był zdeterminowany, by je wykorzystać i dopiąć swego. Lecz ja miałem już swój plan, chciałem upiec dwie pieczenie na jednym ogniu. Spotkałem się z Dawidem, pokazałem mu owe zdjęcia i zażądałem zapłaty, nie była to jednak zwykła zapłata. Dawid bowiem ofiarował mi swoje ciało w zamian za uratowanie swojego brata, a przy okazji i siebie. Szlachetnie, czyż nie? Przez cały czas, gdy się nim rozkoszowałem, on zapewne cieszył się, że już niedługo jego ukochany Arek będzie bezpieczny. Już wtedy coś mnie tknęło, lecz było to tylko słabe ukłucie, które szybko zignorowałem. Niestety, kilka dni później Andrzej dowiedział się o wszystkim i zrobił mi awanturę, a przynajmniej próbował. Na szczęście dla mnie osiągnął cel i bez mojej pomocy, więc nie musiałem kombinować. Później Dawid zobaczył nas razem, nabrał podejrzeń, które ja bardzo chętnie podsyciłem. Jednak już wtedy czułem się z tym tak jakoś… źle. Coś ciążyło na mojej duszy, nie wiedziałem, co mogę z tym zrobić. Ale odpowiedź przyszła z biegiem czasu, a właściwie za sprawą Magdy. Podsłuchałem jej rozmowę z Dawidem i doszedłem do wniosku, że zrobiłem coś złego. Chciałem wykrzyczeć prawdę, powiedzieć wam, jak naprawdę było. Teraz, gdy to zrobiłem, czuję się nieco lepiej. Wiem jednak, że to w żaden sposób nie odkupi moich win, lecz cieszę się, że mogę skończyć z tym wszystkim w ten sposób…
            - Zaraz, jednego jeszcze nie rozumiem… Co Andrzej chciał osiągnąć? – zapytała Magda, wstając z kanapy i obserwując pozostałych zranionym wzrokiem.
            - Och, zapomniałem o najlepszym – zaśmiał się Kamil. – Chodziło tutaj o ciebie, Madziu. Andrzej był tak zazdrosny o Dawida i tak zdeterminowany, by cię zdobyć, że dopuścił się zdrady swojego przyjaciela.
            - Co? Ale dlaczego? Przecież od niedawna jesteśmy parą… A nawet jeśli nie wybrałabym Andrzeja, to nie jest to jeszcze powód do robienia tak okropnych rzeczy!
            - Jak widać twój ukochany był gotowy zrobić dla ciebie wszystko – zadrwił z niego Kamil, z powrotem przybierając ten swój beztroski, radosny wyraz twarzy.
            - Andrzej, naprawdę chciałeś zrobić nam coś takiego z powodu dziewczyny? – zapytał Dawid. Rozczarowanie ogarnęło jego umysł, paraliżując zmysły i odcinając go od jakichkolwiek innych emocji. – Mogłeś ze mną porozmawiać, powiedzieć, że podoba ci się Magda i w ogóle…
            - A co? Może ty jesteś lepszy? Nie udawaj, że nie widziałeś tego wszystkiego… Za każdym razem, gdy próbowałem się do niej zbliżyć, zawsze ty się wtrącałeś… Ale gdy zobaczyłem te zdjęcia, szlag mnie trafił. Przez chwilę chciałem się z tego wszystkiego wycofać, lecz świadomość, że być może ze zwykłej złośliwości chcesz odebrać mi Magdę, odwiodła mnie od tego. Wtedy pragnąłem już tylko zemsty… Ale to wszystko nie miało tak wyglądać. Nie chciałem, żeby ten sukinsyn ci to zrobił… - jęknął Andrzej, chowając twarz w dłoniach. Miał ogromny mentlik w głowie. Cały jego plan poleciał na łeb, na szyję i rozprysnął się niczym ogromna bańka mydlana. I to dlatego, że zaślepiła go zazdrość i nie potrafił się wycofać, gdy miał do tego jeszcze okazję.
            - Ja was zabiję… Zabiję i ciebie, i ciebie! – krzyknął Arek, wskazując palcem najpierw na Kamila, a chwilę potem na Andrzeja. – Nie ujdzie wam to na sucho!
            - Arek, proszę, uspokój się – powiedział błagalnym tonem Dawid, obejmując brata od tyłu i z całych sił próbując utrzymać go w jednym miejscu. – Zostaw ich, chcesz mieć przez nich kłopoty?
            - Jebać kłopoty! Nie może im to ujść płazem!
            - Proszę… Jeśli stracę i ciebie, nie dam rady tak dłużej żyć… - wyszeptał
            - Wzruszające przedstawienie. Szkoda tylko, że muszę już iść. Mam nadzieję, że wam pomogłem – pożegnał się z nimi Kamil i ruszył w stronę wyjścia, szerokim łukiem omijając Arka wprost emanującego chęcią mordu.
            - Poczekaj! Mam jeszcze jedno pytanie! – zawołała za nim Magda. – Co było na tych zdjęciach?
            - Zapytaj Arka i Dawida – odpowiedział i zniknął, trzaskając drzwiami. Jego śmiech, który rozbrzmiał chwilę potem, stłumiony dzielącymi ich ścianami, wprawił ich w osłupienie.
            - Chodź, idziemy stąd – warknął Arek, ciągnąc swojego brata za rękaw.
            - Poczekajcie! To wszystko nie tak! – krzyknął za nimi Andrzej, zrywając się na równe nogi i biegnąc za nimi.
            - Nie tak, mówisz… - powiedział przez zaciśnięte zęby młodszy z braci i wymierzył potężny cios w jego szczękę. Andrzej zachwiał się i upadł na podłogę. Z kącika jego ust wysączyła się wąska stróżka krwi. Spod przymrużonych powiek widział, jak dwójka jego przyjaciół wychodzi z mieszkania, nie zaszczycając go nawet najmniejszym spojrzeniem.
            - Andrzej… - wyszeptała Magda, stając nad nim i próbując powstrzymać płynące łzy. Wciąż nie mogła uwierzyć, że jej wymarzony mężczyzna mógł być zdolny do czegoś tak potwornego. Z drugiej strony było jej go żal. W jednej chwili stracił wszystkich, na których mu zależało, i to przez własną głupotę.
            - Proszę, chociaż ty nie odchodź… Zrobiłem to dla nas, zrozum…
            - Nie chcę rozumieć. Właśnie wszystko zniszczyłeś – wyszlochała i wybiegła z mieszkania. Jej pierwsza, prawdziwa miłość właśnie zaliczyła sromotną klęskę.
            - Zrobiłem to dla ciebie… - szepnął Andrzej. Podniósł się z podłogi i chwiejnym krokiem poszedł do kuchni. Oparł się ciężko o blat jednej z szafek i sięgnął po długi, ostry nóż. – Nie mam już po co żyć… Wszystko mi zabraliście…
            Po tych słowach Andrzej uniósł nóż w drżącej dłoni, by zadać śmiertelny cios. Gdy zanurzył go w miękkich tkankach swego ciała, poczuł zalewające jego piersi ciepło. Upadł na kolana i nacisnął jeszcze bardziej na rękojeść, zadając sobie ból, na który faktycznie zasłużył.
            Konał przez całą noc, powoli wykrwawiając się i krztusząc własnymi wymiocinami wymieszanymi z krwią. Przed oczami cały czas miał Magdę, którą oszukał w tak haniebny sposób, a także przyjaciół, których zdradził, traktując jak przedmioty, które można przesunąć, gdy stoją na drodze. Łzy żalu płynące z jego oczu były szczere, lecz nie mogły już niczego zmienić. Stało się, i nic nie mogło tego odwrócić.
* * *
            Dwa tygodnie później trójka przyjaciół odziana w czerń stała nad świeżo usypanym grobem. Pogrzeb zakończył się przed chwilą, lecz potrzebowali oni jeszcze trochę czasu, by ostatecznie pogodzić się z odejściem Andrzeja. Gdy do drzwi ich domów zapukała policja i powiedziała, co się stało, wszyscy byli wstrząśnięci. Prowadzone śledztwo potwierdziło, że Andrzej popełnił samobójstwo, lecz wizja ta jeszcze bardziej ich przerażała. Każdy z nich czuł wyrzuty sumienia. Zastanawiali się, czy gdyby chociaż jedno z nich zostało, ich przyjaciel nadal by żył.
            - Dawid… Dlaczego to musiało się tak skończyć? – zapytała Magda, przygryzając wargę, by w ten sposób powstrzymać kolejne łzy. – Dlaczego?
            - Najwyraźniej tak musiało być… Nie wiem, dlaczego akurat tak, i nie chcę, kurwa, wiedzieć… Boże, dlaczego ten sukinsyn musiał się zabić? – wyszeptał Dawid, wtulając się w ramię brata i zaciskając dłonie w pięści. – Chodź, Arek. Wracajmy do domu.
            - Dobra. Magda, poradzisz sobie? – zapytał Arek cicho. Mimo, iż tamtego dnia był najbardziej wściekły na Andrzeja, to dzisiaj czuł taki sam żal, jak pozostali. Czuł się także współwinny tej tragedii.
            - Jasne. Trzymajcie się, chłopaki.
            - Ty też – odpowiedzieli ponurymi głosami i ruszyli piaszczystą alejką do wyjścia. Wsiedli na motor, założyli kaski i pojechali do ich wspólnego mieszkania.
            Gdy przekroczyli jego próg, Dawid mocno przytulił się do Arka i schował twarz w jego ramieniu. Pojedyncza łza spłynęła po jego policzku i zniknęła w miękkim materiale marynarki.
            - Myślisz, że gdybyśmy tam wtedy zostali, on nadal by żył? – zapytał cicho, unosząc głowę.
            - Nie myśl o tym. To była jego decyzja, najwyraźniej nie był w stanie udźwignąć tego wszystkiego… Dawid, proszę. Nie myśl w ten sposób.
            - Staram się, ale to silniejsze ode mnie…
            Arek przerwał mu, składając na jego ustach długi pocałunek przepełniony żalem, ale i ukojeniem. Było to pocieszenie dla obu stron, takie, jakiego najbardziej potrzebowali w tej chwili.
            Życie boleśnie z nich zadrwiło, lecz musieli wziąć się w garść i przetrwać to. Bo cóż znaczy jedno istnienie na tle miliardów pozostałych? Taki już los człowieka, że w końcu nadchodzi jego czas. I tylko i wyłącznie od nas zależy, jak spożytkujemy nasze pięć minut na ogromnej arenie świata. Najważniejsze jest to, by niczego nie żałować na łożu śmierci. Żal bowiem to ciężkie kajdany, przez które kiedyś możemy nie zdołać powstać.


Koniec.


I tak oto historia pod tytułem "Muzycy" dobiegła końca. Powiem szczerze, że sama nie spodziewałam się takiego końca. Serio. Pomysł przyszedł nagle i wydał mi się wręcz genialny do tego opowiadania. Mam nadzieję, że nikogo nie rozczarowałam tym jakże "optymistycznym" zakończeniem.
Tymczasem czekam na kolejny weekend, podczas którego znowu będę mogła trochę popisać. Liczę na to, że wena mnie podczas niego nie opuści :)



  uwielbiam to zdjęcie :3

poniedziałek, 31 sierpnia 2015

Muzycy, część 7

            - Na pewno możesz już iść na zajęcia? Wciąż martwię się, że nie doszedłeś całkiem do siebie – powiedział strapiony Arek, gdy dwa dni później Dawid szykował się do wyjścia do akademii.
            - Na pewno. Daj już spokój, wszystko ze mną w porządku. Lepiej martw się o siebie – odparł, chwytając w dłoń futerał z trąbką i zmierzając w stronę drzwi.
            - Uważaj na siebie – mruknął mu do ucha Arek, mocno go przytulając.
            - Będę, obiecuję – odpowiedział, rozkoszując się przez chwilę jego ciepłem, po czym odsunął się od niego i wyszedł. Miał już dosyć tego ciągłego zamknięcia, leżenia w łóżku i znoszenia usługiwania mu. Z jego ciałem było już całkiem znośnie, gorączka minęła kilka dni temu, a i ból prawie całkiem ustąpił. Psychicznie już dawno się z tego otrząsnął, głównie dzięki pomocy brata, jak i swojej odpornej psychice. Wydarzenia z dzieciństwa utworzyły swoistą barierę wokół jego umysłu, którą nie było tak łatwo przekroczyć, a dzięki której mało co tak naprawdę go ruszało. Poza tym Dawid wyznawał zasadę, że co się stało, to się nieodstanie. Złe wspomnienia i przeżycia nie miały prawa mieć wpływu na teraźniejszość, i tego się trzymał.
            Gdy był już na miejscu i szedł w stronę sali, w której miał pierwsze zajęcia, kątem oka dostrzegł mężczyznę w kapeluszu, który rozmawiał z kimś, żywo gestykulując. Gdy przyjrzał się im dokładniej, rozpoznał w nich Kamila i Andrzeja. Skąd oni się znają?, zastanawiał się, instynktownie zmierzając w ich stronę.
            - Cześć, Andrzej – powitał go jak gdyby nigdy nic Dawid i wyciągnął w jego stronę dłoń. Ten uścisnął ją niepewnie, nie patrząc mu w oczy. – Kim jest ten facet? Znacie się?
            - Nie, to pomyłka. Dobrze się składa, że przyszedłeś, bo nie wiem, co ten wariat zrobiłby za chwilę.
          - Wariat, powiadasz? – zaśmiał się Kamil, mierząc wzrokiem Dawida. – Oj, Andrzeju… Nie spodziewałem się, że aż taki z ciebie sukinsyn.
        - O co ci chodzi? Mówiłem ci, żebyś tu nie przychodził! – krzyknął Andrzej, spanikowany. Lada moment miała przyjść Magda, a to byłaby już kompletna porażka.
             - Podobno mnie nie znasz, kochasiu – droczył się z nim w najlepsze Kamil, czerpiąc przyjemność z całej tej sytuacji. Dodatkowo nakręcała go zdezorientowana twarz Dawida, który całym sobą krzyczał o wyjaśnienia. – Wiesz co? Zostawię cię teraz, mam małą sprawę do Dawida.
              - Nawet nie próbuj – warknął przez zaciśnięte zęby, lecz zaraz potem machnął ręką i odszedł, czerwieniąc się ze złości. Czuł, że przegrał. Nie miał zamiaru dłużej tego ciągnąć, zależało mu tylko na jego dziewczynie. Teraz to ona była dla niego najważniejsza. Przyjaciele mogli iść do diabła.
            - A więc chodźmy – szepnął Kamil, chwycił Dawida pod ramię i zaciągnął go do łazienki. – Nie bój się, nic ci nie zrobię, przynajmniej nie w tym miejscu.
               - Czego chcesz? I skąd znasz Andrzeja?
            - Andrzeja? Sam mnie poznał. Nie wiem, skąd dowiedział się, że jestem dobry w znajdywaniu haków na innych, ale obiecał, że dobrze zapłaci.
            - O czym ty mówisz?! – krzyknął, tracąc cierpliwość. Szybko oddychał, jego serce biło w zabójczym tempie.
            - Widzę, że zależy ci na tych informacjach… - stwierdził, przybliżając się do niego z tajemniczym uśmiechem. – Co jesteś w stanie gotów za nie dać?
            - A co mam ci niby za nie dać? Należy mi się chociaż tyle po tym, co mi zrobiłeś.
            - Jesteś tego taki pewny? – wyszeptał, zmuszając swym ciałem, by Dawid bezradnie oparł się o ścianę. Położył dłonie na chłodnych kafelkach na wysokości jego ramion i musnął nosem płatek jego ucha. – Te informacje są warte dużo więcej, będziesz się musiał zatem postarać, żeby je dostać. Ewentualnie zrobisz to, co ostatnio, i będziemy kwita.
            - Już nigdy więcej nie pójdę z tobą do łóżka – wydusił przez zaciśnięte zęby i spróbował go odepchnąć. Bezskutecznie.
            - Daj spokój. Sam zobaczysz, że będzie ci ze mną lepiej, niż z Arkiem.
            - Chyba śnisz. Byłeś okropny, co niby miało się zmienić przez te kilka dni?
            - Sam się możesz o tym przekonać…
            - Powiedziałem już, że nie chcę. A teraz daj mi spokój. Spóźnię się przez ciebie na zajęcia.
            Kamil niechętnie puścił Dawida i zmroził go wzrokiem. Miał ogromną nadzieję na kolejną noc spędzoną z nim, lecz na razie nic nie zapowiadało, że to się uda. Zawiedziony, patrzył, jak Dawid odchodzi, nie zaszczycając go wzrokiem. Jeszcze będziesz mój, pomyślał i zaśmiał się pod nosem.
* * *
            Gdy zajęcia się zaczęły, Dawid nie wytrzymał i dyskretnie szturchnął w bok Andrzeja. Chciał to zrobić już wcześniej, lecz jego przyjaciel najzwyczajniej w świecie go unikał.
            - Andrzej, co łączy cię z tym facetem?
            - Mówiłem ci już, że to wariat. Nie wiem, czego on ci nagadał, ale nie wierz w ani jedno jego słowo. To stara znajomość, nic niewarta. Jesteś moim przyjacielem i nie chcę, żeby przez taką osobę jak Kamil to się zmieniło.
            - Niech ci będzie… - mruknął, udając skupienie, gdy wykładowca zwrócił swój wzrok w ich stronę. Rozmyślał jednak o tym, co powiedział mu przyjaciel. Niby nie widział powodu, by Andrzej chciał uprzykrzyć mu życie, lecz nie mógł wyzbyć się wrażenia, że coś przed nim ukrywa, stara się dokładnie to zamaskować, by nie został po tym ani jeden ślad. Może faktycznie Kamil był jego znajomym z dawnych lat, a że Dawid na własnej skórze przekonał się, do czego jest zdolny, nie dziwił się, że Andrzej nie chce utrzymywać z nim kontaktu. Jednakże to, w jaki sposób dziś rozmawiali, a także słowa Kamila nie dawały mu spokoju. Czy tak właśnie wygląda spotkanie dwóch obojętnych sobie osób, których znajomość zakończyła się dawno temu?
            Dawid z wyraźną ulgą powitał koniec zajęć. Był zmęczony, marzył tylko o powrocie do domu i położeniu się do łóżka. Spojrzał na zegarek, kalkulując, czy zdąży złapać jeszcze Arka. Jego zajęcia miały zacząć się za jakieś dwadzieścia minut, mimo wszystko była na to marna szansa. Westchnął ciężko i powoli zaczął zmierzać w stronę mieszkania, które dzielił z bratem. Do tej pory nie doceniał tego, że ma przy sobie osobę najbliższą jego sercu. Wydawało mu się to oczywiste, naturalne. Nie wyobrażał sobie nigdy sytuacji, w której zostałby sam. Owszem, spodziewał się, że Arek w końcu znajdzie sobie dziewczynę, założy rodzinę, lecz jak na razie były to plany dość odległe i mgliste. Owszem, Dawid czuł lekkie ukłucie bólu, ilekroć o tym pomyślał, lecz zależało mu na szczęściu jego brata. I nawet jeśli Arek zawsze powtarzał, że nigdy go nie zostawi i że zawsze będą razem, wiedział, że to najzwyczajniej w świecie niemożliwe. Bo nie dość, że obaj byli mężczyznami, to do tego łączyły ich więzy krwi, a związek pomiędzy rodzonymi braćmi na pewno nie zostałby dobrze przyjęty.
            - Dawid! Zaczekaj! – usłyszał kobiecy krzyk za swoimi plecami. Zatrzymał się i zaczekał, aż dołączy do niego Magda. Po kilku sekundach zrównała się z nim, oparła na  jego ramieniu i podjęła próbę wyregulowania oddechu.
            - Co się stało? – zapytał, gdy zaczęła w miarę normalnie oddychać.
            - Ja… Chciałam z tobą porozmawiać… o Andrzeju.
            - O Andrzeju? Stało się coś?
            - No właśnie nie wiem. Od jakichś dwóch, trzech dni dziwnie się zachowuje, mam wrażenie, że to wręcz nasila się. Próbowałam go o to zapytać, ale za każdym razem mnie zbywał. Pomyślałam, że ty możesz coś wiedzieć. W końcu jesteście przyjaciółmi…
            - Jak wiesz byłem ostatnio chory, więc nie jestem na bieżąco… - zaczął, zastanawiając się, czy chociażby w minimalnym stopniu wspomnieć jej o Kamilu.
            - Widzę, że czegoś się domyślasz. Proszę, powiedz mi.
            - Andrzej zwierzył mi się ostatnio, że spotkał swojego znajomego ze starych czasów. Podobno nie dogadują się zbyt dobrze, myślę, że to nieco wytrąciło go z równowagi. Daj mu po prostu trochę czasu, ok?
            - Ach tak… Widziałam ostatnio, jak kłócił się z jakimś chłopakiem, ale byłam spóźniona i nie mogłam do nich podejść, a później wyleciało mi to kompletnie z głowy. Ale jeśli tak, to uspokoiłeś mnie. Dziękuję. – Odetchnęła z ulgą i nerwowo poprawiła sięgającą jej do kostek spódnicę.
            Prawda była taka, że dosłownie szlag ją trafiał na samą myśl, że wszyscy wokół niej mają jakieś tajemnice i robią z niej idiotkę. Wolałaby, żeby od razu jej powiedzieli, że ta sprawa najzwyczajniej w świecie jej nie dotyczy i żeby dała sobie spokój, aniżeli na każdym kroku wciskali jej kit, że coś jej się zdaje i przejmuje się nieistotnymi faktami.
            - Przepraszam, ale chciałbym pójść już do domu. Jestem zmęczony, nie stanąłem jeszcze całkowicie na nogi… - powiedział nieśmiało Dawid, zaskoczony jej złością głęboko zakorzenioną w oczach.
            - Dobrze. W takim razie do zobaczenia – pożegnała go i odeszła w przeciwnym kierunku.
            Dawid wzruszył ramionami i kontynuował swoją podróż. Miał nadzieję, że nie natknie się już dzisiaj na żadnego znajomego. Jedyne, czego pragnął, to miękki materac, poduszka i ciepło czule obejmującego go ciała.
* * *
            Siedząc na jednej z parkowych ławek, Kamil rozmyślał, co powinien teraz zrobić. Od jego ostatniej rozmowy z Dawidem minął tydzień, zwątpił już, że ten nawiąże z nim jakikolwiek kontakt. A szkoda, gdyż to zaoszczędziłoby mu wiele czasu. Z drugiej strony powoli zaczynał mieć dosyć grania złego charakteru, zapragnął zrobić coś, co choć trochę oczyściłoby go z popełnionych grzechów. Było to dla niego nowe uczucie, nigdy bowiem nie czuł wyrzutów sumienia. Nie to, że był bezlitosną, pozbawioną człowieczeństwa osobą. Po prostu gdy robił coś przeciwko innym za pieniądze, jego umysł był znieczulony i przestawał przejmować się cudzym cierpieniem. Tak postępowała też jego matka, która przez dziesięć lat zdołała ukrywać przed swoim mężem, że dorabia sprzedając swoje ciało. Ona również nie widziała w swoim postępowaniu niczego złego. Widocznie Kamil to po niej odziedziczył.
            W końcu mężczyzna wstał i ruszył w kierunku mieszkania Andrzeja. W tej jednej chwili podjął być może najważniejszą decyzję w całym jego życiu. Wyciągnął telefon i wybrał jeden z numerów.
            - Cześć, Andrzeju. Jesteś teraz sam w mieszkaniu? Chciałbym z tobą porozmawiać… Ach, więc Magda jest u Ciebie… Dobrze, w takim razie przyjdę innym razem... A co? Stęskniłeś się za mną, że chcesz dla mnie wyrzucić za drzwi swoją dziewczynę?... Dobra, dobra. Zadzwonię kiedy indziej…
            Już cię mam, gnido. Dzisiaj się nie wywiniesz, pomyślał Kamil, rozłączając się. Ze złośliwym uśmiechem na twarzy zadzwonił pod jeszcze jeden numer, modląc się, by jego plan wypalił.

        Część 8



Ps. Przepraszam za jeszcze większy bałagan w akapitach niż zazwyczaj, ale jest tak gorąco, że po prostu nie mam już siły ich poprawiać. Życzę przyjemnej lektury :)

piątek, 21 sierpnia 2015

Muzycy, część 6

            - Minęły trzy dni, a chłopaków nadal nie ma na zajęciach… Jak myślisz, wszystko u nich w porządku? – szepnęła Magda, dyskretnie przysuwając się do Andrzeja, by nie zwrócić na nich uwagi profesora prowadzącego wykład. Mimo wcześniejszej złości czuła wyrzuty sumienia, że bardziej nie naciskała na Dawida. A jeśli coś mu się stało i na domiar złego został w to wplątany również jego młodszy brat? Gdyby tak faktycznie się stało, nigdy by sobie tego nie wybaczyła.
            - Daj spokój, Madzia. Są dorośli, poradzą sobie. Jeśli chcesz, to możemy zajść do nich po zajęciach. Co ty na to? Zakład, że są w domu i najzwyczajniej w świecie się lenią.
            - Obyś miał rację – mruknęła i pospiesznie zanotowała do zeszytu krótką notatkę. Pozorny spokój Andrzeja i jej się udzielił, pozwalając na chwilę zapomnieć jej o dręczących ją pytaniach.
            Godzinę później Magda wraz ze swoim przyjacielem stali już pod drzwiami mieszkania Dawida, czekając, aż ktoś im otworzy. Gdy mieli już wracać, w progu pojawił się Arek. Miał podkrążone oczy, zmierzwione włosy i sprawiał wrażenie niewyspanego, ale tak poza tym wszystko zdawało się być w porządku.
            - Cześć – mruknął i ziewnął potężnie.
            - Przyszliśmy zapytać, czy wszystko u was dobrze. Dawida nie było na zajęciach, ciebie też nie widzieliśmy w akademii… - zaczęła niepewnie, przestępując z nogi na nogę.
            - Miło, że się martwicie. Dawid się rozchorował i muszę się nim teraz opiekować. Nic wielkiego, zwykłe przeziębienie, ale totalnie zwaliło go z nóg.
            - Kto to? – dobiegł ich słaby, zachrypnięty krzyk Dawida. Chwilę potem on sam pojawił się w progu, lustrując przybyszy zamglonym wzrokiem. – O, cześć.
            - Mówiłem ci, że masz zakaz wychodzenia z łóżka – upomniał go Arek, pozwalając, by brat oparł się na jego plecach.
            - Co was do mnie sprowadza? – zapytał, ignorując go. Wyciągnął drżącą dłoń w stronę Andrzeja, by się z nim przywitać. Ten uścisnął ją delikatnie, nieco przestraszony stanem przyjaciela. I to ma być zwykłe przeziębienie?, pomyślał.
            - Martwimy się… Czy wszystko już załatwiłeś?
            - Jasne, że tak…
            - Wybaczcie, ale nie mogę pozwolić, żeby Dawid stał tak długo w przeciągu. Dam wam znać, jak tylko wydobrzeje, ok? – przerwał mu Arek. Nie czekając na ich reakcję, zamknął drzwi i zaciągnął brata z powrotem do łóżka.
            - Aż miło patrzeć, jak on się o niego troszczy – zaśmiała się Magda, niezrażona nieuprzejmością Arka. Złapała Andrzeja pod ramię i razem wyszli z bloku. – Co powiesz na wypad do kawiarni?
            - Może być. Szczerze powiedziawszy, to jeszcze nigdy nie widziałem Dawida w tak kiepskim stanie – zagadnął Andrzej. – Odniosłem też wrażenie, że czasami martwisz się nim bardziej jak jego brat, co jest nie lada wyczynem.
            - To nie tak. Po prostu się przyjaźnimy. A co? Jesteś zazdrosny?
            Andrzej wziął głęboki oddech i stanął, patrząc na nią z powagą. Teraz, albo nigdy, pomyślał, zbierając w sobie całą odwagę, na jaką było go stać.
            - Czy jestem zazdrosny? Jasne, że tak. Taka dziewczyna trafia się raz na tysiąc lat…
            - Co chcesz przez to powiedzieć? – zapytała, spoglądając na niego z nadzieją.
            - Bo ty… Jak to powiedzieć… Podobasz mi się – wyrzucił z siebie jednym tchem. Zarumienił się lekko, lecz postanowił iść dalej. Złapał jej dłonie i przysunął się do niej. – Jesteś piękną i mądrą kobietą, mamy tysiące wspólnych tematów, lubimy te same rzeczy… Powoli przestaje mi wystarczać bycie jedynie przyjacielem… I chyba się w tobie zakochałem…
            Magda kompletnie nie wiedziała, co ma odpowiedzieć. Jej policzki zrobiły się czerwone, oddech przyspieszył, w głowie pojawiły się wizje ich wspólnej, wymarzonej przez nią przyszłości. W końcu wzięła się w garść i spojrzała mu w oczy. Wiele razy wyobrażała sobie tę chwilę, lecz musiała przyznać, że w realu wygląda to o niebo lepiej.
            - No wiesz… Ty też jesteś bardzo fajny i przystojny… - zaczęła, lecz słowa uwięzły jej w gardle. Nagle kompletnie nie miała pojęcia, co powiedzieć.
            - Dobrze, rozumiem. Pewnie cię zaskoczyłem, tak nagle z tym zacząłem. Nie musisz teraz odpowiadać – odparł szybko Andrzej. Ogarnął go wstyd, był zły na siebie, że nie zdołał się powstrzymać. Prawdopodobnie wszystko teraz zaprzepaścił. Odwrócił głowę i puścił jej dłonie, zmierzając w stronę kawiarni, do której mieli iść. Nagłe szarpnięcie za rękaw powstrzymało go jednak i sprawiło, że zachwiał się, niemal wpadając w ramiona Magdy. Spojrzał na nią, zdezorientowany. To, co stało się chwilę potem kompletnie go zaskoczyło, w pozytywnym jednak tego słowa znaczeniu. Magda pocałowała go w usta i przytuliła mocno do siebie. Wspięła się na palcach i wyszeptała mu do ucha:
            - Też cię kocham, głuptasie. Od dawna zastanawiałam się, czy ty też czujesz do mnie to samo… Cieszę się, że w końcu odważyłeś się mi to wyznać.
            - Czyli ty… wcale nie wolisz Dawida…? – zaczął niepewnie, przybierając nico zazdrosną minę. Fakt, był to jego przyjaciel, ale jeśli chodziło o dziewczynę, nic się nie liczyło. Tak przynajmniej uważał Andrzej. Z natury był spokojnym i przyjacielskim człowiekiem, ale potrafił zawalczyć o swoje. Ci, którzy się o tym przekonali, nigdy więcej nie odważyli się go lekceważyć.
            - Jasne, że nie. Dawid jest moim przyjacielem, ale jak dla mnie niezbyt nadaje się na kandydata na przyszłego męża – zachichotała, łapiąc go za rękę i energicznie zmierzając w ich wcześniej umówione miejsce.
            - Męża, powiadasz… - mruknął pod nosem, zastanawiając się nad słusznością swojego dzisiejszego czynu.
* * *
            - Jak się czujesz? – zapytał Arek, gdy już położył brata do łóżka i dokładnie przykrył go kołdrą. Martwił się o niego.
            - Lepiej. Jeszcze dwa, trzy dni i stanę na nogi.
            - Oby… Wiesz co? Pojdę na małe zakupy, zrobię na obiad coś, co lubisz. Zostaniesz przez chwilę sam?
            - Jasne. Nie martw się o mnie aż tak, gówniarzu.
            - Coś mówiłeś, staruchu? – zaśmiał się i pocałował go w czoło, łaskocząc przy tym jego policzek swoimi kręconymi włosami. Włożył do kieszeni spodni swój portfel i wyszedł, zamykając drzwi na klucz, odcinając tym samym Dawida od świata. Tak bardzo nie mógł sobie wybaczyć tego, co się stało. Uważał, że gdyby bardziej się zainteresował tą sprawą, dzisiaj jego brat nie byłby w tak opłakanym stanie. Gdyby tylko mógł dorwać tego Kamila…
            Gdy Arek wchodził do jednego ze sklepów, potrącił go jakiś mężczyzna. Na oko był od niego starszy o kilka lat. Miał na głowie kapelusz, który mimo wszystko nie ukrywał jego niskiego wzrostu. Uśmiechnął się do niego szeroko i powiedział:
            - Och, przepraszam pana. Zamyśliłem się.
            - Nic nie szkodzi – mruknął Arek i poszedł dalej, nie zwracając większej uwagi na tego człowieka.
* * *
            Gdy tylko Kamil minął się z Arkiem w drzwiach, ryknął głośnym śmiechem, zwracając tym samym na siebie uwagę przechodniów. Zaistniała przed chwilą sytuacja tak go rozbawiła, że nie potrafił się opanować. Kto by pomyślał, że los zgotuje mu taką niespodziankę… Poprawił kapelusz na głowie i poszedł z powrotem do domu. Chciał zaczekać tu i śledzić Arka, by dowiedzieć się, gdzie dokładnie mieszkają, ale zrezygnował z tego pomysłu. Był on zbyt ryzykowny na chwilę obecną, mógłby zostać przez niego rozpoznany, a tego na razie nie chciał.
            Swoją drogą, Kamil zaczynał żałować, że zachował się uczciwie i dał Dawidowi wszystkie zdjęcia, jakimi dysponował. Samo wspomnienie spędzonej z nim nocy podniecało go, chętnie by to kiedyś powtórzył. Niestety, albo musiał postarać się o nową kartę przetargową, albo znaleźć sobie inną ofiarę. Choć tak właściwie to nie chciał nikogo innego. Nie to, że się zakochał. Po prostu ciało Dawida było idealne, w sam raz dla Kamila. Może gdybym poćwiczył, to Dawid w końcu by mnie docenił?, zastanowił się. W końcu jednak wyrzucił tę myśl z głowy. Dopóki jest przy nim jego brat, nic z tego nie wyjdzie. Kto by pomyślał, że taki gówniarz jak on stanie mu na drodze? Będzie musiał zastanowić się, jak w zręczny sposób się go pozbyć.
            Kamil spojrzał na zegarek i pokręcił głową. Umówił się z przyjacielem o piętnastej w jego domu, był już spóźniony dziesięć minut. Przyspieszył kroku i pognał w stronę bloku, w którym mieszkał. Tak, jak się spodziewał, jego gość stał z ponurą miną pod drzwiami.
            - Miałeś być tu piętnaście minut temu! Gdzie ty się szwendasz, do cholery? – warknął, robiąc mu miejsce, by ten otworzył drzwi.
            - Spokojnie, pogadamy w środku – odparł drwiąco Kamil i zaprosił go do mieszkania. Gdy tylko zamknęły się za nimi drzwi, mężczyzna przyparł Kamila do ściany i mocno przycisnął, patrząc na niego z wściekłością.
            - Nie tak się umawialiśmy. Miałeś go ośmieszyć, a nie szantażować, by zaspokoić swoje potrzeby!
            - Samo tak jakoś wyszło – wykrztusił przepraszającym tonem, spuszczając wzrok.
            - Masz szczęście, że ta cała intryga tak naprawdę nie była potrzebna.
            - Co to znaczy? Jak to: niepotrzebna?
            - Magda od początku wolała mnie. Dawid był dla niej tylko przyjacielem.
            - No widzisz, Andrzeju. A ty tak się pieklisz – zaśmiał się Kamil, zręcznie wyplątując się z jego uścisku.
            - To jeszcze nie koniec – warknął. – Powiedz mi, coś ty mu zrobił? Byliśmy dzisiaj u niego. Wyglądał okropnie. Wiem, że to twoja sprawka, więc się nie wykręcaj.
            - Powiedzmy, że się z nim odrobinę zabawiłem. A co? Może to ja jestem teraz tym złym? Nie żeby coś, ale to ty chciałeś wpakować w piekło swojego przyjaciela. I to dlaczego? Bo byłeś zazdrosny? A może miałeś jakiś inny szczytny cel?
            - Zamknij się. Ty nic nie rozumiesz… - powiedział, zaciskając pięści. Było mu przykro przez to, co usiłował zrobić, ale tak naprawdę liczyło się dla niego osiągnięcie celu. A jego celem było zdobycie Magdy, i nawet ktoś taki, jak Dawid, nie miał prawa mu w tym przeszkadzać.
            - Jak zwykle… - westchnął, wyraźnie znudzony. - To wszystko? Bo jak tak, to zabieraj się stąd. Nie chcę mieć z tobą nic wspólnego.
            - Ja tak samo. I pamiętaj, że jeśli komuś o tym powiesz, marny twój los. A jeśli to dojdzie do Magdy, to możesz być pewny, że znajdę cię i zamorduję.
            - Tak, pamiętam. A teraz spierdalaj! - krzyknął groźnie, uderzając pięścią w ścianę. Nawet na Andrzeju zrobiło to wrażenie, więc jak najszybciej wyszedł z mieszkania, postanawiając, że już nigdy więcej nie postawi w nim swojej nogi. – Co za frajer – szepnął Kamil, opadając ciężko na łóżko. Mimo wszystko dziękował za możliwość poznania tego beznadziejnego człowieka, gdyż dzięki niemu przeżył najpiękniejszą noc w jego życiu.

        Część 7





















Co jak co, ale Kapitana Amerykę to ja lubię :3


sobota, 15 sierpnia 2015

Muzycy, część 5

            - Jak myślisz, Dawid zdołał już wszystko załatwić? – zapytała Magda, siadając obok Andrzeja. Ich zajęcia zaczynały się za kilka minut, sala powoli zaczynała się napełniać.
            - Zadzwoniłbym do niego, ale nie chciałem mu przeszkadzać. No wiesz, nigdy nic nie wiadomo.
            - Może przyjdzie dzisiaj na zajęcia. Jak myślisz?
            - Z nim nigdy nic nie wiadomo – odparł Andrzej, wzruszając ramionami. Udawał spokojnego, ale tak naprawdę bardzo się martwił o swojego przyjaciela. Miał nadzieję, że Dawid powiedział o wszystkim chociaż swojemu bratu. Byli bardzo zżytym rodzeństwem, ufali sobie. Andrzej czasami wręcz zazdrościł Arkowi tak dobrego kontaktu z Dawidem. Znali się od czterech lat, a mimo to wiele rzeczy przed nim ukrywał, powierzając je jedynie swojemu młodszemu bratu. Owszem, byli ze sobą powiązani więzami krwi, ale przyjaźń również była ogromną siłą, która przewyższała często wszystkie inne.
            - Cześć, Dawid – wyrwał go z zamyślenia głos Magdy. Gwałtownie odwrócił głowę w tę stronę. Jego oczom ukazał się nie kto inny, jak jego przyjaciel.
            - Cześć, mistrzu – przywitał się z nim Andrzej, wstając i wyciągając w jego stronę rękę. Uścisnęli sobie dłonie, po czym usiedli i przygotowali się do zajęć. – Jak tam twoje problemy?
            - Lepiej. Spotkanie przebiegło pomyślnie, wkrótce będę miał to za sobą. Nie ma się co zamartwiać.
            - Skoro tak mówisz… - mruknął Andrzej, niezbyt przekonany jego spokojnym tonem. Mimo to postanowił odpuścić i z bezpiecznej odległości monitorować sytuację.
            - Och, daj spokój. Nam możesz powiedzieć. Jesteśmy przyjaciółmi – nie dawała za wygraną Magda. Była typem osoby, który za wszelką cenę starał się pomagać innym, czerpiąc z tego przyjemność. Jednym słowem była niezwykle sympatyczną altruistką, która nie potrafiła przejść obojętnie obok potrzebującego.
            - Uwierz mi, że bardzo bym chciał, ale nie mogę. Ta sprawa jest… nieco delikatna.
            - Aleś ty tajemniczy… - jęknęła, nieco urażona. Skupiła wzrok na zeszycie, wertując jego kartki dla zabicia czasu. Jasne, że słowa Dawida zabolały ją. Może dla niego cztery lata to zbyt mało, żeby zaufać, ale dla niej czas ten był idealny na prawdziwe zaprzyjaźnienie się. Ona nie wahałaby się powierzyć mu swojej tajemnicy, gdyby tylko zaszła taka potrzeba.
            - Przepraszam, Madziu… Uwierz mi, że ufam wam i z przyjemnością bym wam o tym powiedział, ale… To nie jest prosta sprawa. Naprawdę, lepiej, żebyście o tym nie wiedzieli.
            - Mówisz tak, jakbyś popełnił jakieś przestępstwo…
            - Słuchaj, dajmy mu na razie spokój. Jak pożałuje swojej decyzji, to sam do nas przyjdzie – powiedział żartobliwym tonem Andrzej, choć tak naprawdę słowa Dawida sprawiły mu ból.
            Zapadła niezręczna cisza, którą kilka minut później przerwał wykładowca, który wszedł spóźniony na salę, jak zawsze zresztą. Pośpiesznie zaczął prowadzić swój wykład, nieświadomy, że nad trójką jego studentów zawisnęły burzowe chmury.
* * *
            Trzy dni później spięty do granic możliwości Dawid siedział na kanapie, udając, że ogląda program telewizyjny. Jedzone właśnie lody stawały mu w gardle, toteż zaraz odłożył je na bok. Od pięciu dni nie rozstawał się z telefonem, czekając na telefon od Kamila. Ten jednak nie spieszył się, najwyraźniej czerpiąc przyjemność z nękania go. Nie żeby Dawid chciał mieć z nim cokolwiek do czynienia, ale nie miał innego wyjścia.
            Nagle jego komórka ożywiła się, wibrując i zalewając pokój dźwiękiem płynącej z niej melodii. Dawid w mgnieniu oka złapał ją i odebrał, nie patrząc nawet na numer, jaki do niego dzwonił.
            - Halo? – rzucił do słuchawki nerwowym głosem. – Tak, to ja… Za pół godziny? Ale gdzie?... Dobrze, będę… Nie martw się. Ja dotrzymam obietnicy.
            Gdy się rozłączył, jego ciało zalało coś na kształt ulgi. Jeśli tylko Kamil dotrzyma swojej części umowy, ich koszmar się skończy, będą mogli znów normalnie żyć. Pełen nadziei, Dawid ubrał się, napisał na krateczce krótką wiadomość do Arka i wyszedł, zmierzając pod podany adres. Jego serce biło bardzo szybko, ale prawie tego nie zauważał. Liczyło się tylko to, do będzie musiał zrobić już za kilkadziesiąt minut.
            W końcu Dawid był na miejscu. Wziął głęboki oddech i wszedł na drugie piętro jednego z bloków. Stanął przed nieco zniszczonymi, drewnianymi drzwiami i zapukał w nie drżącą dłonią. Chwilę potem otworzyły się z cichym skrzypnięciem. W progu stał Kamil, uśmiechając się drwiąco.
            - Zapraszam szanownego kolegę – powiedział, uchylając szerzej drzwi i robiąc mu przejście. Dawid wszedł do środka pewnym krokiem, nie dając po sobie poznać, jak bardzo się denerwuje. – Naszykowałem wszystko, co dzisiaj ode mnie odkupisz. Chcesz przejrzeć?
            - Jaką mam pewność, że to wszystko? – zapytał, idąc za nim do sypialni. Na stoliku leżały fotografie, a także włączony komputer, na którym znajdował się folder z ich elektroniczną formą.
            - Powiedziałbym, że pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. Ale nie martw się. Muzycy nie robią sobie nawzajem takich świństw, dotrzymują danego słowa.
            - Czyżby? – mruknął Dawid, podchodząc do niego z groźną miną. – Więc po co ta cała zabawa, hm?
            - Po prostu brakowało mi rozrywki. Poza tym zawsze chciałem wiedzieć, jak to jest z mężczyzną.
            - Beznadziejny jesteś, wiesz? – warknął Dawid, podchodząc jeszcze bliżej. Przez chwilę miał ochotę uderzyć Kamila, lecz wolał z nim nie zaczynać. Może i wyglądał na miłego faceta, takiego co wiecznie się uśmiecha i zawsze potrafi rozluźnić atmosferę, ale mimo wszystko było w nim coś takiego, co kazało zachować ostrożność.
            - Widzę, że ktoś tu jest bojowo nastawiony – zaśmiał się i chwycił go za brodę. Rzucił nim o przeciwległą ścianę i przyparł go do niej, kompletnie go tym zaskakując. Unieruchomił mu ręce nad głową i przygryzł płatek jego ucha, a wszystko to z niebywale przyjaznym uśmiechem na ustach. Był o kilka centymetrów niższy od Dawida, ale jego wygimnastykowane ciało dawało radę nadrobić tę drobną różnice pomiędzy nimi. – To co? Zabawimy się? – zapytał, jeszcze mocniej na  niego napierając. Cała ta sytuacja zaczynała coraz bardziej mu się podobać.
* * *

            Gdy Arek wrócił do domu, jedyne co zastał, to krótka wiadomość od Dawida. Wziął ją pospiesznie i przeczytał na głos, z każdym słowem denerwując się coraz bardziej.            - Odezwał się. Poszedłem na spotkanie z nim. Nie wiem, kiedy wrócę. Nie czekaj na mnie, a tym bardziej nie zamartwiaj się. Wszystko będzie w porządku. Dawid.
            Arek zamarł, kompletnie nie wiedząc, co ma teraz począć. Ufał swojemu bratu, ale wrażenie, że coś jest cholernie nie tak, nie dawało mu spokoju już od kilku dni. Postanowił jednak, że poczeka na jego powrót i wtedy się wszystkiego dowie. Bał się, że może to nieco dłużej potrwać, ale był gotowy na wszystko. A w szczególności na to, żeby pójść do tego Kamila i porządnie obić mu buźkę. Kiedyś na pewno by się na to nie zdecydował. Jako dziecko był słaby i zawsze musiał polegać na Dawidzie. Nie umiał sam się obronić, to jego brat był dla niego swoistą tarczą. W dniu, gdy ich adopcyjny ojciec zgwałcił Dawida, Arek podjął decyzję, że któregoś dnia odwdzięczy się mu za te wszystkie lata. Nie chciał już dłużej być dla niego ciężarem. Gdyby od początku miał tyle siły, co teraz, z całą pewnością nie byłoby im tak trudno. Arek często winił się za te wszystkie krzywdy wyrządzone im na przestrzeni lat. Do tej pory męczyły go nocne koszmary, w których dominowała bezsilność i strach.
           Nie, dosyć tego, pomyślał, zrywając się z krzesła. Miał dosyć wiecznego roztrząsania przeszłości, był tym zmęczony. Chciał w końcu zacząć żyć teraźniejszością, zostawić w tyle to, co było kiedyś. Było to cholernie trudne, ale czuł, że w końcu mu się uda. Poszedł do łazienki, by wziąć szybki, orzeźwiający prysznic i uciąć sobie krótką drzemkę. Zmęczenie wzięło górę, poza tym i tak nie zanosiło się, by Dawid prędko do niego wrócił.
                                                              
                                                                  * * *
    
           - Skończyłeś już w końcu…? – jęknął cicho Dawid, gdy Kamil doszedł w nim po raz czwarty, zdobiąc swoim nasieniem jego pośladki i uda. Był wykończony, a niedoświadczenie jego oprawcy w tych sprawach dodatkowo dawało mu się we znaki. Łapczywie wziął głęboki oddech, korzystając z chwili wytchnienia.
            - Sam nie wiem. Muszę przyznać, że seks z tobą jest boski – wydyszał mu do ucha. Zręcznym ruchem przewrócił go na plecy i spojrzał mu w oczy, zamglone i przepełnione cierpieniem. – Wiem, że nie jestem tak doświadczony jak braciszek. Wybacz.
            Dawid nic nie odpowiedział, jedynie odwrócił głowę. Wspomnienie Arka jeszcze bardziej go zasmuciło. Ciekawe, co ja mu powiem, zastanawiał się. Bądź co bądź trudno ukryć ślady po czterokrotnym gwałcie.
            - No dobra, niech ci będzie. Zdjęcia są twoje. Zrób z nimi co chcesz, oby tylko nie zostało po nich śladu – powiedział Kamil, schodząc z mężczyzny i siadając na skraju łóżka, na którym przed chwilą się kochali.
            - Cóż za łaska – stęknął, z trudem dźwigając się na nogi. Ubrał się powoli, angażując w to jak najmniej mięśni, które z każdym ruchem wołały o litość. W końcu podszedł do stolika i dokładnie pozbierał z niego fotografie, które schował do kieszeni spodni, następnie dokładnie wykasował wszystkie ich kopie z komputera. Jego usta drgnęły lekko w czymś na kształt uśmiechu. To nareszcie koniec.
            - Ech… Szkoda, że już idziesz. Mógłbyś wpadać do mnie od czasu do czasu – zagadnął go Kamil, w dalszym ciągu paradując za nim nago.
            - Niedoczekanie twoje – warknął Dawid i ruszył w stronę drzwi. Chciał jak najszybciej znaleźć się w swoim mieszkaniu, by zmyć z siebie wszelkie ślady po tym człowieku. Nic nie ucieszy go dzisiaj bardziej, niż długi prysznic i kilka godzin spędzonych na śnie w jego własnym łóżku.
            - Nigdy nic nie wiadomo. Papa!
            Dawid ze złością zatrzasnął za sobą drzwi i ruszył w dół po schodach, które na jego nieszczęście zdawały się nie mieć końca. Czekała go jeszcze podróż do domu, co z pewnością do łatwych zadań się nie zaliczało. Nie w tym stanie. Co prawda mógł zadzwonić po Arka, który zabrałby go do domu swoim motorem, ale nie miał zamiaru pokazywać mu się w tym stanie. Ostatecznie podjął decyzję, że jakoś dojdzie pieszo, ewentualnie doczołga się.
             Niemal godzinę później Dawid stał już pod drzwiami mieszkania i siłował się z zamkiem, starając się otworzyć go jak najciszej. Gdyby obudził teraz Arka, byłoby kiepsko. Dochodziła północ, toteż chłopak powinien już spać, a przynajmniej taką miał nadzieję. Ostrożnie wszedł do środka i do razu skierował się w stronę łazienki. W żadnym z pomieszczeń nie paliło się światło, co było dobrym znakiem. Nieziemsko zmęczony, Dawid wszedł pod prysznic i odkręcił wodę, kierując na swoje nagie ciało ciepłe krople delikatnie pieszczące go. Zamknął oczy i rozluźnił się, walcząc ze słabnącym już bólem.
            - Dawid, co tak długo? – usłyszał stłumiony głos brata. Jego panika nasiliła się, gdy Arek wszedł do środka i usiadł na spuszczonej klapie sedesu. Teraz dzieliła ich już tylko zamglona szyba kabiny.
            - Wstąpiłem jeszcze po drodze napić się czegoś, tak dla odprężenia – skłamał, odwracając się do niego tyłem, jakby to miału mu pomóc. Arek wyczuje, że coś jest nie tak i bez patrzenia mu w oczy.
            - Jakoś tego po tobie nie czuć – skwitował, nerwowo poprawiając się na swoim miejscu.
            - Daj spokój. Przecież nie poszedłem się tam najebać, tylko zrelaksować.
            - Kłamiesz – powiedział spokojnie, podchodząc do kabiny. Szybkim ruchem otworzył jej drzwiczki i zakręcił wodę. – Boże, Dawid… Tylko nie to – jęknął na widok jego zmaltretowanego ciała. Musnął opuszkiem palca jego plecy pokryte siniakami i zadrapaniami, a także malinkami i śladami po zębach.
            - To nie twoja sprawa – warknął Dawid, odpychając go i sięgając po ręcznik. Owinął się nim dokładnie i uciekł do swojego pokoju. Na jego nieszczęście poczuł łzy na policzkach, a to nie wróżyło niczego dobrego.
            - A właśnie, że moja! Jak mogłeś na to pozwolić? Mówiłeś, że nie wiesz, czego on od ciebie chce, a tak naprawdę od samego początku świadomie pakowałeś się w to bagno! Przecież wiesz, że coś bym wymyślił, gdybyś tylko powiedział mi o tym…
            - I co byś niby zrobił? Pobił go i siłą zabrał te zdjęcia? Zadzwonił na policję? A może tylko byś się zastanawiał, pozwalając na to, by wszyscy dowiedzieli się o łączących nas relacjach? – wyrzucił z siebie, coraz bardziej tracąc nad sobą kontrolę. Czuł, że ogarnia go bezsilność i desperacja, bał się, że popadnie ze skrajności w skrajność.
            - Na pewno nie pozwoliłbym, żeby ktoś znowu cię przeze mnie skrzywdził… - wyszeptał, przytulając go i nie pozwalając, by mu się wyrwał.
            - Tamto nie było twoją winą, idioto. Ile jeszcze mam ci o tym przypominać?
            - Mocno cię boli? Proszę, powiedz mi co ten bydlak ci zrobił…
            - Tylko nie złość się na mnie, dobrze? – jęknął, wieszając się na nim, by dać chwilę wytchnienia swoim mięśniom.
            - Na ciebie? Nigdy w życiu – odparł, chwytając go w ramiona i układając na łóżku. Położył się obok niego i przyciągnął do siebie, ogrzewając go ciepłem własnego ciała.
            - Cóż mogę powiedzieć… Kamil nie miał doświadczenia w tych sprawach, może dlatego tak okropnie to przeżyłem. Nie licząc obciągania mu i znoszenia wpychania mi do odbytu jego palców, on zgwałcił mnie jakieś… cztery razy. Co prawda robił krótkie przerwy, ale tylko po to, żeby usztywnić swojego tłustego fiuta… Boże, Arek, wciąż czuję na ciele jego dotyk… To takie okropne… Nie chcę tego.
            - Cii, już po wszystkim. Jesteś ze mną…
            - Proszę, zmyj to ze mnie… - przerwał mu płaczliwym głosem. Nie mógł już dłużej udawać, że to, co stało się godzinę temu, nie zrobiło na nim żadnego wrażenia. – Jeśli mam już to robić z mężczyzną, to nie chcę, żeby był to ktokolwiek inny niż ty. Nie chcę, słyszysz?
            - Powinieneś teraz odpocząć… - spróbował sprzeciwić mu się Arek, nieświadomie łapczywie oblizując wargi. Pogłaskał jego policzek i pocałował, próbując go uspokoić. Nic jednak z tego. Dawid wpił się mocno w jego usta i przylgnął go niego, rozpinając jego koszulę. Ręcznik, którym był przewiązany, z cichym szelestem spadł na podłogę. – Dawid… - jęknął, stopniowo poddając się pożądaniu. Tej nocy było jednak inaczej, bardziej delikatnie i romantycznie. Po raz pierwszy od dłuższego czasu Dawid przejął inicjatywę, wkładając w swoje czynności od dawna tłumioną miłość i pasję. Po wszystkim zasnęli w swoich objęciach, choć na chwilę zapominając o całym otaczającym ich świecie.

        Część 6

Nareszcie poczułam przypływ weny, który przedarł się nawet przez wszechobecne gorąco. Oczywiście obserwowanie spadających gwiazd także zrobiło swoje :) Ciekawi mnie tylko, jak długo utrzyma się ten mój zapał do pisania.Oby nie roztopił się gdzieś po drodze :3
Za ewentualne literówki przepraszam, ale nie miałam już siły ich sprawdzać -_-