Menu

niedziela, 9 sierpnia 2015

Więzień we własnym domu, część 7

Gdy wróciliśmy do domu, słońce powoli znikało za horyzontem. Zaczynało robić się naprawdę zimno, więc z ulgą wszedłem do środka. W korytarzu panował półmrok, dlatego postanowiłem zapalić światło. Zrobiłem dwa kroki, gdy nagle zahaczyłem o coś stopą. Poleciałem do przodu, i gdyby nie silne ramiona Iwana, które objęły mnie i uchroniły od upadku, nie wiem, jakby się to skończyło.
- Uważaj – wyszeptał mi przy uchu. Pocałował mnie w skroń i jeszcze mocniej mnie do siebie przyciągnął.
- Nic mi nie jest. Tylko się potknąłem – odparłem, próbując odsunąć od siebie jego ręce.
- Nic ci nie jest, bo cię uratowałem. A gdyby mnie tu nie było? – nie dawał za wygraną. Po chwili poczułem, że wsuwa dłonie za moją koszulę, pieszcząc delikatnie mój brzuch. Drgnąłem lekko, próbując jak najbardziej się od niego oddalić. Bezskutecznie.
Gdy zaczął składać krótkie pocałunki na mojej szyi, do naszych uszu dobiegł odległy dźwięk telefonu. Mruknął, niezadowolony, i niechętnie mnie puścił.
- Zaraz to dokończymy – wyszeptał mi wprost do ucha i udał się do gabinetu. Odetchnąłem z ulgą, skończyłem zdejmować buty i po cichu ruszyłem do swojej sypialni. Liczyłem na to, że uda mi się go zniechęcić do dalszych działań. Usiadłem na łóżku, wziąłem książkę i zacząłem czytać, podnosząc wzrok pod wpływem nawet najmniejszego dźwięku.
Pięć minut później do mojego pokoju wszedł Iwan. Jego mina mówiła, że nie ma dobrych wiadomości.
- Mam pilne wezwanie do miasta. Nie wiem, o co chodzi, przyjechał ktoś z góry. Postaram się wrócić jak najszybciej.
- Nie musisz się spieszyć – mruknąłem, starając się zamaskować rodzącą się we mnie ulgę. Gdy podszedł od mnie szybkim krokiem, zesztywniałem. Chwycił dłońmi moje policzki i namiętnie mnie pocałował.
- Czekaj na mnie – rozkazał, po czym wyszedł.
Niedoczekanie twoje, pomyślałem.
Pół godziny później położyłem się już spać. Miałem tylko nadzieję, że Iwanowi spotkanie zajmie znacznie więcej czasu, niż zakładał.

* * *

Ze snu wyrwały mnie przyciszone szepty z podnieceniem omawiające jakąś sprawę. Przewróciłem się na plecy i zacząłem szukać dłonią włącznika nocnej lampki stojącej na szafce obok.
            - Wróciłeś już? – wyszeptałem, niezbyt przytomny. Nagle czyjeś dłonie przyparły mnie do łóżka i zatkały mi usta.
            - A jednak mieszka tu z tą dziwką – stwierdził jakiś mężczyzna, zbliżając się do mojego łóżka.
            - Mam nadzieję, że mu na niej zależy – zaśmiał się drugi i chwycił mnie w pasie, unosząc gwałtownie w górę. Za ściśniętych płuc uleciało całe powietrze, wyciskając mi z oczu łzy.
            - Kim jesteście? Co tu robicie? – warknąłem, wyrywając się. Silne szarpnięcie za włosy zmusiło mnie do uspokojenia się.
            - Stul pysk.
           - To mój dom, więc zachowujcie się jak goście – powiedziałem przez zaciśnięte zęby. W kilka sekund całkowicie się rozbudziłem, mój mózg pracował na najwyższych obrotach.
            - Patrzcie państwo, jaki wyszczekany. Nie martw się. Jesteś nam potrzebny tylko po to, żeby zwabić tu tego Ruska.
            - To życzę powodzenia. Myślicie, że przejmie się czymś takim?
            - Jesteśmy tego pewni – powiedział, po czym puścił moje włosy. – Bierz go. Idziemy.
 - Hej, zaraz! Gdzie mnie zabieracie?
         - Nie twój interes – zaśmiał się mężczyzna, który mnie trzymał, i uderzył mnie w tył głowy. Po krótkim przebłysku bólu pochłonęła mnie ciemność.


Część 8





sobota, 8 sierpnia 2015

Muzycy, część 4

            Gdy tylko Dawid wyszedł na zewnątrz, od razu sięgnął po papierosa. Do spotkania miał jeszcze pół godziny, w sam raz na dojście do kawiarni, w której był umówiony. Ruszył powoli w tamtą stronę, jeszcze bardziej się denerwując. O co może chodzić?, zastanawiał się. A może to jedynie pomyłka czy jakaś błaha sprawa? Sam już nie wiedział, co ma o tym wszystkim myśleć. Wyrzucił niedopałek i przyspieszył kroku. Chciał to już mieć za sobą, i to jak najszybciej.
            Do kawiarni doszedł dziesięć minut przed czasem. Wszedł do środka i bacznie się rozejrzał, czy nie ma tam kogoś, kto ewentualnie mógłby na niego czekać. Nikogo takiego jednak tam nie znalazł, więc usiadł przy stoliku znajdującym się nieco na uboczu, tak na wszelki wypadek.
            - Co podać? – usłyszał głos kelnera. Poprawił się nerwowo na krześle i skupił na udzieleniu odpowiedzi.
            - Kawę poproszę.
            - Oczywiście. Czy coś jeszcze?
            - Dziękuję, to wszystko – odparł, dyskretnie się rozglądając. Jego uwagę przykuł młody mężczyzna, mniej więcej w jego wieku, który z szerokim uśmiechem wszedł do pomieszczenia i zawiesił na drewnianym wieszaku swój kapelusz. Nieco dłuższe brązowe włosy związane miał w kucyk, intensywnie brązowe oczy lustrowały otoczenie z figlarnym błyskiem. Nie, ktoś taki na pewno nie może być tym człowiekiem, pomyślał Dawid. Nic bardziej mylnego.
            - Cześć. Czekasz na mnie? – zagadnął, siadając naprzeciwko niego.
            - E… To znaczy…
            - Dzwoniłem do ciebie dzisiaj rano. Jestem Kamil – przedstawił się, wyciągając do niego dłoń.
            - Dawid – odpowiedział, ściskając ją.
            - Spokojnie, możesz zaufać swojemu koledze po fachu – rzucił rozbawiony całą tą sytuacją. – Trębacze muszą trzymać się razem.
            - Skąd wiesz…
            - Wiem o tobie wiele więcej – przerwał mu, uśmiechając się jeszcze szerzej. – Ale do rzeczy. Przez przypadek zrobiłem ci kilka bardzo interesujących zdjęć. Myślę, że jeśli by się one rozeszły, nie byłoby to zbyt przyjemne. Chcesz rzucić okiem?
            Nie czekając na odpowiedź, Kamil przesunął po blacie kilka zdjęć w jego stronę. Dawid podniósł je drżącymi dłońmi i spojrzał na nie. Widok sparaliżował go. Fotografie ukazywały jego i Arka w dość intymnej sytuacji… Nawet bardzo intymnej! Obaj byli nadzy, całowali się, lada moment mieli zacząć uprawiać seks. Z twarzy Dawida odpłynęła cała krew.
            - Ale jak… - wyszeptał załamany. W napadzie gniewu podarł je i rzucił na stolik, mocno zaciskając szczęki.
            - Cóż, całkiem przypadkowo. Tak się składa, że tamtego dnia byłem u przyjaciela w mieszkaniu. Poszedłem wtedy do łazienki i przez małe okienko zobaczyłem właśnie to. Nie mogłem się oprzeć i pstryknąłem kilka fotek, zanim twój kochanek zasłonił okno… A nie, przepraszam. Zanim twój własny, rodzony brat to zrobił.
            Dawid położył dłoń na swoim czole, czując, jak całe jego życie wali się. Kompletnie nie wiedział, co ma teraz zrobić. Nie miał pieniędzy, żeby zapłacić mu za milczenie.
            - Nie martw się. Na pewno jakoś się dogadamy – powiedział, przysuwając się do niego nieco bliżej. – Ja nie jestem złym gościem.
               - Nie mam pieniędzy, jeśli o to ci chodzi – warknął Dawid.
            - Nie potrzebuję ich – zaśmiał się. Jego serdeczny ton, miły uśmiech i grzeczne zachowanie nadawały całej tej sytuacji niemal komicznego charakteru. – Jedyne, co mnie interesuje, to jedna noc z tobą. Tylko tyle. Po tym pozbędę się wszystkich zdjęć i zniknę z twojego życia.
            - Jaką mam niby pewność, że na jednej nocy się skończy? Równie dobrze będziesz mógł stwierdzić, że to jednak za mało i zmusić mnie do kolejnych, i tak bez końca.
            - Owszem, może być taka możliwość. Ale zastanów się. Wolisz zaryzykować i mi zaufać, czy raz na zawsze zniszczyć reputację swoją i brata?
            Jego słowa dały Dawidowi do myślenia. On jakoś by to przetrwał, ale Arek to już zupełnie inna sprawa. Może i wyglądał na twardego, ale w środku był zupełnie kruchy i delikatny. Poza tym przyrzekł sobie, że będzie chronił swojego młodszego brata za wszelką cenę. Musiał ponieść odpowiedzialność za swoją nieostrożność.
        - Jakie stawiasz warunki? – wyszeptał przez zaciśnięte zęby Dawid. Czuł się przegrany, przyparty do muru, a tego nienawidził najbardziej.
            - Po prostu wpadniesz do mnie pewnego wieczoru i trochę się zabawimy – odparł beztrosko, uśmiechając się do niego promiennie. Upił łyk kawy z filiżanki Dawida i wstał, szykując się do wyjścia. – Zadzwonię do ciebie i powiem, gdzie masz przyjść. Tylko nie próbuj żadnych sztuczek, ok? Ja będę grał czysto, ale jeśli mi się narazisz, może nie być już tak miło. Czekaj na mój telefon.
            To powiedziawszy, założył na głowę swój kapelusz i wyszedł, machając swemu rozmówcy na pożegnanie. Dawid schował twarz w dłoniach i całą siłą woli zmusił się, żeby nie krzyknąć z wściekłości. Zerwał się szybko z miejsca, pozbierał dokładnie kawałki porwanych fotografii i poszedł zapłacić za swój napój. Gdy wybiegł z kawiarni, wpadł na kogoś i omal się nie przewrócił.
            - Przepraszam – warknął i chciał iść dalej, lecz został szarpnięty za nadgarstek i zmuszony do pozostania.
               - Nie masz za co przepraszać, słońce – powiedział znajomy aż do bólu głos.
               - Arek, co ty tutaj robisz?
               - Mogę zapytać o to samo. Co się stało? Czego chciał od ciebie ten mężczyzna?
          - Pomówmy o tym w domu – poprosił, unikając jego wzroku. Miał wrażenie, że kawałki zdjęć parzą go w dłoń. – To dotyczy nas obydwu.
          - Aleś ty dzisiaj tajemniczy – mruknął Arek i ruszył w stronę ich wspólnego mieszkania, ciągnąc brata za sobą.
            - Puść mnie, ludzie się gapią – syknął Dawid, próbując wyrwać swoją rękę z jego uścisku.
            - Nie ma mowy. Znowu mi uciekniesz, i co wtedy?
            W końcu ich podróż dobiegła końca. Zdjęli buty i usiedli na kanapie, czekając na ruch tego drugiego. W końcu Arek nie wytrzymał i zaczął:
            - No więc? Co to był za facet?
            - Kamil. Jest trębaczem…
            - A więc znacie się?
            - Tak, od dzisiaj, do cholery – krzyknął rozdrażniony Dawid, nie wytrzymując.
            - Spokojnie, braciszku.
          - Jestem spokojny… Po prostu ta sprawa… Gdybyś wtedy tego nie zaczął, nie byłoby problemu!
            - Możesz jaśniej? – zapytał powoli młodszy z braci. W jego głosie dało się słyszeć zniecierpliwienie i nieco irytacji.
            - Ten drań zrobił nam zdjęcia, gdy my… No wiesz…
            - Uprawialiśmy seks? Chyba sobie ze mnie żartujesz. Niby jakim cudem?
       - To sam zobacz – powiedział, podając mu kawałki zdjęć. – Jak je złożysz, to zobaczysz.
            Arek przez chwilę dopasowywał do siebie fragmenty fotografii, a gdy skończył, przekrzywił głowę z niedowierzaniem i otworzył usta.
            - Ja pierdolę… - szepnął. – Ładnie w sumie wyszedłem.
            - Przestań sobie robić jaja! To nie jest, kurwa, śmieszne!
            - No nie jest… To co zrobimy?     
            - Ty nic. Ja się tym zajmę. Umówiłem się z nim na drugą rozmowę – skłamał gładko, sięgając po zapalniczkę. Wrzucił papierowe odłamki do popielniczki i podpalił je, pilnując, by co do jednego zamieniły się w popiół. – Zadzwoni do mnie i wtedy porozmawiamy raz jeszcze.
            - No doobra… Ale jak tylko dowiesz się, czego chce, od razu mi powiedz. Chcę ci pomóc.
            - Niech ci będzie. A teraz wybacz, ale zajmę się obiadem.
            Podczas gdy Dawid krzątał się w kuchni, Arek próbował skupić się na czytaniu książki. Cała ta sprawa nie dawała mu spokoju. Skoro ten cały Kamil zadzwonił do jego brata tak nagle, to powinien już mieć przygotowane jakieś warunki. Wersja Dawida nieco nie trzymała się kupy, budziła pewne wątpliwości. Choć z drugiej strony, może szantażysta chciał go jeszcze bardziej zdenerwować, zabawić się jego kosztem. Kto wie? Z wariatami nigdy nic nie wiadomo.
            W końcu Arek nie wytrzymał i dołączył do swojego brata. Gdy przekroczył próg pomieszczenia, zobaczył tylko jego plecy i ręce zręcznymi ruchami krojące warzywa. Podszedł do niego i mocno się do niego przytulił.
            - Czego chcesz? – zapytał Dawid. Próbował udawać niezadowolenie, lecz nie zdołał ukryć czegoś w rodzaju radości, że nie jest teraz sam.
            - Dodaję ci tylko otuchy, nie widać?
            - Może widać, a może i nie – drażnił się z nim. W końcu odwrócił się do niego. Ich twarze były na jednym poziomie, Arek bardzo urósł ostatnimi czasy. Dawid oprał brodę na jego głowie i mocno go przytulił. Trudno mu było pokazywać swoje uczucia, nie był w tym zbyt dobry, ale czasami po prostu nie mógł już wytrzymać i robił coś, co jego samego zadziwiało. Tak było i tym razem.
            - Hej, wszystko będzie dobrze – powiedział wesołym głosem Arek, unosząc do góry głowę i patrząc mu w oczy. Uśmiechnął się do niego i pogłaskał go po policzku.
            - Jasne, że będzie. Jeśli ja się tym zajmę, to nie ma innej…
            Nie dokończył, gdyż Arek niespodziewanie go pocałował, wypełniając jego usta językiem. Przyparł go mocno do blatu i umieścił swoje dłonie na jego pośladkach, ściskając je palcami.
            - Arek… - jęknął Dawid, gdy ten przeniósł swoje wargi na jego szyję, pieszcząc jego czułe miejsca. Złapał go za włosy i odchylił do tyłu głowę, w pełni oddając się sprawianej mu przyjemności.
            W końcu przenieśli się do sypialni, padając razem na łóżko. Arek usiadł na bracie okrakiem i zaczął go rozbierać, czując, że nie może już dłużej walczyć ze swym pożądaniem. Chciał go dotykać, pieścić go, sprawiać mu jak najwięcej rozkoszy. Pragnął, by jego czynności głęboko zapadły w pamięć Dawidowi, nie pozwalając mu tym samym o tym zapomnieć.
            Ale jak można zapomnieć o chwilach spędzonych z kimś, kogo kocha się nad życie? Jak można wymazać z pamięci rzeczy, o których od dawna się marzyło? Oboje wiedzieli, że to, co razem przeżyli, wryje im się głęboko w umysły. Do końca życia będą nosili na sobie piętno tych czynów.

        Część 5



czwartek, 6 sierpnia 2015

Początek końca

Po obejrzeniu "Winter Cicada" stwierdziłam, że muszę jakoś wyładować cały mój smutek powstały przez to właśnie anime. I tak praktycznie samo napisało się to opowiadanie. Może nie jest ono jakoś szczególnie dobre, ale napisanie go pomogło mi. Bo i ja mam osobę, bez której nie wyobrażam dobie życia. Dlatego właśnie tak bardzo wzruszają mnie takie historie.


           Kiedyś byłem szczęśliwym człowiekiem. Miałem rodzinę, dom, przyjaciół… Nie bałem się patrzeć w przyszłość, z niecierpliwością czekałem na to, co się wydarzy.
            Lecz to się zmieniło. Los ze mnie zadrwił, odebrał mi to, co kochałem najbardziej. W jednej chwili mój świat się zawalił, pochłonęła mnie ciemność. Jak to się stało? Sam dokładnie nie pamiętam. Wiem tylko, że nie miałem wyboru.
            Otworzyłem oczy, lecz nie obudziłem się w swoim łóżku w moim rodzinnym domu. To był szpital. Co gorsza, gdy spróbowałem wstać, zauważyłem, że nie mam prawej nogi. Zamiast niej zobaczyłem owinięty bandażami kikut. Wyglądał żałośnie, napawał mnie obrzydzeniem. Chwilę potem do mojej sali wszedł lekarz. Ot, stary człowiek z krótką, siwą bródką, przygarbionymi plecami i w wypłowiałym kitlu. Spojrzał tylko na mnie, utkwił poważny wzrok brązowych oczu w mojej twarzy i oznajmił, że moja rodzina zginęła w pożarze. Mnie cudem odratowano, lecz noga przygnieciona belką była do tego stopnia zmiażdżona, że nie dało się z nią nic zrobić. Lecz co ja miałem na to odpowiedzieć? Że cieszę się, że mi się udało? Że będę od teraz cenił dar życia, jaki mi dano? Bzdury. Wolałbym tam zginąć i być razem z moją rodziną, niż cierpieć i być zmuszonym znosić to wszystko.
            Przez jakiś czas byłem pod opieką psychiatry, lecz w końcu i on mnie skreślił. Leżałem całymi dniami na szpitalnym łóżku, podłączony do kroplówki, która utrzymywała mnie przy życiu, gdyż prawie niczego nie jadłem. Pielęgniarki, które na początku starały się zająć mnie rozmową, teraz tylko patrzyły, z trudem powstrzymując łzy. Wrak człowieka, którym byłem, napawał mnie obrzydzeniem i nienawiścią do samego siebie.
            Lecz pewnego dnia coś się zmieniło. Jechałem na wózku na kolejne badanie. Zwykle podczas takiej podróży patrzyłem tępo w ręce splecione na brzuchu, ale nie wtedy. Coś podkusiło mnie, bym uniósł głowę. W pewnym momencie napotkałem spojrzenie pięknych, zielonych oczu, okrytych wachlarzem długich, czarnych rzęs. Ich właściciel uśmiechnął się do mnie lekko, próbując przyćmić w ten sposób grymas bólu wykrzywiający jego twarz. Potem wszedł na jedną z sal, a ja mimowolnie zakodowałem sobie w mózgu jej numer.
            Już dwa dni później chwyciłem kule oparte o jedno z krzeseł i zacząłem niezdarnie przemieszczać się w stronę tamtego pomieszczenia. Jakaś tajemnicza siła pchała mnie w tamtą stronę, chciałem za wszelką cenę poznać mężczyznę, którego wtedy widziałem. Gdy stanąłem przed drzwiami do jego sali, zawahałem się, po czym lekko w nie zapukałem i pchnąłem je. Niepewnie zajrzałem do środka, czekając na jakiś protest. Lecz protestu nie było. Były tylko te oczy, wpatrzone we mnie z radością i nadzieją.
            Rozmawialiśmy do wieczora. Mateusz, bo tak miał na imię mój nowy przyjaciel, opowiedział mi swoją historię, ja podzieliłem się kawałkiem swojego życia, ogólnie dobrze nam się rozmawiało. Najgorsze było jednak to, że on najprawdopodobniej nie opuści szpitala żywy. Ja miałem na to szansę, o ile wcześniej bym się nie zagłodził czy coś. Mateusz bowiem czekał na przeszczep serca, lecz był coraz słabszy, czuł, że nie da rady. Lekarze także przestali liczyć na cud. Jedyne, co mu pozostało, to wypatrywać śmierci.
            Mijały tygodnie, a my zaprzyjaźnialiśmy się coraz bardziej. Codziennie pokonywałem tę samą drogę, by dojść do jego sali. Czasami widziałem, jak ze współczuciem patrzy w stronę mojej utraconej nogi, a właściwie tego, co z niej zostało, lecz za każdym razem mierzwiłem mu włosy i uśmiechałem się delikatnie.
            - Dlaczego to robisz? – zapytał kiedyś, przybierając niezwykle smutną minę. – Przecież widzę, że cierpisz z powodu tej straty.
            - Ty mnie tego nauczyłeś – odparłem. Odgarnąłem mu z czoła kosmyki ciemnych włosów i oparłem głowę na jego ramieniu. Jego los martwił mnie bardziej niż mój. Widziałem, jaki jest słaby. Jego skóra przybrała biały kolor, miał podkrążone oczy, każdy ruch sprawiał mu nieziemski wysiłek. Odchodził, a ja nie mogłem niczego z tym zrobić. Gdy o tym pomyślałem, uniosłem do góry twarz i spojrzałem na niego poważnie. Wtedy pocałowałem go po raz pierwszy. Wtedy też podjąłem najważniejszą decyzję w moim życiu.
            Tydzień później moje obawy się spełniły. Siedziałem przy łóżku Mateusza i patrzałem, jak powoli zapada w sen, z którego miał nigdy się nie obudzić. Złapał mnie za rękę i spojrzał na mnie zamglonym wzrokiem. Nie bał się, wiedziałem o tym. Jeszcze raz go pocałowałem, wkładając w to całą swoją miłość, jaką do niego czułem. W pewnym momencie jego język znieruchomiał, głowa nieznacznie opadła na poduszkę, oczy powędrowały do góry, błyskając mętnymi białkami. Odszedł. Aparatura, do której był podpięty, piszczała przenikliwie, na ekranie ciągnęła się w nieskończoność prosta linia. Jego serce stanęło, tak po prostu przestało bić. Pogładziłem go po policzku, pozwalając, by z moich oczu ciekły łzy, które niemal paliły moją skórę. Ale nie to było teraz ważne. Miałem coś jeszcze do zrobienia.
            Zamknąłem drzwi na klucz i położyłem się obok Mateusza. Wyjąłem z kieszeni tabletki, które skrupulatnie wykradałem pielęgniarkom. Było ich tyle, że nie mieściły mi się w jednej ręce. Połknąłem je wszystkie zachłannie, pragnąc jak najszybciej to skończyć. Splotłem moją dłoń z dłonią Mateusza i położyłem głowę na jego ramieniu. Mój umysł zaczęła spowijać coraz gęstsza mgła, w pewnym momencie przestałem kontaktować.

            Zapadłem w sen, który już na zawsze miałem dzielić z moim ukochanym.

środa, 5 sierpnia 2015

Muzycy, część 3

            Ciekawe, gdzie jest teraz Dawid?, zastanawiał się Arek, niezbyt przytomnie przerzucając kanały w telewizorze. Martwił się o swojego starszego brata, choć widział, że jest to zbędne. Dawid był typem człowieka, który doskonale sam sobie radził i nawet nie lubił przyjmować pomocy od innych. Był skryty, uparty, za punkt honoru uważał samodzielne radzenie sobie z problemami. To właśnie Arek w nim podziwiał. On sam dzielił się z nim najmniejszymi nawet sprawami, z chęcią słuchał jego rad. Nie wyobrażał sobie, że kiedykolwiek będzie inaczej. Bał się na samą myśl, że kiedykolwiek musieliby się rozstać.
            Wychowywali się w sierocińcu, a tam życie porządnie dawało w kość. Jeśli byłeś odrzutkiem i sam nie umiałeś się ochronić, było naprawdę ciężko. Taki właśnie był Arek. Gdyby nie opieka jego brata, sam nie wie, kim by teraz był, o ile wcześniej nie popełniłby samobójstwa. Mała zmiana nastąpiła, gdy adoptowano ich. Początkowo rodzina zastanawiała się jedynie nad Arkiem, ale gdy ten o tym usłyszał, dobitnie dał im do zrozumienia, że bez Dawida nigdzie się nie ruszy. Przez pewien czas byli szczęśliwi, lecz nawet to nie mogło trwać wiecznie. Ich przyszywany ojciec zakradł się pewnej nocy do ich pokoju, gdy jego żona wyjechała w podróż służbową, i zgwałcił Dawida na oczach jego brata. Zdarzenie to oczywiście nie uszło mu płazem. Już po tygodniu od tego zdarzenia ich matka wyrzuciła go z domu, wzięli rozwód… Od tej pory żyli w trójkę, zaczęli się uspokajać, rozpoczął się nowy rozdział w ich życiu. Wtedy też odkryli swoje zamiłowanie do muzyki. Zapisali się do szkoły muzycznej, ciężko ćwiczyli, ale było warto. Ich postępy były ogromne, byli niezwykle utalentowani. Wygrywali konkursy, nawet najtrudniejsze utwory grali z lekkością. Ani się obejrzeli, zaczęli wiązać swoją przyszłość z muzyką i skrupulatnie dążyli w tym kierunku. Burzliwa przeszłość poszła w niepamięć, przyszedł spokój i szczęście.
            Ich romans zaczął się, gdy Dawid miał siedemnaście lat. Arek pamiętał, jak tamtego wieczoru jego brat ślęczał nad książkami, jego matura zbliżała się wielkimi krokami. To stało się niespodziewanie, żaden nad tym tak naprawdę nie panował. Byli sami, ich matka znowu zajęta była pracą. Arek, czując się samotny, poszedł do swego brata. Leżeli razem na dywanie, śmiali się, rozmawiali… W pewnym momencie Arek, wiedziony instynktem, pocałował Dawida. Tej nocy byli niezwykle namiętni, każdy jakby uwolnił się z klatki, w której tkwili od lat. Oczywiście następnego dnia Dawid zrobił awanturę swojemu bratu, lecz kilka dni później znowu nie potrafił się mu oprzeć… I tak przez cztery ostatnie lata. Arek nie raz próbował się powstrzymywać, wiedział równie dobrze jak jego brat, że ten związek nie jest normalny, ale nie potrafił nic z tym zrobić. To było jak nałóg. Silne uzależnienie, które popychało go coraz bliżej przepaści, do której wpadnie, jeśli tylko wykona jakiś niewłaściwy ruch. A tego nie chciał za żądne skarby świata.
            W końcu otrząsnął się, wyłączył telewizor i poszedł do kuchni. Wyjął z lodówki pierwszy lepszy napój i wypił go łapczywie, zwalczając tym samym nieznośną suchość w gardle. Wyjął komórkę z kieszeni. Nie miał żadnych nowych wiadomości ani nieodebranych połączeń. Wybrał numer Dawida i zadzwonił do niego. Nie odebrał, jak Arek się zresztą spodziewał. Zaklął pod nosem, założył buty i wyszedł, w głębi duszy licząc na to, że spotka gdzieś swojego brata.
* * *
            - Dzięki za gościnę – powiedział Dawid, żegnając się ze swoimi przyjaciółmi. Andrzej odprowadził go do drzwi z nadzieją, że coś z niego jeszcze wyciągnie.
            - Jeśli będziesz potrzebował pomocy, nie wahaj się. My zawsze ci pomożemy – powiedział, kładąc mu rękę na ramieniu. Spojrzał mu głęboko w oczy, dając mu w ten sposób nieme potwierdzenie jego słów.
            - Wiem. I dziękuję za to – odparł Dawid nieco zbyt stanowczo, niż planował. Uśmiechnął się i uścisnął dłoń przyjaciela. – Nie martwcie się o mnie. Dam sobie radę.
            - W to nie wątpię. W końcu trębacze to twarde bestie – zaśmiał się i otworzył przed nim drzwi. Gdy z powrotem je za nim zamknął, podrapał się po głowie i mruknął, zaniepokojony. Znał Dawida już jakiś czas, wiedział, że jest uparty. Obawiał się, że tym razem może mu to nie wyjść na dobre.
            Wrócił do salonu i usiadł koło swojej przyjaciółki. Odetchnął głęboko, próbując wyrzucić ze swojego umysłu wszelkie zmartwienia.
            - Coś z nim było nie tak. Zauważyłeś? – zagadnęła w końcu Magda.
            - Tak… Zastanawia mnie tylko, co go trapiło.
            - Nie powiedział ci?
            - Nie. Ale wiesz, jaki on jest. Strasznie skryty, nie lubi przyjmować pomocy.
            - Wiem, wiem – mruknęła. Przysunęła się do niego nieco bliżej i położyła głowę na jego ramieniu. – Nie martwmy się tym na razie. Jeśli będzie z nim gorzej, wtedy zaczniemy działać. Musimy mu zaufać.
            - Masz rację – odparł po chwili zastanowienia. Pewnie że nie chciał siedzieć z założonymi rękami, gdy jego przyjaciel miał kłopoty, ale z drugiej strony ufał mu. Poza tym nauczył się, że czasami warto zaufać kobiecej intuicji.

        Część 4



poniedziałek, 3 sierpnia 2015

Muzycy, część 2

            - Fajnie dzisiaj grałeś – stwierdził Arek, zaglądając do pokoju swojego brata, który leżał na łóżku z zamkniętymi oczami.
            - Ty też. A teraz daj mi spokój. Jestem zmęczony.
            - Jak zawsze – jęknął, podchodząc do niego. Usiadł na skraju łóżka i pogłaskał go po policzku, próbując w ten sposób zwrócić na siebie jego uwagę. Podziałało.
            - Mówiłem ci już, że nie mam na to ochoty.
       - I tak za każdym razem. Kiedy ostatnio się ze mną kochałeś? – zapytał nieco płaczliwie.
            - Arek, to nie jest normalne… Jesteśmy braćmi!
            - Przecież wiem, że ci się to podoba. Poza tym nie zapłodnię cię, nic się nie stanie.
            - Nie o to chodzi.     
            - A o co?
            - Posłuchaj… To był błąd, że wtedy ci uległem. Gdybym wtedy był dość silny, żeby ci odmówić…           
            - To co? – przerwał mu. – To naprawdę nic dla ciebie nie znaczy? Ja dla ciebie nic nie znaczę?
            - Przecież wiesz, że tak nie jest.
            - W takim razie mi to udowodnij. Udowodnij, że nie jestem dla ciebie nikim.
            Dawid zamknął oczy, zawiedziony przebiegiem tej rozmowy. Czuł się zapędzony w kozi róg. Gdy poczuł na swoich ustach pocałunek, powoli rozchylił wargi. Wahał się, jak za każdym razem, ale czuł, że nie ma innego wyjścia. Arek złapał go w swoje sidła, nie pozwalając się z nich uwolnić. Sam nie wiedział, co jest gorsze. Świadomość, że jest od niego tak bardzo uzależniony, czy że dzieli łoże z rodzonym bratem.
            Tej nocy kochali się jeszcze mocniej, niż zwykle. Było im dobrze, lecz wiedzieli, że w końcu ich szczęście będzie musiało się po prostu skończyć.
* * *
          - Halo? – rzucił do słuchawki Dawid. Po nieprzespanej nocy był nieziemsko zmęczony, sączył mocną kawę, która jednak niewiele pomagała. – Tak, przy telefonie… Jak to? Nie wiem, o czym pan mówi… Spotkać się? Kiedy i gdzie?... Dobrze, niech będzie. Do zobaczenia. – Rozłączył się i nerwowym ruchem potarł skronie. Mężczyzna, który do niego zadzwonił, mówił coś o jakichś zdjęciach, informacjach… Dawid nie wiedział, co ma o tym wszystkim myśleć. Nie byli jakimiś sławnymi osobami, komu zależałoby na zniszczeniu jego reputacji? Zerwał się z krzesła i wyszedł na balkon. Zapalił papierosa i trzęsącymi się z nerwów dłońmi unosił go raz po raz do ust, zaciągając się mocno. Spojrzał na zegarek; dochodziła dziewiąta. Za cztery godziny wszystko miało się wyjaśnić.
            - Dawid? Gdzie jesteś? – usłyszał senne wołanie. Wychylił się, szukając wzrokiem swojego brata.
            - Na balkonie – powiedział. Z pomiędzy jego warg uleciały resztki dymu.
            - Coś się stało? Martwi cię coś? – zapytał Arek. Od razu go przejrzał. Widział po jego minie i zachowaniu, że coś jest na rzeczy.
            - Nic takiego. Dostałem dzisiaj dość dziwny telefon, to wszystko.
            - Nic takiego, co? – mruknął, wieszając się na jego ramieniu. – Przecież widzę, że to nie był zwykły „dziwny telefon”. Dawid, mi możesz powiedzieć.
            - Jak mówię, że to nic takiego, to tak jest! Koniec tematu – krzyknął, odpychając od siebie brata i idąc z powrotem do kuchni. Usiadł ciężko na krześle i schował twarz w dłoniach. – Przepraszam, poniosło mnie – wyszeptał, gdy poczuł na swojej głowie jego dłoń. – Nie martw się, to naprawdę nic takiego.
            - Niech ci będzie. Ale wiedz, że zawsze możesz z tym do mnie przyjść, wygadać się, znaleźć pocieszenie…
            - Ty tylko o jednym – warknął, zniesmaczony, i poszedł do pokoju, by się ubrać. Naciągnął na siebie pierwsze lepsze ciuchy, chwycił kurtkę i wyszedł. Potrzebował chwili na zastanowienie się, a tego nie znalazłby na pewno przy Arku.
* * *
            Po godzinie błąkania się ruchliwymi ulicami, Dawid postanowił wstąpić do swojego przyjaciela. Nie chciał się mu zwierzać ze swoich problemów, zresztą Andrzej był nieraz jeszcze bardziej beztroski niż Arek. Po prostu pragnął się nieco odstresować, a przy nim było to jak najbardziej możliwe. Różnica między Andrzejem a Arkiem polegała właśnie na tym, że ten pierwszy potrafił idealnie dostosować się do nastroju swoich rozmówców, tym samym dając im to, czego w danej chwili najbardziej potrzebowali.
         - Cześć, Dawid. Co cię do mnie sprowadza? – zapytał wysoki mężczyzna o brązowych włosach i niebieskich oczach, stając w drzwiach i opierając się o ich framugę.
            - Przyszedłem w odwiedziny. Mogę?
        - Jasne. Co prawda wstąpiła do mnie Magda, ale nie będzie miała nic przeciwko. Chodź – powiedział, zapraszając go do środka. – Idź do salonu, zaraz przyniosę ci szklankę.
         - Cześć – przywitał się z siedzącą na kanapie brunetką sączącą piwo w butelki. Momentalnie się rozpromieniła i podeszła do niego.
            - Cześć, Dawid! Dawno cię nie widziałam – powiedziała, przytulając go. – Chodzisz jeszcze na akademię? – zaśmiała się, z powrotem zajmując swoje miejsce.
            - Pewnie, że chodzę. Nie potrafiłbym z tego zrezygnować.
         - Proszę, coś dla ciebie – rzucił Andrzej, podając mu browar. Dawid przecząco pokręcił głową.
            - Wolałbym dostać szklankę wody czy jakiegoś soku, jeśli masz.
            - Co jest? Myślałem, że w soboty sobie nie odmawiasz? – zapytał, wyciągając spod stołu karton z sokiem pomarańczowym.
            - Mam spotkanie o pierwszej, sam rozumiesz…
            - Z dziewczyną? – zaciekawiła się Magda, nie zauważając porozumiewawczych spojrzeń pomiędzy mężczyznami.
           - Można tak powiedzieć. Ale nie przyszedłem tu o tym rozmawiać. Co u was? – zapytał, zręcznie zmieniając temat. Co chwilę spoglądał nerwowo na zegarek, przeklinając wskazówki, że tak szybko mkną do przodu.

        Część 3

niedziela, 2 sierpnia 2015

Więzień we własnym domu, część 6

            Gdy duży zegar z wahadłem zdobiący ścianę w salonie wybił szesnastą, deszcz w dalszym ciągu padał w najlepsze. Ciężkie krople z uporem maniaka uderzały o szybę, jakby za wszelką cenę chciały dostać się do środka. Potarłem skronie, próbując oczyścić umysł z tych wszystkich myśli, które za nic nie chciały dać mi spokoju,  dotyczyły Iwana. Jego dzisiejsze zachowanie były doprawdy dziwne. Przez cały dzień unikał mnie, omijał moją osobę szerokim łukiem, pilnując się przy tym, aby przypadkiem nie spojrzeć mi w oczy. Jeszcze nigdy nie widziałem go takiego. Twardy, pewny siebie Rosjanin nękający mnie na każdym kroku zniknął, pozostawiając niepewną, przygarbioną istotę. Czyżby wstydził się tego, że w nocy pokazał mi swoją słabość, tuląc się do mnie przy każdym grzmocie i błysku jak dziecko? Nawet jeśli tak było, to nie widziałem powodu, by się tak zachowywać. Wręcz przeciwnie, znowu zobaczyłem w nim cząstkę człowieczeństwa.
            Nie mogąc już dłużej tego wytrzymać, poszedłem do mojego gabinetu, który na czas nieokreślony został zajęty przez Braginskiego. Cicho otworzyłem drzwi i zajrzałem do środka. Iwan siedział przy biurku i wypełniał jakieś dokumenty, a każdej strony otaczały go pozostałe papiery. Jasne światło lampki odbijało się w jego prostych okularach, które miał na nosie, i które dodawały mu powagi, ale i uroku. Niepewnie wszedłem do środka.
            - Możemy porozmawiać? – zagadnąłem.
            - Jestem zajęty.
            - To zajmie tylko chwilę.
            - Mimo wszystko.
            - Po tym, co się wczoraj wydarzyło, to ja powinienem zachowywać się jak urażona panienka, nie sądzisz?
            - Nie.
            - Do cholery, Iwan, to ty mnie zgwałciłeś, więc o co ci chodzi?!
        - Wyjdź – warknął, unosząc kilka kartek na wysokość swojej twarzy, tym samym całkowicie się ode mnie odgradzając. Trzasnąłem drzwiami i podszedłem do niego, nie mając najmniejszego zamiaru odpuścić. Ze złością odgiąłem palcami dzielące nas dokumenty. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, Iwan zaczerwienił się i gwałtownie odsunął, strącając tym samym piętrzące się na biurku stosy formularzy. Zerwał się z miejsca jak oparzony.
            - I widzisz, co narobiłeś?! - krzyknął, zamykając moje ramię w mocnym uścisku. – Kazałem ci przecież wyjść! A może mówię niewyraźnie?! Nie myśl, że nie musisz już wykonywać moich rozkazów! To nic nie znaczy!
            - Co nie znaczy? O co ci chodzi? – zapytałem. W odpowiedzi zostałem wyrzucony za drzwi z taką siłą, że wylądowałem na pośladkach, które boleśnie dały o sobie znać. Wiatr, który towarzyszył zamkniętym z hukiem drzwiom, rozwiał mi włosy. Chwilę później usłyszałem wściekłe uderzenie pięścią w drewno, najprawdopodobniej ucierpiało moje biedne biurko. Wstałem ostrożnie, próbując okiełznać rosnący we mnie gniew. – Co za świr! Ale jeszcze przyjdziesz w łaskę, a wtedy to ja cię wyrzucę na ten twój ohydny komunistyczny pysk! – krzyknąłem na odchodnym.
            Po tym wydarzeniu i ja go unikałem. Jego dziecinne zachowanie tylko nasilało moje pragnienie, by poczęstować go prawym sierpowym w szczękę.

* * *

            Po tygodniu Iwan w końcu zaczął zachowywać się normalnie. Jego upór i pewność siebie wracały, co dało się coraz częściej zauważyć. Gdy rano wparował do mojej sypialni, byłem pewny, że dzisiaj nastąpi przełom.
            - Coś nie tak? – zapytałem, zapinając guziki koszuli. Przyłapałem go na tym, że zlustrował wzrokiem nagą część mojej klatki piersiowej.
            - Za pięć minut chcę cię widzieć na dole. Jedziemy na małą wycieczkę.
            Jego słowa sprawiły, że z mojej twarzy odpłynęła cała krew. Zrobiłem krok w tył.
            - Ale ja… Przecież byłem posłuszny…
            - Więc nie masz się czego obawiać, czyż nie? Radzę się ciepło ubrać.
       To powiedziawszy, wyszedł. Trzęsącymi się dłońmi skończyłem się ubierać i poszedłem do łazienki. Zebrałem włosy w koński ogon, który był jednak tak krótki, że na miano ogona zdecydowanie nie zasługiwał. Z głową pełną pytań zszedłem po schodach i dołączyłem do Iwana. Był już gotowy, ubrany w długi szary płaszcz i z szyją owiniętą szalikiem. Wyglądał jak w dniu naszego pierwszego spotkania. Uśmiechnąłem się gorzko na samo jego wspomnienie.
            - Co cię tak bawi? – mruknął, gdy skończyłem sznurować trzewiki.
            - Przypomniał mi się najgorszy dzień w moim życiu.
            - Mianowicie? – nie dawał za wygraną.
            - Twoje wprowadzenie się tutaj – odpowiedziałem, uśmiechając się jeszcze szerzej.
            - Naprawdę tak myślisz? – Przybliżył się do mnie i spojrzał mi głęboko w oczy. Oparł dłonie po obu stronach mojej głowy.
            - Ja… To znaczy… A nie mieliśmy gdzieś przypadkiem jechać?
            Moja odpowiedź sprawiła mu chyba większą przyjemność, niż dał po sobie poznać. Pocałował mnie w czoło, chwycił za rękę i wyprowadził na zewnątrz. Wsiedliśmy do jego samochodu w ciszy, i tak też pokonaliśmy całą drogę. Ku mojemu zdziwieniu kierowaliśmy się w stronę jeziora, więc moje zaniepokojenie odrobinę zelżało.
           - Co my tu robimy? – zapytałem, gdy zatrzymaliśmy się na małym wzgórzu. W tle rozciągała się tafla wody, w której odbijały się potężne wierzby i klony w pięknych jesiennych kolorach.
        - Szkoda by było zmarnować tak wspaniały dzień na siedzenie w domu, więc postanowiłem spędzić go na pikniku.
            - Na… pikniku? – wykrztusiłem. Spodziewałem się wielu rzeczy, ale na pewno nie tego. – A co z twoją pracą? Zawsze całe dnie przesiadujesz przy papierach…
            - O to się nie martw. Jako szef mam prawo wziąć sobie dzień wolnego kiedy tylko mam na to ochotę – odpowiedział, rozkładając na trawie koc i ogromny wiklinowy kosz. Gdy skończył, usiadł i ruchem dłoni zaprosił mnie do siebie. Zająłem miejsce obok niego, na wszelki wypadek zachowując ostrożność.  – I jak? Podoba ci się tutaj?
            - Nie myśl, że nie znam tego miejsca. Wychowałem się w tym miasteczku, jego okolicę znam jak własną kieszeń.
            - Mimo wszystko liczyłem na to, że uda mi się ciebie zaskoczyć. – Zamilknął, koncentrując się na winie, którym napełniał swój kieliszek. Po chwili wahania podałem mu swój. – Jesteś już chociaż pełnoletni?
            - W grudniu skończę dwadzieścia lat – ofuknąłem go urażonym tonem. – A tak właściwie to ile ty masz lat?
            - Dwadzieścia osiem – odparł i upił łyk szkarłatnego trunku. Z zadowoleniem oblizał wargi.
            - Staruch – mruknąłem i również się napiłem. Od razu doszedłem do wniosku, że z wyborem wina Iwan trafił doskonale w mój gust. I chociaż piłem je pierwszy raz w życiu, od razu zakwalifikowałem je jako moje ulubione.
            - Opowiedz mi o swoim dzieciństwie – zażądał po kilku minutach ciszy.
            - Co tu dużo mówić. Dorastałem w kochającej się rodzinie u boku rodziców i dwóch młodszych sióstr. Było ciężko, ale razem z innymi mieszkańcami dawaliśmy sobie radę. Nie pamiętam czasu, gdy trwała wojna. Te okolice i tak były w miarę możliwości spokojne, a tak przynajmniej opowiadano. Gdy miałem piętnaście lat, na moich oczach zginęła cała moja rodzina, przyjaciele… Wciąż pamiętam dźwięk wybuchu, krzyki rannych, zwłoki leżące w pyle i krwi. Najgorszy był widok mojej matki. Gdy do nie podbiegłem, jeszcze żyła. Powtarzałem jej, że nie umrą, że będziemy w trójkę, że nie dam im odejść. Ale kilka minut później jej serce zatrzymało się, a dziecko, które pod nim wtedy nosiła, z całą pewnością odeszło jeszcze przed nią. Po tym załamałem się, lecz dzięki wsparciu innych zdołałem się otrząsnąć. Poza tym moje rodzina z całą pewnością nie chciałaby, żebym do końca życia rozpaczał. Nawet jeśli byli martwi, z całą pewnością pragnęli mojego szczęścia.
            Iwan przez chwilę jeszcze przeżuwał przygotowany przez siebie posiłek, po czym powiedział:
            - Cóż, z pewnością wiele wycierpiałeś. Nie myślałeś kiedyś o zemście?
            - Nie tak mnie wychowano. Rodzice zawsze mówili, że walczyć o swoje to jedno, a godzić się z przeciwnościami losu to drugie. W życiu chodzi o to, by wiedzieć, kiedy którą drogę wybrać.
            - A gdy przyjechaliśmy my? Jaką decyzję wtedy podjąłeś?
            - Od dawna wiedziałem, że będę walczył. Niestety, przez ciebie musiałem zmienić zdanie.
            - Wiesz? Kiedy zobaczyłem, jak cię tam katują, początkowo nie miałem zamiaru się wtrącą, ale twój upór i determinacja przekonały mnie. Do tego okazało się, że brzydki też nie jesteś, wręcz przeciwnie.
            - Reasumując, od początku widziałeś korzyści w oszczędzeniu mnie.
         - Zgadza się. Aczkolwiek byłem zbytnim optymistą zakładając, że łatwo cię utemperuję. Nawet moje sztuczki tak dobrze na ciebie nie działają jak na innych.
            - Może dlatego, że się ciebie nie boję. Martwię się jedynie o bezpieczeństwo innych.
            - I tego właśnie nie rozumiem – westchnął, odgarniając z oczu włosy zwichrzone przez wiatr. – Jeśli kartą przetargową jest twój żywot, nawet nie mrugniesz. Natomiast gdy w grę wchodzą mieszkańcy tej wiochy, stajesz się potulny jak baranek. Czyż nie lepiej ratować siebie, nawet jeśli odpowiedzialność poniosą inni?
            - Tak myślą tylko tchórze – odparłem, patrząc mu prosto w oczy. – Gdybym tak postępował, co różniłoby mnie od morderców?
            - Pewnie masz trochę racji. – Zamyślił się, obserwując spokojną taflę wody przyozdobioną liśćmi opadłymi z drzem. Wyglądał, jakby się uśmiechał, lecz dolna część jego twarzy skryta była za szalikiem, uniemożliwiając mi tym samym potwierdzenie mojej teorii. Zagrałem się więc za jedzenie, lecz rosnąca ciekawość nie dawała mi spokoju.
            - A co z twoją przeszłością? – nie wytrzymałem w końcu.
            - Kiedyś ci opowiem, ale jeszcze nie teraz – powiedział. Starł palcem odrobinę sosu z mojego policzka i zlizał go, z satysfakcją obserwując rumieniec wypływający na moją twarz.
            - To niesprawiedliwe – mruknąłem, starając się na niego nie patrzeć.
            - Czyżby zaczynało ci na mnie zależeć? – zapytał. Uchwycił moją brodę i zmusił, bym na niego spojrzał.
            - Nie… Ja po prostu jestem ciekawy. A poza tym wiedza to władza.
            - Więc chcesz nade mną władzy?
            - Nie przeinaczaj wszystkiego na swoją korzyść – warknąłem, wyrywając się z jego uścisku. Znowu poczułem, że zaczynam robić się czerwony.
            - Nie muszę – odparł beztrosko i pociągnął za zieloną wstążeczkę, którą związane były moje włosy. – Mówiłem ci już, że w rozpuszczonych wyglądasz o niebo lepiej?
            - A mówiłem ci już, że jesteś starym zboczeńcem? – zaripostowałem, czym tylko go rozbawiłem. Zmierzwił mi moją blond czuprynę, po czym sięgnął do kieszeni. Wyjął z niej pudełeczko z papierosami,  lecz po chwili namysłu schował je z powrotem. – Palisz?
            - Rzadko. Staram się całkowicie z tym skończyć, ale nie zawsze mi to wychodzi.
            - Widzę, że ktoś tu ma słabą wolę.
            Położyłem się i zamknąłem oczy, rozkoszując się promieniami ogrzewającymi moją skórę. Dzisiejszy dzień był inny. Czułem się tak, jakbym spędzał go z przyjacielem. Gdyby tylko Iwan był taki przez cały czas… Po raz kolejny zacząłem dostrzegać w nim zwykłego mężczyznę, a nie bezwzględnego dowódcę.
            - O czym myślisz? – zapyta, bawiąc się kosmykiem moich włosów. Nawet w jego głosie dało się słyszeć, że znacznie się odstresował dzięki tej małej wycieczce.
            - O niczym konkretnym – skłamałem gładko. Ułożyłem się wygodniej, kładąc głowę na przedramionach. – Jesteś strasznie ciekawski, wiesz?
            - To źle?
            - Sam nie wiem. Czasami to denerwujące, a poza tym ciekawość to ponoć pierwszy stopień do piekła.

            - Kto wie… - mruknął. – Może przejdziemy się na mały spacer? – zapytał, lecz wiedziałem, że i tak nie mam wyboru. Wstałem, przeciągnąłem się i pomogłem mu sprzątnąć, po czym udaliśmy się piaszczystą ścieżką na małą przechadzkę.


Część 7

Ps. Obrazki pod postami są super, ale muszę stwierdzić, że z gifami jest jeszcze lepsza zabawa :3